Karel De Gucht parroteert gekende leugens
Zaterdag jl. organiseerde het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) haar jaarlijkse nationale studiedag. Als erelid van het LVSV en trouw lid van het Liberaal Vlaams Verbond (LVV), dat co-organisator was, kon ik daar zeker niet op ontbreken. Het thema dit jaar was "democratie" en het gebeuren zelf vond plaats in de statige Promotiezaal van de K.U. Leuven. De Antwerpse professoren Dave Sinardet en Peter Thijssen behandelden er algemene topics zoals de representativiteit van de democratie, de neutraliteit van kieskringen, de electorale redenen achter kiesdrempels en de wig tussen deliberatie en participatie in de politiek. VUB-professor Herman Matthijs had het nadien ook nog over de particratie in België, de zwakheid van het parlement tegenover de regering, de politisering van de administraties en de waanzin van publieke partijfinanciering. Ook maakte hij vaak de vergelijking met zijn - én mijn! - gidsland, de VS.
LVSV-voorzitter Jan Hayen schetste op zijn beurt de democratie vanuit een eerder historische invalshoek en maakte enkele fundamentele filosofische bezwaren tegen de ongecontroleerde "dictatuur van een meerderheid". Open Vld-parlementslid Els Ampe sneed in haar toespraak dan weer de BHV-problematiek aan en beargumenteerde het status-quo omdat de Vlamingen anders twee parlementszetels zouden verliezen en omdat een splitsing de verfransing van de Brusselse rand helemaal niet zou tegengaan. De grootste naam op de affiche, die van EU-Kommissar Karel De Gucht, mocht zaterdag als laatste het podium bestijgen. Duidelijk niet gestoord door de aanwezigheid van Martin Heylen en diens uit de kluiten gewassen cameraploeg gaf De Gucht een meer dan degelijk onderbouwde speech over democratie en Europa.
Karel De Gucht gaf in zijn lezing tot ieders verbazing blijk van bepaalde liberaal-ideologische finesses die we ook bij vele andere oud-LVSV-voorzitters nog steeds terugvinden in de onderlinge gesprekken, maar die in hun open maatschappelijke mandaten jammer genoeg helemaal naar de achtergrond gebannen zijn. De talrijke aanwezigen hoorden De Gucht zaterdag niet enkel fragmenten uit "De la démocratie en Amérique" van Alexis de Toqueville of "The Wealth of Nations" van Adam Smith reciteren, maar ook oude ideeën oprakelen van andere befaamde liberale theoretici. Karel De Gucht ontpopte zich daar als één van ons. Hij deed zijn verleden binnen het LVSV eer aan. Het publiek kon dit gepreek voor eigen parochie best smaken.
Alleen jammer dat Karel De Gucht het in zijn toespraak voor kritisch ingestelde liberale studenten niet kon laten om dezelfde leugens over de EUSSR te vertellen dan alle andere establishmentfiguren. Volgens onze Europese Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking is de Europese Unie immers een functionerende democratie, is alle kritiek daarop uit den boze en heeft het Europees Parlement - ook al wordt dat door gevestigde internationale politicologen vaak als "Mickey Mouse Assembly" versleten - meer macht dan een nationaal parlement. Het Verdrag van Lissabon is volgens hem een goede zaak zonder weerga en de Britten zijn in de grond eigenlijk maar een bende zeveraars. Maar tot daar aan toe nog. Het werd pas helemaal gênant toen Karel De Gucht ongestoord en met uitgestrekt gezicht twee al lang achterhaalde waandenkbeelden opnieuw van stal haalde om de EUSSR te bewieroken.
De EU-bureaucratie is volgens hem overdreven, want de EU-instellingen zouden minder mensen tewerkstellen dan de gemiddelde Europese stad, en Ierland zou zijn welvaart enkel maar aan Europese steun te danken hebben. Het Amerikaanse "Cato Institute" toonde in 2003 nochtans al aan dat deregulering en fiscaal beleid de Ierse economie tot Keltische Tijger omgevormd hebben en dat de Europese gelden enkel maar naar niet-productieve oude industrieën en de landbouwsector vloeiden. Het Ierse economische wonder voltrok zich net in de niet door de EU ondersteunde sectoren. Ierland werd niet rijk dankzij EU-steun, maar ondanks EU-subsidies. Verder publiceerde de Britse denktank "Open Europe" in 2008 een nog steeds niet formeel door de EU gecontesteerd rapport waaruit blijkt dat de Europese Unie in totaal een leger van 170,000 bureaucraten tewerkstelt. Helemaal niet minder dan een gemiddelde Europese stad dus, maar wel net een hele Europese stad.
Deze commentaartekst verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze studentenvereniging op www.lvsv.be.
Lees het vervolg.
LVSV-voorzitter Jan Hayen schetste op zijn beurt de democratie vanuit een eerder historische invalshoek en maakte enkele fundamentele filosofische bezwaren tegen de ongecontroleerde "dictatuur van een meerderheid". Open Vld-parlementslid Els Ampe sneed in haar toespraak dan weer de BHV-problematiek aan en beargumenteerde het status-quo omdat de Vlamingen anders twee parlementszetels zouden verliezen en omdat een splitsing de verfransing van de Brusselse rand helemaal niet zou tegengaan. De grootste naam op de affiche, die van EU-Kommissar Karel De Gucht, mocht zaterdag als laatste het podium bestijgen. Duidelijk niet gestoord door de aanwezigheid van Martin Heylen en diens uit de kluiten gewassen cameraploeg gaf De Gucht een meer dan degelijk onderbouwde speech over democratie en Europa.
Karel De Gucht gaf in zijn lezing tot ieders verbazing blijk van bepaalde liberaal-ideologische finesses die we ook bij vele andere oud-LVSV-voorzitters nog steeds terugvinden in de onderlinge gesprekken, maar die in hun open maatschappelijke mandaten jammer genoeg helemaal naar de achtergrond gebannen zijn. De talrijke aanwezigen hoorden De Gucht zaterdag niet enkel fragmenten uit "De la démocratie en Amérique" van Alexis de Toqueville of "The Wealth of Nations" van Adam Smith reciteren, maar ook oude ideeën oprakelen van andere befaamde liberale theoretici. Karel De Gucht ontpopte zich daar als één van ons. Hij deed zijn verleden binnen het LVSV eer aan. Het publiek kon dit gepreek voor eigen parochie best smaken.
Alleen jammer dat Karel De Gucht het in zijn toespraak voor kritisch ingestelde liberale studenten niet kon laten om dezelfde leugens over de EUSSR te vertellen dan alle andere establishmentfiguren. Volgens onze Europese Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking is de Europese Unie immers een functionerende democratie, is alle kritiek daarop uit den boze en heeft het Europees Parlement - ook al wordt dat door gevestigde internationale politicologen vaak als "Mickey Mouse Assembly" versleten - meer macht dan een nationaal parlement. Het Verdrag van Lissabon is volgens hem een goede zaak zonder weerga en de Britten zijn in de grond eigenlijk maar een bende zeveraars. Maar tot daar aan toe nog. Het werd pas helemaal gênant toen Karel De Gucht ongestoord en met uitgestrekt gezicht twee al lang achterhaalde waandenkbeelden opnieuw van stal haalde om de EUSSR te bewieroken.
De EU-bureaucratie is volgens hem overdreven, want de EU-instellingen zouden minder mensen tewerkstellen dan de gemiddelde Europese stad, en Ierland zou zijn welvaart enkel maar aan Europese steun te danken hebben. Het Amerikaanse "Cato Institute" toonde in 2003 nochtans al aan dat deregulering en fiscaal beleid de Ierse economie tot Keltische Tijger omgevormd hebben en dat de Europese gelden enkel maar naar niet-productieve oude industrieën en de landbouwsector vloeiden. Het Ierse economische wonder voltrok zich net in de niet door de EU ondersteunde sectoren. Ierland werd niet rijk dankzij EU-steun, maar ondanks EU-subsidies. Verder publiceerde de Britse denktank "Open Europe" in 2008 een nog steeds niet formeel door de EU gecontesteerd rapport waaruit blijkt dat de Europese Unie in totaal een leger van 170,000 bureaucraten tewerkstelt. Helemaal niet minder dan een gemiddelde Europese stad dus, maar wel net een hele Europese stad.
Deze commentaartekst verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze studentenvereniging op www.lvsv.be.
Geschreven door Vincent De Roeck | 24/11/09 | 15:32 | Libertarian.be |
3
Reacties
>>
Europese Unie,
Nederlands,
Persoonlijk
The anti-globalist agenda of the UN climate conference
The environmental lobby gradually succeeds in promoting "the environment" as the "Golden Calf" of century-21. Rationality and sense of proportion have vanished from the environmental debate. Whoever questions Al Gore's climate alarmism gets labeled as "negationist" -- worse even than Holocaust deniers. Even human rights, democracy and prosperity give way to the new idolatry. Recent research however learns how much the climate alarmists exaggerate “global warming” and its effects. Anti-globalist motives seem to dominate the upcoming UN Climate Conference rather than environmental concerns. This hidden agenda will further distort global trade, bring international development to a standstill and even worsen the environment.
Misleading Climate Alarmism
There is growing controversy about the causes of and the Kyoto approach to "Global Warming". Growing numbers of scientists affirm that human activity has but a limited impact on the climate. Climatologists increasingly link global warming to natural processes and particularly to increased solar radiation, which passed its peak in 1998. Human activity accounts for barely 4% of the total CO2 emissions, natural processes and volcanoes for all the rest. The greenhouse effect of water vapor is even 900 times larger. As reduction of human activity proves extremely difficult and the proportion of human CO2 in the greenhouse effect so low, climate realists argue that the climate plan can only produce minimal effects and this at a very high cost.
Leading scientists of the Copenhagen Consensus Centre - including five Nobel prize laureates - agree that Al Gore’s scenario featuring drowning polar bears and 6 meter rising sea levels are wild exaggerations. Even the UN’s own Intergovernmental Panel on Climate Change only estimates the potential rise of sea levels at one foot. Al Gore’s arguments and calculations are one sided and misleading. The alarming death toll from killer heatwaves disregards lives saved due to the reduction of more deadly cold waves. The fact is that during the Middle Ages man and nature survived higher temperatures than today’s worst case scenario remarkably well. The warm climate even allowed for increased food production and prosperity. Sea levels did not rise notably then nor did polar bears extinct, so we don't need to fear such imaginary catastrophes now either.
Wastage
Bjorn Lomborg and the Copenhagen Consensus Group argue that the UN Kyoto-style reduction sheme as it is conceived today is the most costly and most ineffective way to reduce emissions while it will only have minimal effect. Other research and development programs provide a much larger contribution to the environment and human development at only a small fraction of the cost. They fear that the UN climate plan will crowd out other programs from the agenda and development budgets and that even decent health care programs - which are 200 times more efficient in saving human life - are in peril.
Inefficient use of development budgets is therefore not only wasteful but even immoral. One single water pump at the cost of a couple of solar panels can spare hundreds of Sahel women the daily journey to the well, prevent infections and save lives. A mini-investment in mosquito nets can save thousands from malaria. Lomborg worries that Al Gore's populist propaganda conceals the overall development picture. He calls for a global consensus on a list of priorities based on a wrong rationality of risk and cost/benefit analyses which are totally lacking in the climate debate at present.
Protectionism and Distortion of World Trade
The UN climate plan as it is conceived now would have devastating effects on World Trade. The aim of the climate round is to reduce CO2 emissions through a “Cap-and-Trade” scheme whereby governments will set a total limit on greenhouse gas emissions and arbitrarily distribute allowances through exemptions and auctions. Developing countries, including countries like China, India, Brazil and even the oil-producing countries in the Middle East, would largely be exempted from these obligations. As an excuse for their exemption, the UN plans to introduce the deceptive concept of “climate debt” thereby improperly incriminating rich nations for their very existence and disregarding the benefits of their environmental expertise for the world as a whole.
As a consequence, reduction costs will weigh on manufacturing costs of industrial nations only. As these nations tend to use the least polluting production processes, the UN climate plan creates the counter-productive incentive to misuse budgets for sophisticating technologies with the least marginal CO2 reduction potential. The plan also gives business new incentives to outsource production to countries with low environmental standards, with counter-productive ecological effects.
The decoupling of production costs from the market reality leads to huge distortions of global trade, particularly in Europe where also Eastern European transition economies managed to acquire vast exemptions. The distorting protectionism related to the climate agenda is likely to paralyze worldwide trade just as it did in the 1930s. Rather than protectionism, free trade would provide us with the answer to this global challenge. It is free trade that allows countries to benefit reciprocally from their comparative advantages, particularly so in the field of environmental and ecological expertise. The biggest victims of shrinking worldwide commerce would therefore be the climate itself and those developing countries with the most vulnerable economies. But even industrial countries cannot afford a contraction of the world economy at a moment when growth seems indispensable for economic recovery, for the sustainable funding of their welfare states and development of new technologies.
The fallacy of environmentalism is to assume a linear relationship between growth and emission levels. This belief is erroneous as per capita emissions prove to decline as income grows. It is economic growth that allows for technological advancement, and such progress automatically contributes to the cutback of emissions much more efficiently than reduction of human activity. Only sustainable growth is capable of assuring the growing world population a dignified existence such as guaranteed in UN and other human rights conventions. A protectionist return to a pastoral past will provide us with no prospects whatsoever in that direction.
Market Oriented Alternative
State monopolies on the supply of the virtual but obligatory raw material of emission allowances constitute a triple risk: scarcity, misallocation and high price volatility. Because the UN scheme will collect CO2 taxes, which will be passed on to consumers, intransparently through business, politicians are likely to regard this unseen taxation as an inexhaustible source of income and make CO2 allowances as scarce and expensive as they wish. Just as artificial scarcity of building permits already inflated prices of residential building land to the detriment of a society's prosperity.
Under the UN Cap-and-Trade Scheme, the price of CO2 allowances would become the playtoy of political caprices and unpredictable compromises. Prior knowledge of the political decisions and favoritism for privileged sectors, people or constituencies is likely to degenerate the emissions trading scheme into a swindle. Under the European emissions scheme CO2 carousels already turned European Emissions trading into an extremely costly debacle.
National governments could just as well raise existing national taxes on fossil fuels and achieve the same emission deterring effect without involving the expensive and fraud-sensitive UN bureaucracy. The administrative cost of such a tax increase is zero, while a shift of the tax burden from income to consumption will restore the incentives to adopt productive behavior and hence stimulate the economy, in the meantime avoiding a serious distortions of global commerce.
The advantage of a national eco-tax is that all the income remains national. Unlike the UN Cap-and-Trade under which governments arbitrarily attribute emission allowances, such a pigovian tax is directly proportional to the emissions. It therefore gives incentives to direct efforts and research to projects with the highest CO2 reduction potential. Under free market conditions competition would continually oblige entrepreneurs to weigh costs against potential gains. When governments engage in the central planning of emission reduction, political motives come into play. Demands from special interest groups, from the environmental industry to green lobbyists, are all invariably distorting the allocation of resources and are all leading to wastage. The examples are common: although solar panels in northern countries have by far the lowest energy yield per invested Dollar, the eco-industrial complex engrossed the lion's share of Europe’s eco-budgets. Demands from the agricultural lobby originated in subsidized bio-fuel projects with catastrophic consequences for the global food production.
Lost Sovereignty
An agenda of global dirigism is also hidden behind the conference, aiming to withdraw policy issues from sovereign national bodies. Self-feeding supranational organizations escaping from democratic control such as the UN World Climate Organization, the OECD or G20 will continue - with increasing arrogance - to push their dirigist agendas through, aiming at global control over national policy independence. The incriminating OECD list of “tax shelters” was the most brutal example of this in recent weeks. The question should be answered where this incestuous circle of supranational organizations - and the present generation of politicians - found the democratic legitimacy to decide on fiscal policies for all future generations and to impose new taxes on them decades in advance. The Copenhagen Climate Round is a dangerous next step towards a fascist "New World Order". The arbitrary Cap-and-Trade Scheme is more than economic madness -- it brings into the specter a dangerous One-World Government under UN dictate.
Dit stuk van Paul Vreymans verscheen ook elders op het internet.
Meer teksten van hem op www.workforall.net.
Lees het vervolg.
Misleading Climate Alarmism
There is growing controversy about the causes of and the Kyoto approach to "Global Warming". Growing numbers of scientists affirm that human activity has but a limited impact on the climate. Climatologists increasingly link global warming to natural processes and particularly to increased solar radiation, which passed its peak in 1998. Human activity accounts for barely 4% of the total CO2 emissions, natural processes and volcanoes for all the rest. The greenhouse effect of water vapor is even 900 times larger. As reduction of human activity proves extremely difficult and the proportion of human CO2 in the greenhouse effect so low, climate realists argue that the climate plan can only produce minimal effects and this at a very high cost.
Leading scientists of the Copenhagen Consensus Centre - including five Nobel prize laureates - agree that Al Gore’s scenario featuring drowning polar bears and 6 meter rising sea levels are wild exaggerations. Even the UN’s own Intergovernmental Panel on Climate Change only estimates the potential rise of sea levels at one foot. Al Gore’s arguments and calculations are one sided and misleading. The alarming death toll from killer heatwaves disregards lives saved due to the reduction of more deadly cold waves. The fact is that during the Middle Ages man and nature survived higher temperatures than today’s worst case scenario remarkably well. The warm climate even allowed for increased food production and prosperity. Sea levels did not rise notably then nor did polar bears extinct, so we don't need to fear such imaginary catastrophes now either.
Wastage
Bjorn Lomborg and the Copenhagen Consensus Group argue that the UN Kyoto-style reduction sheme as it is conceived today is the most costly and most ineffective way to reduce emissions while it will only have minimal effect. Other research and development programs provide a much larger contribution to the environment and human development at only a small fraction of the cost. They fear that the UN climate plan will crowd out other programs from the agenda and development budgets and that even decent health care programs - which are 200 times more efficient in saving human life - are in peril.
Inefficient use of development budgets is therefore not only wasteful but even immoral. One single water pump at the cost of a couple of solar panels can spare hundreds of Sahel women the daily journey to the well, prevent infections and save lives. A mini-investment in mosquito nets can save thousands from malaria. Lomborg worries that Al Gore's populist propaganda conceals the overall development picture. He calls for a global consensus on a list of priorities based on a wrong rationality of risk and cost/benefit analyses which are totally lacking in the climate debate at present.
Protectionism and Distortion of World Trade
The UN climate plan as it is conceived now would have devastating effects on World Trade. The aim of the climate round is to reduce CO2 emissions through a “Cap-and-Trade” scheme whereby governments will set a total limit on greenhouse gas emissions and arbitrarily distribute allowances through exemptions and auctions. Developing countries, including countries like China, India, Brazil and even the oil-producing countries in the Middle East, would largely be exempted from these obligations. As an excuse for their exemption, the UN plans to introduce the deceptive concept of “climate debt” thereby improperly incriminating rich nations for their very existence and disregarding the benefits of their environmental expertise for the world as a whole.
As a consequence, reduction costs will weigh on manufacturing costs of industrial nations only. As these nations tend to use the least polluting production processes, the UN climate plan creates the counter-productive incentive to misuse budgets for sophisticating technologies with the least marginal CO2 reduction potential. The plan also gives business new incentives to outsource production to countries with low environmental standards, with counter-productive ecological effects.
The decoupling of production costs from the market reality leads to huge distortions of global trade, particularly in Europe where also Eastern European transition economies managed to acquire vast exemptions. The distorting protectionism related to the climate agenda is likely to paralyze worldwide trade just as it did in the 1930s. Rather than protectionism, free trade would provide us with the answer to this global challenge. It is free trade that allows countries to benefit reciprocally from their comparative advantages, particularly so in the field of environmental and ecological expertise. The biggest victims of shrinking worldwide commerce would therefore be the climate itself and those developing countries with the most vulnerable economies. But even industrial countries cannot afford a contraction of the world economy at a moment when growth seems indispensable for economic recovery, for the sustainable funding of their welfare states and development of new technologies.
The fallacy of environmentalism is to assume a linear relationship between growth and emission levels. This belief is erroneous as per capita emissions prove to decline as income grows. It is economic growth that allows for technological advancement, and such progress automatically contributes to the cutback of emissions much more efficiently than reduction of human activity. Only sustainable growth is capable of assuring the growing world population a dignified existence such as guaranteed in UN and other human rights conventions. A protectionist return to a pastoral past will provide us with no prospects whatsoever in that direction.
Market Oriented Alternative
State monopolies on the supply of the virtual but obligatory raw material of emission allowances constitute a triple risk: scarcity, misallocation and high price volatility. Because the UN scheme will collect CO2 taxes, which will be passed on to consumers, intransparently through business, politicians are likely to regard this unseen taxation as an inexhaustible source of income and make CO2 allowances as scarce and expensive as they wish. Just as artificial scarcity of building permits already inflated prices of residential building land to the detriment of a society's prosperity.
Under the UN Cap-and-Trade Scheme, the price of CO2 allowances would become the playtoy of political caprices and unpredictable compromises. Prior knowledge of the political decisions and favoritism for privileged sectors, people or constituencies is likely to degenerate the emissions trading scheme into a swindle. Under the European emissions scheme CO2 carousels already turned European Emissions trading into an extremely costly debacle.
National governments could just as well raise existing national taxes on fossil fuels and achieve the same emission deterring effect without involving the expensive and fraud-sensitive UN bureaucracy. The administrative cost of such a tax increase is zero, while a shift of the tax burden from income to consumption will restore the incentives to adopt productive behavior and hence stimulate the economy, in the meantime avoiding a serious distortions of global commerce.
The advantage of a national eco-tax is that all the income remains national. Unlike the UN Cap-and-Trade under which governments arbitrarily attribute emission allowances, such a pigovian tax is directly proportional to the emissions. It therefore gives incentives to direct efforts and research to projects with the highest CO2 reduction potential. Under free market conditions competition would continually oblige entrepreneurs to weigh costs against potential gains. When governments engage in the central planning of emission reduction, political motives come into play. Demands from special interest groups, from the environmental industry to green lobbyists, are all invariably distorting the allocation of resources and are all leading to wastage. The examples are common: although solar panels in northern countries have by far the lowest energy yield per invested Dollar, the eco-industrial complex engrossed the lion's share of Europe’s eco-budgets. Demands from the agricultural lobby originated in subsidized bio-fuel projects with catastrophic consequences for the global food production.
Lost Sovereignty
An agenda of global dirigism is also hidden behind the conference, aiming to withdraw policy issues from sovereign national bodies. Self-feeding supranational organizations escaping from democratic control such as the UN World Climate Organization, the OECD or G20 will continue - with increasing arrogance - to push their dirigist agendas through, aiming at global control over national policy independence. The incriminating OECD list of “tax shelters” was the most brutal example of this in recent weeks. The question should be answered where this incestuous circle of supranational organizations - and the present generation of politicians - found the democratic legitimacy to decide on fiscal policies for all future generations and to impose new taxes on them decades in advance. The Copenhagen Climate Round is a dangerous next step towards a fascist "New World Order". The arbitrary Cap-and-Trade Scheme is more than economic madness -- it brings into the specter a dangerous One-World Government under UN dictate.
Dit stuk van Paul Vreymans verscheen ook elders op het internet.
Meer teksten van hem op www.workforall.net.
Geschreven door Vincent De Roeck | 23/11/09 | 12:30 | Libertarian.be |
8
Reacties
>>
Economie,
English,
Internationaal
Een week om te herinneren
Vorige week was er één van herinnering, met o.a. maandag de jaarlijkse herdenking van de Reichskristallnacht die dit jaar echter de duimen moest leggen voor de alom gevierde en overal geteleviseerde herdenking van de val van de Berlijnse Muur, en ook deze week gaat het verder. Twintig jaar geleden werd in Praag immers de aanzet gegeven tot de fluwelen revolutie die een einde maakte aan het communistische bewind in Tsjechoslowakije. Natuurlijk kunnen Eurofederalisten dit soort historische verjaardagen niet onopgemerkt voorbij laten gaan zonder het eerst voor hun eigen zaak gerecupereerd te hebben. En zo geschiedde het natuurlijk ook.
De stad Elsene en de Europese Unie hebben kosten noch moeite gespaard om Brussel en de EU in de verf te zetten als de positieve gevolgen van de Europese éénmaking en de opening naar het Oostblok na 1989. Op de Place de Luxembourg werd een levensgrote kopie van "Checkpoint Charlie" nagebouwd en op de trappen van het Europees Parlement vormden authentieke stukken van de Berlijnse Muur een erehaag. Vorige week vonden er dagelijks ook - zwaar gesubsidieerde - activiteiten plaats op en rond deze gedenktekens. Onze "Jef", de "Jonge Europese Federalisten", de Sturmabteilung van Herman Van Rompuy en consorten, haalden maandag symbolisch een muur neer in Brussel om hun eis voor "méér integratie" kracht bij te zetten. Of zij überhaupt wel weten welke kant twintig jaar geleden gewonnen heeft, is mij tot op heden niet zo duidelijk. De Sovjet-Unie, de ideologische voorloper van de EUSSR die onze "Jef" zo verheerlijken, verloor haar strijd tegen decentralisatie, vrijheid, democratie en kapitalisme.
De Tsjechoslowaakse oud-president Vaclav Havel, horresco referens, mocht vorige week woensdag zelfs een exclusieve fototentoonstelling in het Europees Parlement komen inhuldigen, die dus enkel maar bekeken zal kunnen worden door het legioen Eurocraten en haar handlangers zelf... Als welgemeende fuck you naar de gewone Europeaan kan dat natuurlijk tellen, maar toch was er geen haan die er vorige week naar kraaide. Dat soort praktijken is in Brussel immers al lang schering en inslag. De gewone burger is in de spleetogen van de EU-Mandarijnen enkel maar nuttig als hij tevredenheid neemt met een ontzegd referendum, een genegeerd stemresultaat of verdere EU-integratie, heimelijk via achterpoorten of zelfs gewoon en plein public, of als de burger weer maar eens met zijn zuurverdiende spaarcenten mag opdraaien voor alweer één of ander megalomaan Europees egoproject.
Tijdens het weekend vorige week was ik in Knokke om er de jaarlijkse bevrijdingsfeesten bij te wonen. Knokke werd in november 1944 als allerlaatste stukje bezet België door de geallieerden bevrijd. Die eer kwam de Canadezen toe, en 65 jaar na datum staat Knokke nog steeds één weekend per jaar integraal in het teken van Canada. Als je dan langs de Lippenslaan wandelt, waan je je even aan de andere kant van de Pond, want naast alle vlaggemasten van de stad wapperen er ook Maple Leaf-vlaggen aan zowat alle privé-gebouwen. In West-Vlaanderen, zelfs in de meer mondaine badsteden, wordt de bevrijding volgens mij toch net iets serieuzer herdacht dan in het Vlaamse binnenland. Naast tal van wandelingen en de traditionele parade van historisch militair materieel werd er dit jaar ook een extra plechtigheid voorzien op het Verweeplein waar enkele overgebleven Canadese oud-strijders, die nog zelf deelgenomen hadden aan de bevrijding van Knokke, door burgemeester Lippens gelauwerd en onderscheiden werden. Het was een pakkend moment, en ook al zal het vele lezers van deze blog waarschijnlijk niets zeggen, ik krijg steeds kippenvel van dit soort momenten en voel me daar klein.
Op woensdag 11 november laatstleden kon ik dan ook niet anders dan 's ochtends in alle vroegte met een collega van mij naar Ieper rijden om er deel te nemen aan de herdenkingsplechtigheden van de Eerste Wereldoorlog. Na een serene eucharistie waar kernwaarden als "vrijheid" en "vrede" centraal stonden, werd in een stoet (de "Poppy Parade") van de Sint-Maartenskathedraal naar de Menenpoort gewandeld. Duizenden mensen stonden de bonte stoet van hoogwaardigheidsbekleders, oud-strijders, vlaggeniers, muziekanten en defilerende militairen uit binnen- en buitenland op de Grote Markt en aan het Graf van de Onbekende Soldaat op te wachten. Als vertegenwoordigers van de Tory-delegatie in het Europees Parlement kregen mijn collega en ikzelf een plaats in de stoet en mochten we de herdenking van binnenin de Menenpoort volgen. Yves Leterme en Geert Bourgeois waren er, net als gouverneur Breyne, kamerlid Sabine Lahaye-Battheu en de ambassadeurs van alle geallieerde landen.
De plechtigheid werd voorgegaan door bisschop Vangheluwe van Brugge, bijgestaan door een anglicaanse, een protestantse en een katholieke priester. Ook gezanten van "The Last Post Society" en het "Royal British Legion", de organisatoren van de herdenking, mochten de menigte toespreken. Hun speeches gaven steevast blijk van een oneindig respect voor de gevallenen en een oprecht gevoel van dankbaarheid voor hun offer. Want net iets te vaak vergeten mensen doorgaans dat we de vrijheid die we vandaag de dag genieten in wezen te danken hebben aan onbekende personen die er ooit hun leven voor gegeven hebben. In dat kader zou ik jullie ook graag deze blogpost van een Canadese vriendin van mij willen aanraden. In een ver verleden heb ik aan de humaniora ook ooit eens een eigen oorlogsgedicht opgedragen "aan de Canadese soldaten die niet eens wisten dat er tussen Frankrijk en Duitsland een lap grond lag, België genaamd, maar wel hun leven hebben gegeven om dat te bevrijden."
Laat ons dat alstublieft nooit vergeten. En de meest adequate manier om de gevallenen te herdenken volgens mij is door elke etatistische bedreiging, zowel intern als extern, en zowel ter linker- als ter rechterzijde, met alle mogelijke middelen te blijven bestrijden, zodat zij niet vergeefs gestorven zijn. De ingetogen "Last Post" en de door merg en been snijdende doedelzakmuziek van vorige week in Ieper mogen in de ogen van velen dan al wel als niet-authentiek, toeristisch of overdreven dramatisch beschimpt worden, toch kan ik uit mijn eigen ervaring alleen maar zeggen dat de symboliek van het gedicht "In Flanders Fields" van John McRae, dat zijn naam ook aan deze blog gegeven heeft, veel meer is dan pure commercie of overdreven sentimentaliteit. Als je op de westzijde van de Menenpoort de klaprozentuin aanschouwt, of aan het einde van de ceremonie tienduizenden klaprozen vanop de Menenpoort naar beneden ziet dwarrelen, en beseft dat elk onooglijk papieren bloempje een leven belichaamt, een grafloze gesneuvelde, dan word je stil en rustig.
Ik woon al bijna 25 jaar onafgebroken op de Elisabethlaan in Berchem, de straat die het Oorlogsmonument en het Vuurkruisen-kerkhof met elkaar verbindt, en elk jaar gaat er op 11 november ook daar een herdenkingsstoet voorbij, zijn er speeches en worden er bloemen neergelegd aan de Berchemse gedenktekens, maar nog nooit had ik eenzelfde ervaring als vorige week in Ieper. Daar kwam het gedicht "In Flanders Fields" en de gedachten daarachter het beste tot uiting. Take up our quarrel with the foe. To you from failing hands we throw, the torch; be yours to hold it high. If ye break faith with us who die, we shall not sleep, though poppies grow in Flanders fields.
Opdat we hen nooit zullen vergeten. We will remember them.
Meer teksten van hem op www.royalbritishlegion.org.
Lees het vervolg.
De stad Elsene en de Europese Unie hebben kosten noch moeite gespaard om Brussel en de EU in de verf te zetten als de positieve gevolgen van de Europese éénmaking en de opening naar het Oostblok na 1989. Op de Place de Luxembourg werd een levensgrote kopie van "Checkpoint Charlie" nagebouwd en op de trappen van het Europees Parlement vormden authentieke stukken van de Berlijnse Muur een erehaag. Vorige week vonden er dagelijks ook - zwaar gesubsidieerde - activiteiten plaats op en rond deze gedenktekens. Onze "Jef", de "Jonge Europese Federalisten", de Sturmabteilung van Herman Van Rompuy en consorten, haalden maandag symbolisch een muur neer in Brussel om hun eis voor "méér integratie" kracht bij te zetten. Of zij überhaupt wel weten welke kant twintig jaar geleden gewonnen heeft, is mij tot op heden niet zo duidelijk. De Sovjet-Unie, de ideologische voorloper van de EUSSR die onze "Jef" zo verheerlijken, verloor haar strijd tegen decentralisatie, vrijheid, democratie en kapitalisme.
De Tsjechoslowaakse oud-president Vaclav Havel, horresco referens, mocht vorige week woensdag zelfs een exclusieve fototentoonstelling in het Europees Parlement komen inhuldigen, die dus enkel maar bekeken zal kunnen worden door het legioen Eurocraten en haar handlangers zelf... Als welgemeende fuck you naar de gewone Europeaan kan dat natuurlijk tellen, maar toch was er geen haan die er vorige week naar kraaide. Dat soort praktijken is in Brussel immers al lang schering en inslag. De gewone burger is in de spleetogen van de EU-Mandarijnen enkel maar nuttig als hij tevredenheid neemt met een ontzegd referendum, een genegeerd stemresultaat of verdere EU-integratie, heimelijk via achterpoorten of zelfs gewoon en plein public, of als de burger weer maar eens met zijn zuurverdiende spaarcenten mag opdraaien voor alweer één of ander megalomaan Europees egoproject.
Tijdens het weekend vorige week was ik in Knokke om er de jaarlijkse bevrijdingsfeesten bij te wonen. Knokke werd in november 1944 als allerlaatste stukje bezet België door de geallieerden bevrijd. Die eer kwam de Canadezen toe, en 65 jaar na datum staat Knokke nog steeds één weekend per jaar integraal in het teken van Canada. Als je dan langs de Lippenslaan wandelt, waan je je even aan de andere kant van de Pond, want naast alle vlaggemasten van de stad wapperen er ook Maple Leaf-vlaggen aan zowat alle privé-gebouwen. In West-Vlaanderen, zelfs in de meer mondaine badsteden, wordt de bevrijding volgens mij toch net iets serieuzer herdacht dan in het Vlaamse binnenland. Naast tal van wandelingen en de traditionele parade van historisch militair materieel werd er dit jaar ook een extra plechtigheid voorzien op het Verweeplein waar enkele overgebleven Canadese oud-strijders, die nog zelf deelgenomen hadden aan de bevrijding van Knokke, door burgemeester Lippens gelauwerd en onderscheiden werden. Het was een pakkend moment, en ook al zal het vele lezers van deze blog waarschijnlijk niets zeggen, ik krijg steeds kippenvel van dit soort momenten en voel me daar klein.
Op woensdag 11 november laatstleden kon ik dan ook niet anders dan 's ochtends in alle vroegte met een collega van mij naar Ieper rijden om er deel te nemen aan de herdenkingsplechtigheden van de Eerste Wereldoorlog. Na een serene eucharistie waar kernwaarden als "vrijheid" en "vrede" centraal stonden, werd in een stoet (de "Poppy Parade") van de Sint-Maartenskathedraal naar de Menenpoort gewandeld. Duizenden mensen stonden de bonte stoet van hoogwaardigheidsbekleders, oud-strijders, vlaggeniers, muziekanten en defilerende militairen uit binnen- en buitenland op de Grote Markt en aan het Graf van de Onbekende Soldaat op te wachten. Als vertegenwoordigers van de Tory-delegatie in het Europees Parlement kregen mijn collega en ikzelf een plaats in de stoet en mochten we de herdenking van binnenin de Menenpoort volgen. Yves Leterme en Geert Bourgeois waren er, net als gouverneur Breyne, kamerlid Sabine Lahaye-Battheu en de ambassadeurs van alle geallieerde landen.
De plechtigheid werd voorgegaan door bisschop Vangheluwe van Brugge, bijgestaan door een anglicaanse, een protestantse en een katholieke priester. Ook gezanten van "The Last Post Society" en het "Royal British Legion", de organisatoren van de herdenking, mochten de menigte toespreken. Hun speeches gaven steevast blijk van een oneindig respect voor de gevallenen en een oprecht gevoel van dankbaarheid voor hun offer. Want net iets te vaak vergeten mensen doorgaans dat we de vrijheid die we vandaag de dag genieten in wezen te danken hebben aan onbekende personen die er ooit hun leven voor gegeven hebben. In dat kader zou ik jullie ook graag deze blogpost van een Canadese vriendin van mij willen aanraden. In een ver verleden heb ik aan de humaniora ook ooit eens een eigen oorlogsgedicht opgedragen "aan de Canadese soldaten die niet eens wisten dat er tussen Frankrijk en Duitsland een lap grond lag, België genaamd, maar wel hun leven hebben gegeven om dat te bevrijden."
Laat ons dat alstublieft nooit vergeten. En de meest adequate manier om de gevallenen te herdenken volgens mij is door elke etatistische bedreiging, zowel intern als extern, en zowel ter linker- als ter rechterzijde, met alle mogelijke middelen te blijven bestrijden, zodat zij niet vergeefs gestorven zijn. De ingetogen "Last Post" en de door merg en been snijdende doedelzakmuziek van vorige week in Ieper mogen in de ogen van velen dan al wel als niet-authentiek, toeristisch of overdreven dramatisch beschimpt worden, toch kan ik uit mijn eigen ervaring alleen maar zeggen dat de symboliek van het gedicht "In Flanders Fields" van John McRae, dat zijn naam ook aan deze blog gegeven heeft, veel meer is dan pure commercie of overdreven sentimentaliteit. Als je op de westzijde van de Menenpoort de klaprozentuin aanschouwt, of aan het einde van de ceremonie tienduizenden klaprozen vanop de Menenpoort naar beneden ziet dwarrelen, en beseft dat elk onooglijk papieren bloempje een leven belichaamt, een grafloze gesneuvelde, dan word je stil en rustig.
Ik woon al bijna 25 jaar onafgebroken op de Elisabethlaan in Berchem, de straat die het Oorlogsmonument en het Vuurkruisen-kerkhof met elkaar verbindt, en elk jaar gaat er op 11 november ook daar een herdenkingsstoet voorbij, zijn er speeches en worden er bloemen neergelegd aan de Berchemse gedenktekens, maar nog nooit had ik eenzelfde ervaring als vorige week in Ieper. Daar kwam het gedicht "In Flanders Fields" en de gedachten daarachter het beste tot uiting. Take up our quarrel with the foe. To you from failing hands we throw, the torch; be yours to hold it high. If ye break faith with us who die, we shall not sleep, though poppies grow in Flanders fields.
Opdat we hen nooit zullen vergeten. We will remember them.
Meer teksten van hem op www.royalbritishlegion.org.
Geschreven door Vincent De Roeck | 20/11/09 | 15:51 | Libertarian.be |
13
Reacties
>>
Internationaal,
Persoonlijk,
Zingeving
De toekomst van het Euroscepticisme
We mogen niet bij de pakken neer blijven zitten. De strijd tegen de hellelegioenen Eurocraten, de EUSSR en het Berlaymonster gaat gewoon door met nieuwe uitdagingen, nieuwe bedreigingen en ook verse hoop. De laatste weken waren inderdaad vrij tot zéér teleurstellend voor het Euroscepticisme en de ganse Eurokritische beweging. Vaclav Klaus ondertekende het Verraad van Lissabon in Tsjechië en David Cameron maakte een onaanvaardbare u-turn in het Verenigd Koninkrijk inzake zijn eerdere referendumbeloften. Maar gelukkig is er nog "The TaxPayers' Alliance" (TPA) om ons de weg te wijzen in dit donker uur en aan te sporen de strijd verder te zetten.
TPA wil de afkeer van de burgers van Europa versterken en kanaliseren, en daarvoor lanceert ze deze week een nieuwe aanpak. Niet langer zal de discussie in de eerste plaats gaan over democratie of souvereiniteit, maar wel over meer aardse en volkse thema's zoals het kostenplaatje van de EUSSR-structuren en de ontelbare gevallen van verspilling en corruptie binnen de instellingen. Vanaf vrijdag 20 november zal TPA in honderden bioscopen in het VK bovenstaand reclamefilmpje vertonen. Of de actie in een later stadium ook naar andere EU-landen uitgebreid wordt, is jammer genoeg zeer onwaarschijnlijk.
Ook in het verleden heeft TPA al vele malen een aanzet gegeven tot het opmaken van een heuse kostenbatenanalyse van Brits EU-lidmaatschap. In de aanloop naar de EU-verkiezingen van 2009 leverden zij Brits EP-lid Roger Helmer de nodige data, feiten en statistieken om een geniale - populistische - herverkiescampagne te kunnen voeren. Ik kan dan ook niet anders dan TPA-kopman Matthew Elliott, die vorig jaar trouwens ook al het schitterende boek "The Great European Rip-Off" geschreven heeft, en zijn schare briljante medewerkers, o.a. de al even geniale en mediatieke Susie Squire waarmee ondergetekende al menige maal het Brusselse en Londense nachtleven onveilig gemaakt heeft, van harte succes wensen met deze nieuwe anti-EU-campagne.
De TPA-campaign loopt trouwens samen met de lancering van het nieuw boek "Ten Years On" van Lee Rotherham dat vooruitblikt op de toestand van Groot-Brittannië nadat het binnen de tien jaar van nu de EU definitief vaarwel gezegd heeft. Al een kleine 30,000 personen tekenden op voorhand voor dat boek in. Het zal dus wel een klepper worden. Via de Britse conservatieve weblog "Conservative Home" konden jullie vorige week al enkele extracten uit lezen. In dit clipje beargumenteert Brits EP-lid Daniel Hannan de finale keuze om de EU gewoon volledig de rug te keren. In het verleden maakte ik trouwens, als allereerste moderne liberaal vermoed ik, eenzelfde case voor België.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet, o.a. op de blogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over deze actiegroep op www.taxpayersalliance.com.
Lees het vervolg.
TPA wil de afkeer van de burgers van Europa versterken en kanaliseren, en daarvoor lanceert ze deze week een nieuwe aanpak. Niet langer zal de discussie in de eerste plaats gaan over democratie of souvereiniteit, maar wel over meer aardse en volkse thema's zoals het kostenplaatje van de EUSSR-structuren en de ontelbare gevallen van verspilling en corruptie binnen de instellingen. Vanaf vrijdag 20 november zal TPA in honderden bioscopen in het VK bovenstaand reclamefilmpje vertonen. Of de actie in een later stadium ook naar andere EU-landen uitgebreid wordt, is jammer genoeg zeer onwaarschijnlijk.
Ook in het verleden heeft TPA al vele malen een aanzet gegeven tot het opmaken van een heuse kostenbatenanalyse van Brits EU-lidmaatschap. In de aanloop naar de EU-verkiezingen van 2009 leverden zij Brits EP-lid Roger Helmer de nodige data, feiten en statistieken om een geniale - populistische - herverkiescampagne te kunnen voeren. Ik kan dan ook niet anders dan TPA-kopman Matthew Elliott, die vorig jaar trouwens ook al het schitterende boek "The Great European Rip-Off" geschreven heeft, en zijn schare briljante medewerkers, o.a. de al even geniale en mediatieke Susie Squire waarmee ondergetekende al menige maal het Brusselse en Londense nachtleven onveilig gemaakt heeft, van harte succes wensen met deze nieuwe anti-EU-campagne.
De TPA-campaign loopt trouwens samen met de lancering van het nieuw boek "Ten Years On" van Lee Rotherham dat vooruitblikt op de toestand van Groot-Brittannië nadat het binnen de tien jaar van nu de EU definitief vaarwel gezegd heeft. Al een kleine 30,000 personen tekenden op voorhand voor dat boek in. Het zal dus wel een klepper worden. Via de Britse conservatieve weblog "Conservative Home" konden jullie vorige week al enkele extracten uit lezen. In dit clipje beargumenteert Brits EP-lid Daniel Hannan de finale keuze om de EU gewoon volledig de rug te keren. In het verleden maakte ik trouwens, als allereerste moderne liberaal vermoed ik, eenzelfde case voor België.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet, o.a. op de blogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over deze actiegroep op www.taxpayersalliance.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 19/11/09 | 12:49 | Libertarian.be |
9
Reacties
>>
Europese Unie,
Nederlands,
Zingeving
Gordon Brown for EU President
There is only one perfect candidate for president of Europe, and that is Gordon Brown. He stands head and shoulders above the stage army of Belgians, Dutch, Latvians and others jostling in advance of next Thursday's EU summit. He is the dark horse, the man to watch. Expect a surprise. The Broom is extremely long experienced in international relations, acknowledged as his one strong suit. His presidency would counterbalance the emerging Franco-German axis. He would be strong in standing up for the little states. He would be less indulgent of the monopoly capitalism of German industry and French agriculture, and less indulgent of Brussels' own indulgence. He is precisely the big beast on the world stage that the job was specifically intended to create, not another Euro-pigmy from the Low Countries.
In the current anti-Brown frenzy, the man's better qualities are being neglected. He is clearly unhappy with the rough and tumble of democratic politics, with the daily grind of public appearances, glad-handing and schmoozing. But these are not required in Brussels, where nobody is elected to anything and such populism as smiling at cameras and holding referendums are anathema. Brown, dark-suited and anonymous, is a natural oligarch, his governing style attuned to the post-democratic statism of 21st-century Europe. For all that, the prime minister's instinct would be not to appease the gods of statism but to smash them. His frustration at the blandness of the place would be titanic. He would bellow and shriek, sucking health and safety from the padded corridors of power. There would be blood on the Aubusson. Fish and chips would drown the filet mignon and soccer songs the Odes to Joy. Translators would learn 27 words for shit.
If a Brown presidency were a success it would be a triumph for Europe. It might help rescue the meretricious gravy train that is today's EU hierarchy, perhaps even setting it on a path to usefulness. If Brown failed, nothing would be lost, since everyone knows it is not a proper job anyway. Since it was invented by the greatest boondoggle of the late 20th century, the Lisbon treaty, it has been a title looking for a purpose – which is why Tony Blair so wants it. A Brown presidency would open a cornucopia of other benefits. By removing him abruptly from the British election scene, it would force the Labour party to find a new and more convincing leader in a time of economic difficulty. It would purge British politics of its hys terical cult of anti-personality, and make the next election more of a contest.
An inability to think laterally has long been the curse of the European movement. A sign of its intellectual insecurity is that it cannot handle scepticism, treating any but the most craven sycophant as an enemy. At the Nice summit that followed the corruption scandals of 1998-9, the EU's spin doctors declared that in future "decisions should be taken as closely as possible to the citizen". They lied, and knew it. So did the public. Since 2005, few have dared ask Europe's citizens if they agreed with the Lisbon constitution, and those that did received bloody noses. The reneging of Labour and the Liberal Democrats on 2005 election commitments to a referendum showed the power of Europe's oligarchs to outflank democratic accountability.
It is near impossible to ascertain what any European citizen expects or wants from what is to be an extraordinary sovereign power placed over them. Nothing in recent constitutional history has been more cynical – or more dangerous – than the fact that referendums voting yes to euro-integration are accepted and those that vote no are rejected. The most frustrating aspect of this debate is its polarisation. Those in favour of greater federalism feel obliged to defend any European constitution and any commission antic, warts and all. They must defend stupefying waste and corruption, seen yet again this week in the Italian wind-farm mafia racket. MEPs who claim to check such corruption, and never do, are left free to steal from Europe's taxpayers.
If I were an integrationist, I would immediately stop uttering flatulent vagaries about Europe "punching its weight in the world" and thunder from the rooftops against its scandals, which may yet bring the EU enterprise to grief. Yet we hear not a word. Brussels is like an office of the doctrine of the faith, tolerating no Francis of Assisi. Criticise it and you are damned as anti-European. Meanwhile those who honour democracy's obligation to show scepticism towards power are driven to the extreme, into the arms of outright anti-Europeans. The noble word, sceptic, has become code for rejectionist. The case is no longer made for an EU stern in regulation and rigorous in accountability, but one that has nothing to do with the Brussels bureaucratic ectoplasm.
I sense this polarity no longer reflects a more nuanced European public opinion. Few people in Britain want to see a re-Balkanised continent. Nor do polls show them wanting more power to shift from national democracies to the institutions of the union. Though the European movement dares not put anything to a vote, most Britons would not regard Norway-Switzerland as a realistic model for their country. Europe is certainly a commercial entity and needs formal structures to work as such. The tragedy of Lisbon is that it is a rotten treaty, slithering from the disciplines needed for freer trade to the phoney utopia of a level socioeconomic playing field across the continent. This will not work. It will propel the EU into constant friction with national parliaments, and stir public anger at being denied a vote on Lisbon.
Already Britain's renowned anti-Europeans are advocating a strategy of disobedience with regard to undesirable EU laws and directives. This is the new realpolitik. Just as it was always inconceivable that France would conform to EU food laws, Spain to EU labour laws or Italy to EU transparency laws, so it is inconceivable that Britain would accept a Brussels diktat on whether or not to go to war alongside America. The chaos that such bad treaties can induce is well illustrated by that foretaste of collective European foreign policy, Nato's out-of-area intervention in Afghanistan. EU nations find themselves trapped in a nightmare conflict to which none but Britain would voluntarily have aspired. Big is rarely better, in diplomacy as in government.
Observers of European federalism since the 1990s scandals have watched it squirm from the democratic limelight towards a fantasy continent whose attempted integration defeated Charlemagne, the popes, Napoleon, Hitler and the Comintern. Nothing had been learned, nothing even about the failings of over-regulation, over-subsidy and over-centralisation – and nothing about democratic transparency. The language of the Lisbon treaty is that of an elite of 40 years ago, a smokescreen for the accretion of establishment power. David Cameron is right to keep open a determination to change it, as is indeed allowed by the treaty. The only sensible response to Lisbon is not rejectionism but a ferocious scepticism, properly so called. A Gordon Brown presidency would be a weapon in that cause. Go for it, Gordon, pistols at dawn with the old foe, Blair. You would win.
Dit meesterlijk stukje satire van Simon Jenkins verscheen eerst in "The Guardian" en werd nadien ook elders gretig overgenomen.
Meer teksten van hem op www.guardian.co.uk.
Lees het vervolg.
In the current anti-Brown frenzy, the man's better qualities are being neglected. He is clearly unhappy with the rough and tumble of democratic politics, with the daily grind of public appearances, glad-handing and schmoozing. But these are not required in Brussels, where nobody is elected to anything and such populism as smiling at cameras and holding referendums are anathema. Brown, dark-suited and anonymous, is a natural oligarch, his governing style attuned to the post-democratic statism of 21st-century Europe. For all that, the prime minister's instinct would be not to appease the gods of statism but to smash them. His frustration at the blandness of the place would be titanic. He would bellow and shriek, sucking health and safety from the padded corridors of power. There would be blood on the Aubusson. Fish and chips would drown the filet mignon and soccer songs the Odes to Joy. Translators would learn 27 words for shit.
If a Brown presidency were a success it would be a triumph for Europe. It might help rescue the meretricious gravy train that is today's EU hierarchy, perhaps even setting it on a path to usefulness. If Brown failed, nothing would be lost, since everyone knows it is not a proper job anyway. Since it was invented by the greatest boondoggle of the late 20th century, the Lisbon treaty, it has been a title looking for a purpose – which is why Tony Blair so wants it. A Brown presidency would open a cornucopia of other benefits. By removing him abruptly from the British election scene, it would force the Labour party to find a new and more convincing leader in a time of economic difficulty. It would purge British politics of its hys terical cult of anti-personality, and make the next election more of a contest.
An inability to think laterally has long been the curse of the European movement. A sign of its intellectual insecurity is that it cannot handle scepticism, treating any but the most craven sycophant as an enemy. At the Nice summit that followed the corruption scandals of 1998-9, the EU's spin doctors declared that in future "decisions should be taken as closely as possible to the citizen". They lied, and knew it. So did the public. Since 2005, few have dared ask Europe's citizens if they agreed with the Lisbon constitution, and those that did received bloody noses. The reneging of Labour and the Liberal Democrats on 2005 election commitments to a referendum showed the power of Europe's oligarchs to outflank democratic accountability.
It is near impossible to ascertain what any European citizen expects or wants from what is to be an extraordinary sovereign power placed over them. Nothing in recent constitutional history has been more cynical – or more dangerous – than the fact that referendums voting yes to euro-integration are accepted and those that vote no are rejected. The most frustrating aspect of this debate is its polarisation. Those in favour of greater federalism feel obliged to defend any European constitution and any commission antic, warts and all. They must defend stupefying waste and corruption, seen yet again this week in the Italian wind-farm mafia racket. MEPs who claim to check such corruption, and never do, are left free to steal from Europe's taxpayers.
If I were an integrationist, I would immediately stop uttering flatulent vagaries about Europe "punching its weight in the world" and thunder from the rooftops against its scandals, which may yet bring the EU enterprise to grief. Yet we hear not a word. Brussels is like an office of the doctrine of the faith, tolerating no Francis of Assisi. Criticise it and you are damned as anti-European. Meanwhile those who honour democracy's obligation to show scepticism towards power are driven to the extreme, into the arms of outright anti-Europeans. The noble word, sceptic, has become code for rejectionist. The case is no longer made for an EU stern in regulation and rigorous in accountability, but one that has nothing to do with the Brussels bureaucratic ectoplasm.
I sense this polarity no longer reflects a more nuanced European public opinion. Few people in Britain want to see a re-Balkanised continent. Nor do polls show them wanting more power to shift from national democracies to the institutions of the union. Though the European movement dares not put anything to a vote, most Britons would not regard Norway-Switzerland as a realistic model for their country. Europe is certainly a commercial entity and needs formal structures to work as such. The tragedy of Lisbon is that it is a rotten treaty, slithering from the disciplines needed for freer trade to the phoney utopia of a level socioeconomic playing field across the continent. This will not work. It will propel the EU into constant friction with national parliaments, and stir public anger at being denied a vote on Lisbon.
Already Britain's renowned anti-Europeans are advocating a strategy of disobedience with regard to undesirable EU laws and directives. This is the new realpolitik. Just as it was always inconceivable that France would conform to EU food laws, Spain to EU labour laws or Italy to EU transparency laws, so it is inconceivable that Britain would accept a Brussels diktat on whether or not to go to war alongside America. The chaos that such bad treaties can induce is well illustrated by that foretaste of collective European foreign policy, Nato's out-of-area intervention in Afghanistan. EU nations find themselves trapped in a nightmare conflict to which none but Britain would voluntarily have aspired. Big is rarely better, in diplomacy as in government.
Observers of European federalism since the 1990s scandals have watched it squirm from the democratic limelight towards a fantasy continent whose attempted integration defeated Charlemagne, the popes, Napoleon, Hitler and the Comintern. Nothing had been learned, nothing even about the failings of over-regulation, over-subsidy and over-centralisation – and nothing about democratic transparency. The language of the Lisbon treaty is that of an elite of 40 years ago, a smokescreen for the accretion of establishment power. David Cameron is right to keep open a determination to change it, as is indeed allowed by the treaty. The only sensible response to Lisbon is not rejectionism but a ferocious scepticism, properly so called. A Gordon Brown presidency would be a weapon in that cause. Go for it, Gordon, pistols at dawn with the old foe, Blair. You would win.
Dit meesterlijk stukje satire van Simon Jenkins verscheen eerst in "The Guardian" en werd nadien ook elders gretig overgenomen.
Meer teksten van hem op www.guardian.co.uk.
Geschreven door Vincent De Roeck | 18/11/09 | 15:19 | Libertarian.be |
12
Reacties
>>
English,
Europese Unie,
Zingeving
The Kingmakers of Lisbon
If rumours are anything to go by, the culmination of a long, outdrawn, rather undemocratic process that is shaping the EU future is nigh. Following a first round of consultations with the European heads of state, the Swedish Prime Minister Fredrik Reinfeldt decided to convene an informal summit on the 19 November during which he intends to put forward one candidate for each of the two European top posts. ‘It could be that a lengthy dinner at the European Council actually delivers someone else’ he announced, suggesting that the candidates that have been mentioned in the European media so far are not the only ones vying for the positions of President of the European Council and High Representative for Foreign Affairs and Security Policy respectively.
The image it evokes is that of a bunch of statesmen enjoying a meal whilst calling out the names of the candidates they are backing. Not exactly an example of democracy in action… but arguably a fitting continuation to the ratification. On the 2nd of October, 17 months after the first referendum, Irish voters were invited to rethink their original position and ended up voting in favour of Lisbon Treaty. For the EU institutions not taking ’no’ for an answer back in 2008 eventually paid off as the last remaining obstacle was thus removed (save for the minor detail of allowing the Czech Republic to opt out of the European Charter of Fundamental Rights in return for Václav Klaus’ signature on the treaty) and European leaders could turn their attention to the real business at hand: the distribution of posts.
Whereas names of potential candidates had been circulating for a while, guessing who would come out on top suddenly became the prime occupation across Europe. Rarely has an EU issue enjoyed such media attention. The latest ‘conventional wisdom’ circulating in the European media, however, is that those who announced their candidacy early-on made a tactical mistake. Apparently external observers should be paying heed to the dark horses in the herd. While no final decision-making power is vested in either position, both will wield considerable influence in European affairs and on the global stage.
Yet both posts will be appointed by the heads of state. The election of the President relies on a qualified majority among the members of the European Council and does not require the approval from the European Parliament. The High Representative on the other hand will be appointed by the heads of states and governments whose choice will need the approval of the President. In the past there have been calls for direct elections to take place to give the President a clear mandate, but to no avail… After all, why suddenly change our habits and deprive the dining kingmakers from announcing their choice next week?
Dit opiniestuk van Arnaud Houdmont verscheen oorspronkelijk op zijn blog en werd nadien op "In Flanders Fields" overgenomen.
Meer teksten van hem op www.entropicbits.wordpress.com.
Lees het vervolg.
The image it evokes is that of a bunch of statesmen enjoying a meal whilst calling out the names of the candidates they are backing. Not exactly an example of democracy in action… but arguably a fitting continuation to the ratification. On the 2nd of October, 17 months after the first referendum, Irish voters were invited to rethink their original position and ended up voting in favour of Lisbon Treaty. For the EU institutions not taking ’no’ for an answer back in 2008 eventually paid off as the last remaining obstacle was thus removed (save for the minor detail of allowing the Czech Republic to opt out of the European Charter of Fundamental Rights in return for Václav Klaus’ signature on the treaty) and European leaders could turn their attention to the real business at hand: the distribution of posts.
Whereas names of potential candidates had been circulating for a while, guessing who would come out on top suddenly became the prime occupation across Europe. Rarely has an EU issue enjoyed such media attention. The latest ‘conventional wisdom’ circulating in the European media, however, is that those who announced their candidacy early-on made a tactical mistake. Apparently external observers should be paying heed to the dark horses in the herd. While no final decision-making power is vested in either position, both will wield considerable influence in European affairs and on the global stage.
Yet both posts will be appointed by the heads of state. The election of the President relies on a qualified majority among the members of the European Council and does not require the approval from the European Parliament. The High Representative on the other hand will be appointed by the heads of states and governments whose choice will need the approval of the President. In the past there have been calls for direct elections to take place to give the President a clear mandate, but to no avail… After all, why suddenly change our habits and deprive the dining kingmakers from announcing their choice next week?
Dit opiniestuk van Arnaud Houdmont verscheen oorspronkelijk op zijn blog en werd nadien op "In Flanders Fields" overgenomen.
Meer teksten van hem op www.entropicbits.wordpress.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 17/11/09 | 09:05 | Libertarian.be |
18
Reacties
>>
English,
Europese Unie,
Internationaal,
Zingeving
Volksverlakkerij en liberale principes verloochenen
Economieprofessor Paul De Grauwe van de Katholieke Universiteit Leuven gold jarenlang in België en daarbuiten als een gedegen doorwinterd liberaal econoom. Zijn thesisstudenten aan de KUL kregen systematisch oerliberale thema's zoals de liberalisering van de spoorwegen, de privatisering van de nutsbedrijven, de ontmanteling van de intercommunales of de deregulering van het ondernemersschap op hun bord. Paul De Grauwe was kind aan huis bij liberalen en libertariërs, en dit zowel in het politieke als academische circuit. Professor De Grauwe maakte op basis van zijn eigen mérites zelfs furore binnen het christen-democratische bastion dat de K.U. Leuven toen was, en vandaag nog steeds is, en schopte het ook tot federaal parlementslid (twee legislaturen als senator, één als Belgisch volksvertegenwoordiger) voor de Vlaamse Liberalen en Democraten.
Doorheen zijn rijke carrière kreeg hij vaste columns in prestigieuze media (recent nog in de "Financial Times") en mocht hij als "visiting professor" aan tal van internationaal gerenommeerde instellingen werken en doceren (zo bijvoorbeeld aan de "Wharton School of Business"), kreeg hij drie eredoctoraten overhandigd, en werd hij door José Manuel Barroso gevraagd om toe te treden tot diens economische adviesraad. De eertijds volbloed-liberaal werd echter door Guy Verhofstadt als politicus gedesavoueerd en nadat ook van de beloofde transfer naar een topfunctie bij de Europese Centrale Bank niets meer in huis bleek te komen, krakte er iets in zijn overtuiging.
Sindsdien blijft hij nog wel bij hoog en bij laag beweren dat hij nog steeds het liberalisme, de vrije markt en de globalisering genegen is, maar blijkt uit zijn publicaties net het tegenovergestelde. Hij ontpopte zich de laatste jaren tot een rabiaat voorstander van de loonindexering (terwijl hij vroeger zelf steeds de loonmatiging bepleitte), viel wijlen Milton Friedman daags na zijn dood in een kranteninterview af als "marktfundamentalist" (terwijl hij Friedman vroeger als één van zijn grootste voorbeelden beschouwde) en pleit voor meer activisme bij de centrale banken en meer regulering van de financiële markten (terwijl vroeger net deregulering en spontane orde zijn credo waren).
Zijn econometrische benadering van maatschappelijke vraagstukken, hij is nog steeds een enorme fan van de Zweedse Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen, was nooit helemaal liberaal geïnspireerd, laat staan gëënt op de Oostenrijkse School, maar pas nu, in combinatie met zijn hedendaagse linkse visies op de economie, wordt dat pas echt gevaarlijk. Eventueel zou ik zelfs nog kunnen begrijpen dat iemand tijdens zijn leven en loopbaan van ideeën kan veranderen. Vaak is dat ook een positieve zaak en bewijst het net de niet-dogmatische rationele kijk op dingen van de persoon in kwestie en diens bereidheid tot kritiek en luisteren, en openheid voor nieuwe winden. Bij economieprofessor Paul De Grauwe is dat echter niet het geval.
Zijn bekering tot het etatisch-socialisme is volgens mij helemaal geen gevolg van een intellectueel evolutieproces, maar pure volksverlakkerij. De Grauwe toont zich als een doctor in de kazakkendraaierij, want hoe kan je het anders verklaren dat hij in "De Standaard" van 31 oktober laatstleden een ongenuanceerde verheerlijking van John Maynard Keynes neerschrijft en op 7 november, net één week later dus, op een conferentie in Munchen exact het tegenovergestelde bepleit en in een paper de ideeën van Friedrich Hayek boven die van Keynes verkiest? Met dank aan Paul Vreymans trouwens om mij beide links te bezorgen.
Verder bleek op 9 november dan weer, tijdens een lezing van hem voor het Liberaal Vlaams Studentenverbond in Leuven, dat hij opnieuw voor Keynes boven Hayek opteerde, maar deed dit wel in veel gematigdere en genuanceerde bewoordingen dan in dat bewuste artikel in "De Standaard". Ik vermoed dat KUL-professor Paul De Grauwe nog steeds diep in zijn hart weet dat het vrijemarktliberalisme de enige ware economische stroming is die niet enkel moreel maar ook praktisch-utilitair superieur is, maar dat hij nu (om "safe" te spelen en iedereen te vriend te houden) nog maar één enkele visie wil bepleiten: die van zijn publiek. In een economisch linkse krant is hij pro-Keynes, op een liberaal congres is hij pro-Hayek, en voor een divers publiek aan zijn thuisuniversiteit is hij een beetje pro-beide... Un petit monsieur.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer kritiek op Paul De Grauwe op www.rothbard.be.
Lees het vervolg.
Doorheen zijn rijke carrière kreeg hij vaste columns in prestigieuze media (recent nog in de "Financial Times") en mocht hij als "visiting professor" aan tal van internationaal gerenommeerde instellingen werken en doceren (zo bijvoorbeeld aan de "Wharton School of Business"), kreeg hij drie eredoctoraten overhandigd, en werd hij door José Manuel Barroso gevraagd om toe te treden tot diens economische adviesraad. De eertijds volbloed-liberaal werd echter door Guy Verhofstadt als politicus gedesavoueerd en nadat ook van de beloofde transfer naar een topfunctie bij de Europese Centrale Bank niets meer in huis bleek te komen, krakte er iets in zijn overtuiging.
Sindsdien blijft hij nog wel bij hoog en bij laag beweren dat hij nog steeds het liberalisme, de vrije markt en de globalisering genegen is, maar blijkt uit zijn publicaties net het tegenovergestelde. Hij ontpopte zich de laatste jaren tot een rabiaat voorstander van de loonindexering (terwijl hij vroeger zelf steeds de loonmatiging bepleitte), viel wijlen Milton Friedman daags na zijn dood in een kranteninterview af als "marktfundamentalist" (terwijl hij Friedman vroeger als één van zijn grootste voorbeelden beschouwde) en pleit voor meer activisme bij de centrale banken en meer regulering van de financiële markten (terwijl vroeger net deregulering en spontane orde zijn credo waren).
Zijn econometrische benadering van maatschappelijke vraagstukken, hij is nog steeds een enorme fan van de Zweedse Nobelprijswinnaar Jan Tinbergen, was nooit helemaal liberaal geïnspireerd, laat staan gëënt op de Oostenrijkse School, maar pas nu, in combinatie met zijn hedendaagse linkse visies op de economie, wordt dat pas echt gevaarlijk. Eventueel zou ik zelfs nog kunnen begrijpen dat iemand tijdens zijn leven en loopbaan van ideeën kan veranderen. Vaak is dat ook een positieve zaak en bewijst het net de niet-dogmatische rationele kijk op dingen van de persoon in kwestie en diens bereidheid tot kritiek en luisteren, en openheid voor nieuwe winden. Bij economieprofessor Paul De Grauwe is dat echter niet het geval.
Zijn bekering tot het etatisch-socialisme is volgens mij helemaal geen gevolg van een intellectueel evolutieproces, maar pure volksverlakkerij. De Grauwe toont zich als een doctor in de kazakkendraaierij, want hoe kan je het anders verklaren dat hij in "De Standaard" van 31 oktober laatstleden een ongenuanceerde verheerlijking van John Maynard Keynes neerschrijft en op 7 november, net één week later dus, op een conferentie in Munchen exact het tegenovergestelde bepleit en in een paper de ideeën van Friedrich Hayek boven die van Keynes verkiest? Met dank aan Paul Vreymans trouwens om mij beide links te bezorgen.
Verder bleek op 9 november dan weer, tijdens een lezing van hem voor het Liberaal Vlaams Studentenverbond in Leuven, dat hij opnieuw voor Keynes boven Hayek opteerde, maar deed dit wel in veel gematigdere en genuanceerde bewoordingen dan in dat bewuste artikel in "De Standaard". Ik vermoed dat KUL-professor Paul De Grauwe nog steeds diep in zijn hart weet dat het vrijemarktliberalisme de enige ware economische stroming is die niet enkel moreel maar ook praktisch-utilitair superieur is, maar dat hij nu (om "safe" te spelen en iedereen te vriend te houden) nog maar één enkele visie wil bepleiten: die van zijn publiek. In een economisch linkse krant is hij pro-Keynes, op een liberaal congres is hij pro-Hayek, en voor een divers publiek aan zijn thuisuniversiteit is hij een beetje pro-beide... Un petit monsieur.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer kritiek op Paul De Grauwe op www.rothbard.be.
Geschreven door Vincent De Roeck | 16/11/09 | 18:31 | Libertarian.be |
9
Reacties
>>
Binnenland,
Economie,
Liberalisme,
Nederlands
Ontwikkelingshulp helpt helemaal niet
Dit jaar krijgen ze bij 11.11.11 minder geld binnen dan in vorige jaren. Bogdan Vanden Berghe, directeur van deze ngo, wijt dit aan de economische crisis. Maar hij lijdt aan tunnelvisie want de hele ngo-industrie is in crisis. Steeds minder geld komt terecht bij de armen, steeds meer geld wordt besteed aan politiek lobbywerk en projecten in arme landen blijken nauwelijks duurzaam. Ontwikkelingssamenwerking stuit op haar grenzen. De samenlevingen van de Derde Wereld zijn al evenmin maakbaar als de onze. Volgens de eigen gegevens besteedt 11.11.11 maar liefst 25 procent aan politiek lobbywerk in Brussel onder het mom van educatie en bewustmaking. Slechts 22 procent van het geld gaat ‘in een directe vorm' naar partners in de derde wereld. Dat is karig. Veel gewone burgers vragen zich dan ook met recht en rede af of het geld wel bij de armen terechtkomt.
De problemen van 11.11.11 zijn maar het topje van de ijsberg. In de EU zit de ngo-industrie in de dieperik nadat het Europees Rekenhof, in rapport 4/2009, ernstige kritiek leverde op de gebrekkige wijze waarop ngo´s bijna 1 miljard euro uitgeven. Volgens het Rekenhof gaapt er ‘een enorme kloof tussen de verplichtingen die ngo´s aangaan en de realisaties op het terrein'. Veel projecten worden niet goed uitgevoerd, terwijl ‘volledige en betrouwbare gegevens ontbreken'. Het Rekenhof noemt dit ‘uiterst betreurenswaardig', en stelt dat de ‘kwantiteit' van de hulp belangrijker lijkt te zijn dan de ‘kwaliteit'.
De ngo's willen steeds meer EU-gelden uitgeven. In 2006 was dat 836 miljoen euro, in 2007 915 miljoen euro en in 2008 1 miljard euro. Maar het Rekenhof kwam uiteindelijk met de vernietigende vaststelling dat veel projecten ‘niet duurzaam' zijn. Tijdens een hoorzitting in het Europees Parlement op 5 oktober verwoordde Koos Richelle, directeur-generaal van het hulpbeleid bij de Europese Commissie, het probleem als volgt: ‘Er is een grote kans dat een project in elkaar stort zodra hulpverleners vertrekken. De Europese Commissie kan niet meer alles opvolgen. Geef mij meer ambtenaren.'
Het is tijd dat de EU ngo's de wacht aanzegt. De EU-begroting voor ontwikkelingshulp in 2008 verdient daarom geen kwijting en de hulp moet geleidelijk worden afgeschaft. Maar de rapporteur in de begrotingscontrolecommissie van het Europees Parlement, Bart Staes, schiet zijn vrienden bij de ngo's te hulp. Hij heeft weliswaar de intellectuele eerlijkheid te erkennen dat er ‘een probleem' is. Maar hij wil niet tornen aan de hoogte van de uitgaven en vindt dat ‘meer EU-ambtenaren op Europese delegaties in de derde wereld' nodig zijn om het geld beter te besteden.
Dat is geen remedie. Het probleem is de hulpbureaucratie en Staes wil als oplossing: meer bureaucratie. Als ngo's niet in staat zijn 1 miljard euro zinnig te besteden, hoe kunnen zij dan meer geld wel goed besteden? Ngo's zijn zelf geldverslaafd. De voorzitter van Concord, de koepel van ngo's, zei tijdens de hoorzitting: ‘Wij hebben meer geld nodig'. In Brussel draaien circa 1.500 ngo's om de Europese subsidiepotten. De meeste van hen weigeren zich bij de Commissie te registreren zoals commerciële lobbyisten moeten doen. Zij voelen zich met hun ‘nobele intenties' verheven boven die doorsneelobbyisten.
De maakbaarheid van de samenleving is beperkt. De Europese Commissie bestiert jaarlijks 40.000 projecten in de derde wereld. Dat is bizar veel. Europees ontwikkelingsbeleid is een soort planeconomie op afstand. Ambtenaren bedenken projecten op de tekentafels in Brussel, terwijl ngo's deze op het terrein moeten uitvoeren. Dat lukt hen net zomin als het Staatsplanbureau dat de economie van de Sovjet-Unie wilde organiseren. Europees commissaris voor Ontwikkelingsbeleid, Karel De Gucht, heeft de eerlijkheid om het aantal van 40.000 projecten te bekritiseren, maar ook hij heeft niet de politieke moed het mes in de hulpbegroting te zetten. Hij vindt dat geld dat overblijft niet mag teruggaan naar de EU-belastingbetaler.
Staes en De Gucht beseffen niet dat ze op een dood spoor zitten, terwijl de ngo-industrie sterker opkomt voor zichzelf dan voor de armen. Ze zouden beter luisteren naar de Zambiaanse econome Dambisa Moyo die dit jaar het boek Doodlopende hulp publiceerde. Zij zegt: ‘Afrikaanse landen die ontwikkelingshulp ontvangen doen het slechter dan Afrikaanse landen die niet afhankelijk zijn van ontwikkelingshulp. Westerse landen moeten in 25 jaar hun hulp geleidelijk verminderen'. In de Sub-Sahara steeg buitenlandse hulp in de periode 1980 tot 1995 van 3,4 procent naar 16,3 procent terwijl zijn aandeel in de wereldhandel daalde van 3,1 naar 1,2 procent. Hulp helpt niet. Bovendien zitten Afrikaanse landen elkaar dwars met onderlinge invoerrechten die gemiddeld 34 procent bedragen. Zo ontstaat er nooit een echte handelsmarkt in Afrika. Moyo: ‘Hoe zijn landen ontwikkeld? Niet door ontwikkelingshulp, maar door investeringen en handel.'
Staes en De Gucht moeten stoppen met pappen en nathouden en 11.11.11 moet ophouden met het organiseren van medelijden om vervolgens een flink deel van de inkomsten te besteden aan politiek lobbywerk. Ngo's hebben een reality check nodig. De Europese politiek moet die geven. Daarom verdient de EU-begroting voor ontwikkelingsamenwerking van 2008 geen kwijting en moet het hulpbudget geleidelijk worden verlaagd naar het nulpunt.
Dit opiniestuk van Derk Jan Eppink verscheen oorspronkelijk in De Standaard en werd nadien ook elders gretig overgenomen.
Meer teksten van hem op www.onseuropa.be.
Lees het vervolg.
De problemen van 11.11.11 zijn maar het topje van de ijsberg. In de EU zit de ngo-industrie in de dieperik nadat het Europees Rekenhof, in rapport 4/2009, ernstige kritiek leverde op de gebrekkige wijze waarop ngo´s bijna 1 miljard euro uitgeven. Volgens het Rekenhof gaapt er ‘een enorme kloof tussen de verplichtingen die ngo´s aangaan en de realisaties op het terrein'. Veel projecten worden niet goed uitgevoerd, terwijl ‘volledige en betrouwbare gegevens ontbreken'. Het Rekenhof noemt dit ‘uiterst betreurenswaardig', en stelt dat de ‘kwantiteit' van de hulp belangrijker lijkt te zijn dan de ‘kwaliteit'.
De ngo's willen steeds meer EU-gelden uitgeven. In 2006 was dat 836 miljoen euro, in 2007 915 miljoen euro en in 2008 1 miljard euro. Maar het Rekenhof kwam uiteindelijk met de vernietigende vaststelling dat veel projecten ‘niet duurzaam' zijn. Tijdens een hoorzitting in het Europees Parlement op 5 oktober verwoordde Koos Richelle, directeur-generaal van het hulpbeleid bij de Europese Commissie, het probleem als volgt: ‘Er is een grote kans dat een project in elkaar stort zodra hulpverleners vertrekken. De Europese Commissie kan niet meer alles opvolgen. Geef mij meer ambtenaren.'
Het is tijd dat de EU ngo's de wacht aanzegt. De EU-begroting voor ontwikkelingshulp in 2008 verdient daarom geen kwijting en de hulp moet geleidelijk worden afgeschaft. Maar de rapporteur in de begrotingscontrolecommissie van het Europees Parlement, Bart Staes, schiet zijn vrienden bij de ngo's te hulp. Hij heeft weliswaar de intellectuele eerlijkheid te erkennen dat er ‘een probleem' is. Maar hij wil niet tornen aan de hoogte van de uitgaven en vindt dat ‘meer EU-ambtenaren op Europese delegaties in de derde wereld' nodig zijn om het geld beter te besteden.
Dat is geen remedie. Het probleem is de hulpbureaucratie en Staes wil als oplossing: meer bureaucratie. Als ngo's niet in staat zijn 1 miljard euro zinnig te besteden, hoe kunnen zij dan meer geld wel goed besteden? Ngo's zijn zelf geldverslaafd. De voorzitter van Concord, de koepel van ngo's, zei tijdens de hoorzitting: ‘Wij hebben meer geld nodig'. In Brussel draaien circa 1.500 ngo's om de Europese subsidiepotten. De meeste van hen weigeren zich bij de Commissie te registreren zoals commerciële lobbyisten moeten doen. Zij voelen zich met hun ‘nobele intenties' verheven boven die doorsneelobbyisten.
De maakbaarheid van de samenleving is beperkt. De Europese Commissie bestiert jaarlijks 40.000 projecten in de derde wereld. Dat is bizar veel. Europees ontwikkelingsbeleid is een soort planeconomie op afstand. Ambtenaren bedenken projecten op de tekentafels in Brussel, terwijl ngo's deze op het terrein moeten uitvoeren. Dat lukt hen net zomin als het Staatsplanbureau dat de economie van de Sovjet-Unie wilde organiseren. Europees commissaris voor Ontwikkelingsbeleid, Karel De Gucht, heeft de eerlijkheid om het aantal van 40.000 projecten te bekritiseren, maar ook hij heeft niet de politieke moed het mes in de hulpbegroting te zetten. Hij vindt dat geld dat overblijft niet mag teruggaan naar de EU-belastingbetaler.
Staes en De Gucht beseffen niet dat ze op een dood spoor zitten, terwijl de ngo-industrie sterker opkomt voor zichzelf dan voor de armen. Ze zouden beter luisteren naar de Zambiaanse econome Dambisa Moyo die dit jaar het boek Doodlopende hulp publiceerde. Zij zegt: ‘Afrikaanse landen die ontwikkelingshulp ontvangen doen het slechter dan Afrikaanse landen die niet afhankelijk zijn van ontwikkelingshulp. Westerse landen moeten in 25 jaar hun hulp geleidelijk verminderen'. In de Sub-Sahara steeg buitenlandse hulp in de periode 1980 tot 1995 van 3,4 procent naar 16,3 procent terwijl zijn aandeel in de wereldhandel daalde van 3,1 naar 1,2 procent. Hulp helpt niet. Bovendien zitten Afrikaanse landen elkaar dwars met onderlinge invoerrechten die gemiddeld 34 procent bedragen. Zo ontstaat er nooit een echte handelsmarkt in Afrika. Moyo: ‘Hoe zijn landen ontwikkeld? Niet door ontwikkelingshulp, maar door investeringen en handel.'
Staes en De Gucht moeten stoppen met pappen en nathouden en 11.11.11 moet ophouden met het organiseren van medelijden om vervolgens een flink deel van de inkomsten te besteden aan politiek lobbywerk. Ngo's hebben een reality check nodig. De Europese politiek moet die geven. Daarom verdient de EU-begroting voor ontwikkelingsamenwerking van 2008 geen kwijting en moet het hulpbudget geleidelijk worden verlaagd naar het nulpunt.
Dit opiniestuk van Derk Jan Eppink verscheen oorspronkelijk in De Standaard en werd nadien ook elders gretig overgenomen.
Meer teksten van hem op www.onseuropa.be.
Geschreven door Vincent De Roeck | 13/11/09 | 13:01 | Libertarian.be |
11
Reacties
>>
Anti-Communisme,
Internationaal,
Nederlands,
Zingeving
Leviathan is born: Europe surrendered to Brussels
On November 3rd, at 3pm, the Czech Republic ceased to be a sovereign state when President Vaclav Klaus put his signature under the Treaty of Lisbon. The Czech Republic was the last of the 27 member states of the European Union to ratify the treaty which turns the EU into a genuine state to which it members states are subservient. Klaus had delayed signing the document for as long as he could. The Czech Parliament approved the treaty last May. On the morning of November 3rd the Czech Constitutional Court ruled unanimously that the Lisbon Treaty did not contravene the Czech Constitution. The president accused the court of bias and publicly stated that he fundamentally disagreed with the court’s verdict, its content and justification. “With the Lisbon Treaty taking effect, the Czech Republic will cease to be a sovereign state, despite the political opinion of the Constitutional Court,” Klaus said. However, he added, as President of the Czech Republic he had to respect the verdict. Consequently, he signed his country’s independence away, barely 20 years after its liberation from the Soviet empire.
The pressure on Klaus had been tremendous. Because the treaty could not come into force until the Czech ratification, the EU authorities and the political establishment of the 26 other member states had been tightening the screws on Prague. In early October, the Czech cabinet, under pressure from Berlin and Paris, had met in an emergency session to consider how to complete ratification in the event of Klaus’s continued intransigence. They even considered impeaching the president. Bernard Kouchner, the French Foreign Minister, was very blunt on 15 October: he threatened that “a single man is not allowed to oppose the will of 500 million Europeans.” The “500 million Europeans” referred to the citizens of the 27 member states of the European Union, the “single man” to Vaclav Klaus. Kouchner’s declaration, however, was as deceptive and mendacious as the entire ratification process of the Lisbon Treaty had been throughout the EU. 500 million people had deliberately not been asked for their opinion of the treaty because the EU political establishment feared they would vote it down.
Indeed, the so-called Lisbon Treaty is the second version of the European Constitution, which the electorates of France and the Netherlands forcefully rejected in referendums in May and June 2005. Refusing to take the people’s “No” for an answer, Europe’s political establishment simply repackaged the Constitution in a somewhat different order, but without changing its basic content. This Constitution.2 was called the Treaty of Lisbon, after the place where the new document was signed. It was subsequently pushed through the parliaments of the member states without allowing any more referendums. Only Ireland was obliged to put Lisbon before the people because the Irish Constitution required it. After the Irish rejected the treaty in June 2008, their “No” was also discarded. The Irish were made to vote again. Last October, they gave in, making conservative Czech President Vaclav Klaus the last man standing in Europe.
Now, with Mr. Klaus’s signature, the game has drawn to its close and a treaty, so despised by the people that it was never put to them, has turned 500 million Europeans into citizens of a genuine supranational European State which is empowered to act as a State vis-à-vis other States and its own citizens. The EU will have its own President, Foreign Minister, diplomatic corps and Public Prosecutor. Henceforward, the only remaining sovereign power of any significance in Europe is Russia. Apart from Switzerland, Norway and Iceland, the EU leviathan has a grip on every other nation, whose national parliaments are, in accordance with the Lisbon Treaty, obliged to “contribute actively to the good functioning of the Union,” i.e. further primarily the interests of the new Union, rather than those of their own people.
The new European superstate, however, is not a democracy. It has an elected parliament, but the European Parliament has no legislative powers, nor does it control the EU’s executive bodies. The latter, who also have legislative power overriding national legislation, are made up of “commissioners.” These are appointed by the governments of the member states (although no longer with one commissioner per member state, as was the case so far, but with a total number capped at two-thirds of the number of member states). The EU is basically a cartel, consisting of the 27 governments of the member states, who have concluded that it is easier to pass laws in the secret EU meetings with their colleagues than through their own national parliaments in the glare of public criticism. “I have always considered this treaty a step in the wrong direction,” Czech President Vaclav Klaus said last month. “It will deepen the problems the EU is facing today, it will increase its democratic deficit, worsen the standing of our country and expose it to new risks.” Klaus calls the EU doctrine “Europeism.” In a speech at a libertarian conference in Aix-en-Provence last August, he defined “Europeism” as “a neosocialist doctrine, which believes neither in freedom, nor in the spontaneous evolution of human society.”
He said it has the following four characteristics: “(a) economic views based on the concept of the so-called social market economy, which is the opposite of the market economy; (b) views on freedom, democracy and society based on collectivism, social partnership and corporatism, not on classical parliamentary democracy; (c) views on European integration which favor unification and supranationalism; (d) views on foreign policy and international relations based on internationalism, cosmopolitism, universalism, multiculturalism and denationalization.” -- “To my great regret,” he added, “Europe is more and more dominated by this way of thinking despite the fact that it is an extremely naïve, unpractical and romantic utopism, not shared by the European silent majority, but predominantly by the European elites.”
These European elites are currently deciding whom to appoint as the Union’s first President and first High Commissioner (the EU’s common Foreign Minister). The 27 EU governments have already agreed that the former should be a Christian-Democrat and the latter a Social-Democrat. Diplomatic sources say that Prime Minister Herman Van Rompuy of Belgium has the best chances of becoming President, while the British Foreign Secretary, David Miliband, is tipped as High Commissioner. Incidentally, Mr. Miliband, too, has a link to Belgium. His father, the Marxist ideologue Ralph Miliband, was born in Brussels and spent the first sixteen years of his life in the Belgian capital. Although the Belgian Christian-Democrats are considered to be conservatives, they are very close to the Social-Democrats, their preferred partners in government. Both Messrs. Van Rompuy and Miliband represent the “Europeism” which Czech President Klaus so abhors.
The formal decision about who will become President and High Commissioner will be taken in late November. As the wheeling and dealing – all of it behind closed doors so that the people will not know – continues, it is not certain yet that Herman Van Rompuy will emerge as Europe’s first president. It is, however, not a coincidence that a Belgian seems the most likely candidate. Belgium is a supranational state, constructed by the European powers in 1830 and made up of two different nations, Dutch-speaking Flanders and French-speaking Wallonia. As such, Belgium, whose capital Brussels also happens to be the EU’s capital, serves as a model for the EU in its attempt to build a supranational state out of the continent’s different nations.
Like EU politics, Belgian politics is characterized by a lack of transparency, unaccountability, corporatism and a willingness to bend the democratic rules and legal procedures so as to allow the political establishment to proceed with their own project and secure the survival of a state which is unloved by its citizens but provides the livelihood of the ruling elites. What Vaclav Klaus calls “Europeism” is the application of Belgicism, the doctrine underpinning the Belgian state, on the European level. The whole process of writing a European Constitution and changing the EU from a supranational organization into a state began with the Laken Declaration of December 2001, an initiative of the Belgian presidency of the European Council that year. The coming into power of the Lisbon Treaty marks the annexation of Europe by Brussels – the expansion of Belgium over an entire continent.
Dit artikel van Paul Beliën verscheen ook in The Brussels Journal.
Meer teksten van hem op www.brusselsjournal.com.
Lees het vervolg.
The pressure on Klaus had been tremendous. Because the treaty could not come into force until the Czech ratification, the EU authorities and the political establishment of the 26 other member states had been tightening the screws on Prague. In early October, the Czech cabinet, under pressure from Berlin and Paris, had met in an emergency session to consider how to complete ratification in the event of Klaus’s continued intransigence. They even considered impeaching the president. Bernard Kouchner, the French Foreign Minister, was very blunt on 15 October: he threatened that “a single man is not allowed to oppose the will of 500 million Europeans.” The “500 million Europeans” referred to the citizens of the 27 member states of the European Union, the “single man” to Vaclav Klaus. Kouchner’s declaration, however, was as deceptive and mendacious as the entire ratification process of the Lisbon Treaty had been throughout the EU. 500 million people had deliberately not been asked for their opinion of the treaty because the EU political establishment feared they would vote it down.
Indeed, the so-called Lisbon Treaty is the second version of the European Constitution, which the electorates of France and the Netherlands forcefully rejected in referendums in May and June 2005. Refusing to take the people’s “No” for an answer, Europe’s political establishment simply repackaged the Constitution in a somewhat different order, but without changing its basic content. This Constitution.2 was called the Treaty of Lisbon, after the place where the new document was signed. It was subsequently pushed through the parliaments of the member states without allowing any more referendums. Only Ireland was obliged to put Lisbon before the people because the Irish Constitution required it. After the Irish rejected the treaty in June 2008, their “No” was also discarded. The Irish were made to vote again. Last October, they gave in, making conservative Czech President Vaclav Klaus the last man standing in Europe.
Now, with Mr. Klaus’s signature, the game has drawn to its close and a treaty, so despised by the people that it was never put to them, has turned 500 million Europeans into citizens of a genuine supranational European State which is empowered to act as a State vis-à-vis other States and its own citizens. The EU will have its own President, Foreign Minister, diplomatic corps and Public Prosecutor. Henceforward, the only remaining sovereign power of any significance in Europe is Russia. Apart from Switzerland, Norway and Iceland, the EU leviathan has a grip on every other nation, whose national parliaments are, in accordance with the Lisbon Treaty, obliged to “contribute actively to the good functioning of the Union,” i.e. further primarily the interests of the new Union, rather than those of their own people.
The new European superstate, however, is not a democracy. It has an elected parliament, but the European Parliament has no legislative powers, nor does it control the EU’s executive bodies. The latter, who also have legislative power overriding national legislation, are made up of “commissioners.” These are appointed by the governments of the member states (although no longer with one commissioner per member state, as was the case so far, but with a total number capped at two-thirds of the number of member states). The EU is basically a cartel, consisting of the 27 governments of the member states, who have concluded that it is easier to pass laws in the secret EU meetings with their colleagues than through their own national parliaments in the glare of public criticism. “I have always considered this treaty a step in the wrong direction,” Czech President Vaclav Klaus said last month. “It will deepen the problems the EU is facing today, it will increase its democratic deficit, worsen the standing of our country and expose it to new risks.” Klaus calls the EU doctrine “Europeism.” In a speech at a libertarian conference in Aix-en-Provence last August, he defined “Europeism” as “a neosocialist doctrine, which believes neither in freedom, nor in the spontaneous evolution of human society.”
He said it has the following four characteristics: “(a) economic views based on the concept of the so-called social market economy, which is the opposite of the market economy; (b) views on freedom, democracy and society based on collectivism, social partnership and corporatism, not on classical parliamentary democracy; (c) views on European integration which favor unification and supranationalism; (d) views on foreign policy and international relations based on internationalism, cosmopolitism, universalism, multiculturalism and denationalization.” -- “To my great regret,” he added, “Europe is more and more dominated by this way of thinking despite the fact that it is an extremely naïve, unpractical and romantic utopism, not shared by the European silent majority, but predominantly by the European elites.”
These European elites are currently deciding whom to appoint as the Union’s first President and first High Commissioner (the EU’s common Foreign Minister). The 27 EU governments have already agreed that the former should be a Christian-Democrat and the latter a Social-Democrat. Diplomatic sources say that Prime Minister Herman Van Rompuy of Belgium has the best chances of becoming President, while the British Foreign Secretary, David Miliband, is tipped as High Commissioner. Incidentally, Mr. Miliband, too, has a link to Belgium. His father, the Marxist ideologue Ralph Miliband, was born in Brussels and spent the first sixteen years of his life in the Belgian capital. Although the Belgian Christian-Democrats are considered to be conservatives, they are very close to the Social-Democrats, their preferred partners in government. Both Messrs. Van Rompuy and Miliband represent the “Europeism” which Czech President Klaus so abhors.
The formal decision about who will become President and High Commissioner will be taken in late November. As the wheeling and dealing – all of it behind closed doors so that the people will not know – continues, it is not certain yet that Herman Van Rompuy will emerge as Europe’s first president. It is, however, not a coincidence that a Belgian seems the most likely candidate. Belgium is a supranational state, constructed by the European powers in 1830 and made up of two different nations, Dutch-speaking Flanders and French-speaking Wallonia. As such, Belgium, whose capital Brussels also happens to be the EU’s capital, serves as a model for the EU in its attempt to build a supranational state out of the continent’s different nations.
Like EU politics, Belgian politics is characterized by a lack of transparency, unaccountability, corporatism and a willingness to bend the democratic rules and legal procedures so as to allow the political establishment to proceed with their own project and secure the survival of a state which is unloved by its citizens but provides the livelihood of the ruling elites. What Vaclav Klaus calls “Europeism” is the application of Belgicism, the doctrine underpinning the Belgian state, on the European level. The whole process of writing a European Constitution and changing the EU from a supranational organization into a state began with the Laken Declaration of December 2001, an initiative of the Belgian presidency of the European Council that year. The coming into power of the Lisbon Treaty marks the annexation of Europe by Brussels – the expansion of Belgium over an entire continent.
Dit artikel van Paul Beliën verscheen ook in The Brussels Journal.
Meer teksten van hem op www.brusselsjournal.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 12/11/09 | 18:07 | Libertarian.be |
7
Reacties
>>
Anti-Communisme,
English,
Europese Unie
De ware kost van immigratie
Jean-Marie Dedecker beweert in zijn meest recente boek "Hoofddoek of Blinddoek" onder de titel "De migratie ontsluierd" dat de massa-immigratie van niet-Westerlingen de Belgische schatkist (de belastingbetalers dus) elk jaar 7,76 miljard EUR zou kosten, ofwel 2,2% van ons Bruto Binnenlands Product. De cijfers van Jean-Marie Dedecker werden niet gecontesteerd en zelfs de traditionele media gaven voor de verandering eens een uitgebreid forum voor deze niet zo plezierige waarheid. Ik ben blij dat we met Jean-Marie Dedecker eindelijk eens terug iemand hebben die de koe bij de hoorns durft vatten en de dingen benoemt zoals ze zijn, maar zonder daarom meteen te vervallen in goedkope platitudes die hem en zijn beweging in het verdomhoekje achter het cordon sanitaire zouden duwen.
Ik moet echter uit eigen ervaring zeggen dat de cijfers van Jean-Marie Dedecker niet helemaal de volledige lading dekken. Hij mag dan al wel een gedetailleerde berekening maken van de kosten die het opsporen, berechten en interneren van niet-Westerse migranten en/of allochtonen, de schade aan derden die dat onaanvaardbaar wangedrag veroorzaakt komt niet in zijn cijfermateriaal voor. Het kostenplaatje van immigratie dat Jean-Marie Dedecker voor België berekend heeft, maakt abstractie van stoffelijke schade, laat staan van de pecuniaire waardering van lichamelijke letsels of psychische problemen als gevolg van die criminele handelingen van migranten en/of allochtonen.
Zelf pendel ik nu al enkele weken met de wagen van mijn huis in Antwerpen naar mijn kantoor in Brussel, maar kennelijk was rust en respect voor iemands eigendom net iets te veel gevraagd. Vorige week vond ik mijn wagen, een bescheiden Peugeot 307, immers gevandaliseerd terug op de - tijdens de kantooruren maar kennelijk niet daarbuiten bewaakte - buitenparking van het Europees Parlement aan de Belliardtunnel. Een zijruit was ingeslagen, het koetswerk bekrast en een bluts geslagen ter hoogte van mijn pinker vooraan. Niets gestolen natuurlijk, gewoon puur vandalisme... Kennelijk vindt een bepaald soort "kansarme" bevolkingsgroep in Brussel het leuk of spannend om andermans eigendom te vernielen. Dit is niets nieuws natuurlijk, tenzij het eens om je eigen wagen of eigendom zou gaan.
Voor de bluts en de krassen heb ik bij mijn garagist nog geen bestek gevraagd, dat zou toch veel te hoog oplopen. Maar de andere kosten van deze grap ken ik al wel: 250 EUR voor een nieuwe autoruit bij Carglass, twee uren verlet van mijn werk om met de wagen naar Carglass te gaan, twee uren verlet om aangifte te doen bij de politie en één uur verlet om bij de bewakingsdienst van de parking mijn beklag te doen. Allemaal kosten die we niet terugvinden in de cijfers van Jean-Marie Dedecker... Nu zal u misschien zeggen dat er geen zekerheid is dat deze vandalenstreek het werk is geweest van niet-Westerse migranten of allochtonen, en daarin heeft u strikt genomen gelijk en veralgemenen is nooit goed, maar soms moet je de politiek correcte paardenkleppen eens afzetten en een kat een kat noemen.
De politie van Elsene liet er maar weinig twijfel over bestaan. Dit soort vandalenstreken zou doorgaans het werk zijn van gefrustreerde allochtonenjongeren die er plezier in schijnen te scheppen andere mensen, meestal productieve blanken, te treiteren en te terroriseren. Een vriend van mij werkt als jeugdadvocaat in Brussel en ook hij was hier zeer categoriek in. Meer dan drie vierde van al zijn zaken met betrekking tot straatcriminaliteit heeft immers een jonge migrant of allochtoon als dader. De struisvogelpolitiek van naïef links politiek correct migrantenknuffelend Vlaanderen is mede verantwoordelijk voor de staat waarin onze samenleving zich momenteel bevindt.
De Franse Europarlementariër en fractievoorzitter van de Europese Volkspartij Joseph Daul had overschot van gelijk toen die op de plenaire zitting in Straatsburg deze maand zei dat de stad Brussel de veiligheid van haar inwoners niet meer kan (of wil) garanderen. De afgelopen weken werd tot twee maal toe een Europees Parlementslid bij klaarlichte dag op straat aangevallen en beroofd door een bende jonge allochtonen. Burgemeester Freddy Thielemans weigert hier iets aan te doen. De daders, moslimmigranten, zijn en blijven nu eenmaal zijn toekomstige kiezers. Daarmee is voor hem de kous af. Men doet alsof zijn neus bloedt terwijl de barbaren al aan de poorten van Wenen staan. Lang leve de multicultuur. Eurabië wordt toch gewoon zalig.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer over de toestand in Brussel op www.brusselsjournal.com.
Lees het vervolg.
Ik moet echter uit eigen ervaring zeggen dat de cijfers van Jean-Marie Dedecker niet helemaal de volledige lading dekken. Hij mag dan al wel een gedetailleerde berekening maken van de kosten die het opsporen, berechten en interneren van niet-Westerse migranten en/of allochtonen, de schade aan derden die dat onaanvaardbaar wangedrag veroorzaakt komt niet in zijn cijfermateriaal voor. Het kostenplaatje van immigratie dat Jean-Marie Dedecker voor België berekend heeft, maakt abstractie van stoffelijke schade, laat staan van de pecuniaire waardering van lichamelijke letsels of psychische problemen als gevolg van die criminele handelingen van migranten en/of allochtonen.
Zelf pendel ik nu al enkele weken met de wagen van mijn huis in Antwerpen naar mijn kantoor in Brussel, maar kennelijk was rust en respect voor iemands eigendom net iets te veel gevraagd. Vorige week vond ik mijn wagen, een bescheiden Peugeot 307, immers gevandaliseerd terug op de - tijdens de kantooruren maar kennelijk niet daarbuiten bewaakte - buitenparking van het Europees Parlement aan de Belliardtunnel. Een zijruit was ingeslagen, het koetswerk bekrast en een bluts geslagen ter hoogte van mijn pinker vooraan. Niets gestolen natuurlijk, gewoon puur vandalisme... Kennelijk vindt een bepaald soort "kansarme" bevolkingsgroep in Brussel het leuk of spannend om andermans eigendom te vernielen. Dit is niets nieuws natuurlijk, tenzij het eens om je eigen wagen of eigendom zou gaan.
Voor de bluts en de krassen heb ik bij mijn garagist nog geen bestek gevraagd, dat zou toch veel te hoog oplopen. Maar de andere kosten van deze grap ken ik al wel: 250 EUR voor een nieuwe autoruit bij Carglass, twee uren verlet van mijn werk om met de wagen naar Carglass te gaan, twee uren verlet om aangifte te doen bij de politie en één uur verlet om bij de bewakingsdienst van de parking mijn beklag te doen. Allemaal kosten die we niet terugvinden in de cijfers van Jean-Marie Dedecker... Nu zal u misschien zeggen dat er geen zekerheid is dat deze vandalenstreek het werk is geweest van niet-Westerse migranten of allochtonen, en daarin heeft u strikt genomen gelijk en veralgemenen is nooit goed, maar soms moet je de politiek correcte paardenkleppen eens afzetten en een kat een kat noemen.
De politie van Elsene liet er maar weinig twijfel over bestaan. Dit soort vandalenstreken zou doorgaans het werk zijn van gefrustreerde allochtonenjongeren die er plezier in schijnen te scheppen andere mensen, meestal productieve blanken, te treiteren en te terroriseren. Een vriend van mij werkt als jeugdadvocaat in Brussel en ook hij was hier zeer categoriek in. Meer dan drie vierde van al zijn zaken met betrekking tot straatcriminaliteit heeft immers een jonge migrant of allochtoon als dader. De struisvogelpolitiek van naïef links politiek correct migrantenknuffelend Vlaanderen is mede verantwoordelijk voor de staat waarin onze samenleving zich momenteel bevindt.
De Franse Europarlementariër en fractievoorzitter van de Europese Volkspartij Joseph Daul had overschot van gelijk toen die op de plenaire zitting in Straatsburg deze maand zei dat de stad Brussel de veiligheid van haar inwoners niet meer kan (of wil) garanderen. De afgelopen weken werd tot twee maal toe een Europees Parlementslid bij klaarlichte dag op straat aangevallen en beroofd door een bende jonge allochtonen. Burgemeester Freddy Thielemans weigert hier iets aan te doen. De daders, moslimmigranten, zijn en blijven nu eenmaal zijn toekomstige kiezers. Daarmee is voor hem de kous af. Men doet alsof zijn neus bloedt terwijl de barbaren al aan de poorten van Wenen staan. Lang leve de multicultuur. Eurabië wordt toch gewoon zalig.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer over de toestand in Brussel op www.brusselsjournal.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 11/11/09 | 18:19 | Libertarian.be |
12
Reacties
>>
Binnenland,
Islam,
Nederlands,
Persoonlijk,
Zingeving
Reclaiming the real meaning of privilege
“They live in expensive mansions, fly first-class to foreign countries, and eat at the finest restaurants. They send their kids to private schools. They’re so privileged.” How often have you heard some variant of the lines above? I’d bet it’s a lot. Yet, typically, the word “privileged” is inaccurate. We certainly all know or know of people who have a great deal of wealth and who spend it the way the people in the quoted lines do. But are these people privileged? Not necessarily. They’re obviously wealthy, but that’s not the same as being privileged. Privilege, instead, has to do with receiving special treatment, typically from government, because of one’s special legal status. Friedrich Hayek points this out in his 1944 book, "The Road to Serfdom". According to Friedrich Hayek, the right to own land was at one time reserved for the nobility. That was indeed privilege. But the term, he writes, came to apply to anyone who owned property, even though virtually every adult now has the right to own property.
We see something similar today. Rich people are called “privileged” even if they earned their wealth without political pull. Those who are poor, on the other hand, are called “underprivileged,” even if their being poor has nothing to do with having less than the average amount of privilege. There are many examples of privilege all around us. Think of the student at a heavily subsidized state university. The university passes on much of the subsidy by charging a low tuition. Who pays for this? Taxpayers do, and these taxpayers include people who will never attend a subsidized state university. The students who do attend are privileged. Why don’t many of us think of them as privileged? Because they are not typically wealthy -- we have confused wealth and privilege.
Or think of the union member who is paid a wage premium because his powerful union has bargained for high wages. Those high wages discourage employers from hiring as many workers as otherwise. Some of the workers who are priced out of the union jobs work instead in non-union jobs that pay less. This distinction has become so noticeable in Western Europe that economists talk about insiders and outsiders. The insiders are the people working under union protection, many of whom vote for high-wage contracts that cause others not to be hired. Those not hired are outsiders. And why does the union have such power? Because of legal privileges the government gives them. Even in the United States of America, the government requires that if fifty percent plus one of the non-managerial employees at a firm vote for a union system, all of that firm’s non-managerial workers must have the union as their sole bargaining agent. That is privilege.
Another example of a privileged group, an example that came to light recently, is the approximately one million government employees in California who have special license plates that shield them from toll-booth transponders and red-light cameras. California’s state government has made it easy for its employees to get such license plates and impossible for other Californians to get them. Moreover, according to www.techdirt.com, when the police stop these state employees for traffic violations and look up their records, they find that the drivers are in the “protected” category. Some officers will then decide not to write the ticket. That is privilege. There are many more such examples. They include hospitals in Illinois, which are protected from competition by a tortuous process that others have to follow to build a new hospital or outpatient medical facility.
Which brings me to one of the most oppressive forms of privilege: government regulation itself. The regulators, simply by virtue of the discretionary power they hold, have privilege. Their privilege is their power to tell the rest of us what to do and to impose sanctions on us if we disobey. Although wealth and privilege are not the same, it is true that privilege often leads to wealth. Consider the recent census data on U.S. counties with the highest median household incomes. In 2006 five of the top ten (including the top three) were near Washington. One reason for this is that working for or lobbying the government attracts highly skilled people who would likely do well elsewhere. But a big reason is that many government employees are in the privileged positions of regulators and granters of privilege.
But this is all just semantics, right? Well, not quite. Once we start using the word “privilege” where what we really mean is “wealth,” we start applying this term to those who came by their wealth without special privilege -- the Bill Gateses and Warren Buffetts of the world, sure, but also the more-common successful businessmen or professionals who are earning a few million dollars a year down to a few hundred thousand dollars a year and who don’t show up on any “richest people” lists. The vast majority of people who get rich in even a semi-free economy such as ours do so by producing goods and services that others value. But because the word “privilege” carries a negative connotation, when we call someone “privileged,” we are communicating, even if unintentionally, that this person came by his money dishonestly.
And if you think that this is not a major issue, consider what President Obama’s first budget book, an official U.S. government publication, said about the highest-income people in the United States: “While middle-class families have been playing by the rules, living up to their responsibilities as neighbors and citizens, those at the commanding heights of our economy have not.” There you have it. After decades of using the word “privilege” instead of “wealth,” we have the ultimate result: a government that is officially hostile to high-income people, whom it accuses, in a groundless claim, of not “playing by the rules.”
There’s one other major problem with the misuse of the word “privilege.” It robs us of the word we need when we really want to oppose privilege. Try objecting to the kinds of privileges I laid out above without using that word. You’ll find your justified outrage blunted. In his novel "1984" George Orwell wrote about how the absence of words to express a thought makes the thought harder or impossible to express. The function of the successive editions of the “Newspeak Dictionary” in "1984" was to take away the ability to express certain thoughts. And the oppressors in "1984" who promulgated the famous “Freedom is Slavery” and “War is Peace” slogans did so to confuse people so that they would cease trying to understand. It’s time to end that confusion and reclaim a powerful word that has been misused by those who wish to reduce our freedom.
Dit artikel van David Henderson verscheen oorspronkelijk in het FEE-magazine "The Freeman" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van deze journalist op www.davidhenderson.com.
Lees het vervolg.
We see something similar today. Rich people are called “privileged” even if they earned their wealth without political pull. Those who are poor, on the other hand, are called “underprivileged,” even if their being poor has nothing to do with having less than the average amount of privilege. There are many examples of privilege all around us. Think of the student at a heavily subsidized state university. The university passes on much of the subsidy by charging a low tuition. Who pays for this? Taxpayers do, and these taxpayers include people who will never attend a subsidized state university. The students who do attend are privileged. Why don’t many of us think of them as privileged? Because they are not typically wealthy -- we have confused wealth and privilege.
Or think of the union member who is paid a wage premium because his powerful union has bargained for high wages. Those high wages discourage employers from hiring as many workers as otherwise. Some of the workers who are priced out of the union jobs work instead in non-union jobs that pay less. This distinction has become so noticeable in Western Europe that economists talk about insiders and outsiders. The insiders are the people working under union protection, many of whom vote for high-wage contracts that cause others not to be hired. Those not hired are outsiders. And why does the union have such power? Because of legal privileges the government gives them. Even in the United States of America, the government requires that if fifty percent plus one of the non-managerial employees at a firm vote for a union system, all of that firm’s non-managerial workers must have the union as their sole bargaining agent. That is privilege.
Another example of a privileged group, an example that came to light recently, is the approximately one million government employees in California who have special license plates that shield them from toll-booth transponders and red-light cameras. California’s state government has made it easy for its employees to get such license plates and impossible for other Californians to get them. Moreover, according to www.techdirt.com, when the police stop these state employees for traffic violations and look up their records, they find that the drivers are in the “protected” category. Some officers will then decide not to write the ticket. That is privilege. There are many more such examples. They include hospitals in Illinois, which are protected from competition by a tortuous process that others have to follow to build a new hospital or outpatient medical facility.
Which brings me to one of the most oppressive forms of privilege: government regulation itself. The regulators, simply by virtue of the discretionary power they hold, have privilege. Their privilege is their power to tell the rest of us what to do and to impose sanctions on us if we disobey. Although wealth and privilege are not the same, it is true that privilege often leads to wealth. Consider the recent census data on U.S. counties with the highest median household incomes. In 2006 five of the top ten (including the top three) were near Washington. One reason for this is that working for or lobbying the government attracts highly skilled people who would likely do well elsewhere. But a big reason is that many government employees are in the privileged positions of regulators and granters of privilege.
But this is all just semantics, right? Well, not quite. Once we start using the word “privilege” where what we really mean is “wealth,” we start applying this term to those who came by their wealth without special privilege -- the Bill Gateses and Warren Buffetts of the world, sure, but also the more-common successful businessmen or professionals who are earning a few million dollars a year down to a few hundred thousand dollars a year and who don’t show up on any “richest people” lists. The vast majority of people who get rich in even a semi-free economy such as ours do so by producing goods and services that others value. But because the word “privilege” carries a negative connotation, when we call someone “privileged,” we are communicating, even if unintentionally, that this person came by his money dishonestly.
And if you think that this is not a major issue, consider what President Obama’s first budget book, an official U.S. government publication, said about the highest-income people in the United States: “While middle-class families have been playing by the rules, living up to their responsibilities as neighbors and citizens, those at the commanding heights of our economy have not.” There you have it. After decades of using the word “privilege” instead of “wealth,” we have the ultimate result: a government that is officially hostile to high-income people, whom it accuses, in a groundless claim, of not “playing by the rules.”
There’s one other major problem with the misuse of the word “privilege.” It robs us of the word we need when we really want to oppose privilege. Try objecting to the kinds of privileges I laid out above without using that word. You’ll find your justified outrage blunted. In his novel "1984" George Orwell wrote about how the absence of words to express a thought makes the thought harder or impossible to express. The function of the successive editions of the “Newspeak Dictionary” in "1984" was to take away the ability to express certain thoughts. And the oppressors in "1984" who promulgated the famous “Freedom is Slavery” and “War is Peace” slogans did so to confuse people so that they would cease trying to understand. It’s time to end that confusion and reclaim a powerful word that has been misused by those who wish to reduce our freedom.
Dit artikel van David Henderson verscheen oorspronkelijk in het FEE-magazine "The Freeman" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van deze journalist op www.davidhenderson.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 10/11/09 | 15:10 | Libertarian.be |
27
Reacties
>>
English,
Internationaal,
Liberalisme,
Zingeving
Waarheen met Europa?
Gelukkig zijn er nog academici die vrij en vrank hun mening blijven geven. De Duitse econoom Roland Vaubel is zo iemand. Hij is niet bepaald een Euro-romanticus. In de referenda over het Verdrag van Lissabon en de EU-Grondwet was hij een uitgesproken lid van het Nee-kamp. Als lid van de vrij tot zeer Eurokritische "European Constitutional Group" publiceert hij regelmatig bijdragen om zijn bezwaren tegen een Europese grondwet uit de doeken te doen. Vaubel schreef er ook het boek "Europa Chauvinismus - Der Hochmut der Institutionen" over. Het werd een scherpe aanklacht tegen de sluipende ambitie om van Europa een superstaat te maken. Voor Vaubel is het eenvoudig: hoe meer politieke integratie in Europa, hoe meer de voordelen van de interne markt onder druk komen. Politieke centralisatie bevordert de regeldrift. En te veel regelneverij vermindert de efficiëntie van de marktwerking. Volgens de uitgesproken liberaal moet concurrentie tussen de lidstaten zo groot mogelijk blijven. Want concurrentie en interne competitie houdt de belastingen en de lonen laag, wat een positieve invloed heeft op de economische output en tewerkstelling.
Om professor Vaubel en zijn schitterende ideeën extra in de verf te zetten, herneem ik hieronder een oud interview van hem door Ine Renson dat enkele jaren geleden in "De Tijd" verschenen is.
(...)
De argumentatie dat we onze gemeenschappelijke problemen beter samen kunnen aanpakken gaat volgens u niet op?
Vaubel: 'Samenwerking heeft enkel zin wanneer er schaalvoordelen zijn. Ik zie niet in hoe je die kan bereiken door bijvoorbeeld de vergrijzing samen aan te pakken. Je kan dat veel efficiënter regelen op het nationale en zelfs subnationale niveau. Of om het anders uit te drukken: het is niet omdat u en ik allebei tandpijn hebben, dat we daar samen een oplossing voor moeten zoeken. U gaat naar uw tandarts en ik naar de mijne. Niets is logischer dan dat.'
Toen u nog maar 25 was, was u stagiair bij de Europese Commissie. Toen was u zelf nog gegrepen door het Euro-romantische gedachtegoed. Vanwaar die ommeslag?
Vaubel: 'Ik veranderde definitief van gedacht toen het Verdrag van Maastricht plots daar was. Om te beginnen was er de invoering van de euro. Ik had niets tegen de monetaire unie. Maar ik was erg ongelukkig met de manier waarop die tot stand kwam. Verschillende landen voldeden niet aan de convergentiecriteria,. maar werden toch toegelaten. Italië bijvoorbeeld. En Griekenland. Italië heeft nog steeds problemen om zich aan de Maastricht normen te houden. Ze hadden veel selectiever moeten zijn met die eurozone. En erger nog, door dat verdrag werd de Unie overladen met bevoegdheden, onder meer over het sociale beleid. Plots konden allerlei regels over de werking van de arbeidsmarkt op Europees niveau worden doorgedrukt bij meerderheidsbeslissing. Vanaf dan is het de verkeerde kant op gegaan.'
U lijkt wel allergisch voor alles wat naar politieke integratie ruikt.
Vaubel: 'Vooral het streven naar sociale of fiscale harmonisatie, het zogenaamde politieke antwoord op de economische eenmaking, kan bij Vaubel op geen genade rekenen. Ik ben tegen overheidsinterventie op de arbeidsmarkt En zeker op Europees niveau. Dat is buitengewoon onproductief. De inkomensniveaus in de lidstaten liggen te ver uiteen. Je kan de verzuchtingen van de respectieve onderdanen nooit met elkaar verzoenen. De Duitsers willen minder werken en willen meer vrije tijd. De Slovaken of de Tsjechen echter willen meer werken en meer verdienen . En dan vaardigt de EU een richtlijn uit die de arbeidstijden in de hele Unie gelijkschakelt. Vanuit een economisch standpunt is dat gewoon absurd.'
De vakbonden pleiten nochtans voor Europese vakbondsstructuren en CAO's, om een vuist te maken tegen multinationals en de uitwassen van de globalisering.
Roland Vaubel: 'Slecht idee. De lonen in Europa zijn nu al te hoog. Dat verklaart voor een deel de hoge werkloosheid. Het is een vergissing het loonbeleid te centraliseren, want dat geeft meer macht aan de vakbonden. Ze weten dat als ze druk uitoefenen op het centrale overheidsorgaan, de lonen overal in de Unie zullen stijgen. Een eenheidsvakbond zou een te sterke lobby vormen. Het is beter dat de vakbonden met elkaar in concurrentie gaan, dan krijg je vanzelf een loonmatiging. Dan moeten ze zich ervoor hoeden geen looneisen te stellen die in de andere lidstaten niet gevolgd worden?'
Is het dan geen goede zaak dat de lonen overal in Europa op gelijke basis kunnen stijgen?
Vaubel: 'Lonen moeten overeenkomen met de productiviteit. En die is overal verschillend. Het is dus niet meer dan logisch dat de lonen in Europa gedifferentieerd zijn. Maar akkoord, mochten we een perfecte arbeidsmobiliteit hebben in Europa, dan zou je een tendens hebben naar gelijkschakeling van de productiviteit én van de lonen. Die mobiliteit is er nu niet Het zou ook geen slechte zaak zijn. Maar het is de markt die daarvoor moet zorgen, niet de overheid?'
In ons land gaan nogal wat stemmen op om werk te maken van een doorgedreven Europees industrieëel energiebeleid. Is het inderdaad niet verstandig om een gezamenlijke politiek te voeren tegen monopolies op de energiemarkt?
Vaubel: 'Nee, ik ben voorstander van een verdere liberalisering van de energiemarkt, zodat we goedkopere energie kunnen invoeren van buiten Europa. Bovendien geloof ik erg in het Europese concurrentiebeleid. Dat impliceert regels tegen machtsmisbruik. We hebben een performant concurrentiebeleid. Ik zie niet in waarom meer politieke inmenging nodig zou zijn.'
Een gecentraliseerd industrieel beleid zou bijvoorbeeld kunnen samengaan met een stevig onderzoeksbeleid dat vernieuwing stimuleert. Vandaag gaat veel energie verloren omdat het onderzoek in Europa zo gefragmenteerd is.
Vaubel: 'Ook daar geloof ik dat competitie leidt tot betere prestaties. Het zou leuk zijn om in Europa een gerenommeerd onderzoeksinstituut te hebben zoals het MIT in de Verenigde Staten. Maar dat kan je niet artificieel creëren. Zoiets moet organisch groeien. Eloquentie krijg je door competitie tussen de instellingen. Ik ga daar erg ver in: de betere universiteiten zouden meer middelen moeten krijgen en dus betere studenten en professoren moeten kunnen aantrekken. Ze moeten hun eigen inschrijvingsbeleid kunnen volgen, waarbij ze het recht hebben studenten te weigeren op basis van hun niveau?'
U trekt uw redenering door op verschillende terreinen: telkens ziet u competitie als hefboom voor efficiëntie en betere prestaties.
Vaubel: 'Het dwingt bedrijven, politici of vakbondsmensen rekening te houden met de markt waarop ze ageren. Bij excessen in taxatie of regelgeving trekken creativiteit en kapitaal weg. In Duitsland bijvoorbeeld, zien we een netto kapitaalvlucht, omdat de belastingen te hoog zijn. Maar het punt is nu: die Duitse ondernemers trekken niet langer naar de andere Europese landen. Ze trekken naar Canada of naar de VS. De verstikkende regelgeving en belastingtarieven zijn stilaan overal in Europa aan de orde, omdat de competitie tussen de Europese landen te zwak is. En dat is net het verontrustende aan die sluipende overdracht van bevoegdheden naar het Europese niveau. We worden hoe langer hoe meer gegijzeld door de Europese bureaucratie en zijn niet aflatende regeldrift. En dat terwijl Brussel de legitimiteit ontbeert om zich zo ingrijpend met het leven van 350 miljoen Europeanen te bemoeien. De Commissie heeft bevoegdheden die geen enkele bureaucratie ter wereld heeft. Ze heeft het monopolie over het wetgevende initiatief. liet Europees Parlement is het enige parlement in de democratische wereld dat zelf geen voorstellen tot wetgeving kan doen. Dat is toch onbegrijpelijk? We weten allemaal, vervolgt Vaubel, dat ambtenaren meer dan politici geneigd zijn zich te verliezen in een hopeloze regelneverij. De Commissie heeft namelijk veel macht, maar weinig geld. De enige manier om die macht te exploiteren zonder geld te moeten uitgeven, is door regels uit te vaardigen. Dat is wat ik noem de hoogmoed van de EU-instellingen.'
Dragen de lobby's in Brussel bij tot die regeldrift?
Vaubel: 'Absoluut. Daar schuilt het grote gevaar: studies tonen aan dat ambtenaren veel gevoeliger zijn voor de druk van lobbyisten dan politici. Politici moeten herverkozen geraken en kunnen het zich dus minder permitteren toe te geven aan de belangen van zeer specifieke groepen. Bureaucraten hebben geen achterban en zijn dus veel vrijer om daarop in te gaan.'
Hoeveel procent van de Europese regelgeving is direct of indirect toe te schrijven aan de lobbygroepen?
Vaubel: 'Een Amerikaanse econoom heeft becijferd dat 74 procent van de pagina's in het Europese officiële publicatieblad gewijd is aan het tevredenstellen van lobbygroepen. In Brussel zitten zo'n 15.000 lobbyisten, van wie de meerderheid lobbyt voor de landbouwsector. Niet te verwonderen dus dat de helft van het Europese budget wordt gespendeerd aan landbouwbeleid. Die lobbygroepen ondergraven sterk het democratische karakter van de Unie.'
Heft de diversiteit aan lobby's dat democratische tekort in de praktijk niet op ? Een milieuambtenaar ziet 's morgens iemand van de chemische industrie, maar zit in de namiddag samen met vertegenwoordigers van de milieubeweging.
Vaubel: 'Meer lobbygroepen vormen helaas geen garantie voor een meer democratische besluitvorming. Wat je krijgt is dat ze coalities vormen en overeenkomen ten nadele van een derde partij. Zo kan het zijn dat de lobby van de vakbonden en die van de werkgevers een compromis vinden en samen druk uitoefenen voor maatregelen ten koste van de belastingbetaler. Ze zullen altijd hun eisen doordrukken op de rug van hen die niet georganiseerd zijn. In dit geval; de kiezer, de burger.'
Hoe kan Europa de kloof met burgers dichten? Met minder Europa?
Vaubel: 'De mensen zijn verontrust. Ze zien alsmaar méér bevoegdheden naar Europa gaan, zonder dat ze daar iets te zeggen hebben. Die dynamiek moet absoluut stoppen. Het antwoord op de crisis tweevoudig: meer bevoegdheden voor het Europees Parlement en minder voor de Commissie. En vooral: decentralisatie. Wanneer je het beleid decentraliseert, breng je het dichterbij de mensen. We zijn op een punt gekomen waarop de drang naar steeds meer eenheid de zaak verlamt. Ik geloof, net als David Hume of Immanuel Kant voor mij, dat competitie tussen, kleine eenheden het geheim is geweest van het succes in Europa de voorbije 500 jaar. Dat in tegenstelling tot China of India of het Ottomaanse Rijk, waar centralisatie en een gebrek aan vrijheid gepaard gingen met een zwakke economische ontwikkeling.'
Hebben kleine landen niet erg gewonnen bij de Europese integratie?
Vaubel: 'Dat klopt. Maar zij winnen bij meer marktintegratie, niet bij politieke integratie. De grote succesverhalen zijn Nederland, België, Luxemburg, Denemarken en Ierland. Door de liberalisering konden zij grote landen forse concurrentie aandoen. Daardoor daalden ook de prijzen, wat de consument ten goede kwam. En waardoor Europa kon concurreren op de wereldmarkt Nu zien we een omgekeerde spiraal; de toenemende invloed van Brussel beperkt de mogelijkheden tot onderlinge concurrentie. De landen met een hoge graad aan van regelgeving slagen erin hun regels met betrekking tot arbeidstijden, lonen, belastingen aan de andere op te leggen. Denken we maar aan Spanje, Frankrijk of Italië. Dat heet de strategy of raising rivals'. Je dwingt de andere jouw hoge standaarden over te nemen, waardoor je hen op hogere kosten jaagt.'
Anderzijds zien we in België toch hoe verlammend verschillende bestuursniveaus kunnen werken. Er is geen duidelijk aanspreekpunt voor buitenlandse investeerders, om maar iets te zeggen.
Vaubel: 'Wat de informatiekosten betreft, is dat inderdaad een nadeel. Maar dat weegt niet op. Laat mij een analogie trekken. Je zou ook kunnen argumenteren dat het monopolie het economische systeem is dat de informatiekosten minimaliseert. Maar is monopolievorming goed voor de consument? Nee. In de politiek is dat hetzelfde. Hoe meer centralisatie, hoe slechter voor de burger.'
U hebt nogal wat kritiek op de gang van zaken in Europa. Hebt u er een probleem mee wanneer men u een euroscepticus noemt?
Vaubel: 'Ik ben niet sceptisch tegenover Europa. Kritisch, dat wel. In feite ben ik een optimist. Een kritische optimist Omdat het duidelijk is dat de dingen zo niet verder kunnen. De ontgoocheling is te groot. De mensen zijn hun respect voor Europa verloren. De politieke klasse zal het signaal van de burger wel moeten in acht nemen, dat kan niet anders. Het zou pas een echte ramp zijn mocht die grondwet binnen een jaar of twee doorgedrukt worden alsof er niets aan de hand is?'
Denkt u dat de Unie door uitbreiding niet vanzelf uit elkaar spat?
Vaubel: 'Ik ben een voorstander van de uitbreiding. Ik vind dat Turkije en Ukraïne lid moeten worden. Hoe heterogener de Unie wordt, hoe moeilijker om te centraliseren. Bovendien vergroot dan de markt Dat kan alleen maar positief zijn?'
U ziet de uitbreiding dus als de beste verdediging tegen de door u gewraakte politieke integratie?
Vaubel: 'Inderdaad. Hoe moeilijker werkbaar die politieke unie, hoe beter. De klacht dat de Unie onbestuurbaar wordt door de uitbreiding, kan voor een econoom alleen maar een fantastische kans zijn?'
(...)
Met dank aan Paul Vreymans om mij dit interview door te sturen.
Meer teksten van deze professor op www.rolandvaubel.de.
Lees het vervolg.
Om professor Vaubel en zijn schitterende ideeën extra in de verf te zetten, herneem ik hieronder een oud interview van hem door Ine Renson dat enkele jaren geleden in "De Tijd" verschenen is.
(...)
De argumentatie dat we onze gemeenschappelijke problemen beter samen kunnen aanpakken gaat volgens u niet op?
Vaubel: 'Samenwerking heeft enkel zin wanneer er schaalvoordelen zijn. Ik zie niet in hoe je die kan bereiken door bijvoorbeeld de vergrijzing samen aan te pakken. Je kan dat veel efficiënter regelen op het nationale en zelfs subnationale niveau. Of om het anders uit te drukken: het is niet omdat u en ik allebei tandpijn hebben, dat we daar samen een oplossing voor moeten zoeken. U gaat naar uw tandarts en ik naar de mijne. Niets is logischer dan dat.'
Toen u nog maar 25 was, was u stagiair bij de Europese Commissie. Toen was u zelf nog gegrepen door het Euro-romantische gedachtegoed. Vanwaar die ommeslag?
Vaubel: 'Ik veranderde definitief van gedacht toen het Verdrag van Maastricht plots daar was. Om te beginnen was er de invoering van de euro. Ik had niets tegen de monetaire unie. Maar ik was erg ongelukkig met de manier waarop die tot stand kwam. Verschillende landen voldeden niet aan de convergentiecriteria,. maar werden toch toegelaten. Italië bijvoorbeeld. En Griekenland. Italië heeft nog steeds problemen om zich aan de Maastricht normen te houden. Ze hadden veel selectiever moeten zijn met die eurozone. En erger nog, door dat verdrag werd de Unie overladen met bevoegdheden, onder meer over het sociale beleid. Plots konden allerlei regels over de werking van de arbeidsmarkt op Europees niveau worden doorgedrukt bij meerderheidsbeslissing. Vanaf dan is het de verkeerde kant op gegaan.'
U lijkt wel allergisch voor alles wat naar politieke integratie ruikt.
Vaubel: 'Vooral het streven naar sociale of fiscale harmonisatie, het zogenaamde politieke antwoord op de economische eenmaking, kan bij Vaubel op geen genade rekenen. Ik ben tegen overheidsinterventie op de arbeidsmarkt En zeker op Europees niveau. Dat is buitengewoon onproductief. De inkomensniveaus in de lidstaten liggen te ver uiteen. Je kan de verzuchtingen van de respectieve onderdanen nooit met elkaar verzoenen. De Duitsers willen minder werken en willen meer vrije tijd. De Slovaken of de Tsjechen echter willen meer werken en meer verdienen . En dan vaardigt de EU een richtlijn uit die de arbeidstijden in de hele Unie gelijkschakelt. Vanuit een economisch standpunt is dat gewoon absurd.'
De vakbonden pleiten nochtans voor Europese vakbondsstructuren en CAO's, om een vuist te maken tegen multinationals en de uitwassen van de globalisering.
Roland Vaubel: 'Slecht idee. De lonen in Europa zijn nu al te hoog. Dat verklaart voor een deel de hoge werkloosheid. Het is een vergissing het loonbeleid te centraliseren, want dat geeft meer macht aan de vakbonden. Ze weten dat als ze druk uitoefenen op het centrale overheidsorgaan, de lonen overal in de Unie zullen stijgen. Een eenheidsvakbond zou een te sterke lobby vormen. Het is beter dat de vakbonden met elkaar in concurrentie gaan, dan krijg je vanzelf een loonmatiging. Dan moeten ze zich ervoor hoeden geen looneisen te stellen die in de andere lidstaten niet gevolgd worden?'
Is het dan geen goede zaak dat de lonen overal in Europa op gelijke basis kunnen stijgen?
Vaubel: 'Lonen moeten overeenkomen met de productiviteit. En die is overal verschillend. Het is dus niet meer dan logisch dat de lonen in Europa gedifferentieerd zijn. Maar akkoord, mochten we een perfecte arbeidsmobiliteit hebben in Europa, dan zou je een tendens hebben naar gelijkschakeling van de productiviteit én van de lonen. Die mobiliteit is er nu niet Het zou ook geen slechte zaak zijn. Maar het is de markt die daarvoor moet zorgen, niet de overheid?'
In ons land gaan nogal wat stemmen op om werk te maken van een doorgedreven Europees industrieëel energiebeleid. Is het inderdaad niet verstandig om een gezamenlijke politiek te voeren tegen monopolies op de energiemarkt?
Vaubel: 'Nee, ik ben voorstander van een verdere liberalisering van de energiemarkt, zodat we goedkopere energie kunnen invoeren van buiten Europa. Bovendien geloof ik erg in het Europese concurrentiebeleid. Dat impliceert regels tegen machtsmisbruik. We hebben een performant concurrentiebeleid. Ik zie niet in waarom meer politieke inmenging nodig zou zijn.'
Een gecentraliseerd industrieel beleid zou bijvoorbeeld kunnen samengaan met een stevig onderzoeksbeleid dat vernieuwing stimuleert. Vandaag gaat veel energie verloren omdat het onderzoek in Europa zo gefragmenteerd is.
Vaubel: 'Ook daar geloof ik dat competitie leidt tot betere prestaties. Het zou leuk zijn om in Europa een gerenommeerd onderzoeksinstituut te hebben zoals het MIT in de Verenigde Staten. Maar dat kan je niet artificieel creëren. Zoiets moet organisch groeien. Eloquentie krijg je door competitie tussen de instellingen. Ik ga daar erg ver in: de betere universiteiten zouden meer middelen moeten krijgen en dus betere studenten en professoren moeten kunnen aantrekken. Ze moeten hun eigen inschrijvingsbeleid kunnen volgen, waarbij ze het recht hebben studenten te weigeren op basis van hun niveau?'
U trekt uw redenering door op verschillende terreinen: telkens ziet u competitie als hefboom voor efficiëntie en betere prestaties.
Vaubel: 'Het dwingt bedrijven, politici of vakbondsmensen rekening te houden met de markt waarop ze ageren. Bij excessen in taxatie of regelgeving trekken creativiteit en kapitaal weg. In Duitsland bijvoorbeeld, zien we een netto kapitaalvlucht, omdat de belastingen te hoog zijn. Maar het punt is nu: die Duitse ondernemers trekken niet langer naar de andere Europese landen. Ze trekken naar Canada of naar de VS. De verstikkende regelgeving en belastingtarieven zijn stilaan overal in Europa aan de orde, omdat de competitie tussen de Europese landen te zwak is. En dat is net het verontrustende aan die sluipende overdracht van bevoegdheden naar het Europese niveau. We worden hoe langer hoe meer gegijzeld door de Europese bureaucratie en zijn niet aflatende regeldrift. En dat terwijl Brussel de legitimiteit ontbeert om zich zo ingrijpend met het leven van 350 miljoen Europeanen te bemoeien. De Commissie heeft bevoegdheden die geen enkele bureaucratie ter wereld heeft. Ze heeft het monopolie over het wetgevende initiatief. liet Europees Parlement is het enige parlement in de democratische wereld dat zelf geen voorstellen tot wetgeving kan doen. Dat is toch onbegrijpelijk? We weten allemaal, vervolgt Vaubel, dat ambtenaren meer dan politici geneigd zijn zich te verliezen in een hopeloze regelneverij. De Commissie heeft namelijk veel macht, maar weinig geld. De enige manier om die macht te exploiteren zonder geld te moeten uitgeven, is door regels uit te vaardigen. Dat is wat ik noem de hoogmoed van de EU-instellingen.'
Dragen de lobby's in Brussel bij tot die regeldrift?
Vaubel: 'Absoluut. Daar schuilt het grote gevaar: studies tonen aan dat ambtenaren veel gevoeliger zijn voor de druk van lobbyisten dan politici. Politici moeten herverkozen geraken en kunnen het zich dus minder permitteren toe te geven aan de belangen van zeer specifieke groepen. Bureaucraten hebben geen achterban en zijn dus veel vrijer om daarop in te gaan.'
Hoeveel procent van de Europese regelgeving is direct of indirect toe te schrijven aan de lobbygroepen?
Vaubel: 'Een Amerikaanse econoom heeft becijferd dat 74 procent van de pagina's in het Europese officiële publicatieblad gewijd is aan het tevredenstellen van lobbygroepen. In Brussel zitten zo'n 15.000 lobbyisten, van wie de meerderheid lobbyt voor de landbouwsector. Niet te verwonderen dus dat de helft van het Europese budget wordt gespendeerd aan landbouwbeleid. Die lobbygroepen ondergraven sterk het democratische karakter van de Unie.'
Heft de diversiteit aan lobby's dat democratische tekort in de praktijk niet op ? Een milieuambtenaar ziet 's morgens iemand van de chemische industrie, maar zit in de namiddag samen met vertegenwoordigers van de milieubeweging.
Vaubel: 'Meer lobbygroepen vormen helaas geen garantie voor een meer democratische besluitvorming. Wat je krijgt is dat ze coalities vormen en overeenkomen ten nadele van een derde partij. Zo kan het zijn dat de lobby van de vakbonden en die van de werkgevers een compromis vinden en samen druk uitoefenen voor maatregelen ten koste van de belastingbetaler. Ze zullen altijd hun eisen doordrukken op de rug van hen die niet georganiseerd zijn. In dit geval; de kiezer, de burger.'
Hoe kan Europa de kloof met burgers dichten? Met minder Europa?
Vaubel: 'De mensen zijn verontrust. Ze zien alsmaar méér bevoegdheden naar Europa gaan, zonder dat ze daar iets te zeggen hebben. Die dynamiek moet absoluut stoppen. Het antwoord op de crisis tweevoudig: meer bevoegdheden voor het Europees Parlement en minder voor de Commissie. En vooral: decentralisatie. Wanneer je het beleid decentraliseert, breng je het dichterbij de mensen. We zijn op een punt gekomen waarop de drang naar steeds meer eenheid de zaak verlamt. Ik geloof, net als David Hume of Immanuel Kant voor mij, dat competitie tussen, kleine eenheden het geheim is geweest van het succes in Europa de voorbije 500 jaar. Dat in tegenstelling tot China of India of het Ottomaanse Rijk, waar centralisatie en een gebrek aan vrijheid gepaard gingen met een zwakke economische ontwikkeling.'
Hebben kleine landen niet erg gewonnen bij de Europese integratie?
Vaubel: 'Dat klopt. Maar zij winnen bij meer marktintegratie, niet bij politieke integratie. De grote succesverhalen zijn Nederland, België, Luxemburg, Denemarken en Ierland. Door de liberalisering konden zij grote landen forse concurrentie aandoen. Daardoor daalden ook de prijzen, wat de consument ten goede kwam. En waardoor Europa kon concurreren op de wereldmarkt Nu zien we een omgekeerde spiraal; de toenemende invloed van Brussel beperkt de mogelijkheden tot onderlinge concurrentie. De landen met een hoge graad aan van regelgeving slagen erin hun regels met betrekking tot arbeidstijden, lonen, belastingen aan de andere op te leggen. Denken we maar aan Spanje, Frankrijk of Italië. Dat heet de strategy of raising rivals'. Je dwingt de andere jouw hoge standaarden over te nemen, waardoor je hen op hogere kosten jaagt.'
Anderzijds zien we in België toch hoe verlammend verschillende bestuursniveaus kunnen werken. Er is geen duidelijk aanspreekpunt voor buitenlandse investeerders, om maar iets te zeggen.
Vaubel: 'Wat de informatiekosten betreft, is dat inderdaad een nadeel. Maar dat weegt niet op. Laat mij een analogie trekken. Je zou ook kunnen argumenteren dat het monopolie het economische systeem is dat de informatiekosten minimaliseert. Maar is monopolievorming goed voor de consument? Nee. In de politiek is dat hetzelfde. Hoe meer centralisatie, hoe slechter voor de burger.'
U hebt nogal wat kritiek op de gang van zaken in Europa. Hebt u er een probleem mee wanneer men u een euroscepticus noemt?
Vaubel: 'Ik ben niet sceptisch tegenover Europa. Kritisch, dat wel. In feite ben ik een optimist. Een kritische optimist Omdat het duidelijk is dat de dingen zo niet verder kunnen. De ontgoocheling is te groot. De mensen zijn hun respect voor Europa verloren. De politieke klasse zal het signaal van de burger wel moeten in acht nemen, dat kan niet anders. Het zou pas een echte ramp zijn mocht die grondwet binnen een jaar of twee doorgedrukt worden alsof er niets aan de hand is?'
Denkt u dat de Unie door uitbreiding niet vanzelf uit elkaar spat?
Vaubel: 'Ik ben een voorstander van de uitbreiding. Ik vind dat Turkije en Ukraïne lid moeten worden. Hoe heterogener de Unie wordt, hoe moeilijker om te centraliseren. Bovendien vergroot dan de markt Dat kan alleen maar positief zijn?'
U ziet de uitbreiding dus als de beste verdediging tegen de door u gewraakte politieke integratie?
Vaubel: 'Inderdaad. Hoe moeilijker werkbaar die politieke unie, hoe beter. De klacht dat de Unie onbestuurbaar wordt door de uitbreiding, kan voor een econoom alleen maar een fantastische kans zijn?'
(...)
Met dank aan Paul Vreymans om mij dit interview door te sturen.
Meer teksten van deze professor op www.rolandvaubel.de.
Geschreven door Vincent De Roeck | 9/11/09 | 11:53 | Libertarian.be |
9
Reacties
>>
Europese Unie,
Liberalisme,
Nederlands
Cry our beloved South Africa
South Africa is a microcosm of what is undoubtedly to happen to Western societies worldwide. International media outlets paid close attention to South Africa in the years leading up to and shortly following the 1994 ANC takeover. For the global media, it was a Leftist feel-good story. The era of Apartheid was over, and a new age of black - and moderate communist - rule was beginning. But recently, South Africa has been off international news radar screens. This is mainly because there is little “good” news to report from that country. For Western societies around the world, suffering from mass migrations, the Rainbow Nation serves as a warning to what happens when you become a small minority in a country that your forefathers built and made prosperous and free.
Centuries ago, the southern portion of Africa was largely uninhabited. The Dutch and English settled the region, and Europeans were the predominant group until the middle of the 19th century. Immigrants, mostly black, illiterate and war-hungry, poured into South Africa, and the black population grew faster than the white indigenous population. By the time Apartheid laws were enacted in the mid-20th century, the percentage of indigenous Europeans had already fallen to about 25%. Today, it stands at less than 10%. Over a million white South Africans is believed to have left the country and the continent as a whole already, and this exodus does not seem to be altered or reversed anytime soon.
On the surface, the lifestyle of white people in South Africa is similar to nations like America or Australia where they still constitute the majority. The typical European family lives in a suburban house -- albeit with extensive security systems -- in a neighborhood that is predominantly European. It is even possible to find neighborhoods that are over 90% white, particularly in Pretoria and Cape Town. Of the more than 3 million whites living in major cities, about half lived in suburbs that were over 80% white, according to the 2001 census. The downside of this population distribution is that there are practically no rural areas that are majority white. In effect, foreign immigrants have become squatters on virtually all South African territory.
After the communist ANC seized power in 1994, the municipal and provincial system of local government in the country was reorganized. Lines were drawn to ensure that no majority white government areas would exist, even in areas with large white populations. White areas are combined with larger black areas to produce a black (and hence ANC) majority, which is easy to do in a country that’s only 10% white overall. The best example is Pretoria, the nation’s capital. Within the traditional boundaries, Pretoria had a population of about 525,000 in 2001, two-thirds of whom were white. But the new local government in Pretoria now includes the entire metro area including all of the black and coloured townships, so that the white percentage is diluted to 25%. Thus, it is now impossible to elect a European majority city government (and hence a right-wing one) in one of the nation’s "whitest" cities.
To add insult to injury, South Africa is in the midst of renaming many places from European to African names, to consign vestiges of European culture down the Orwellian memory hole. In this new official terminology, cities such as Pretoria, Bloemfontein and Durban assume the new names: Tshwane, Mangaung and Ethekwini. Johannesburg’s international airport, once named for a former Boer prime minister, Jan Smuts, now bears the name of a communist ANC politician, Oliver Tambo. And these examples are just the tip of the iceberg. The percentage of indigenous Europeans in South Africa is roughly the same percentage of Western oriented people in the world as a whole. Thus, South Africa could be a microcosm of what is to happen to Western societies worldwide. As national borders blur and mass migrations of peoples become more common, the natural question becomes, will every once Western and free country suffer the fate of South Africa?
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer over de ondergang van Zuid-Afrika op www.vryheidsfront.co.za.
Lees het vervolg.
Centuries ago, the southern portion of Africa was largely uninhabited. The Dutch and English settled the region, and Europeans were the predominant group until the middle of the 19th century. Immigrants, mostly black, illiterate and war-hungry, poured into South Africa, and the black population grew faster than the white indigenous population. By the time Apartheid laws were enacted in the mid-20th century, the percentage of indigenous Europeans had already fallen to about 25%. Today, it stands at less than 10%. Over a million white South Africans is believed to have left the country and the continent as a whole already, and this exodus does not seem to be altered or reversed anytime soon.
On the surface, the lifestyle of white people in South Africa is similar to nations like America or Australia where they still constitute the majority. The typical European family lives in a suburban house -- albeit with extensive security systems -- in a neighborhood that is predominantly European. It is even possible to find neighborhoods that are over 90% white, particularly in Pretoria and Cape Town. Of the more than 3 million whites living in major cities, about half lived in suburbs that were over 80% white, according to the 2001 census. The downside of this population distribution is that there are practically no rural areas that are majority white. In effect, foreign immigrants have become squatters on virtually all South African territory.
After the communist ANC seized power in 1994, the municipal and provincial system of local government in the country was reorganized. Lines were drawn to ensure that no majority white government areas would exist, even in areas with large white populations. White areas are combined with larger black areas to produce a black (and hence ANC) majority, which is easy to do in a country that’s only 10% white overall. The best example is Pretoria, the nation’s capital. Within the traditional boundaries, Pretoria had a population of about 525,000 in 2001, two-thirds of whom were white. But the new local government in Pretoria now includes the entire metro area including all of the black and coloured townships, so that the white percentage is diluted to 25%. Thus, it is now impossible to elect a European majority city government (and hence a right-wing one) in one of the nation’s "whitest" cities.
To add insult to injury, South Africa is in the midst of renaming many places from European to African names, to consign vestiges of European culture down the Orwellian memory hole. In this new official terminology, cities such as Pretoria, Bloemfontein and Durban assume the new names: Tshwane, Mangaung and Ethekwini. Johannesburg’s international airport, once named for a former Boer prime minister, Jan Smuts, now bears the name of a communist ANC politician, Oliver Tambo. And these examples are just the tip of the iceberg. The percentage of indigenous Europeans in South Africa is roughly the same percentage of Western oriented people in the world as a whole. Thus, South Africa could be a microcosm of what is to happen to Western societies worldwide. As national borders blur and mass migrations of peoples become more common, the natural question becomes, will every once Western and free country suffer the fate of South Africa?
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer over de ondergang van Zuid-Afrika op www.vryheidsfront.co.za.
Geschreven door Vincent De Roeck | 6/11/09 | 12:14 | Libertarian.be |
12
Reacties
>>
English,
Internationaal,
Zingeving
Deflatoire correcties zijn heilzaam voor de economie
Het Keynesiaans relancebeleid van Europese overheden wordt met de week brutaler en is nauwelijks effectief. De Duitse schrootpremie was een groteske manier om mensen nog eenmaal te snel van auto te doen veranderen en heeft autofabrikanten nog langer doen treuzelen met hun onafwendbare saneringen. Ook de ongeziene expansie van de monetaire basis in de euro- en dollarzone helpt niet meer om het krediet aan de nijverheid te versoepelen, maar leidt er alleen toe dat de insolvabele banken in een poging om zichzelf overeind te houden, staatsobligaties kopen en nog meer krediet verschaffen aan noodlijdende ondernemingen waaraan ze al veel te veel krediet hebben verschaft... Door telkens voor de snelle Keynesiaanse uitweg uit een recessie te kiezen, wordt de volgende crisis alleen maar onbeheersbaarder. Duurzaam herstel kan maar komen nadat deflatie de buitensporige prijzen voldoende heeft verlaagd en de ‘spread’ tussen productiekosten en verkoopsprijzen is hersteld en zulkdanig winstpotentieel is geschapen, dat ondernemers willen aanwerven.
De comeback van John Maynard Keynes is opmerkelijk. Prof. De Grauwe zit er zelf mee verveeld dat daardoor de discussies van de jaren dertig van de vorige eeuw zich helemaal herhalen. 'Eigenlijk is dat ontmoedigend' zegt hij in De Standaard van 31 oktober. Maar wie is hier hardleers? Degenen die Keynes uit de handboeken hebben verbannen of degenen die volharden in het politiek en monetair manipuleren van individueel consumptie- en investeringsgedrag? Paul De Grauwe was zelf de luidste roeper om tijdens de hoogconjunctuur de geldkraan nog meer open te draaien. De centrale banken mochten zich niet blindstaren op de inflatie. Een beetje meer inflatie was in sommige gevallen geen te hoge prijs voor meer jobs en groei. Door dit te zeggen tijdens de laatste hoogconjunctuur, heeft De Grauwe elk gezag verloren om ons nu de weg uit de crisis te wijzen. Je kunt niet tegelijk beweren dat de laatste hoogconjunctuur op een consumptie- en kredietzeepbel was gebaseerd en dat we tijdens die hoogconjunctuur nog kwistiger met krediet moesten omspringen.
Die tegenspraak is zo flagrant, dat die zelfs De Grauwe niet kan ontgaan. Daarom probeert hij zichzelf wijs te maken dat de Amerikaanse economie op een consumptie- en kredietzeepbel was gebaseerd en de Europese niet. Destijds gaf hij inderdaad alleen aan de Europese Centrale Bank de raad om een lossere monetaire politiek te voeren, zij het wel naar het voorbeeld van…de Amerikaanse Fed. Dit lost dus de contradictie niet op en er komt er meteen een tweede bij. In hetzelfde interview van zaterdag herhaalt hij dat hij naar aanleiding van de crisis heeft ontdekt dat de Europese sociale zekerheidsstelsels een stabiliserende werking hebben door de consumptie op peil te houden. Net alsof de uitkeringen in ons stelsel en de daaruit voortvloeiende consumptie ook niet op krediet was en meer dan ooit is gebaseerd. De sociale zekerheid is in de eerste fase van de crisis een buffer geweest door… de consumptiezeepbel nog meer op te blazen. De Belgische federale overheid moet daartoe elke dag meer lenen om haar sociale zekerheidsverplichtingen te kunnen nakomen. Het ‘businessplan’ van de N.V. België is dus gebaseerd op ongebreideld en permanent goedkoop krediet. Het is een kwestie van tijd vooraleer de Belgische staatsbons de status van ‘rommel’ krijgen.
Er is misschien nog een uitweg door drastisch op andere overheidsuitgaven te besparen en zo de kredietbehoefte van de Belgische staat te verminderen. Maar daar is De Grauwe dan weer mordicus tegen omdat hij inmiddels als bekeerde Keynesiaan vindt dat als de mensen besparen, de overheid meer moet uitgeven. Anders worden we het slachtoffer van de ‘spaarparadox’ waar De Grauwe ons de laatste tijd voortdurend mee om de oren slaat. Het is inderdaad ‘vermoeiend’ dat men nu al sinds de jaren dertig steeds opnieuw moet uitleggen dat de spaarparadox niet bestaat. We kunnen ons geen uitweg uit de schuldencrisis consumeren. Of nog: als je in de put zit, moet je stoppen met graven.
Een recessie of zelfs een Grote Depressie ontstaat niet zozeer omdat mensen minder consumeren, maar omdat hun consumptiepatroon zodanig verandert, dat de ondernemingen bijna allemaal tegelijk moeten herstructureren. De daaruit voortvloeiende crisis is beangstigend en lijkt uit de hand te lopen, waardoor de roep om overheidsinterventies luider klinkt. En machtswellustige politici gaan daar graag op in. Nu weet ik ook wel dat de crisis sinds vorig jaar zo gevaarlijk is, dat zelfs goedmenende politici geen alternatief zagen voor de redding van de slechte banken. Maar hoe zijn we in een dergelijke situatie terechtgekomen? Door de perverse bonussenpolitiek bij de banken, zegt iedereen. Maar indien hetzelfde klaarblijkelijke marktfalen zich eerder in de geschiedenis had voorgedaan, dan zou de daaruit voortvloeiende kredietcrisis geen systeemcrisis zijn geweest.
Zelfs in de jaren dertig was het systeem sterker dan nu. De ultieme redders van falende banken – de overheden – zaten toen nog niet zelf tot over hun oren in de schulden. Maar vooral, zelfs indien de overheden in de jaren dertig in staking van betalingen zouden zijn gegaan, raakte dat slechts weinig mensen. Toen was 10% van de bevolking voor zijn inkomen afhankelijk van de overheid en de door de overheid noodzakelijk gemaakte bureaucratische privé-industrie, vandaag is dat 80%. Juist door telkens voor een snelle uitweg uit een recessie te kiezen, zijn steeds meer inkomens afhankelijk van uitkeringen, subsidies en monetaire groei, waardoor elke volgende crisis onbeheersbaarder wordt.
Het relancebeleid van de overheden wordt steeds brutaler en is nauwelijks effectief. De schrootpremie in Duitsland is een groteske manier om mensen nog eenmaal te snel van auto te doen veranderen zodat de autofabrikanten nog een paar maand langer kunnen treuzelen met hun noodzakelijke saneringen. De ongeziene expansie van de monetaire basis in de dollar- en eurozones helpt zelfs niet meer om het krediet aan de nijverheid te versoepelen, maar leidt er alleen toe dat de insolvabele banken in een laatste poging om zichzelf overeind te houden, verder krediet verschaffen aan de noodlijdende ondernemingen waaraan ze al veel te veel krediet hebben verschaft.
Helemaal hallucinant is, dat de allerslechtste bedrijven – de overheden – bij de banken moeten lenen om de banken overeind te houden. Dat is wat De Grauwe wil als hij zegt dat hij gewonnen is voor meer overheidsingrijpen. En waarom? Allemaal om deflatie te vermijden. Een deflatoire spiraal van afdankingen, dalende vraag en nog meer afdankingen hoeft helemaal niet uit de hand te lopen. Indien De Grauwe werkelijk nog enig vertrouwen in een markteconomie heeft, zoals hij beweert, dan zou hij toch minstens de wetten van vraag en aanbod moeten begrijpen. Die wetten zeggen dat de verhouding tussen vraag en aanbod de marktprijs bepaalt, maar dat impliceert natuurlijk ook dat prijzen ten opzichte van elkaar zullen fluctueren.
Zelfs tijdens een ‘helse deflatierit’, dalen niet alle prijzen even snel. Omdat er geen theoretisch standpunt is van waaruit men goede van slechte producten kan onderscheiden, hebben we marktwerking en ondernemerschap nodig. Maar we weten wel dat er altijd goede producten zullen zijn. Er is nooit een algehele overproductiecapaciteit. Er zijn dus altijd producten waarvan de prijzen sneller zullen stijgen of minder snel zullen dalen dan hun productiekosten. Het duurzaam herstel komt er wanneer de slechte producten voldoende uit het systeem weggewerkt zijn. Of nog: algeheel consumentenpessimisme kan niet tegenhouden en werkt zelfs in de hand dat voor sommige producenten de ‘spread’ tussen hun productiekosten en hun verkoopsprijzen en dus hun winstpotentieel zo groot wordt, dat ze wel terug zullen aanwerven.
Dit artikel van Martin De Vlieghere verscheen ook op de weblogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "WorkAndWealthForAll".
Meer teksten van hem op www.workforall.net.
Lees het vervolg.
De comeback van John Maynard Keynes is opmerkelijk. Prof. De Grauwe zit er zelf mee verveeld dat daardoor de discussies van de jaren dertig van de vorige eeuw zich helemaal herhalen. 'Eigenlijk is dat ontmoedigend' zegt hij in De Standaard van 31 oktober. Maar wie is hier hardleers? Degenen die Keynes uit de handboeken hebben verbannen of degenen die volharden in het politiek en monetair manipuleren van individueel consumptie- en investeringsgedrag? Paul De Grauwe was zelf de luidste roeper om tijdens de hoogconjunctuur de geldkraan nog meer open te draaien. De centrale banken mochten zich niet blindstaren op de inflatie. Een beetje meer inflatie was in sommige gevallen geen te hoge prijs voor meer jobs en groei. Door dit te zeggen tijdens de laatste hoogconjunctuur, heeft De Grauwe elk gezag verloren om ons nu de weg uit de crisis te wijzen. Je kunt niet tegelijk beweren dat de laatste hoogconjunctuur op een consumptie- en kredietzeepbel was gebaseerd en dat we tijdens die hoogconjunctuur nog kwistiger met krediet moesten omspringen.
Die tegenspraak is zo flagrant, dat die zelfs De Grauwe niet kan ontgaan. Daarom probeert hij zichzelf wijs te maken dat de Amerikaanse economie op een consumptie- en kredietzeepbel was gebaseerd en de Europese niet. Destijds gaf hij inderdaad alleen aan de Europese Centrale Bank de raad om een lossere monetaire politiek te voeren, zij het wel naar het voorbeeld van…de Amerikaanse Fed. Dit lost dus de contradictie niet op en er komt er meteen een tweede bij. In hetzelfde interview van zaterdag herhaalt hij dat hij naar aanleiding van de crisis heeft ontdekt dat de Europese sociale zekerheidsstelsels een stabiliserende werking hebben door de consumptie op peil te houden. Net alsof de uitkeringen in ons stelsel en de daaruit voortvloeiende consumptie ook niet op krediet was en meer dan ooit is gebaseerd. De sociale zekerheid is in de eerste fase van de crisis een buffer geweest door… de consumptiezeepbel nog meer op te blazen. De Belgische federale overheid moet daartoe elke dag meer lenen om haar sociale zekerheidsverplichtingen te kunnen nakomen. Het ‘businessplan’ van de N.V. België is dus gebaseerd op ongebreideld en permanent goedkoop krediet. Het is een kwestie van tijd vooraleer de Belgische staatsbons de status van ‘rommel’ krijgen.
Er is misschien nog een uitweg door drastisch op andere overheidsuitgaven te besparen en zo de kredietbehoefte van de Belgische staat te verminderen. Maar daar is De Grauwe dan weer mordicus tegen omdat hij inmiddels als bekeerde Keynesiaan vindt dat als de mensen besparen, de overheid meer moet uitgeven. Anders worden we het slachtoffer van de ‘spaarparadox’ waar De Grauwe ons de laatste tijd voortdurend mee om de oren slaat. Het is inderdaad ‘vermoeiend’ dat men nu al sinds de jaren dertig steeds opnieuw moet uitleggen dat de spaarparadox niet bestaat. We kunnen ons geen uitweg uit de schuldencrisis consumeren. Of nog: als je in de put zit, moet je stoppen met graven.
Een recessie of zelfs een Grote Depressie ontstaat niet zozeer omdat mensen minder consumeren, maar omdat hun consumptiepatroon zodanig verandert, dat de ondernemingen bijna allemaal tegelijk moeten herstructureren. De daaruit voortvloeiende crisis is beangstigend en lijkt uit de hand te lopen, waardoor de roep om overheidsinterventies luider klinkt. En machtswellustige politici gaan daar graag op in. Nu weet ik ook wel dat de crisis sinds vorig jaar zo gevaarlijk is, dat zelfs goedmenende politici geen alternatief zagen voor de redding van de slechte banken. Maar hoe zijn we in een dergelijke situatie terechtgekomen? Door de perverse bonussenpolitiek bij de banken, zegt iedereen. Maar indien hetzelfde klaarblijkelijke marktfalen zich eerder in de geschiedenis had voorgedaan, dan zou de daaruit voortvloeiende kredietcrisis geen systeemcrisis zijn geweest.
Zelfs in de jaren dertig was het systeem sterker dan nu. De ultieme redders van falende banken – de overheden – zaten toen nog niet zelf tot over hun oren in de schulden. Maar vooral, zelfs indien de overheden in de jaren dertig in staking van betalingen zouden zijn gegaan, raakte dat slechts weinig mensen. Toen was 10% van de bevolking voor zijn inkomen afhankelijk van de overheid en de door de overheid noodzakelijk gemaakte bureaucratische privé-industrie, vandaag is dat 80%. Juist door telkens voor een snelle uitweg uit een recessie te kiezen, zijn steeds meer inkomens afhankelijk van uitkeringen, subsidies en monetaire groei, waardoor elke volgende crisis onbeheersbaarder wordt.
Het relancebeleid van de overheden wordt steeds brutaler en is nauwelijks effectief. De schrootpremie in Duitsland is een groteske manier om mensen nog eenmaal te snel van auto te doen veranderen zodat de autofabrikanten nog een paar maand langer kunnen treuzelen met hun noodzakelijke saneringen. De ongeziene expansie van de monetaire basis in de dollar- en eurozones helpt zelfs niet meer om het krediet aan de nijverheid te versoepelen, maar leidt er alleen toe dat de insolvabele banken in een laatste poging om zichzelf overeind te houden, verder krediet verschaffen aan de noodlijdende ondernemingen waaraan ze al veel te veel krediet hebben verschaft.
Helemaal hallucinant is, dat de allerslechtste bedrijven – de overheden – bij de banken moeten lenen om de banken overeind te houden. Dat is wat De Grauwe wil als hij zegt dat hij gewonnen is voor meer overheidsingrijpen. En waarom? Allemaal om deflatie te vermijden. Een deflatoire spiraal van afdankingen, dalende vraag en nog meer afdankingen hoeft helemaal niet uit de hand te lopen. Indien De Grauwe werkelijk nog enig vertrouwen in een markteconomie heeft, zoals hij beweert, dan zou hij toch minstens de wetten van vraag en aanbod moeten begrijpen. Die wetten zeggen dat de verhouding tussen vraag en aanbod de marktprijs bepaalt, maar dat impliceert natuurlijk ook dat prijzen ten opzichte van elkaar zullen fluctueren.
Zelfs tijdens een ‘helse deflatierit’, dalen niet alle prijzen even snel. Omdat er geen theoretisch standpunt is van waaruit men goede van slechte producten kan onderscheiden, hebben we marktwerking en ondernemerschap nodig. Maar we weten wel dat er altijd goede producten zullen zijn. Er is nooit een algehele overproductiecapaciteit. Er zijn dus altijd producten waarvan de prijzen sneller zullen stijgen of minder snel zullen dalen dan hun productiekosten. Het duurzaam herstel komt er wanneer de slechte producten voldoende uit het systeem weggewerkt zijn. Of nog: algeheel consumentenpessimisme kan niet tegenhouden en werkt zelfs in de hand dat voor sommige producenten de ‘spread’ tussen hun productiekosten en hun verkoopsprijzen en dus hun winstpotentieel zo groot wordt, dat ze wel terug zullen aanwerven.
Dit artikel van Martin De Vlieghere verscheen ook op de weblogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "WorkAndWealthForAll".
Meer teksten van hem op www.workforall.net.
Geschreven door Vincent De Roeck | 5/11/09 | 11:49 | Libertarian.be |
15
Reacties
>>
Binnenland,
Economie,
Liberalisme,
Nederlands
Het Verraad van Lissabon
Gisteren leed de vrijheid haar grootste nederlaag in een wel zéér lange tijd. De Tsjechische president Vaclav Klaus ondertekende het Verraad van Lissabon en bewees daarmee het cliché dat elke Euroscepticus, zelfs echte libertariërs, eenmaal in de regering, toch Eurofiele posities innnemen. Klaus leek lange tijd de uitzondering op deze regel te worden, maar quod non dus. Twintig jaar na de val van het communisme leeft Europa vanaf 1 december a.s. opnieuw onder het juk van een totalitair-collectivistisch systeem, alsof er de laatste decennia op ons continent niets veranderd is.
In de Verenigde Staten van Barack Hussein Obama wordt momenteel met een soortgelijk semi-communistisch bestel geëxperimenteerd, maar de Amerikanen lijken minder happig om dat zomaar te aanvaarden. Zelfs de Democraten van Obama weigeren zijn heel-linkse agenda in het Congres te steunen, en gisteren verloren de Democraten zelfs twee zittende gouverneurs aan de Republikeinen. De rechtse conservatief Bob McDonnell verpletterde de zittende Democratische gouverneur van Virginia, Chreigh Deeds, en Chris Christie wipte de Obama-verheerlijkende gouverneur Jon Corzine in New Jersey, nochtans een traditioneel links bastion. Barack Obama bracht de laatste dagen zelfs twee campagnebezoeken aan New Jersey om Corzine te steunen, maar het volk moet hem daar eigenlijk niet meer.
Hopelijk zien we binnenkort een zelfde sentiment in de EUSSR opduiken, maar ik vrees het ergste. Gelukkig lijkt er nu echt wel iets in het Verenigd Koninkrijk te bewegen, iets dat we het best kunnen samenvatten als "Very well, alone!" met een dikke knipoog naar de situatie van Groot-Brittannië na de evacuatie van Duinkerken in WO-II. Als de nieuwe Conservatieve regering haar "relatie" met de Europese Unie inderdaad "volledig" gaat heronderhandelen, zoals verschillende Tory-prominenten deze week in de pers menig maal aangekondigd hebben, en zij zelfs bepaalde cruciale bevoegdheden die ze al in 1992 ten tijde van het Verdrag van Maastricht aan Brussel afgegeven hebben zouden gaan terugclaimen, is er voor vrijdenkers en liberaal-libertariërs naast Zwitserland en de vier Europese mini-staten ook nog een ander valabel alternatief emigratieland voor handen. God save the Queen!
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer informatie over de EU op www.ecrgroup.eu.
Lees het vervolg.
In de Verenigde Staten van Barack Hussein Obama wordt momenteel met een soortgelijk semi-communistisch bestel geëxperimenteerd, maar de Amerikanen lijken minder happig om dat zomaar te aanvaarden. Zelfs de Democraten van Obama weigeren zijn heel-linkse agenda in het Congres te steunen, en gisteren verloren de Democraten zelfs twee zittende gouverneurs aan de Republikeinen. De rechtse conservatief Bob McDonnell verpletterde de zittende Democratische gouverneur van Virginia, Chreigh Deeds, en Chris Christie wipte de Obama-verheerlijkende gouverneur Jon Corzine in New Jersey, nochtans een traditioneel links bastion. Barack Obama bracht de laatste dagen zelfs twee campagnebezoeken aan New Jersey om Corzine te steunen, maar het volk moet hem daar eigenlijk niet meer.
Hopelijk zien we binnenkort een zelfde sentiment in de EUSSR opduiken, maar ik vrees het ergste. Gelukkig lijkt er nu echt wel iets in het Verenigd Koninkrijk te bewegen, iets dat we het best kunnen samenvatten als "Very well, alone!" met een dikke knipoog naar de situatie van Groot-Brittannië na de evacuatie van Duinkerken in WO-II. Als de nieuwe Conservatieve regering haar "relatie" met de Europese Unie inderdaad "volledig" gaat heronderhandelen, zoals verschillende Tory-prominenten deze week in de pers menig maal aangekondigd hebben, en zij zelfs bepaalde cruciale bevoegdheden die ze al in 1992 ten tijde van het Verdrag van Maastricht aan Brussel afgegeven hebben zouden gaan terugclaimen, is er voor vrijdenkers en liberaal-libertariërs naast Zwitserland en de vier Europese mini-staten ook nog een ander valabel alternatief emigratieland voor handen. God save the Queen!
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer informatie over de EU op www.ecrgroup.eu.
Geschreven door Vincent De Roeck | 4/11/09 | 08:50 | Libertarian.be |
11
Reacties
>>
Europese Unie,
Nederlands
Supporting President Vaclav Klaus from Mont Pelerin
Als overtuigd Euroscepticus kon ik de afgelopen weekends gewoon niet anders dan de Eurofilie de rug toe te keren. Na het onverklaarbare Ja in Ierland van drie weken geleden heb ik twee weekends in Zwitserland - één op Mont Pélérin aan het Meer van Genève en één in Zurich - en een weekend in de City of London doorgebracht. Zeker nu ik in het hol van de leeuw werk en gedwongen word elke maand minstens één week mee te doen aan de vrij professionele verspilling van belastinggeld in Straatsburg, moet ik mijn vrije weekends echt wel buiten de EUSSR, of tenminste toch zeker buiten het Eurofiele deel van het oude continent, doorbrengen om mijzelf niet helemaal te verliezen in een roman van Franz Kafka of Ayn Rand.
Vanop Mont Pélérin - waar F.A. Hayek in 1947 de klassiek-liberale economistenclub "Mont Pélérin Society" oprichtte - hebben Benjamin Harnwell, een libertarische collega van mij, en ikzelf een fax ter ondersteuning naar President Vaclav Klaus gestuurd om hem op te roepen het Verdrag van Lissabon nooit te ondertekenen. In augustus laatstleden had hij mij dat op een diner in Aix-en-Provence trouwens ook beloofd. Vaclav Klaus is - net zoals ook Margaret Thatcher trouwens - een trouw lid van die "Mont Pélérin Society" en zal de symboolwaarde van onze fax dan ook zeker geapprecieerd hebben.
Dit kan op de volgende manieren:
Per fax naar de presidentiële kanselarij: +420 224 373 300
Per e-mail naar zijn EU-adviseur: ladislav.jakl@hrad.cz
Foto van uw dienaar met President Vaclav Klaus in augustus 2009 na een diner in het "Grand Hôtel Roi René" in Aix-en-Provence.
Meer over onze boekenclub in het EP op www.misescircle.eu.
Lees het vervolg.
Vanop Mont Pélérin - waar F.A. Hayek in 1947 de klassiek-liberale economistenclub "Mont Pélérin Society" oprichtte - hebben Benjamin Harnwell, een libertarische collega van mij, en ikzelf een fax ter ondersteuning naar President Vaclav Klaus gestuurd om hem op te roepen het Verdrag van Lissabon nooit te ondertekenen. In augustus laatstleden had hij mij dat op een diner in Aix-en-Provence trouwens ook beloofd. Vaclav Klaus is - net zoals ook Margaret Thatcher trouwens - een trouw lid van die "Mont Pélérin Society" en zal de symboolwaarde van onze fax dan ook zeker geapprecieerd hebben.
Your Excellency,Ook een andere persoonlijke kennis van mij, de Anglicaanse priester David John Bolton, nam contact op met Ladislav Jakl, de persoonlijke adviseur van Vaclav Klaus die belast is met het Lissabon-"dossier".
We, co-chairmen and joint founders of the Mises Circle in the European Parliament, are sending you this communication from the historic Swiss town of Mont Pelerin to thank you for your heroic stance in defending the same values of individual liberty, limited government, free enterprise, and freedom from State coercion, that inspired F.A. Hayek and his colleagues in 1947. These men were opposing a profound and near universally accepted ideology which places the State at the centre of public life, and the individual no more than a function of the collective. In the same way today, destiny has settled her hand on your shoulder, and called you to stand against the same prejudice and fear. We therefore urge you to remain resolute and keep the lantern of liberty held high aloft, and never sign the Treaty of Lisbon.
Yours sincerely,
Vincent De Roeck
Benjamin Harnwell
Dear Ladislav Jakl,Een andere gelijkgezinde vriend van mij, Tomaz Slivnik, een Sloveens libertarisch banneling die momenteel op één van de Kanaaleilanden, vertoeft, nam de moeite om President Klaus te contacteren en om ook anderen aan te zetten en op te roepen hetzelfde te doen.
As the President's political advisor concerning the Treaty of Lisbon, please receive this email.
Dear President Vaclav Klaus,
As a concerned citizen of Europe, I wish to express my gratitude and thanks for your courageous stand against the Treaty of Lisbon. Due in part to your country's past history, you have gained real wisdom and insight that seems to be badly lacking elsewhere regarding the true nature of democracy, prosperity and freedom. I am convinced that you have the best interests of Europe at heart and that you are a perfect man for such a time as this.
I applaud your efforts, and as one voice among many, offer my full support to your cause. We look to you to teach us all the truth of the phrase "O nás bez nás" (about us, without us). We do not want the European Union to become another pseudo-democratic empire that acts in our name, while we, the people, remain nameless before them.
I, as many others, am aware of the tremendous pressure being put upon you to sign and be silenced. But as people of freedom, we know that all forms of totalitarianism, no matter how subtle, need to be challenged and unmasked.
In this hope, I wish you every success.
David John Bolton
Dear Friends of Liberty,Het Tsjechische Hooggerechtshof liet vandaag per vonnis verstaan dat het geen grondwettelijke graten ziet in de ratificatie van het Verdrag van Lissabon. President Vaclav Klaus eiste een opt-out voor het Sociaal Handvest van de Europese Unie en groen licht van het gerecht alvorens hij het Verdrag zou willen tekenen. Vrijdag kreeg hij zijn opt-out, vandaag zijn positief vonnis. Niets lijkt hem nu nog toe te laten het Verdrag alsnog te blijven afwijzen. Als jullie je steentje willen bijdragen, kan ik jullie alleen maar vragen om contact op te nemen met Vaclav Klaus en jullie steun voor zijn hardnekkigheid uit te spreken. President Klaus staat immers niet alleen met zijn grieven. Het is aan ons om hem dat duidelijk te maken. De tirannie van Brussel is nog niet onafwendbaar. Lissabon kan nog altijd gestopt worden.
As you are aware, Vaclav Klaus is the last obstacle standing in the way of ratification of the Lisbon Treaty. Whether he signs or not will make a huge difference not only to the future of Europe, but to individual freedom in the world as a whole. While Klaus is surely as faithful to his principles, and as aware of the consequences of him signing as any of us, the pressure on him to sign must be enormous. As is common in these sorts of situations, those with a vested interest in him signing are piling on the pressure wholesale, but those of us who are on his side are probably mostly doing nothing. As a result, it looks likely that Klaus will cave in.
Nobody knows what the future will hold if Klaus signs. (...) What follows then is unknown: it could be that we have a new millennium of neo-Holy Roman Empire, we could end up in the American scenario (attempted secession by some member states, civil war and its suppression by the others), or we could have the Yugoslavian scenario. What I think we can be sure of is it will not be a serene union of member states, happily coexisting with each other. It has been tried before - in Yugoslavia and in the Soviet Union - and it failed miserably. If Lisbon comes into effect, it will be the first time in history for Britain to be a vassal state of "the Holy Roman Empire": not even in the pre-Christian ancient Roman times was Britain a Roman province.
The Taxpayers Alliance has a petition which you may wish to sign but I would also like to encourage you to consider writing a short personal postcard/note of support to President Klaus. A few (or even better, many) individual postcards can make the difference between him caving in and him continuing to stand our ground in this critical moment of our time.
His contact details are:
The Office of the President of the Czech Republic
Prague Castle, 119 08 Prague 1, Czech Republic
If you think this is a good idea, please ask your like-minded friends to do the same. Thank you and best wishes,
Tomaž Slivnik
Dit kan op de volgende manieren:
Per fax naar de presidentiële kanselarij: +420 224 373 300
Per e-mail naar zijn EU-adviseur: ladislav.jakl@hrad.cz
Foto van uw dienaar met President Vaclav Klaus in augustus 2009 na een diner in het "Grand Hôtel Roi René" in Aix-en-Provence.
Meer over onze boekenclub in het EP op www.misescircle.eu.
Geschreven door Vincent De Roeck | 3/11/09 | 12:38 | Libertarian.be |
6
Reacties
>>
English,
Europese Unie,
Liberalisme,
Persoonlijk
We can trust a future Tory government on Europe
As the Conservative conference got underway, newspapers led with comments on a right-wing insurgency against their leader David Cameron. For 4 successive days the story continued: there was, we kept being told, an almighty barney about whether the Conservatives would hold a referendum if the Lisbon Treaty were already in force. I was nonplussed and, to be honest, slightly miffed. If there really was a Eurosceptic rebellion, why hadn’t anyone told me? More to the point, what exactly was I supposed to be rebelling against? The Irish referendum didn’t seem to me to change anything: Lisbon was still unratified, and might remain so until the British elections. In the meantime, I wanted a British plebiscite, and so did Cameron.
Just in case I had missed something, I phoned some of the flintier Tory souver-ainistes: Philip Davies, Douglas Carswell, Roger Helmer, Bill Cash (‘the most notorious Eurosceptics’, as I heard a BBC correspondent call us this week; you somehow can’t imagine a Beeb presenter talking of ‘the most notorious climate change activists’ or ‘the most notorious anti-death penalty campaigners’ or ‘the most notorious Euro-integrationists’, can you?). It turned out that we had all independently reached the same conclusion. David Cameron, we felt, was genuinely working for a referendum on the Lisbon Treaty, and not simply going through the motions. There was, moreover, a reasonable chance that he would succeed. The assumption that Václav Klaus, the vinegary Thatcherite president of the Czech Republic, would roll over to humour the Eurocrats, was more than a little patronising. And if Klaus’s signature was not on the document by the time PM Cameron came back from Buckingham Palace, there would be an immediate British vote: the requisite legislation had already been drafted.
If the Conservative leader was not in time to stop the treaty going live, we felt, it would be slightly odd to hold a retrospective referendum. Better by far to negotiate the unilateral repatriation of powers to Westminster. And not simply the powers conceded at Lisbon: also a lengthy list of prerogatives surrendered at Maastricht, Amsterdam and Nice. This, we agreed, would in some ways be better than a Lisbon referendum: instead of simply returning to the status quo ante — in other words, where we are now — it would allow us to improve on our present situation, recuperating many of the competences abandoned by the Blair and Major governments. Paradoxically, such a dispensation might be easier to negotiate, since we would simply be asking the other member states to return powers to Britain, not presuming to tell them how to relate one to another. There is plenty of precedent: opt-outs from defence policy, the social chapter, the euro and Schengen didn’t require the EU to reorder its institutional arrangements.
Any new deal, we concluded, would need to be put to the people. David Cameron’s pledge, after all, had been unequivocal. ‘Today, I will give this cast-iron guarantee,’ he told the Sun exactly two years ago. ‘If I become prime minister, a Conservative government will hold a referendum on any EU treaty that emerges from these [Lisbon] negotiations.’ At the very least, this must mean a referendum on whether Britain participates in them. All in all, we were optimistic. Cameron, after all, had earned the benefit of the doubt. When he took his MEPs out of the palaeo-federalist European People's Party (EPP), he demonstrated that he would rather keep faith with British voters than suck up to the European establishment.
Nothing, though, was going to deflect certain political correspondents from the narrative they had scripted. Day after day, headlines appeared about Tory Euro-rows, without any sustaining quotations. Flat denials made no difference. When Sky News asked me what I felt about Cameron’s policy, I replied that I was perfectly content, that of course I felt there would need to be a referendum in due course, and that I was optimistic about getting one. The presenter then turned to camera and told his viewers that they had just heard for themselves how ‘angry’ I was about David Cameron’s ‘refusal’ to guarantee a referendum. As the week wore on, I began to realise something. When leftie journalists say: ‘David Cameron is under pressure from his Eurosceptics’, they’re not really talking about the referendum. They’re not even talking about Europe. What they actually mean is: ‘Look: these scary right-wing psychos are taking over the Tory party.’
The word ‘Eurosceptic’ rarely appears unadorned in leftist discourse. It almost always comes attached to epithets: ‘extreme’, ‘obsessive’, ‘swivel-eyed’ — curious adjectives to apply to the 80 per cent of British voters who want a Euro referendum. (Actually, I have learned the trick of moving my eyeballs independently of each other, and occasionally perform it to amuse small children, but I’m pretty sure I’ve never done it while discussing the Lisbon Treaty.) In the pages of The Spectator, the word Eurosceptic simply means someone who opposes the political unification of the EU. In other parts of the press, though, the word has very different connotations. As Sholto Byrnes, the Lib Dem-supporting assistant editor of the New Statesman perspicaciously put it last week:
‘[Labour’s] propagandists are salivating at the opportunity to paint the Tories as divided once again on Europe, with “hardline” — code for near-lunatic extremist — right-wingers cast as the pantomime villains. “Behind you, Dave!” they call, less to warn him than to make the public aware of the grotesques with whom he chooses to associate. And there it is, that old calumny that to be Eurosceptic is to be right-wing, not just in a free-market sort of way, but in a hang ’em, flog ’em and — whisper it behind closed doors — a “wogs begin at Calais” sort of way. Cameron can’t be trusted, is the message, not when he is in hock to these mad Eurosceptics, a label which is now used to imply opposition to virtually every piece of progressive legislation from Catholic emancipation onwards.’ We can only wonder at the Gramscian genius of those who have carried out this semantic inversion. To want to preserve your parliamentary democracy is extreme; to want to give more power to unelected officials is moderate. To consult the people is swivel-eyed; to connive at their disfranchisement is level-headed. To accept the verdict of a referendum is obsessive; to keep coming back with the same question, over and over again, is pragmatic.
This last especially annoys me. I have rarely met anyone as obsessive as the Eurocrats who support the European constitution. For eight years, they have clutched at their sacred text like millennarian cultists, undeterred by its repeated rejections at the ballot box. Yet it is their opponents who are routinely called ‘obsessive’. I think I have worked out what is bothering the Euro-zealots. If David Cameron does indeed call a referendum, it will be very hard to carry on with the pretence that the opponents of European amalgamation are either football hooligans or Blimps. Cameron, in short, threatens to make the Euro-sceptic cause look as moderate and modern as it really is. Once that happens, as my integrationist friends are well aware, the game is up.
Dit opiniestuk van Daniel Hannan verscheen oorspronkelijk in het Britse magazine "The Spectator" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van hem op www.spectator.co.uk.
Lees het vervolg.
Just in case I had missed something, I phoned some of the flintier Tory souver-ainistes: Philip Davies, Douglas Carswell, Roger Helmer, Bill Cash (‘the most notorious Eurosceptics’, as I heard a BBC correspondent call us this week; you somehow can’t imagine a Beeb presenter talking of ‘the most notorious climate change activists’ or ‘the most notorious anti-death penalty campaigners’ or ‘the most notorious Euro-integrationists’, can you?). It turned out that we had all independently reached the same conclusion. David Cameron, we felt, was genuinely working for a referendum on the Lisbon Treaty, and not simply going through the motions. There was, moreover, a reasonable chance that he would succeed. The assumption that Václav Klaus, the vinegary Thatcherite president of the Czech Republic, would roll over to humour the Eurocrats, was more than a little patronising. And if Klaus’s signature was not on the document by the time PM Cameron came back from Buckingham Palace, there would be an immediate British vote: the requisite legislation had already been drafted.
If the Conservative leader was not in time to stop the treaty going live, we felt, it would be slightly odd to hold a retrospective referendum. Better by far to negotiate the unilateral repatriation of powers to Westminster. And not simply the powers conceded at Lisbon: also a lengthy list of prerogatives surrendered at Maastricht, Amsterdam and Nice. This, we agreed, would in some ways be better than a Lisbon referendum: instead of simply returning to the status quo ante — in other words, where we are now — it would allow us to improve on our present situation, recuperating many of the competences abandoned by the Blair and Major governments. Paradoxically, such a dispensation might be easier to negotiate, since we would simply be asking the other member states to return powers to Britain, not presuming to tell them how to relate one to another. There is plenty of precedent: opt-outs from defence policy, the social chapter, the euro and Schengen didn’t require the EU to reorder its institutional arrangements.
Any new deal, we concluded, would need to be put to the people. David Cameron’s pledge, after all, had been unequivocal. ‘Today, I will give this cast-iron guarantee,’ he told the Sun exactly two years ago. ‘If I become prime minister, a Conservative government will hold a referendum on any EU treaty that emerges from these [Lisbon] negotiations.’ At the very least, this must mean a referendum on whether Britain participates in them. All in all, we were optimistic. Cameron, after all, had earned the benefit of the doubt. When he took his MEPs out of the palaeo-federalist European People's Party (EPP), he demonstrated that he would rather keep faith with British voters than suck up to the European establishment.
Nothing, though, was going to deflect certain political correspondents from the narrative they had scripted. Day after day, headlines appeared about Tory Euro-rows, without any sustaining quotations. Flat denials made no difference. When Sky News asked me what I felt about Cameron’s policy, I replied that I was perfectly content, that of course I felt there would need to be a referendum in due course, and that I was optimistic about getting one. The presenter then turned to camera and told his viewers that they had just heard for themselves how ‘angry’ I was about David Cameron’s ‘refusal’ to guarantee a referendum. As the week wore on, I began to realise something. When leftie journalists say: ‘David Cameron is under pressure from his Eurosceptics’, they’re not really talking about the referendum. They’re not even talking about Europe. What they actually mean is: ‘Look: these scary right-wing psychos are taking over the Tory party.’
The word ‘Eurosceptic’ rarely appears unadorned in leftist discourse. It almost always comes attached to epithets: ‘extreme’, ‘obsessive’, ‘swivel-eyed’ — curious adjectives to apply to the 80 per cent of British voters who want a Euro referendum. (Actually, I have learned the trick of moving my eyeballs independently of each other, and occasionally perform it to amuse small children, but I’m pretty sure I’ve never done it while discussing the Lisbon Treaty.) In the pages of The Spectator, the word Eurosceptic simply means someone who opposes the political unification of the EU. In other parts of the press, though, the word has very different connotations. As Sholto Byrnes, the Lib Dem-supporting assistant editor of the New Statesman perspicaciously put it last week:
‘[Labour’s] propagandists are salivating at the opportunity to paint the Tories as divided once again on Europe, with “hardline” — code for near-lunatic extremist — right-wingers cast as the pantomime villains. “Behind you, Dave!” they call, less to warn him than to make the public aware of the grotesques with whom he chooses to associate. And there it is, that old calumny that to be Eurosceptic is to be right-wing, not just in a free-market sort of way, but in a hang ’em, flog ’em and — whisper it behind closed doors — a “wogs begin at Calais” sort of way. Cameron can’t be trusted, is the message, not when he is in hock to these mad Eurosceptics, a label which is now used to imply opposition to virtually every piece of progressive legislation from Catholic emancipation onwards.’ We can only wonder at the Gramscian genius of those who have carried out this semantic inversion. To want to preserve your parliamentary democracy is extreme; to want to give more power to unelected officials is moderate. To consult the people is swivel-eyed; to connive at their disfranchisement is level-headed. To accept the verdict of a referendum is obsessive; to keep coming back with the same question, over and over again, is pragmatic.
This last especially annoys me. I have rarely met anyone as obsessive as the Eurocrats who support the European constitution. For eight years, they have clutched at their sacred text like millennarian cultists, undeterred by its repeated rejections at the ballot box. Yet it is their opponents who are routinely called ‘obsessive’. I think I have worked out what is bothering the Euro-zealots. If David Cameron does indeed call a referendum, it will be very hard to carry on with the pretence that the opponents of European amalgamation are either football hooligans or Blimps. Cameron, in short, threatens to make the Euro-sceptic cause look as moderate and modern as it really is. Once that happens, as my integrationist friends are well aware, the game is up.
Dit opiniestuk van Daniel Hannan verscheen oorspronkelijk in het Britse magazine "The Spectator" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van hem op www.spectator.co.uk.
Geschreven door Vincent De Roeck | 2/11/09 | 08:46 | Libertarian.be |
3
Reacties
>>
English,
Europese Unie,
Internationaal,
Partijpolitiek
De terugkeer van het utopisch socialisme
Niet het kapitalisch systeem is oorzaak van de crisis maar ons monetair stelsel. Jeffrey Sachs is topeconoom bij de VN en auteur van o.m. de bestseller "Common Wealth" en het controversiële essay "The Case for Bigger Government" in Time Magazine. In een interview in "De Tijd" wijt hij de financiële crisis aan het ongebreideld Amerikaans marktkapitalisme. Hij pleit voor het Zweeds sociaal model als alternatief. Zijn pleidooi is ideologisch en ontluisterend voor de overheersende utopisch socialistische strekking binnen de Verenigde Naties. Feit is dat het Zweeds sociaal model dat Sachs zo enthousiast promoot niet alleen het grootste overheidsbeslag heeft van de Westerse Wereld, maar ook de zwakste economische prestaties levert van de OESO. In 1970 was Zweden nog de vierde welvarendste natie ter wereld. Dertig jaar later was Zweden teruggevallen tot rang 17 met alle sociale gevolgen van dien. En dat terwijl de VS zich steevast wist te handhaven tussen rang twee en drie. Veel sociaal-economische wijsheid valt er in het Zweeds sociaal Model dus niet rapen.
Sachs schrijft ook de financiële crisis toe aan het “ongebreideld kapitalisme”. De realiteit is dat we Westerse economieën met een overheidsbeslag tussen 40% en 55% bezwaarlijk nog kapitalistisch kunnen noemen. Maar er is niet alleen de buitensporige belastingsdruk. Ook in het westen wordt de vrije marktwerking steeds vaker verstoord door overheidsingrepen; licenties en staatsmonopolies, exploitatievergunningen, bouw- en lokalisatievoorschriften, corporatistische vergunningsstelsels, quota, prijs en kwaliteitsvoorschriften enz.... Ondernemers krijgen jaarlijks tienduizenden pagina’s nieuwe regels en wetten over zich heen, veelal gesteld in een advocatenbargoens dat de rechtszekerheid van de vrije markt compleet ondergraaft. Buitensporig dirigisme heeft ondernemen herschapen in een gokspel over de volgende politieke gril en over rechterlijke interpretaties van het juridisch jargon. De buitensporige belastingsdruk werkt zo demotiverend en het dirigisme veroorzaken dusdanige scheeftrekkingen dat een crisis niet kon uitblijven.
Monetaire Politiek
Sachs zwijgt ook over de rol van het monetair beleid in de huidige crisis. Nochtans is het de buitensporige geldschepping die de koopkracht van ons geld heeft ondermijnd. De monetaire politiek heeft onze waardemeter en ons ruil- en spaarmiddel grondig vervalst met fatale marktverstoring gevolg. Jaren van artificieel lage rente zijn directe oorzaak van onze veel te lage spaarquote en de buitensporige schuldgraad van Amerikaanse consumenten en Europese Overheden. Niet het kapitalistisch systeem maar goedkoop krediet is schuld aan de aan de overconsumptie, de beurs- en immobubbles en de onevenwichtige Amerikaanse handelsbalans. Lage rente was de fundamentele oorzaak en de concrete aanleiding tot de crisis.
Dat rentemanipulatie massale scheeftrekkingen veroorzaakt komt omdat rente de cruciale factor is in alle bestedings- en investeringsbeslissingen. Niet alleen in de keuze tussen sparen en consumeren, maar ook in de keuze tussen kapitaalintensieve en arbeidsintensieve productieprocessen. Te lage rente leidt al jaren tot buitensporige investeringen in futuristische automatisering en onzinnige uitstoot van laag gekwalificeerde arbeid uit de productieprocessen. Die massale werkeloosheid bij laaggeschoolden keldert de globale productiviteit en is oorzaak van de aanslepende stagflatie en onze zeer suboptimale welvaart. Veel te lage rente heeft ook geleid tot extreme hefboomratio’s en onderkapitalisatie van banken, maar vooral ook tot het zware competitief nadeel van arbeidsintensieve KMO’s ten voordele van de grootindustrie. Systeembedreigende concentraties zijn het gevolg. Grootindustriële overproductie en massale tekorten aan zorg- en dienstverleners zijn de concrete symptomen.
Nieuw Monetair stelsel
Technologische en commerciële vooruitgang zorgen jaarlijks voor gemiddelde productiviteitswinsten van 2 à 3%. Prijzen zouden daarom jaarlijks met 2 à 3% moeten dalen en niet omgekeerd zoals we dit sinds mensenheugenis meemaken. De positieve inflatiedoelstelling die centrale banken werldwijd hanteren roomt systematisch de profijten van de vooruitgang af ten gunste van bankiers, en ontfutselt Jan Modaal jaarlijks 4 à 6% van zijn toegevoegde waarde. Die inflatie leidt tot zware scheeftrekkingen. Het is puur bedrog omdat de collectieve verworvenheid van vooruitgang aan de gehele samenleving hoort, en in de eerste plaats wie er hardst aan meewerkt. De inflatie vreet bovendien ook nog eens de spaarreserve aan die Jan Modaal tijdens zijn loopbaan aanlegt tot de reële koopkracht ervan nog amper één derde bedraagt als hij zijn pensioenleeftijd bereikt.
We hebben helemaal géén Zweeds Sociaal model nodig zoals Sachs beweert, maar een eerlijk monetair stelsel. Dit zal pas billijk zijn en bijdragen tot optimale toewijzing van productiefactoren als de geldgroei nul is of hoogstens wordt beperkt tot de groei van de reële economie. Terugkeer naar de goudstandaard blijft een valabele optie.
Kyoto en Emissierechten
Sachs behoort ook tot het kamp van “klimaatmanagers” die de zware controverse over trendmatige opwarming van de aarde al hebben omgedoopt tot “wereldwijde consensus” en die blijven volhouden dat menselijke ingrijpen die trend heeft veroorzaakt en zelfs kan omkeren. Volgens Sachs zal Zuid Europa straks uitdrogen en zal een massale vluchtelingenstroom op gang komen. Zulk klimaatalarmisme in de aanloop naar de klimaatconferentie van Kopenhagen is bombastisch en bedoeld om de conferentie te laten meestappen in de wereldomvattende bureaucratie van emissierechten.
Met dit stelsel van Emissierechten werd een nieuwe en totaal fictieve grondstof gecreëerd die onmisbaar is in productieprocessen en waarvan de politiek straks de mate van schaarste en de regionale toewijzing zal bepalen. Emissierechten verzwaren niet alleen de productiekosten, maar ze vervalsen ook de concurrentie. Productiekosten worden voortaan deels politiek bepaald en losgekoppeld van de marktrealiteit, met al de scheeftrekkingen van dien. Het systeem is bovendien bijzonder fraudegevoelig. Omdat schaarste en toewijzing van CO2 rechten het resultaat zijn van arbitraire politieke beslissing, dreigt voorkennis bovendien de globale emissiehandel de doen ontaarden in één grote zwendel met al de catastrofale gevolgen van dien. Het Sovjet debacle heeft geleerd tot welke systeemvernietigende verspilling de verstoring van marktwerking leidt. Subsidies bijvoorbeeld voor laagproductieve windmolens en zonnepanelen in het Westen leiden tot zwaar suboptimale aanwending van schaarse middelen wereldwijd.
Marktconform Alternatief
Laat ons, vooraleer we hypothetische kwesties aanpakken, eerst de reële problemen oplossen die de mensheid bedreigen. Eén waterpomp met dezelfde kostprijs als een paar laagproductieve zonnepanelen kan honderden Sahel vrouwen dagelijks de ellenlange tocht naar de bron besparen en vele infecties voorkomen en levens redden.
Emissiecertificaten zijn ten gronde niets anders dan een Wereldtaks op existentieel menselijke behoeften, en daarom onverenigbaar met het mensenrecht op ontwikkeling. Het systeem zal de Belgische belastingbetaler in de eerste fase jaarlijks al 3 à 5 miljard € kosten; zowat de verspilling van een “Lange Wapper” elk jaar.
Voor zover ooit zou vaststaan dat menselijke CO2 emissies effectief het klimaat beïnvloeden, kunnen nationale overheden ook zonder de verkwisting van die wereldbureaucratie bestaande taksen op fossiele brandstoffen optrekken. Omdat consumenten maar substantieel energie besparen als die duur wordt, is het de enige marktconforme manier om efficiënt emissies terug te dringen. De administratieve kost van zo’n belastingsverhoging is nul, terwijl een verschuiving van de belastingsdruk van inkomen op vervuilende consumptie bovendien ook nog eens de stimulansen herstelt en de economie stimuleert.
Het stelsel van emissierechten en de nieuwe Wereld Klimaat Organisatie waar Sachs op aanstuurt zijn een gevaarlijke stap naar een “Nieuwe Wereldorde” met een stelsel van Wereldbelastingen die het schrikbeeld van een Wereldregering onder VN dictaat dichterbij brengt.
Sachs noemt het griezelig dat het lot van de wereld afhangt van wat (democratisch verkozen nationale) senatoren over klimaatopwarming denken. Nog griezeliger is onze levenswijze en welvaart toe te vertrouwen aan enkele aan democratische controle ontsnappende VN despoten. Zelfs Marx zag in het bourgeois idealisme van zulke utopisch socialisten nog de allergrootste bedreiging voor de mensheid.
Dit opiniestuk van Paul Vreymans en Martin De Vlieghere verscheen op de blogs "In Flanders Fields" en "Work For All", en in "De Tijd".
Meer teksten van dit liberale duo op http://www.workforall.net/.
Lees het vervolg.
Sachs schrijft ook de financiële crisis toe aan het “ongebreideld kapitalisme”. De realiteit is dat we Westerse economieën met een overheidsbeslag tussen 40% en 55% bezwaarlijk nog kapitalistisch kunnen noemen. Maar er is niet alleen de buitensporige belastingsdruk. Ook in het westen wordt de vrije marktwerking steeds vaker verstoord door overheidsingrepen; licenties en staatsmonopolies, exploitatievergunningen, bouw- en lokalisatievoorschriften, corporatistische vergunningsstelsels, quota, prijs en kwaliteitsvoorschriften enz.... Ondernemers krijgen jaarlijks tienduizenden pagina’s nieuwe regels en wetten over zich heen, veelal gesteld in een advocatenbargoens dat de rechtszekerheid van de vrije markt compleet ondergraaft. Buitensporig dirigisme heeft ondernemen herschapen in een gokspel over de volgende politieke gril en over rechterlijke interpretaties van het juridisch jargon. De buitensporige belastingsdruk werkt zo demotiverend en het dirigisme veroorzaken dusdanige scheeftrekkingen dat een crisis niet kon uitblijven.
Monetaire Politiek
Sachs zwijgt ook over de rol van het monetair beleid in de huidige crisis. Nochtans is het de buitensporige geldschepping die de koopkracht van ons geld heeft ondermijnd. De monetaire politiek heeft onze waardemeter en ons ruil- en spaarmiddel grondig vervalst met fatale marktverstoring gevolg. Jaren van artificieel lage rente zijn directe oorzaak van onze veel te lage spaarquote en de buitensporige schuldgraad van Amerikaanse consumenten en Europese Overheden. Niet het kapitalistisch systeem maar goedkoop krediet is schuld aan de aan de overconsumptie, de beurs- en immobubbles en de onevenwichtige Amerikaanse handelsbalans. Lage rente was de fundamentele oorzaak en de concrete aanleiding tot de crisis.
Dat rentemanipulatie massale scheeftrekkingen veroorzaakt komt omdat rente de cruciale factor is in alle bestedings- en investeringsbeslissingen. Niet alleen in de keuze tussen sparen en consumeren, maar ook in de keuze tussen kapitaalintensieve en arbeidsintensieve productieprocessen. Te lage rente leidt al jaren tot buitensporige investeringen in futuristische automatisering en onzinnige uitstoot van laag gekwalificeerde arbeid uit de productieprocessen. Die massale werkeloosheid bij laaggeschoolden keldert de globale productiviteit en is oorzaak van de aanslepende stagflatie en onze zeer suboptimale welvaart. Veel te lage rente heeft ook geleid tot extreme hefboomratio’s en onderkapitalisatie van banken, maar vooral ook tot het zware competitief nadeel van arbeidsintensieve KMO’s ten voordele van de grootindustrie. Systeembedreigende concentraties zijn het gevolg. Grootindustriële overproductie en massale tekorten aan zorg- en dienstverleners zijn de concrete symptomen.
Nieuw Monetair stelsel
Technologische en commerciële vooruitgang zorgen jaarlijks voor gemiddelde productiviteitswinsten van 2 à 3%. Prijzen zouden daarom jaarlijks met 2 à 3% moeten dalen en niet omgekeerd zoals we dit sinds mensenheugenis meemaken. De positieve inflatiedoelstelling die centrale banken werldwijd hanteren roomt systematisch de profijten van de vooruitgang af ten gunste van bankiers, en ontfutselt Jan Modaal jaarlijks 4 à 6% van zijn toegevoegde waarde. Die inflatie leidt tot zware scheeftrekkingen. Het is puur bedrog omdat de collectieve verworvenheid van vooruitgang aan de gehele samenleving hoort, en in de eerste plaats wie er hardst aan meewerkt. De inflatie vreet bovendien ook nog eens de spaarreserve aan die Jan Modaal tijdens zijn loopbaan aanlegt tot de reële koopkracht ervan nog amper één derde bedraagt als hij zijn pensioenleeftijd bereikt.
We hebben helemaal géén Zweeds Sociaal model nodig zoals Sachs beweert, maar een eerlijk monetair stelsel. Dit zal pas billijk zijn en bijdragen tot optimale toewijzing van productiefactoren als de geldgroei nul is of hoogstens wordt beperkt tot de groei van de reële economie. Terugkeer naar de goudstandaard blijft een valabele optie.
Kyoto en Emissierechten
Sachs behoort ook tot het kamp van “klimaatmanagers” die de zware controverse over trendmatige opwarming van de aarde al hebben omgedoopt tot “wereldwijde consensus” en die blijven volhouden dat menselijke ingrijpen die trend heeft veroorzaakt en zelfs kan omkeren. Volgens Sachs zal Zuid Europa straks uitdrogen en zal een massale vluchtelingenstroom op gang komen. Zulk klimaatalarmisme in de aanloop naar de klimaatconferentie van Kopenhagen is bombastisch en bedoeld om de conferentie te laten meestappen in de wereldomvattende bureaucratie van emissierechten.
Met dit stelsel van Emissierechten werd een nieuwe en totaal fictieve grondstof gecreëerd die onmisbaar is in productieprocessen en waarvan de politiek straks de mate van schaarste en de regionale toewijzing zal bepalen. Emissierechten verzwaren niet alleen de productiekosten, maar ze vervalsen ook de concurrentie. Productiekosten worden voortaan deels politiek bepaald en losgekoppeld van de marktrealiteit, met al de scheeftrekkingen van dien. Het systeem is bovendien bijzonder fraudegevoelig. Omdat schaarste en toewijzing van CO2 rechten het resultaat zijn van arbitraire politieke beslissing, dreigt voorkennis bovendien de globale emissiehandel de doen ontaarden in één grote zwendel met al de catastrofale gevolgen van dien. Het Sovjet debacle heeft geleerd tot welke systeemvernietigende verspilling de verstoring van marktwerking leidt. Subsidies bijvoorbeeld voor laagproductieve windmolens en zonnepanelen in het Westen leiden tot zwaar suboptimale aanwending van schaarse middelen wereldwijd.
Marktconform Alternatief
Laat ons, vooraleer we hypothetische kwesties aanpakken, eerst de reële problemen oplossen die de mensheid bedreigen. Eén waterpomp met dezelfde kostprijs als een paar laagproductieve zonnepanelen kan honderden Sahel vrouwen dagelijks de ellenlange tocht naar de bron besparen en vele infecties voorkomen en levens redden.
Emissiecertificaten zijn ten gronde niets anders dan een Wereldtaks op existentieel menselijke behoeften, en daarom onverenigbaar met het mensenrecht op ontwikkeling. Het systeem zal de Belgische belastingbetaler in de eerste fase jaarlijks al 3 à 5 miljard € kosten; zowat de verspilling van een “Lange Wapper” elk jaar.
Voor zover ooit zou vaststaan dat menselijke CO2 emissies effectief het klimaat beïnvloeden, kunnen nationale overheden ook zonder de verkwisting van die wereldbureaucratie bestaande taksen op fossiele brandstoffen optrekken. Omdat consumenten maar substantieel energie besparen als die duur wordt, is het de enige marktconforme manier om efficiënt emissies terug te dringen. De administratieve kost van zo’n belastingsverhoging is nul, terwijl een verschuiving van de belastingsdruk van inkomen op vervuilende consumptie bovendien ook nog eens de stimulansen herstelt en de economie stimuleert.
Het stelsel van emissierechten en de nieuwe Wereld Klimaat Organisatie waar Sachs op aanstuurt zijn een gevaarlijke stap naar een “Nieuwe Wereldorde” met een stelsel van Wereldbelastingen die het schrikbeeld van een Wereldregering onder VN dictaat dichterbij brengt.
Sachs noemt het griezelig dat het lot van de wereld afhangt van wat (democratisch verkozen nationale) senatoren over klimaatopwarming denken. Nog griezeliger is onze levenswijze en welvaart toe te vertrouwen aan enkele aan democratische controle ontsnappende VN despoten. Zelfs Marx zag in het bourgeois idealisme van zulke utopisch socialisten nog de allergrootste bedreiging voor de mensheid.
Dit opiniestuk van Paul Vreymans en Martin De Vlieghere verscheen op de blogs "In Flanders Fields" en "Work For All", en in "De Tijd".
Meer teksten van dit liberale duo op http://www.workforall.net/.
Geschreven door Vincent De Roeck | 9/10/09 | 11:16 | Libertarian.be |
7
Reacties
>>
Economie,
Liberalisme,
Nederlands
Is the Treaty of Lisbon really in our interest?
European Commission President José Manuel Barroso said that “it is not in the Czech Republic 's interest to keep postponing the completion of the ratification of the Lisbon treaty”. It’s not clear whether this remark by the top Commission official was meant as a threat or a claim, but it is worth looking into what the Lisbon Treaty would actually mean for the Czech Republic. The Lisbon Treaty means a critical transfer of power to the European Union. It will make it easier to pass laws in Brussels rather than in national parliaments like the Chamber of Representatives and the Senate of the Czech Republic.
Firstly, it abolishes over 60 national vetoes - a country's right to say no. The Czech Republic will give up its right to veto new EU laws on everything from what rights criminal suspects should have to aspects of foreign policy. If you don’t like what is proposed then that’s too bad, because the Czech government won’t able to say veto EU laws it dislikes. At the same time a new voting system also lowers the threshold for passing laws in the areas where majority votes are taken. The new version of the Qualified Majority Voting (QMV) system is complicated - but one of its main features is to sharply downgrade the influence of small member states.
According to a study by academics at the London School of Economics, the power of the Czech Republic to block laws it dislikes will be cut by a massive 51% under the Lisbon Treaty, compared with less than 2% for Germany. This means it will be much more difficult for the Czech Republic to steer new EU rules in the right direction. These changes to the voting system inevitably mean we will find that the EU will produce more laws than ever before. Open Europe has found that the annual cost to Europe of EU regulation has soared over the last five years by more than 50% from €108 bilion to over €161 billion – and with the Lisbon Treaty in place, this is set to rise even higher.
Moreover, the study also found that 62 percent of the cost of regulations in the Czech Republic is already coming from the EU, where it is more difficult to exercise democratic control of laws than it is at the national level. Under Lisbon this will only get worse. If we are going to compete with America and China the last thing European business needs is to make it easier for unaccountable EU institutions to churn out even more red tape. But this isn’t just about business. If the Lisbon Treaty came into force, it would greatly expand the EU's control over important areas of public policy. For the first time the EU will make decisions over issues such as health care, transport and sport.
It would also give the EU huge new powers over extremely sensitive issues such as decisions on criminal justice. Under the Treaty the European Court of Justice would effectively become the Czech Republic's highest criminal court. Unelected EU judges would increasingly begin to determine Czech criminal law, for example, rather than the Czech courts and Czech voters. It has been said by EU leaders that this will be the last big EU Treaty for a long time. Indeed it is, but not because the appetite to constantly transfer power to the EU will disappear. It’s because the Lisbon Treaty introduces a system to make the Treaty self-amending, meaning EU leaders can change the treaties incrementally, without the need to go back to their electorates.
It is a common myth that the Lisbon Treaty brings greater powers for national parliaments. In fact, the combination of the loss of policymaking powers to the EU level, the loss of the national veto brought by the increase in the use of majority voting, and new arrangements for amending the treaties means that national parliaments will have less influence on policymaking than ever before. As the German Constitutional Court recently pointed out: “The status of national parliaments is considerably curtailed by the reduction of decisions requiring unanimity and the supranationalisation of police and judicial cooperation in criminal matters.”
Under the Treaty the Charter of Fundamental Rights becomes legally-binding for the first time. It is likely to affect national law and give the European Court of Justice substantial new powers. The European Commission has confirmed that the Treaty of Lisbon introduces new rights. How the ECJ will use these powers is difficult to predict, so President Klaus is right to ask for stricter legal guarantees. And it would be no bad thing if this delays the Treaty for a few months. Having bullied the Irish people in voting a second time on the Treaty, when they had already rejected it, EU leaders are desperate to pass this Treaty and will stop at nothing to cajole the Czech President into signing it. We must resist this anti-democratic trend.
Polls show that a majority of people all around the EU wanted a say on any Treaty handing new powers to the EU, including 82% of Czech voters, but they were ignored. In the UK, the public is crying out for a vote, and the Conservative Party, which looks likely to win the next election in a few months’ time, has promised to give them a say if the Treaty is still not in force by then. Everything depends on what President Klaus decides to do next. It is only by resisting the entrenched forces prevalent in the EU institutions and in EU capitals that we can hope to stop this undemocratic Treaty once and for all and force Europe to change for the better.
Dit stuk van Pieter Cleppe verscheen oorspronkelijk in het Engels bij "Open Europe" en in het Tsjechisch in de krant "ZPray iDnes".
Meer teksten van hem op www.zpravy.idnes.cz.
Lees het vervolg.
Firstly, it abolishes over 60 national vetoes - a country's right to say no. The Czech Republic will give up its right to veto new EU laws on everything from what rights criminal suspects should have to aspects of foreign policy. If you don’t like what is proposed then that’s too bad, because the Czech government won’t able to say veto EU laws it dislikes. At the same time a new voting system also lowers the threshold for passing laws in the areas where majority votes are taken. The new version of the Qualified Majority Voting (QMV) system is complicated - but one of its main features is to sharply downgrade the influence of small member states.
According to a study by academics at the London School of Economics, the power of the Czech Republic to block laws it dislikes will be cut by a massive 51% under the Lisbon Treaty, compared with less than 2% for Germany. This means it will be much more difficult for the Czech Republic to steer new EU rules in the right direction. These changes to the voting system inevitably mean we will find that the EU will produce more laws than ever before. Open Europe has found that the annual cost to Europe of EU regulation has soared over the last five years by more than 50% from €108 bilion to over €161 billion – and with the Lisbon Treaty in place, this is set to rise even higher.
Moreover, the study also found that 62 percent of the cost of regulations in the Czech Republic is already coming from the EU, where it is more difficult to exercise democratic control of laws than it is at the national level. Under Lisbon this will only get worse. If we are going to compete with America and China the last thing European business needs is to make it easier for unaccountable EU institutions to churn out even more red tape. But this isn’t just about business. If the Lisbon Treaty came into force, it would greatly expand the EU's control over important areas of public policy. For the first time the EU will make decisions over issues such as health care, transport and sport.
It would also give the EU huge new powers over extremely sensitive issues such as decisions on criminal justice. Under the Treaty the European Court of Justice would effectively become the Czech Republic's highest criminal court. Unelected EU judges would increasingly begin to determine Czech criminal law, for example, rather than the Czech courts and Czech voters. It has been said by EU leaders that this will be the last big EU Treaty for a long time. Indeed it is, but not because the appetite to constantly transfer power to the EU will disappear. It’s because the Lisbon Treaty introduces a system to make the Treaty self-amending, meaning EU leaders can change the treaties incrementally, without the need to go back to their electorates.
It is a common myth that the Lisbon Treaty brings greater powers for national parliaments. In fact, the combination of the loss of policymaking powers to the EU level, the loss of the national veto brought by the increase in the use of majority voting, and new arrangements for amending the treaties means that national parliaments will have less influence on policymaking than ever before. As the German Constitutional Court recently pointed out: “The status of national parliaments is considerably curtailed by the reduction of decisions requiring unanimity and the supranationalisation of police and judicial cooperation in criminal matters.”
Under the Treaty the Charter of Fundamental Rights becomes legally-binding for the first time. It is likely to affect national law and give the European Court of Justice substantial new powers. The European Commission has confirmed that the Treaty of Lisbon introduces new rights. How the ECJ will use these powers is difficult to predict, so President Klaus is right to ask for stricter legal guarantees. And it would be no bad thing if this delays the Treaty for a few months. Having bullied the Irish people in voting a second time on the Treaty, when they had already rejected it, EU leaders are desperate to pass this Treaty and will stop at nothing to cajole the Czech President into signing it. We must resist this anti-democratic trend.
Polls show that a majority of people all around the EU wanted a say on any Treaty handing new powers to the EU, including 82% of Czech voters, but they were ignored. In the UK, the public is crying out for a vote, and the Conservative Party, which looks likely to win the next election in a few months’ time, has promised to give them a say if the Treaty is still not in force by then. Everything depends on what President Klaus decides to do next. It is only by resisting the entrenched forces prevalent in the EU institutions and in EU capitals that we can hope to stop this undemocratic Treaty once and for all and force Europe to change for the better.
Dit stuk van Pieter Cleppe verscheen oorspronkelijk in het Engels bij "Open Europe" en in het Tsjechisch in de krant "ZPray iDnes".
Meer teksten van hem op www.zpravy.idnes.cz.
Geschreven door Vincent De Roeck | 8/10/09 | 14:21 | Libertarian.be |
4
Reacties
>>
English,
Europese Unie,
Internationaal
Het Lissabonverdrag is nog niet in kannen en kruiken
Ierland heeft gesproken en ditmaal hebben ze de "juiste" keuze gemaakt. Meer dan twee op drie Ieren stemden vrijdag voor Lissabon in het tweede referendum. Miljoenen EU-belastinggeld werden in het Ja-kamp gestort en elk politiek zwaargewicht in Europa steunde openlijk een "Yes", net als alle grote Ierse politieke partijen en de voltallige Ierse media. Brussel is tevreden, en ook al is de stand nu stricto sensu 1-1, toch beschouwen de Eurocraten deze uitslag als de enige juiste en definitieve. Het referendumresultaat moet nu nog door de twee kamers van het Ierse parlement en de president met een statuutwet bevestigd worden, maar dat is gezien de uitgesproken voorkeur voor het Verdrag in die instellingen maar een formaliteit. Zelfs de grootste Euroscepticus in Ierland moet toegeven dat het Ierse volk duidelijk geweest is in haar voorkeur voor het Verdrag van Lissabon. Meer mensen zijn komen stemmen dan in het eerste referendum en in elke kieskring hebben er meer mensen voor het Verdrag gestemd dan in 2008. Dat Donegal, een gewest dat bijna twee keer zo groot is als Luxemburg, wel overtuigend Nee gezegd heeft, kan de pret van de Eurofielen niet bederven of de teleurstelling van de Eurosceptici compenseren. Het was een nederlaag voor vrijheid en democratie, en de uitslag is wel degelijk slecht voor Ierland én Europa. Maar we gaan ermee moeten leren leven.
Alle analisten zijn het er roerend over eens. Ierland heeft ervoor gekozen om "in het hart van Europa" te blijven. De Ieren hebben geopteerd voor een nog diepere Europese Unie in het licht van de heersende economische crisis en de zware problemen waardoor de Ierse economie de laatste maanden is moeten gaan. Wij weten dat de Europese Unie niets van economie begrepen heeft en er alles aan lijkt te doen om economische groei met overregulering, harmonisering en perverse herverdelingsmechanismen zo laag mogelijk te houden, toch heeft de Eurofiele tamtam haar werk goed gedaan. Euro-opperhoofd José Manuel Barroso kon zichzelf op de borst kloppen en zeggen dat het goede Europese beleid inzake de financiële crisis de Ieren heeft weten overtuigen. Guy Verhofstadt kon dan weer in een Ierse pub het mooie weer gaan maken en de "democratie" bejubelen. Waar hij in 2008 met die preek was toen de Ieren even democratisch Nee zeiden, zou ik bij God niet weten. Niet dat het mij shockeerde of zo. Europa fêteert immers enkel maar democratie als die haar Grote Gelijk bevestigt...
Wat deze Europositivo's kennelijk echter niet willen zeggen, is dat het Verdrag van Lissabon NIETS met economie van doen heeft. In 2008 werden de Ieren verweten tegen het Verdrag gestemd te hebben voor redenen die buiten het Verdrag vielen. Daarom moesten ze trouwens opnieuw stemmen. Nu ze nog veel duidelijker verkeerde redenen gebruikt hebben om voor Lissabon te stemmen, is dat geen probleem meer. Europa laat weer zijn ware gelaat zien, dat van een autoritair en imperialistisch bewind. Ik vraag me luidop af hoelang het nog zal duren voor de Zwitsers hun grenzen gaan moeten sluiten om niet overspoeld te worden door de meutes Europese vluchtelingen die aan deze EUSSR willen ontkomen...
Wel mogen we zeker ook niet uit het oog verliezen dat het Verdrag van Lissabon nog steeds niet helemaal rond is. In Duitsland moet het nog geratificeerd worden nadat het Hooggerechtshof het Verdrag daar ongrondwettelijk verklaard heeft, maar na het doorvoeren van enkele bijkomende democratische garanties op Duits binnenlands vlak heeft ook het Hooggerechtshof daar het licht op groen gezet. Verder houden voorlopig ook nog de presidenten van Polen en Tsjechië, Lech Kaczynski en Vaclav Klaus, hun been stijf. Kaczynski doet dit in hoofdzaak om de Eurofiele regering van eeuwige concurrent Donald Tusk te enerveren, maar bij Klaus zijn het ideologische redenen die hem ervan weerhouden om de ratificatie van de Protocollen van de Wijzen van Brussel, of de Duivelsverzen van Angela Merkel als u dat liever hoort, te bekrachtigen.
Ook de Äland-eilanden, een autonome archipel in Scandinavië, moeten Lissabon formeel nog ratificeren maar hun beslissing is niet opschortend of bepalend in het ratificatieproces. Een afwijzing daar kan het morele gezag van Lissabon wel aantasten, maar de wettelijke of juridische afdwingbaarheid ervan zeker niet. Jammer want ook daar stond een klare afwijzing eigenlijk al lang in de sterren geschreven...
Verder loert er ook nog een nieuw referendum in Denemarken om de hoek. De Denen hebben ten tijde van het Verdrag van Maastricht een hele resem garanties gekregen, maar die zijn nadien stuk voor stuk door de EU met de voeten getreden. Ierland kende die historie en heeft van de EU ditmaal bindende garanties weten afdwingen. Denemarken wil nu een referendum houden over de Maastricht-garanties en als de Denen die nu toch zouden willen behouden, dan zou een groot deel van het acquis communautaire van de laatste twintig jaar zwaar onder druk komen te staan. Dit zou dan niet enkel het Verdrag van Lissabon kaduuk maken maar ook grote delen van andere verdragen. Of het ooit zo ver zal komen, is natuurlijk onzeker, de EU zal dit ook nooit toelaten, maar het blijft wel leuk en inspirerend om volgen.
Idem trouwens in Tsjechië waar Vaclav Klaus de teugels nog steeds sterk in handen heeft. Had men hem kunnen afzetten als president, men had het al lang gedaan. Klaus is een libertariër van vrij zuiver water en een overtuigd Euroscepticus. Hij verklaarde in augustus in Aix-en-Provence zelfs dat hij Lissabon "nooit" zou tekenen. Ik hoop dat hij zich die belofte van toen nog herinnert en hij aan zijn principes trouw zal blijven. Ik heb ook geen redenen om daaraan te twijfelen.
Daarbij bestaat er geen enkel middel om hem te dwingen de ratificatie te bekrachtigen, want in tegenstelling tot mickey mouse-democratieën als Polen, Italië, Bulgarije, Frankrijk en Duitsland waar de presidentsmacht zwaar beperkt is door het parlement is dat in Tsjechië niet het geval. Tsjechië heeft een presidentieel regime dat veel meer geënt is op dat in de Verenigde Staten. De president is er m.a.w. vrij om wetten al dan niet te ondertekenen. Daarbij heeft president Klaus momenteel ook nog altijd de steun van het gros van zijn partij, de ODS, en heeft het Tsjechische Hooggerechtshof nog steeds geen definitieve uitspraak gewezen in deze zaak.
Tenslotte lijkt ook in het Verenigd Koninkrijk de strijd nog niet helemaal gestreden te zijn. De leider van de Conservatieve Partij, David Cameron, had voor het referendum in Ierland verklaard om ook een referendum in Groot-Brittannië te houden moest Lissabon daartegen nog niet door de Ieren geratificeerd zijn. Vorige week kondigde Cameron echter aan dat hij het referendum ook na een Ja in Ierland zou organiseren als het Verdrag nog niet in alle landen geratificeerd zou zijn. Gisteren maakten echter verscheidene Britse kranten gewag van alweer een nieuwe koers. David Cameron zou nu bereid gevonden zijn om, zelfs als het Verdrag al overal geratificeerd zou zijn, toch zo wie zo een referendum in het VK te houden. Volgende week komen de Britse Tories trouwens samen in Manchester voor hun jaarlijkse partijconventie. Waarschijnlijk weten we dinsdag hier dus meer over. De EUSSR is, alle Eurofiele geluiden in pers en politiek ten spijt, nog helemaal geen werkelijkheid geworden. Gelukkig maar.
Dit artikel verscheen eveneens op de metablogs Het Vrije Volk, De Vrijspreker, Meer Vrijheid, Free-Europe en In Flanders Fields.
Meer over het Lissabonverdrag op www.supportvaclavklaus.com.
Lees het vervolg.
Alle analisten zijn het er roerend over eens. Ierland heeft ervoor gekozen om "in het hart van Europa" te blijven. De Ieren hebben geopteerd voor een nog diepere Europese Unie in het licht van de heersende economische crisis en de zware problemen waardoor de Ierse economie de laatste maanden is moeten gaan. Wij weten dat de Europese Unie niets van economie begrepen heeft en er alles aan lijkt te doen om economische groei met overregulering, harmonisering en perverse herverdelingsmechanismen zo laag mogelijk te houden, toch heeft de Eurofiele tamtam haar werk goed gedaan. Euro-opperhoofd José Manuel Barroso kon zichzelf op de borst kloppen en zeggen dat het goede Europese beleid inzake de financiële crisis de Ieren heeft weten overtuigen. Guy Verhofstadt kon dan weer in een Ierse pub het mooie weer gaan maken en de "democratie" bejubelen. Waar hij in 2008 met die preek was toen de Ieren even democratisch Nee zeiden, zou ik bij God niet weten. Niet dat het mij shockeerde of zo. Europa fêteert immers enkel maar democratie als die haar Grote Gelijk bevestigt...
Wat deze Europositivo's kennelijk echter niet willen zeggen, is dat het Verdrag van Lissabon NIETS met economie van doen heeft. In 2008 werden de Ieren verweten tegen het Verdrag gestemd te hebben voor redenen die buiten het Verdrag vielen. Daarom moesten ze trouwens opnieuw stemmen. Nu ze nog veel duidelijker verkeerde redenen gebruikt hebben om voor Lissabon te stemmen, is dat geen probleem meer. Europa laat weer zijn ware gelaat zien, dat van een autoritair en imperialistisch bewind. Ik vraag me luidop af hoelang het nog zal duren voor de Zwitsers hun grenzen gaan moeten sluiten om niet overspoeld te worden door de meutes Europese vluchtelingen die aan deze EUSSR willen ontkomen...
Wel mogen we zeker ook niet uit het oog verliezen dat het Verdrag van Lissabon nog steeds niet helemaal rond is. In Duitsland moet het nog geratificeerd worden nadat het Hooggerechtshof het Verdrag daar ongrondwettelijk verklaard heeft, maar na het doorvoeren van enkele bijkomende democratische garanties op Duits binnenlands vlak heeft ook het Hooggerechtshof daar het licht op groen gezet. Verder houden voorlopig ook nog de presidenten van Polen en Tsjechië, Lech Kaczynski en Vaclav Klaus, hun been stijf. Kaczynski doet dit in hoofdzaak om de Eurofiele regering van eeuwige concurrent Donald Tusk te enerveren, maar bij Klaus zijn het ideologische redenen die hem ervan weerhouden om de ratificatie van de Protocollen van de Wijzen van Brussel, of de Duivelsverzen van Angela Merkel als u dat liever hoort, te bekrachtigen.
Ook de Äland-eilanden, een autonome archipel in Scandinavië, moeten Lissabon formeel nog ratificeren maar hun beslissing is niet opschortend of bepalend in het ratificatieproces. Een afwijzing daar kan het morele gezag van Lissabon wel aantasten, maar de wettelijke of juridische afdwingbaarheid ervan zeker niet. Jammer want ook daar stond een klare afwijzing eigenlijk al lang in de sterren geschreven...
Verder loert er ook nog een nieuw referendum in Denemarken om de hoek. De Denen hebben ten tijde van het Verdrag van Maastricht een hele resem garanties gekregen, maar die zijn nadien stuk voor stuk door de EU met de voeten getreden. Ierland kende die historie en heeft van de EU ditmaal bindende garanties weten afdwingen. Denemarken wil nu een referendum houden over de Maastricht-garanties en als de Denen die nu toch zouden willen behouden, dan zou een groot deel van het acquis communautaire van de laatste twintig jaar zwaar onder druk komen te staan. Dit zou dan niet enkel het Verdrag van Lissabon kaduuk maken maar ook grote delen van andere verdragen. Of het ooit zo ver zal komen, is natuurlijk onzeker, de EU zal dit ook nooit toelaten, maar het blijft wel leuk en inspirerend om volgen.
Idem trouwens in Tsjechië waar Vaclav Klaus de teugels nog steeds sterk in handen heeft. Had men hem kunnen afzetten als president, men had het al lang gedaan. Klaus is een libertariër van vrij zuiver water en een overtuigd Euroscepticus. Hij verklaarde in augustus in Aix-en-Provence zelfs dat hij Lissabon "nooit" zou tekenen. Ik hoop dat hij zich die belofte van toen nog herinnert en hij aan zijn principes trouw zal blijven. Ik heb ook geen redenen om daaraan te twijfelen.
Daarbij bestaat er geen enkel middel om hem te dwingen de ratificatie te bekrachtigen, want in tegenstelling tot mickey mouse-democratieën als Polen, Italië, Bulgarije, Frankrijk en Duitsland waar de presidentsmacht zwaar beperkt is door het parlement is dat in Tsjechië niet het geval. Tsjechië heeft een presidentieel regime dat veel meer geënt is op dat in de Verenigde Staten. De president is er m.a.w. vrij om wetten al dan niet te ondertekenen. Daarbij heeft president Klaus momenteel ook nog altijd de steun van het gros van zijn partij, de ODS, en heeft het Tsjechische Hooggerechtshof nog steeds geen definitieve uitspraak gewezen in deze zaak.
Tenslotte lijkt ook in het Verenigd Koninkrijk de strijd nog niet helemaal gestreden te zijn. De leider van de Conservatieve Partij, David Cameron, had voor het referendum in Ierland verklaard om ook een referendum in Groot-Brittannië te houden moest Lissabon daartegen nog niet door de Ieren geratificeerd zijn. Vorige week kondigde Cameron echter aan dat hij het referendum ook na een Ja in Ierland zou organiseren als het Verdrag nog niet in alle landen geratificeerd zou zijn. Gisteren maakten echter verscheidene Britse kranten gewag van alweer een nieuwe koers. David Cameron zou nu bereid gevonden zijn om, zelfs als het Verdrag al overal geratificeerd zou zijn, toch zo wie zo een referendum in het VK te houden. Volgende week komen de Britse Tories trouwens samen in Manchester voor hun jaarlijkse partijconventie. Waarschijnlijk weten we dinsdag hier dus meer over. De EUSSR is, alle Eurofiele geluiden in pers en politiek ten spijt, nog helemaal geen werkelijkheid geworden. Gelukkig maar.
Dit artikel verscheen eveneens op de metablogs Het Vrije Volk, De Vrijspreker, Meer Vrijheid, Free-Europe en In Flanders Fields.
Meer over het Lissabonverdrag op www.supportvaclavklaus.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 7/10/09 | 12:20 | Libertarian.be |
27
Reacties
>>
Anti-Communisme,
Europese Unie,
Nederlands
Paul De Grauwe slaat de bal opnieuw helemaal mis...
In een recent artikel in "De Morgen" wijt Paul De Grauwe het falen van de voorspellingen van economen terecht aan hun onrealistische modellen. Zij baseren zich immers op twee absurde hypotheses, met name de “rationele verwachting” en “efficiënte markt”. Paul De Grauwe stelt dat economie een andere soort wetenschap is dan fysica, waardoor modellen opstellen en voorspellingen doen veel moeilijker wordt. Hoe ga je bijvoorbeeld een economische crisis experimenteel proberen te verklaren? Ga je alle variabelen constant kunnen houden (de vraag, het aanbod, de rente, de verwachtingen van mensen, e.a.), zoals een fysicus dat doet in zijn labo? Gecontroleerde experimenten in de economie gelijkend op deze in de fysica zijn onmogelijk, zelfs in een totalitaire maatschappij. Een ander soort wetenschap vraagt een andere methodologie. Professor De Grauwe roept, na het falen van het huidige paradigma, dan ook op tot het uitvinden van een nieuwe (macro-economische) theorie.
Wat hij niet zegt, is dat er reeds een economische school bestaat die niet lijdt aan de ziekten van de huidige macro-economie. De naam van deze school is de Oostenrijkse school. Deze economische strekking bestaat al meer dan honderd jaar en haar oorsprong ligt nog vele honderden jaren eerder. De Oostenrijkse school gebruikt geen modellen die menselijk gedrag negeren, maar vertrekt juist van het feit dat mensen doelgericht handelen en leidt daaruit economische principes af. Terwijl de mainstream economen de crisis ontkenden terwijl ze al bezig was, hadden de Oostenrijkse economen ze lang van tevoren zien aankomen. De YouTube-video waarop één van hen, Peter Schiff, in 2006 en 2007 de crisis herhaaldelijk voorspelde op televisie, geldt als een opvallend bewijs hiervan (nu al meer dan 1,5 miljoen hits).
Hulp vragen in verband met de crisis aan economen volgens wiens modellen de crisis niet kan bestaan, is niet verstandig. Zich tot de Oostenrijkse school wenden is dit des te meer. Het paradepaardje van de Oostenrijkse school is namelijk hun verklaring voor de steeds wederkerende plaag van crisissen: de ABCT (Austrian Business Cycle Theory). Voor deze theorie kreeg de econoom Friedrich von Hayek in 1974 de Nobelprijs economie. De ABCT acht het artificieel verlagen van de rente door de centrale bank als cruciaal om de economie op een pad van onstabiele groei te sturen (de bubbel). De vereenvoudigde versie van de theorie gaat als volgt. De centrale bank creëert geld en drijft zo de rente lager. Deze lage rente leidt tot optimisme op de markt en verleidt ondernemers tot investeren en het uitbreiden van productie. Wanneer de centrale bank minder (of minder snel) geld creëert en de rente terug stijgt, blijken al deze investeringen onhoudbaar en staan we aan de rand van de crisis. Als je de rente bekijkt van de laatste jaren, worden de bubbel en de crisis makkelijker te begrijpen.
Het recept van de Oostenrijkse school om zo snel mogelijk weer over te kunnen gaan naar een stabiele situatie is verrassend eenvoudig; niets doen. Op die manier kunnen foute investeringen verdwijnen en middelen terug naar hun juiste plaats in de economie, daar waar de consument ze wil. Juist het in leven houden van bedrijven en het bijcreëren van geld door de centrale bank, leidt tot het ophopen van foute investeringen en het aanslepen van de depressie. Het voorkomen van een volgende crisis is, volgens de Oostenrijkse school, enkel mogelijk zo de centrale bank zich onthoudt van geldcreatie en het manipuleren van de rente. Hopelijk toont deze korte uiteenzetting voor de wanhopende macro-economen een mogelijke uitweg. Naast het - weerom - verder prutsen aan modellen zijn er andere, vruchtvollere manieren om aan economie te doen. Deze zijn te vinden in de boeken van Ludwig von Mises, Friedrich von Hayek en Murray Rothbard.
Dit opiniestuk van Simon Van Wambeke werd als persbericht van het LVSV Leuven uitgestuurd en overgenomen op tal van weblogs.
Meer teksten van hem op www.rothbard.be.
Lees het vervolg.
Wat hij niet zegt, is dat er reeds een economische school bestaat die niet lijdt aan de ziekten van de huidige macro-economie. De naam van deze school is de Oostenrijkse school. Deze economische strekking bestaat al meer dan honderd jaar en haar oorsprong ligt nog vele honderden jaren eerder. De Oostenrijkse school gebruikt geen modellen die menselijk gedrag negeren, maar vertrekt juist van het feit dat mensen doelgericht handelen en leidt daaruit economische principes af. Terwijl de mainstream economen de crisis ontkenden terwijl ze al bezig was, hadden de Oostenrijkse economen ze lang van tevoren zien aankomen. De YouTube-video waarop één van hen, Peter Schiff, in 2006 en 2007 de crisis herhaaldelijk voorspelde op televisie, geldt als een opvallend bewijs hiervan (nu al meer dan 1,5 miljoen hits).
Hulp vragen in verband met de crisis aan economen volgens wiens modellen de crisis niet kan bestaan, is niet verstandig. Zich tot de Oostenrijkse school wenden is dit des te meer. Het paradepaardje van de Oostenrijkse school is namelijk hun verklaring voor de steeds wederkerende plaag van crisissen: de ABCT (Austrian Business Cycle Theory). Voor deze theorie kreeg de econoom Friedrich von Hayek in 1974 de Nobelprijs economie. De ABCT acht het artificieel verlagen van de rente door de centrale bank als cruciaal om de economie op een pad van onstabiele groei te sturen (de bubbel). De vereenvoudigde versie van de theorie gaat als volgt. De centrale bank creëert geld en drijft zo de rente lager. Deze lage rente leidt tot optimisme op de markt en verleidt ondernemers tot investeren en het uitbreiden van productie. Wanneer de centrale bank minder (of minder snel) geld creëert en de rente terug stijgt, blijken al deze investeringen onhoudbaar en staan we aan de rand van de crisis. Als je de rente bekijkt van de laatste jaren, worden de bubbel en de crisis makkelijker te begrijpen.
Het recept van de Oostenrijkse school om zo snel mogelijk weer over te kunnen gaan naar een stabiele situatie is verrassend eenvoudig; niets doen. Op die manier kunnen foute investeringen verdwijnen en middelen terug naar hun juiste plaats in de economie, daar waar de consument ze wil. Juist het in leven houden van bedrijven en het bijcreëren van geld door de centrale bank, leidt tot het ophopen van foute investeringen en het aanslepen van de depressie. Het voorkomen van een volgende crisis is, volgens de Oostenrijkse school, enkel mogelijk zo de centrale bank zich onthoudt van geldcreatie en het manipuleren van de rente. Hopelijk toont deze korte uiteenzetting voor de wanhopende macro-economen een mogelijke uitweg. Naast het - weerom - verder prutsen aan modellen zijn er andere, vruchtvollere manieren om aan economie te doen. Deze zijn te vinden in de boeken van Ludwig von Mises, Friedrich von Hayek en Murray Rothbard.
Dit opiniestuk van Simon Van Wambeke werd als persbericht van het LVSV Leuven uitgestuurd en overgenomen op tal van weblogs.
Meer teksten van hem op www.rothbard.be.
Geschreven door Vincent De Roeck | 6/10/09 | 06:33 | Libertarian.be |
12
Reacties
>>
Binnenland,
Economie,
Liberalisme,
Nederlands,
Persberichten
Dhimmi-apartheid in Nederland
Telkens collectivisten in de VS aan de macht komen, zien we een "run on the gun store" optreden. Dit was met het aantreden van Hussein Obama dit jaar niet anders. De twee allereerste maatregelen die een collectivistisch regime steevast neemt, zijn nu eenmaal de confiscatie van privé-wapens en het verbieden van privé-onderwijs. Zonder deze twee acties is elke vorm van collectivistisch bewind immers gewoon onhoudbaar. Obama kent natuurlijk deze vuistregel voor collectivisten en is bereid deze opnieuw van stal te halen. De aanval op de vrijheid is ingezet. Deze persoon met een wel zéér onduidelijke afkomst, een schimmig verleden, een vrouw die openlijk met het communisme dweept(e) en er zelf bepaalde naïef-linkse waandenkbeelden op nahoudt, is in de ogen van een groot deel Amerikanen dan ook een regelrechte bedreiging. En gelijk hebben ze.
We herinneren ons allemaal nog de duistere zaakjes die Barack Obama in het verleden met ACORN (de organisatie die in een recente undercover-reportage adviezen in belastingontduiking blijkt te geven aan illegale vreemdelingen, mensenhandelaars en crackhoeren) en andere maffieuze groepjes gedaan heeft, en kennen zijn totalitair-socialistische kijk op de samenleving. Glenn Beck zei het nog in zijn show enkele weken geleden: "Ik herken Amerika niet meer!" en zeker nu ook de "leeuw van de senaat" Ted Kennedy het tijdelijke voor de hel ingeruild heeft, zal het niet lang meer duren voor Obama bureaucraten tussen patiënten en hun dokters zal plaatsen, ambtenarenpanels in het leven zal roepen om te beslissen over leven en dood van oudere patiënten, en het privaat wapenbezit verder aan banden zal leggen. Het overlijden van de grote anti-wapenadept en notoire socialist Ted Kennedy biedt immers opnieuw perspectieven om diens min of meer geheime agenda door te drukken. We zullen maar vergeten dat socialisme enkel op twee plaatsen écht kan bestaan: in de hemel waar ze het niet nodig hebben, en in de hel waar ze het hebben ;-)
Maar Amerika zou Amerika niet zijn, moesten ze dit zomaar over zich heen laten gaan. Het was vandaag dan ook leuk om lezen dat de wapenhandelaars in de Verenigde Staten met een chronisch tekort aan kogels zitten. De laatste weken en maanden hebben zoveel Amerikanen wapens gekocht dat de kogelfabrikanten de vraag naar kogels niet meer kunnen volgen. Zalig gewoon. Ook tal van ludieke anti-Kennedy-bumperstickers gaan opnieuw vlotjes over de toonbank. Mijn favoriete sticker is die met het opschrift "Mijn geweer heeft minder mensen vermoord dan de auto van Ted Kennedy". Ted Kennedy was een moordenaar, maar dat wordt in linkse middens zeker niet tegen hem gehouden. Socialisten, de slaafse volgelingen van ultra-linkse massamoordenaars als Ché Guevara, Adolf Hitler en Joseph Stalin, zijn immers niet begaan met menselijk leven. Hun ideologie kan enkel bestaan als, om het met de woorden van Bernard Shaw te zeggen, "bepaalde groepen in de samenleving uitgemoord worden."
Zondag was het in veel steden in België en Nederland een autovrije dag en dat hebben we zeker geweten. Ondergetekende heeft zondagnamiddag twee uur kunnen doen over het traject van Knokke naar Berlare. Zondag vierden de moslims echter ook het einde van de ramadan. Natuurlijk waren ze niet zo blij met het samenvallen van hun suikerfeest met deze autovrije zondag omdat ze dan hun familie willen bezoeken en daarvoor meestal de auto moeten gebruiken. Ik vind het suikerfeest zelf ook het hoogtepunt van de ramadan, het is immers de enige dag van de vasten dat er in Brussel voor de verandering eens geen auto's in brand gestoken worden, en ik begrijp de grieven van onze islamitische medeburgers. De dag was inderdaad wat ongelukkig gekozen. In Nederland lanceerde de hoofdgedoekte wethoudster Fatima Elatik van de islamosocialistische Partij voor de (overbelasting van) Arbeid het voorstel om moslims zondag wel de auto te laten gebruiken in de autoloze stadsdelen. Gelijkheid en non-discriminatie te pas en te onpas aangrijpen als het hen uitkomt, maar tegelijkertijd openlijk een apartheidspolitiek verdedigen als dat hen beter uitkomt. Zo schandalig, maar ook zo typisch... De Nederlandse website "The West is the Very Best" (die nogal dicht bij de PVV staat) fotoshopte bovenstaande afbeelding om de wansmakelijke ideeën van Elatik te visualiseren.
Via de Facebook-pagina van Frédérique Ries, oud-staatssecretaris voor Europese zaken en momenteel Europarlementslid voor de MR, vond ik vandaag dit snapshot terug van een hoofdgedoekte vrouw die Mazoet Achmadinges met haar middelvinger eens flink haar gedacht zegt. Net als uw dienaar is Ries een fervente voorstander van Israël en staat zij afkerig tegenover het "appeasen" van het islamisme bij ons en de radicale islam in de wereld. Jammer dat zei zo weinig de pers haalt met haar schitterende werk en haar verfrissende rechts-liberale ideeën.
Dit artikel verscheen ook op de metablog "In Flanders Fields".
Meer over de islamproblematiek op www.jihadwatch.org.
Lees het vervolg.
We herinneren ons allemaal nog de duistere zaakjes die Barack Obama in het verleden met ACORN (de organisatie die in een recente undercover-reportage adviezen in belastingontduiking blijkt te geven aan illegale vreemdelingen, mensenhandelaars en crackhoeren) en andere maffieuze groepjes gedaan heeft, en kennen zijn totalitair-socialistische kijk op de samenleving. Glenn Beck zei het nog in zijn show enkele weken geleden: "Ik herken Amerika niet meer!" en zeker nu ook de "leeuw van de senaat" Ted Kennedy het tijdelijke voor de hel ingeruild heeft, zal het niet lang meer duren voor Obama bureaucraten tussen patiënten en hun dokters zal plaatsen, ambtenarenpanels in het leven zal roepen om te beslissen over leven en dood van oudere patiënten, en het privaat wapenbezit verder aan banden zal leggen. Het overlijden van de grote anti-wapenadept en notoire socialist Ted Kennedy biedt immers opnieuw perspectieven om diens min of meer geheime agenda door te drukken. We zullen maar vergeten dat socialisme enkel op twee plaatsen écht kan bestaan: in de hemel waar ze het niet nodig hebben, en in de hel waar ze het hebben ;-)
Maar Amerika zou Amerika niet zijn, moesten ze dit zomaar over zich heen laten gaan. Het was vandaag dan ook leuk om lezen dat de wapenhandelaars in de Verenigde Staten met een chronisch tekort aan kogels zitten. De laatste weken en maanden hebben zoveel Amerikanen wapens gekocht dat de kogelfabrikanten de vraag naar kogels niet meer kunnen volgen. Zalig gewoon. Ook tal van ludieke anti-Kennedy-bumperstickers gaan opnieuw vlotjes over de toonbank. Mijn favoriete sticker is die met het opschrift "Mijn geweer heeft minder mensen vermoord dan de auto van Ted Kennedy". Ted Kennedy was een moordenaar, maar dat wordt in linkse middens zeker niet tegen hem gehouden. Socialisten, de slaafse volgelingen van ultra-linkse massamoordenaars als Ché Guevara, Adolf Hitler en Joseph Stalin, zijn immers niet begaan met menselijk leven. Hun ideologie kan enkel bestaan als, om het met de woorden van Bernard Shaw te zeggen, "bepaalde groepen in de samenleving uitgemoord worden."
Zondag was het in veel steden in België en Nederland een autovrije dag en dat hebben we zeker geweten. Ondergetekende heeft zondagnamiddag twee uur kunnen doen over het traject van Knokke naar Berlare. Zondag vierden de moslims echter ook het einde van de ramadan. Natuurlijk waren ze niet zo blij met het samenvallen van hun suikerfeest met deze autovrije zondag omdat ze dan hun familie willen bezoeken en daarvoor meestal de auto moeten gebruiken. Ik vind het suikerfeest zelf ook het hoogtepunt van de ramadan, het is immers de enige dag van de vasten dat er in Brussel voor de verandering eens geen auto's in brand gestoken worden, en ik begrijp de grieven van onze islamitische medeburgers. De dag was inderdaad wat ongelukkig gekozen. In Nederland lanceerde de hoofdgedoekte wethoudster Fatima Elatik van de islamosocialistische Partij voor de (overbelasting van) Arbeid het voorstel om moslims zondag wel de auto te laten gebruiken in de autoloze stadsdelen. Gelijkheid en non-discriminatie te pas en te onpas aangrijpen als het hen uitkomt, maar tegelijkertijd openlijk een apartheidspolitiek verdedigen als dat hen beter uitkomt. Zo schandalig, maar ook zo typisch... De Nederlandse website "The West is the Very Best" (die nogal dicht bij de PVV staat) fotoshopte bovenstaande afbeelding om de wansmakelijke ideeën van Elatik te visualiseren.
Via de Facebook-pagina van Frédérique Ries, oud-staatssecretaris voor Europese zaken en momenteel Europarlementslid voor de MR, vond ik vandaag dit snapshot terug van een hoofdgedoekte vrouw die Mazoet Achmadinges met haar middelvinger eens flink haar gedacht zegt. Net als uw dienaar is Ries een fervente voorstander van Israël en staat zij afkerig tegenover het "appeasen" van het islamisme bij ons en de radicale islam in de wereld. Jammer dat zei zo weinig de pers haalt met haar schitterende werk en haar verfrissende rechts-liberale ideeën.
Dit artikel verscheen ook op de metablog "In Flanders Fields".
Meer over de islamproblematiek op www.jihadwatch.org.
Geschreven door Vincent De Roeck | 5/10/09 | 11:51 | Libertarian.be |
8
Reacties
>>
Islam,
Nederlands,
Verenigde Staten
Waarom het Neen-kamp eigenlijk al gewonnen heeft
Mijn aversie voor de Europese Unie is gekend. In het verleden heb ik ook voor België ooit zelfs al de exitoptie verdedigd, maar al jaren blijf ik toch geloven dat een drastische hervorming van de EU nog zoden aan de dijk zou kunnen brengen. Een klein half jaar heb ik voor Libertas gewerkt en getracht om van buiten de instellingen via de politiek toch iets te veranderen, maar zonder veel succes. Momenteel probeer ik via de politiek weer opnieuw aan hervormingen binnen de Europese Unie te werken, maar ditmaal wel van binnenuit de EU-instellingen. Ik werk sinds gisteren immers voor een "vrijheidslievende" politieke fractie in het Europees Parlement, maar daar later meer over. Vandaag is het een cruciale dag voor het voortbestaan van dit continent als onderdeel van het Vrije Westen. Als de Ieren "No" stemmen, kan de EU misschien nog gered worden. Wordt het echter een "Yes" - en alle peilingen wijzen daar weer op - dan kunnen we de boeken sluiten en leven we voortaan in een Europese superstaat bij de gratie van een legioen onverkozen bureaucraten. Om van de corrupte politici zelf nog maar te zwijgen.
Lezers die nog zouden twijfelen aan de inhoud van het Verdrag van Lissabon, kan ik enkel maar vriendelijk uitnodigen om het werk van Anthony Coughlan en dat van Jens-Peter Bonde eens te bekijken. Hun bevindingen zijn, hoewel eerder academisch en technisch, ronduit schokkend. Ook de leugens van Eurofielen alsof Ierland enkel maar welvarend geworden zou zijn dankzij EU-steun zijn op niets gebaseerd. Ben Powell van het "Cato Institute" maakte daar al jaren geleden komaf mee, en ook Derek Scott, oud-adviseur van Tony Blair, stelde hetzelfde in de "Wall Street Journal" deze week. Verder had ook onze eigen Pieter Cleppe een interessant artikel in de "EU Observer" over de pure hypocrisie van de "liberale" partijen in Europa. Derk-Jan Eppink deed dat trouwens in een andere context nog even lichtjes over in "Het Laatste Nieuws". Jong Gezond Verstand bewees haar naam deze week dan weer alle eer door als enige Vlaamse politieke jongerenvereniging open en bloot het Nee-kamp tegen Lissabon in Ierland te ondersteunen.
Maar wat er vandaag in Ierland ook zal gebeuren, het Nee-kamp heeft eigenlijk al gewonnen. Niet enkel hebben de Ieren in het verleden al eens "No" gezegd, ook nu zal het tegenkamp nog over een gigantische monsterscore kunnen beschikken. Verder toont de manier waarop het Ja-kamp campagne voerde het ware gelaat van de Europese machine. Bruce Arnold van de "Irish Independent" deed de campagne van het Ja-kamp terecht af als "leugens" en Michael O'Leary, de topman van Ryanair, legde als enige private persoon bij voor de Ja-campagne. Hij betaalde niet enkel cash maar bood ook gratis vluchten aan Eurocraten aan om in Ierland te komen campagne voeren. We weten allemaal waarom O'Leary, die vroeger de EU-bureaucraten nog als een bende "morons" belachelijk maakte, dit doet: hij aast op EU-subsidies en EU-vergunningen, en hij heeft de goedkeuring van de EU nodig om Aer Lingus te kunnen overnemen! Het Ja-kamp krijgt steun van alle traditionele media en politieke partijen, en miljoenen euro's Europees belastinggeld werden reeds in de Ja-campagne gestort. Alleen al het feit dat ze dit doen, bewijst het failliet van hun gelijk. Hopelijk straffen de Ieren deze propagandistische waanzin af en stemmen ze vandaag het Verdrag van Lissabon opnieuw weg. Europa zegt neen! Welk deel van "neen" is het eigenlijk dat Brussel niet wil snappen?
Dit stuk verscheen ook op "In Flanders Fields" en "Het Vrije Volk".
Meer over de Europese Unie op http://www.openeurope.org.uk.
Lees het vervolg.
Lezers die nog zouden twijfelen aan de inhoud van het Verdrag van Lissabon, kan ik enkel maar vriendelijk uitnodigen om het werk van Anthony Coughlan en dat van Jens-Peter Bonde eens te bekijken. Hun bevindingen zijn, hoewel eerder academisch en technisch, ronduit schokkend. Ook de leugens van Eurofielen alsof Ierland enkel maar welvarend geworden zou zijn dankzij EU-steun zijn op niets gebaseerd. Ben Powell van het "Cato Institute" maakte daar al jaren geleden komaf mee, en ook Derek Scott, oud-adviseur van Tony Blair, stelde hetzelfde in de "Wall Street Journal" deze week. Verder had ook onze eigen Pieter Cleppe een interessant artikel in de "EU Observer" over de pure hypocrisie van de "liberale" partijen in Europa. Derk-Jan Eppink deed dat trouwens in een andere context nog even lichtjes over in "Het Laatste Nieuws". Jong Gezond Verstand bewees haar naam deze week dan weer alle eer door als enige Vlaamse politieke jongerenvereniging open en bloot het Nee-kamp tegen Lissabon in Ierland te ondersteunen.
Maar wat er vandaag in Ierland ook zal gebeuren, het Nee-kamp heeft eigenlijk al gewonnen. Niet enkel hebben de Ieren in het verleden al eens "No" gezegd, ook nu zal het tegenkamp nog over een gigantische monsterscore kunnen beschikken. Verder toont de manier waarop het Ja-kamp campagne voerde het ware gelaat van de Europese machine. Bruce Arnold van de "Irish Independent" deed de campagne van het Ja-kamp terecht af als "leugens" en Michael O'Leary, de topman van Ryanair, legde als enige private persoon bij voor de Ja-campagne. Hij betaalde niet enkel cash maar bood ook gratis vluchten aan Eurocraten aan om in Ierland te komen campagne voeren. We weten allemaal waarom O'Leary, die vroeger de EU-bureaucraten nog als een bende "morons" belachelijk maakte, dit doet: hij aast op EU-subsidies en EU-vergunningen, en hij heeft de goedkeuring van de EU nodig om Aer Lingus te kunnen overnemen! Het Ja-kamp krijgt steun van alle traditionele media en politieke partijen, en miljoenen euro's Europees belastinggeld werden reeds in de Ja-campagne gestort. Alleen al het feit dat ze dit doen, bewijst het failliet van hun gelijk. Hopelijk straffen de Ieren deze propagandistische waanzin af en stemmen ze vandaag het Verdrag van Lissabon opnieuw weg. Europa zegt neen! Welk deel van "neen" is het eigenlijk dat Brussel niet wil snappen?
Dit stuk verscheen ook op "In Flanders Fields" en "Het Vrije Volk".
Meer over de Europese Unie op http://www.openeurope.org.uk.
Geschreven door Vincent De Roeck | 2/10/09 | 13:57 | Libertarian.be |
7
Reacties
>>
Europese Unie,
Nederlands,
Zingeving
Are we really all health collectivists now?
“We really have to do something about health care.” The scariest word in that sentence is not something. It’s we. The first-person plural form is not merely a convenience, as in “We’re in for a cold winter.” It indicates that decisions about “the healthcare system” should be made collectively, with one decision binding everyone. That’s collectivism. So why is virtually everyone a collectivist when it comes to health care? I do not exaggerate. Every prominent participant in the current debate over how to “reform” the medical industry approaches the issue in collectivist terms. They have differences at the margin–tax increases versus tax credits, a government-run “public option” versus subsidized nonprofit cooperatives–but there is no disagreement that “we” must have a policy. But why must we do anything about health care? Why can’t you do what you want, I do what I want, and he and she do what they want? Isn’t that what’s supposed to happen in a free society?
Reformers would say that costs are rising too much and some people can’t afford insurance. But that is no answer. It tells us only that possibly ameliorable conditions exist, not that collectivism is a good approach. When we see problems in other important markets, most of us don’t expect televised presidential town-hall meetings, congressional committees, and omnibus legislation to give us the answer. We individually adjust our behavior in the marketplace and anticipate that entrepreneurs will cater to us. Solutions, with inevitable tradeoffs, are micro, marginal, and tailored to individual needs, not macro, holistic, and procrustean. Out of this arises an orderly marketplace–without a conscious overall plan. No one has found a better way to make masses of people better off. Why is health care different? Must we collectively reinvent the industry? The social knowledge problem that F.A. Hayek spelled out should make us wary of any collective response. The reformers’ stock answer is that this is something only we, acting through the “democratic process,” can handle. That’s an assertion. Where’s the proof? What if earlier collectivist decisions gave us rising medical and insurance costs?
In fact they did. Nearly every aspect of medicine and health insurance that the politicians say needs fixing is the result of “our” -- that is, politicians’ -- previous attempts to fix something. Much of the escalation of prices comes from consumer demand freed from normal cost constraints thanks to third-party payers: government-privileged insurance companies, Medicare, and Medicaid. While that intervention boosts demand by eliminating cost consciousness, others constrict supply: occupational licensing, insurance mandates and barriers to entry, patents on drugs and devices, FDA regulations, certificate-of-need requirements, and more. So let’s hear no more about what we–collectively and coercively–must do about health care. If government would get out of the way, we -- individually and cooperatively -- will figure out what to do. Collectivism and government planning trample freedom and foster social stupidity. Individualism and free markets respect each person’s dignity and liberty while getting the most out of the “wisdom of crowds” in the marketplace.
Dit editoriaal van Sheldon Richman verscheen in "The Freeman".
Meer teksten van hem op www.thefreemanonline.org.
Lees het vervolg.
Reformers would say that costs are rising too much and some people can’t afford insurance. But that is no answer. It tells us only that possibly ameliorable conditions exist, not that collectivism is a good approach. When we see problems in other important markets, most of us don’t expect televised presidential town-hall meetings, congressional committees, and omnibus legislation to give us the answer. We individually adjust our behavior in the marketplace and anticipate that entrepreneurs will cater to us. Solutions, with inevitable tradeoffs, are micro, marginal, and tailored to individual needs, not macro, holistic, and procrustean. Out of this arises an orderly marketplace–without a conscious overall plan. No one has found a better way to make masses of people better off. Why is health care different? Must we collectively reinvent the industry? The social knowledge problem that F.A. Hayek spelled out should make us wary of any collective response. The reformers’ stock answer is that this is something only we, acting through the “democratic process,” can handle. That’s an assertion. Where’s the proof? What if earlier collectivist decisions gave us rising medical and insurance costs?
In fact they did. Nearly every aspect of medicine and health insurance that the politicians say needs fixing is the result of “our” -- that is, politicians’ -- previous attempts to fix something. Much of the escalation of prices comes from consumer demand freed from normal cost constraints thanks to third-party payers: government-privileged insurance companies, Medicare, and Medicaid. While that intervention boosts demand by eliminating cost consciousness, others constrict supply: occupational licensing, insurance mandates and barriers to entry, patents on drugs and devices, FDA regulations, certificate-of-need requirements, and more. So let’s hear no more about what we–collectively and coercively–must do about health care. If government would get out of the way, we -- individually and cooperatively -- will figure out what to do. Collectivism and government planning trample freedom and foster social stupidity. Individualism and free markets respect each person’s dignity and liberty while getting the most out of the “wisdom of crowds” in the marketplace.
Dit editoriaal van Sheldon Richman verscheen in "The Freeman".
Meer teksten van hem op www.thefreemanonline.org.
Geschreven door Vincent De Roeck | 1/10/09 | 05:31 | Libertarian.be |
9
Reacties
>>
Anti-Communisme,
Economie,
English,
Verenigde Staten,
Zingeving
Competition would save medicine too...
Competition so regularly brings us better stuff that we have come to expect it. We complain on the rare occasion the supermarket doesn’t carry a particular ice-cream flavor. We just assume the store will have 30,000 items, that it will be open 24/7, and that the food will be fresh and cheap. I take it for granted that I can go to a foreign country, hand a piece of plastic to a total stranger who doesn’t speak English... and he’ll rent me a car for a week. Later, Visa or MasterCard will have the accounting correct to the penny. Compare: Governments can’t even count votes accurately -- or deliver the mail efficiently. Yet now, somehow, government will run auto companies and guarantee us health care better than private firms? And the public seems eager for that! If you think it’s mainly the political class and mainstream media that are clueless, listen to the doctors. Dr. Atul Gawande, in an otherwise interesting article in "New Yorker" magazine on health-care costs, disparages medical savings accounts and high-deductible insurance.
First, he explains the theory behind this proposal to cardiologist Lester Dyke: “[People would] have more of their own money on the line, and that’d drive them to bargain with you and other surgeons, right?” Gawande comments, “He gave me a quizzical look.” The doctors then dismiss the idea with a sneer. “We tried to imagine the scenario. A cardiologist tells an elderly woman that she needs bypass surgery and has Dr. Dyke see her. They discuss the blockages in her heart, the operation, the risks. And now they’re supposed to haggle over the price as if he were selling a rug in a souk? ‘I’ll do three vessels for $30,000, but if you take four, I’ll throw in an extra night in the ICU’—that sort of thing? Dyke shook his head. ‘Who comes up with this stuff?’ he asked.” I do. Adam Smith did. Market competition is what’s brought us most of what’s made life better and longer. But the doctors have mastered the anti-free-market sneer: Markets are good for crass consumer goods like washing machines and computers, but health care is too complicated for people to understand.
That’s nonsense. When you buy a car, must you be an expert on automotive engineering? No. And yet the worst you can buy in America is much better than the best that the Soviet bloc’s central planners could produce. Remember the Trabant? The Yugo? They disappeared along with the Berlin Wall because governments never serve consumers as well as market competitors do. Maybe 2 percent of customers understand complex products like cars, but they guide the market and the rest of us free-ride on their effort. When government stays out, good companies grow. Bad ones atrophy. Competition and cost-conscious buyers who spend their own money assure that all the popular cars, computers, etc. are pretty good. The same would go for medicine -- if only more of us were spending our own money for health care. We see quality rise and prices fall in the few areas where consumers are in control, like cosmetic and Lasik eye surgery. Doctors constantly make improvements because they must please their customers. They even give out their cell numbers.
Drs. Dyer and Gawande don’t understand markets. Dyer’s elderly woman wouldn’t have to haggle over price before surgery. The decisions would be made by thousands of 60-, 40-, and 20-year-olds, the minority who pay closest attention. Word about where the best values were would quickly get around. Even in nursing homes, it would soon be common knowledge that hospital X is a ripoff and that Y and Z give better treatment for less. People assume someone needs to be “in charge” for a medical-care market to work. But no one needs to be in charge. What Hayek called “spontaneous order” and Adam Smith called “the invisible hand” would make it happen, just as they make it happen with food and clothing -- if only we got over the foolish belief that health care is something that must be paid for by someone else.
Dit artikel van John Stossel verscheen eerst in "The Freeman".
Meer teksten van hem op www.thefreemanonline.org.
Lees het vervolg.
First, he explains the theory behind this proposal to cardiologist Lester Dyke: “[People would] have more of their own money on the line, and that’d drive them to bargain with you and other surgeons, right?” Gawande comments, “He gave me a quizzical look.” The doctors then dismiss the idea with a sneer. “We tried to imagine the scenario. A cardiologist tells an elderly woman that she needs bypass surgery and has Dr. Dyke see her. They discuss the blockages in her heart, the operation, the risks. And now they’re supposed to haggle over the price as if he were selling a rug in a souk? ‘I’ll do three vessels for $30,000, but if you take four, I’ll throw in an extra night in the ICU’—that sort of thing? Dyke shook his head. ‘Who comes up with this stuff?’ he asked.” I do. Adam Smith did. Market competition is what’s brought us most of what’s made life better and longer. But the doctors have mastered the anti-free-market sneer: Markets are good for crass consumer goods like washing machines and computers, but health care is too complicated for people to understand.
That’s nonsense. When you buy a car, must you be an expert on automotive engineering? No. And yet the worst you can buy in America is much better than the best that the Soviet bloc’s central planners could produce. Remember the Trabant? The Yugo? They disappeared along with the Berlin Wall because governments never serve consumers as well as market competitors do. Maybe 2 percent of customers understand complex products like cars, but they guide the market and the rest of us free-ride on their effort. When government stays out, good companies grow. Bad ones atrophy. Competition and cost-conscious buyers who spend their own money assure that all the popular cars, computers, etc. are pretty good. The same would go for medicine -- if only more of us were spending our own money for health care. We see quality rise and prices fall in the few areas where consumers are in control, like cosmetic and Lasik eye surgery. Doctors constantly make improvements because they must please their customers. They even give out their cell numbers.
Drs. Dyer and Gawande don’t understand markets. Dyer’s elderly woman wouldn’t have to haggle over price before surgery. The decisions would be made by thousands of 60-, 40-, and 20-year-olds, the minority who pay closest attention. Word about where the best values were would quickly get around. Even in nursing homes, it would soon be common knowledge that hospital X is a ripoff and that Y and Z give better treatment for less. People assume someone needs to be “in charge” for a medical-care market to work. But no one needs to be in charge. What Hayek called “spontaneous order” and Adam Smith called “the invisible hand” would make it happen, just as they make it happen with food and clothing -- if only we got over the foolish belief that health care is something that must be paid for by someone else.
Dit artikel van John Stossel verscheen eerst in "The Freeman".
Meer teksten van hem op www.thefreemanonline.org.
Geschreven door Vincent De Roeck | 30/09/09 | 10:29 | Libertarian.be |
3
Reacties
>>
Economie,
English,
Liberalisme,
Verenigde Staten
Betraying liberal democratic principles in Europe
On Friday, the citizens of Ireland will go to the polls to vote for the second time on the Lisbon Treaty, after apparently giving the 'wrong' answer the first time around. After agreement was reached in June on the so-called guarantees that are supposed to assuage Irish fears about the Treaty, the EU Presidency confirmed that "the text of the guarantees explicitly states that the Lisbon Treaty is not changed thereby." The Irish people are therefore being served a re-heated Treaty – even more unappetising than it was before. One can argue over whether transferring more power to the EU level is a good or a bad thing. Clearly many people across Europe are opposed to it, as shown by the French and Dutch people's rejection of the EU Constitution, whose content, in the words of the man who presided over its drafting, Valery Giscard d'Estaing, is "all to be found in the Treaty of Lisbon".
But that is not the only issue at stake here. Asking people the same question until they give the desired answer raises an utterly more fundamental debate – about the rules of the game, about democracy itself. It has been said many times before that politicians in Brussels and Strasbourg live in a bubble, safely out of the public eye and at a comfortable distance from the platform they were elected on back home. The leader of the German CSU party recently accused one of his own MEPs of having "lived too long on the Brussels gravy train".
This phenomenon is particularly apparent when it comes to the EU's so-called liberal parties, which in the EU Parliament sit on the ALDE group. All over Europe, these have always championed their firm belief in democracy and opponents will say that they have often been ahead of other parties when it comes to advocating initiatives such as citizens' petitions or referendums. The fact that they are often not the dominant political force probably plays a role in that. However, it is striking how often these parties' attitudes to direct democracy don't make it on to the plane when they confront EU issues.
Take the German liberal party, the Free Democratic Party or FDP, which has just enjoyed great success in national elections. Back in 2003, they were in favour of submitting the European Constitution to a popular vote. They even launched a legal proposal to change the German Constitution to make this possible. But they changed their position after the referendums in France and the Netherlands delivered the 'wrong' response. Now they are only in favour of a 'Europe-wide' referendum – a poor substitute and so politically impossible it comes across as an empty gesture rather than a bold policy proposal.
Another prominent ALDE member is the Dutch centre-left leaning "Democrats 66" (D66) Party, which has always called for "radical democratisation of the political system". The party, formed in the Sixties, considers the proposal to introduce referendums as one of the "crown jewels" of the party due to its entrenched belief in direct democracy. At least this is what Dutch voters were led to believe. After the Dutch referendum, where 61.6 percent of the population rejected the European Constitution, D66 approved the Treaty of Lisbon in parliament in 2008, while at the same time admitting that it "only cosmetically" differed from the rejected Constitution.
Interestingly, D66 stresses in its manifesto that "parties should always promise beforehand that they will respect the outcome of a referendum." This seems to have slipped leading D66 MEP Sophie in 't Veld's mind when she voted on 20 February 2008 with the rest of the parliament in favour of ignoring Ireland's first referendum on the Lisbon Treaty, even before that referendum had taken place. Shockingly, no less than 88 percent of ALDE MEPs joined her, including Dianna Wallis, Fiona Hall and Andrew Duff, Liberal Democrat MEPs from the UK.
In 2005 the Lib Dems joined all the other main parties in the UK and pledged to hold a referendum on the European Constitution. In 2008 however, leader Nick Clegg U-turned on his promise, blocking calls for a referendum on the treaty in parliament. Clegg instead proposed to have a poll on Britain's continued membership of the EU, using the same political trick as the German liberals: promise something politically distracting in the knowledge you will never be called on it.
The ALDE Group itself, while defending the idea of direct democracy and referendums, is at the same time the group that has been viciously fighting all attempts to respect the outcome of the referendums in France, the Netherlands and Ireland. Reacting on its website to the No votes in 2005, ALDE is proud that the group "played a substantial role in the careful analysis of the possible reasons for these negative results", setting out how "a period of reflection must re-launch the constitutional project". Many liberals will know F.A. Hayek, who said: "Whoever betrays his principles, will go to hell". They'd better take his advice.
Dit opiniestuk van Pieter Cleppe verscheen in de "EU Observer".
Meer teksten van hem op www.euobserver.com.
Lees het vervolg.
But that is not the only issue at stake here. Asking people the same question until they give the desired answer raises an utterly more fundamental debate – about the rules of the game, about democracy itself. It has been said many times before that politicians in Brussels and Strasbourg live in a bubble, safely out of the public eye and at a comfortable distance from the platform they were elected on back home. The leader of the German CSU party recently accused one of his own MEPs of having "lived too long on the Brussels gravy train".
This phenomenon is particularly apparent when it comes to the EU's so-called liberal parties, which in the EU Parliament sit on the ALDE group. All over Europe, these have always championed their firm belief in democracy and opponents will say that they have often been ahead of other parties when it comes to advocating initiatives such as citizens' petitions or referendums. The fact that they are often not the dominant political force probably plays a role in that. However, it is striking how often these parties' attitudes to direct democracy don't make it on to the plane when they confront EU issues.
Take the German liberal party, the Free Democratic Party or FDP, which has just enjoyed great success in national elections. Back in 2003, they were in favour of submitting the European Constitution to a popular vote. They even launched a legal proposal to change the German Constitution to make this possible. But they changed their position after the referendums in France and the Netherlands delivered the 'wrong' response. Now they are only in favour of a 'Europe-wide' referendum – a poor substitute and so politically impossible it comes across as an empty gesture rather than a bold policy proposal.
Another prominent ALDE member is the Dutch centre-left leaning "Democrats 66" (D66) Party, which has always called for "radical democratisation of the political system". The party, formed in the Sixties, considers the proposal to introduce referendums as one of the "crown jewels" of the party due to its entrenched belief in direct democracy. At least this is what Dutch voters were led to believe. After the Dutch referendum, where 61.6 percent of the population rejected the European Constitution, D66 approved the Treaty of Lisbon in parliament in 2008, while at the same time admitting that it "only cosmetically" differed from the rejected Constitution.
Interestingly, D66 stresses in its manifesto that "parties should always promise beforehand that they will respect the outcome of a referendum." This seems to have slipped leading D66 MEP Sophie in 't Veld's mind when she voted on 20 February 2008 with the rest of the parliament in favour of ignoring Ireland's first referendum on the Lisbon Treaty, even before that referendum had taken place. Shockingly, no less than 88 percent of ALDE MEPs joined her, including Dianna Wallis, Fiona Hall and Andrew Duff, Liberal Democrat MEPs from the UK.
In 2005 the Lib Dems joined all the other main parties in the UK and pledged to hold a referendum on the European Constitution. In 2008 however, leader Nick Clegg U-turned on his promise, blocking calls for a referendum on the treaty in parliament. Clegg instead proposed to have a poll on Britain's continued membership of the EU, using the same political trick as the German liberals: promise something politically distracting in the knowledge you will never be called on it.
The ALDE Group itself, while defending the idea of direct democracy and referendums, is at the same time the group that has been viciously fighting all attempts to respect the outcome of the referendums in France, the Netherlands and Ireland. Reacting on its website to the No votes in 2005, ALDE is proud that the group "played a substantial role in the careful analysis of the possible reasons for these negative results", setting out how "a period of reflection must re-launch the constitutional project". Many liberals will know F.A. Hayek, who said: "Whoever betrays his principles, will go to hell". They'd better take his advice.
Dit opiniestuk van Pieter Cleppe verscheen in de "EU Observer".
Meer teksten van hem op www.euobserver.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 29/09/09 | 23:44 | Libertarian.be |
7
Reacties
>>
English,
Europese Unie,
Liberalisme,
Partijpolitiek
The truth about the Irish economy
A No vote on the Lisbon Treaty will not harm the Republic. Even on the contrary. The Mad Hatter told Alice that "words mean what you want them to mean." He would have been at home in the EU, where "no" means "yes" and political propaganda is passed off as info. If Ireland votes No to Lisbon, the EU will continue and Ireland will be part of it, but if they vote Yes the Irish will find they have even less leverage in Europe than today. In the course of the second referendum campaign in Ireland some extraordinary claims have been made about the economic consequences of voting No: it would frighten investors, cost jobs and condemn Ireland to economic isolation; while a Yes vote, to quote the Taoiseach, is the "critical first step on the path to recovery."
This is but part of a wider piece of propaganda, namely that the EU is responsible for Ireland's economic resurgence and a No vote will put this at risk. Of course Ireland has benefited from fiscal transfers from Brussels, or more accurately from taxpayers in other member states, but for many years this did not prevent Ireland's economy performing badly: slow economic growth, especially given its relative opportunity to catch up; high inflation, large budget deficits and high unemployment. Ireland's more recent economic success is best explained by other factors and in fact its current problems and difficulty in remedying them have been compounded by membership in the EU, or at least its monetary arrangements. This fact is at odds with the suffocating consensus that dominates much establishment thinking, whether in Brussels, Dublin or even the International Monetary Fund, which continues to peddle the merits of exchange rate stability.
However, it was the large devaluation within the Exchange Rate Mechanism in August 1986 that made it possible for the Irish government to begin the process of fiscal consolidation and restoring the country's international credit standing (in 1985 Ireland was paying spreads as high as Mexico's). That Irish devaluation was followed by a domestic boom in Britain, which was then by far Ireland's biggest trading partner. Later, Irish growth suffered a setback as a result of Britain's recession -- created by the exchange rate mechanism -- at the beginning of the 1990s. Sterling's depreciation after September 1992 led to intolerable strains for Ireland. Reluctantly, the government did the rational thing in January 1993 and devalued massively for such an open economy. That devaluation, followed by the widening of the ERM bands in August 1993, in effect gave the Irish authorities monetary policy independence for the first time in the country's history.
This was accompanied by a whole range of market-oriented policies and Ireland's economic performance was spectacular: strong GDP and employment growth, low inflation and large budget surpluses, underpinned by the repatriation of the Irish diaspora and huge capital inflows attracted by high anticipated rates of return. Toward the end of the decade, however, problems built up because entry into the Economic and Monetary Union meant that interest rates were kept lower than if they had been set by Ireland's central bank: a spectacular boom became a spectacular bust. Of course countries like the U.K. have their own economic difficulties, for a variety of reasons. But if London takes the right measures it can begin to put things right because monetary policy is in the hands of the Bank of England
As a result of the boom, Ireland's competitiveness has deteriorated by about 15% against its trading partners in the EU since the early 1990s. To remedy this, one way or another, the real exchange rate has to fall. Nominal depreciation is not possible, so Ireland has had to deflate and hard. The process has only just begun, but Ireland is running merely to stand still. Unless the euro depreciates by a large amount against the pound and dollar, real wages will be squeezed, output will fall further and the public finances and debt ratios will explode even more. Ireland, like others within the economic and monetary union, has avoided a currency crisis that might have arisen had it not adopted the euro, but the so called "zone of stability" is not quite as benign as it sounds. The abandonment of individual currencies simply transfers the problem elsewhere -- if a patient is sick, throwing the thermometer away doesn't constitute a cure.
Those who put Ireland's recent success down to the European Union and the monetary union are wrong—they are the same people who say Ireland must vote Yes to Lisbon. Ireland has made its choice on the euro and all it can do is try to minimize the impediments this imposes on its room for maneuver. Ireland is in a less dire position than some other countries in monetary union, such as Spain, because it is a more open and flexible economy, meaning a relative improvement in competitiveness will have a larger impact on growth. It would be mad to erode these advantages. In the short term, the Lisbon Treaty may have little direct impact on the economy of Ireland one way or another, but over time it consolidates an economic and social model at odds with the factors that nursed the Celtic Tiger.
Leonard Shapiro wrote of Soviet Russia that "the true object of propaganda is neither to convince nor even to persuade, but to produce a uniform pattern of public utterance in which the first trace of unorthodox thought reveals itself as a jarring dissonance." Within the EU nomenklatura, dissonant voices are not tolerated. But Ireland should have the confidence to challenge the prevailing consensus that a No vote would be bad for the economy, because it's bunk.
Dit commentaarstuk van Derek Scott verscheen oorspronkelijk in "The Wall Street Journal" en werd nadien ook elders overgenomen.
Meer teksten van de Open Europe-ondervoorzitter op www.wsj.com.
Lees het vervolg.
This is but part of a wider piece of propaganda, namely that the EU is responsible for Ireland's economic resurgence and a No vote will put this at risk. Of course Ireland has benefited from fiscal transfers from Brussels, or more accurately from taxpayers in other member states, but for many years this did not prevent Ireland's economy performing badly: slow economic growth, especially given its relative opportunity to catch up; high inflation, large budget deficits and high unemployment. Ireland's more recent economic success is best explained by other factors and in fact its current problems and difficulty in remedying them have been compounded by membership in the EU, or at least its monetary arrangements. This fact is at odds with the suffocating consensus that dominates much establishment thinking, whether in Brussels, Dublin or even the International Monetary Fund, which continues to peddle the merits of exchange rate stability.
However, it was the large devaluation within the Exchange Rate Mechanism in August 1986 that made it possible for the Irish government to begin the process of fiscal consolidation and restoring the country's international credit standing (in 1985 Ireland was paying spreads as high as Mexico's). That Irish devaluation was followed by a domestic boom in Britain, which was then by far Ireland's biggest trading partner. Later, Irish growth suffered a setback as a result of Britain's recession -- created by the exchange rate mechanism -- at the beginning of the 1990s. Sterling's depreciation after September 1992 led to intolerable strains for Ireland. Reluctantly, the government did the rational thing in January 1993 and devalued massively for such an open economy. That devaluation, followed by the widening of the ERM bands in August 1993, in effect gave the Irish authorities monetary policy independence for the first time in the country's history.
This was accompanied by a whole range of market-oriented policies and Ireland's economic performance was spectacular: strong GDP and employment growth, low inflation and large budget surpluses, underpinned by the repatriation of the Irish diaspora and huge capital inflows attracted by high anticipated rates of return. Toward the end of the decade, however, problems built up because entry into the Economic and Monetary Union meant that interest rates were kept lower than if they had been set by Ireland's central bank: a spectacular boom became a spectacular bust. Of course countries like the U.K. have their own economic difficulties, for a variety of reasons. But if London takes the right measures it can begin to put things right because monetary policy is in the hands of the Bank of England
As a result of the boom, Ireland's competitiveness has deteriorated by about 15% against its trading partners in the EU since the early 1990s. To remedy this, one way or another, the real exchange rate has to fall. Nominal depreciation is not possible, so Ireland has had to deflate and hard. The process has only just begun, but Ireland is running merely to stand still. Unless the euro depreciates by a large amount against the pound and dollar, real wages will be squeezed, output will fall further and the public finances and debt ratios will explode even more. Ireland, like others within the economic and monetary union, has avoided a currency crisis that might have arisen had it not adopted the euro, but the so called "zone of stability" is not quite as benign as it sounds. The abandonment of individual currencies simply transfers the problem elsewhere -- if a patient is sick, throwing the thermometer away doesn't constitute a cure.
Those who put Ireland's recent success down to the European Union and the monetary union are wrong—they are the same people who say Ireland must vote Yes to Lisbon. Ireland has made its choice on the euro and all it can do is try to minimize the impediments this imposes on its room for maneuver. Ireland is in a less dire position than some other countries in monetary union, such as Spain, because it is a more open and flexible economy, meaning a relative improvement in competitiveness will have a larger impact on growth. It would be mad to erode these advantages. In the short term, the Lisbon Treaty may have little direct impact on the economy of Ireland one way or another, but over time it consolidates an economic and social model at odds with the factors that nursed the Celtic Tiger.
Leonard Shapiro wrote of Soviet Russia that "the true object of propaganda is neither to convince nor even to persuade, but to produce a uniform pattern of public utterance in which the first trace of unorthodox thought reveals itself as a jarring dissonance." Within the EU nomenklatura, dissonant voices are not tolerated. But Ireland should have the confidence to challenge the prevailing consensus that a No vote would be bad for the economy, because it's bunk.
Dit commentaarstuk van Derek Scott verscheen oorspronkelijk in "The Wall Street Journal" en werd nadien ook elders overgenomen.
Meer teksten van de Open Europe-ondervoorzitter op www.wsj.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 28/09/09 | 15:07 | Libertarian.be |
4
Reacties
>>
Economie,
English,
Europese Unie
Sins of omission: the myth of the noble savage
A sequel to Dances With Wolves is reportedly scheduled for release in 2011. Not only did Dances create a romantic American Indian who never existed, it reversed the roles of the Sioux and the Pawnee. This kind of thing has been going on for hundreds of years, beginning with various European writers who, far removed from the reality of life on the American frontier, described the “noble savage” of the American forests. Americans got into the business also but only after the frontier was several generations removed from their reality. For 40 years I watched the same thing happen at the university -- first when I was an undergraduate, later as a graduate student, and still later as a professor. The noble savage is a fiction, of course, but few had the temerity to challenge the notion. The tribes who inhabited what is today the USA practiced torture, human sacrifice, cannibalism, gang rape, slavery, polygyny. They were illiterate and had not advanced beyond the Stone Age.
Before the arrival of the white man, they rode no horses, having hunted the horse to extinction thousands of years earlier. The horse was reintroduced by the Spaniards, and by the middle of the 18th century most of the Plains Indians had developed a horse culture, using the horse for hunting, war, packing, and trading. As an item of trade the horse could get a brave a wife -- one horse, one wife. A chief might demand two or three horses for one of his daughters. Those braves rich in horses acquired several wives. The horse did have one liberating effect on women. Until the arrival of the horse women had been the principal beast of burden for the tribe, carrying heavy packs whenever the tribe moved. Men carried nothing but their weapons. I have heard women anthropologists gush over the American Indian. I don’t know if they are ignorant or irrational, because Indian society was male chauvinism squared. All work was done by women while men hunted, fought, or lounged about.
The men, said François Larocque of the Crow in 1805, “do not even saddle their own horses when their wives are present nor do they take off their [own] leggings when they come in to go to bed.” When friends of a brave visited, he gave them his wife to indulge their lust. If a wife committed adultery without his permission, however, he was allowed to punish her by hacking off her nose and publicly casting her out. A man could also banish a wife for such minor transgressions as laziness or nagging. Suicide was not uncommon for women who had been cast out. Women and girls captured in raids were gang-raped and often tattooed or branded. They usually spent the rest of their lives as slaves. If they were lucky, they might become an extra wife for a brave. Captured pregnant women had their bellies split open and the babies pulled out. Captured men were tortured, often kept alive for days to suffer all the more. European witnesses regularly remarked upon anatomical knowledge of the torturers. Torture racks were a feature of semipermanent villages. The seminomadic tribes improvised torture apparatus on the spot. Saving “the last bullet for yourself” became a cliché for good reason.
The Jesuit Jean de Brébeuf learned this the hard way. He was working with the Huron when he has captured by a war party of Iroquois. He was taken off to a nearby village for fun and games. First he was forced to run the gauntlet. A man of enormous size and strength, Brébeuf, although bruised, lacerated, and bloodied, managed to stay upright as the Iroquois warriors clubbed him. The Iroquois then tied him to a post and burned him repeatedly from head to toe. They thrust firebrands into his mouth and strung a necklace of red-hot ax heads around his neck. Brébeuf bore the indescribable pain without flinching or crying out. The Iroquois redoubled their efforts. They poured boiling water over his head, mocking baptism. They wrapped a belt of burning resin around his waist, cut off his lips and ripped out his tongue, stripped chunks of flesh from his body, and scalped him. Still he did not cry out. The Iroquois finally could take no more. They cut out his heart, ate it, and drank his blood.
The torture of Brébeuf is remarkable only for his otherworldly fortitude. Whether white or red, men captured by the Indians underwent similar tortures. Pioneer settlers on the colonial frontier or those of the “dark and bloody” ground of Kentucky or latter-day frontiersmen in the trans-Mississippi West had no illusions about the American Indian. Most could tell of a relative or friend or someone they knew of who had been tortured to death by Indians. It seems that one of Andrew Jackson’s older brothers suffered such a fate. It is no wonder that his mother was described as an “old Irish lady, at dreadful enmity with the Indians.” The Jacksons were but one of hundreds of families who could relate tales of torture that was not aberrational or confined to a particular tribe, region, war, or era, but practiced universally and embraced, relished, and refined to a horrific degree by the American Indian. Noble, indeed.
Dit artikel van Roger D. McGrath verscheen oorspronkelijk bij het Amerikaanse "Rockford Institute" en in "Chronicles Magazine".
Meer teksten van hem op www.chroniclesmagazine.org.
Lees het vervolg.
Before the arrival of the white man, they rode no horses, having hunted the horse to extinction thousands of years earlier. The horse was reintroduced by the Spaniards, and by the middle of the 18th century most of the Plains Indians had developed a horse culture, using the horse for hunting, war, packing, and trading. As an item of trade the horse could get a brave a wife -- one horse, one wife. A chief might demand two or three horses for one of his daughters. Those braves rich in horses acquired several wives. The horse did have one liberating effect on women. Until the arrival of the horse women had been the principal beast of burden for the tribe, carrying heavy packs whenever the tribe moved. Men carried nothing but their weapons. I have heard women anthropologists gush over the American Indian. I don’t know if they are ignorant or irrational, because Indian society was male chauvinism squared. All work was done by women while men hunted, fought, or lounged about.
The men, said François Larocque of the Crow in 1805, “do not even saddle their own horses when their wives are present nor do they take off their [own] leggings when they come in to go to bed.” When friends of a brave visited, he gave them his wife to indulge their lust. If a wife committed adultery without his permission, however, he was allowed to punish her by hacking off her nose and publicly casting her out. A man could also banish a wife for such minor transgressions as laziness or nagging. Suicide was not uncommon for women who had been cast out. Women and girls captured in raids were gang-raped and often tattooed or branded. They usually spent the rest of their lives as slaves. If they were lucky, they might become an extra wife for a brave. Captured pregnant women had their bellies split open and the babies pulled out. Captured men were tortured, often kept alive for days to suffer all the more. European witnesses regularly remarked upon anatomical knowledge of the torturers. Torture racks were a feature of semipermanent villages. The seminomadic tribes improvised torture apparatus on the spot. Saving “the last bullet for yourself” became a cliché for good reason.
The Jesuit Jean de Brébeuf learned this the hard way. He was working with the Huron when he has captured by a war party of Iroquois. He was taken off to a nearby village for fun and games. First he was forced to run the gauntlet. A man of enormous size and strength, Brébeuf, although bruised, lacerated, and bloodied, managed to stay upright as the Iroquois warriors clubbed him. The Iroquois then tied him to a post and burned him repeatedly from head to toe. They thrust firebrands into his mouth and strung a necklace of red-hot ax heads around his neck. Brébeuf bore the indescribable pain without flinching or crying out. The Iroquois redoubled their efforts. They poured boiling water over his head, mocking baptism. They wrapped a belt of burning resin around his waist, cut off his lips and ripped out his tongue, stripped chunks of flesh from his body, and scalped him. Still he did not cry out. The Iroquois finally could take no more. They cut out his heart, ate it, and drank his blood.
The torture of Brébeuf is remarkable only for his otherworldly fortitude. Whether white or red, men captured by the Indians underwent similar tortures. Pioneer settlers on the colonial frontier or those of the “dark and bloody” ground of Kentucky or latter-day frontiersmen in the trans-Mississippi West had no illusions about the American Indian. Most could tell of a relative or friend or someone they knew of who had been tortured to death by Indians. It seems that one of Andrew Jackson’s older brothers suffered such a fate. It is no wonder that his mother was described as an “old Irish lady, at dreadful enmity with the Indians.” The Jacksons were but one of hundreds of families who could relate tales of torture that was not aberrational or confined to a particular tribe, region, war, or era, but practiced universally and embraced, relished, and refined to a horrific degree by the American Indian. Noble, indeed.
Dit artikel van Roger D. McGrath verscheen oorspronkelijk bij het Amerikaanse "Rockford Institute" en in "Chronicles Magazine".
Meer teksten van hem op www.chroniclesmagazine.org.
Geschreven door Vincent De Roeck | 11/09/09 | 10:58 | Libertarian.be |
3
Reacties
>>
English,
Verenigde Staten,
Zingeving
Reflating the economy through monetarism is nonsense
John Law's law of easy money: a 300-year-old example of quantitative easing. “If five hundred millions of paper had been of such advantage, five hundred millions additional would be of still greater advantage.” So Charles Mackay, author of Extraordinary Popular Delusions and the Madness of Crowds, described the “quantitative easing” tactics of the French regent and his economic adviser, John Law, at the time of the Mississippi bubble in the early 18th century. The Mississippi scheme was a precursor of modern attempts to reflate the economy with unorthodox monetary policies. It is hard not to be struck by parallels with recent events. Law was a brilliant mathematician who used his understanding of probability to help his gambling habit. Escaping from his native Scotland after killing a rival in a duel, he made friends with the Duke of Orleans, the regent of young king Louis XV.
The finances of the French government were in a terrible mess. Louis XIV had spent much of his long reign fighting expensive wars. Tax collection was in the hands of various agents, who were more concerned with enriching themselves than the state. Not only was the monarchy struggling to pay the interest on its debt, there was also a credit crunch in the form of a shortage of the gold and silver coins needed to fund economic activity. Law’s insight was that economic activity could be boosted by the use of paper money that was not backed by gold and silver. He was well ahead of his time. Establishing confidence in a new monetary system was the trickiest part. Law had the benefit of working for an absolute monarchy which could decree that taxes should be paid in the form of notes issued by his new bank, Banque Générale. He also believed, having observed the success of the Dutch in exploiting the spice trade in the East Indies, that France could use paper money to develop its colonies.
Hence the Mississippi scheme, under which Law created the Compagnie d’Occident to exploit trade opportunities in what is now the United States. The money raised from these share issues was used to repay the government’s debts; on occasion, Law’s bank lent investors the money to buy shares. Turn this into modern economic jargon and Law could be described as creating a stimulus package for French economic activity. But rather than rescuing sunset industries such as carmaking, Law was an early venture capitalist, financing the dynamic potential of the Mississippi delta. The problem was that the delta was a mosquito-infested swamp. According to Niall Ferguson, a historian, 80% of the early colonists died from starvation or disease. Even though the company had monopolies over things like tobacco, it had little chance of generating enough income to fund the dividends.
So a vicious circle was created, in which a growing money supply was needed to bolster the share price of the Mississippi company and a rising share price was needed to maintain confidence in the system of paper money. You can see parallels with recent times, in which money was lent on the back of rising asset prices, and higher prices gave banks the confidence to lend more money. When the scheme faltered Law resorted to a number of rescue packages, many of which have their echoes 300 years later. One was for the bank to guarantee to buy shares in the Mississippi company at a set price -- think of the various government asset-purchase schemes today. Then the company took over the bank -- a rescue along the lines of Fannie Mae and Freddie Mac. Finally there were restrictions on the amount of gold and silver that could be owned -- something FDR tried in the 1930s.
All these rules failed and the scheme collapsed. Law was exiled and died in poverty. The French state’s finances stayed weak, helping trigger the 1789 revolution. The idea of a “fiat” currency was perceived to be the essence of recklessness for another two centuries and the link between money and gold was not fully abandoned until the 1970s, when the Bretton Woods system expired. Of course, the parallels with today are not exact. Law’s system took just four years to collapse; today’s fiat money regime has been running for nearly 40 years. The growth in money supply has been less excessive this time. Technological change and the entry of China into the world economy have generated growth rates beyond the dreams of 18th-century man. But one lesson from Law’s sorry tale endures: attempts to maintain asset prices above their fundamental value are doomed to failure.
Deze column van Butterwood verscheen ook in "The Economist".
Meer columns van deze auteur op www.economist.com.
Lees het vervolg.
The finances of the French government were in a terrible mess. Louis XIV had spent much of his long reign fighting expensive wars. Tax collection was in the hands of various agents, who were more concerned with enriching themselves than the state. Not only was the monarchy struggling to pay the interest on its debt, there was also a credit crunch in the form of a shortage of the gold and silver coins needed to fund economic activity. Law’s insight was that economic activity could be boosted by the use of paper money that was not backed by gold and silver. He was well ahead of his time. Establishing confidence in a new monetary system was the trickiest part. Law had the benefit of working for an absolute monarchy which could decree that taxes should be paid in the form of notes issued by his new bank, Banque Générale. He also believed, having observed the success of the Dutch in exploiting the spice trade in the East Indies, that France could use paper money to develop its colonies.
Hence the Mississippi scheme, under which Law created the Compagnie d’Occident to exploit trade opportunities in what is now the United States. The money raised from these share issues was used to repay the government’s debts; on occasion, Law’s bank lent investors the money to buy shares. Turn this into modern economic jargon and Law could be described as creating a stimulus package for French economic activity. But rather than rescuing sunset industries such as carmaking, Law was an early venture capitalist, financing the dynamic potential of the Mississippi delta. The problem was that the delta was a mosquito-infested swamp. According to Niall Ferguson, a historian, 80% of the early colonists died from starvation or disease. Even though the company had monopolies over things like tobacco, it had little chance of generating enough income to fund the dividends.
So a vicious circle was created, in which a growing money supply was needed to bolster the share price of the Mississippi company and a rising share price was needed to maintain confidence in the system of paper money. You can see parallels with recent times, in which money was lent on the back of rising asset prices, and higher prices gave banks the confidence to lend more money. When the scheme faltered Law resorted to a number of rescue packages, many of which have their echoes 300 years later. One was for the bank to guarantee to buy shares in the Mississippi company at a set price -- think of the various government asset-purchase schemes today. Then the company took over the bank -- a rescue along the lines of Fannie Mae and Freddie Mac. Finally there were restrictions on the amount of gold and silver that could be owned -- something FDR tried in the 1930s.
All these rules failed and the scheme collapsed. Law was exiled and died in poverty. The French state’s finances stayed weak, helping trigger the 1789 revolution. The idea of a “fiat” currency was perceived to be the essence of recklessness for another two centuries and the link between money and gold was not fully abandoned until the 1970s, when the Bretton Woods system expired. Of course, the parallels with today are not exact. Law’s system took just four years to collapse; today’s fiat money regime has been running for nearly 40 years. The growth in money supply has been less excessive this time. Technological change and the entry of China into the world economy have generated growth rates beyond the dreams of 18th-century man. But one lesson from Law’s sorry tale endures: attempts to maintain asset prices above their fundamental value are doomed to failure.
Deze column van Butterwood verscheen ook in "The Economist".
Meer columns van deze auteur op www.economist.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 10/09/09 | 11:43 | Libertarian.be |
2
Reacties
>>
Economie,
English,
Internationaal,
Liberalisme
The Rise and Fall of Communism
Why did communism take root? Given its sorrowful harvest, why did it spread? And what ever enabled it to last so long? Archie Brown’s new history of communism identifies three big questions, perhaps even the biggest, of the past century. A dead end for communism: mankind’s biggest mistake. At first sight, all seem puzzling. Communism was an impractical mishmash of ideas, imposed by squabbling zealots that promised much, delivered little and cost millions of lives. It is striking that 36 countries at one time or another adopted this system and that five -- Cuba, Laos, North Korea, Vietnam and China -- still pay lip service to it. Communism’s first big advantage was that it played on two human appetites -- the noble desire for justice and the baser hunger for vengeance. Mr Brown, emeritus professor of politics at Oxford University, traces communism’s idealistic roots in the struggle against feudal oppression and beastly working conditions. The moral weight of Karl Marx’s criticisms of 19th-century capitalism even won him praise from the high priest of Western liberalism, Karl Popper, a Viennese-born philosopher who emigrated to London. But the intoxicating excitement of revolutionary shortcuts attracted the ruthless and dogmatic, who saw the chance to put into practice Marx’s muddled Utopian notions -- and settle some scores on the way.
“The more representatives of the reactionary clergy and reactionary bourgeoisie we succeed in killing, the better,” wrote Lenin in 1922. Even so, many still resist the idea that the founding fathers of communism were murderous maniacs. Revolutions against corrupt and ossified regimes in countries such as Russia and China stoked a steamy enthusiasm that took decades to dissipate. The communist block also had two bits of good fortune. The economic slump of the 1930s discredited democracy and capitalism. Then came Hitler’s disastrous attack on the Soviet Union. The victory over fascism in Europe gave the Soviet Union, an ally of America and Britain, renewed moral weight. Given what had happened in Russia under Stalin in the 1930s, that hardly seemed deserved. As Mr Brown notes, Stalin trusted the Nazi leader more than he trusted his own generals. The Soviet Union killed more top German communists than Hitler’s regime did. Yet in some countries, Czechoslovakia for example, Soviet forces were initially welcomed as liberators, and Stalinist regimes took power with a degree of popular consent. In other countries, such as Poland and the Baltic states, it looked different: one occupation gave way to another.
The promised communist nirvana brought a mixture of mass murder, lies and latterly the grey reality of self-interested rule by authoritarian bureaucrats. But it was a bit late for second thoughts. Communist regimes proved remarkably durable, partly thanks to the use of privileges for the docile and intimidation of the independent-minded. Another source of strength was tight control of language and information that deemed most criticism unpatriotic. Cracks came as information spread, especially about the system’s bogus history and economic failings. Nationalism was a potent solvent too, particularly in places such as the Baltic states, that felt they were captive nations of a foreign empire. Mr Brown deals conscientiously with communism in Asia and the solitary Latin American outpost of Cuba. But his main expertise, acquired over decades of scholarly study, is in the Soviet Union and its east European empire. His account is studded with delightfully pertinent and pithy personal observations and anecdotes: the censors in tsarist Russia decided that Karl Marx’s “Das Kapital” was so boring that it wasn’t worth banning. Lenin thought 1917 was too early for revolution in Russia.
At the Battle of Stalingrad, 50,000 Soviet citizens, including turncoats, volunteers and conscripts, were fighting on the German side. An American communist agitator once began a speech with the immortal lines: “Workers and peasants of Brooklyn”. Nikita Khrushchev hated putting things in writing because he couldn’t spell. It is easy to be polemical about communism. Mr Brown strives to be fair-minded. He gives careful weight to the achievements of the Soviet regime, particularly in bringing mass literacy to Russia, and unparalleled social mobility. But he is sometimes too lenient. Was the Soviet Union under Leonid Brezhnev really just an authoritarian regime, rather than a totalitarian one? Saying that the Soviet Union “repossessed” the Baltic states in the secret Hitler-Stalin pact in 1939 would strike most people there as a glaring misreading of history. And his discussion of economics is skimpy and clichéd. Yet as a single-volume account of mankind’s biggest mistake, Mr Brown’s book is hard to beat. Readers over the age of 40 will find it an uncomfortable reminder of a dangerous and dismal past. For most younger readers, it will seem all but unimaginable.
Deze recensie verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Het boek van Archie Brown is te koop op www.amazon.com.
Lees het vervolg.
“The more representatives of the reactionary clergy and reactionary bourgeoisie we succeed in killing, the better,” wrote Lenin in 1922. Even so, many still resist the idea that the founding fathers of communism were murderous maniacs. Revolutions against corrupt and ossified regimes in countries such as Russia and China stoked a steamy enthusiasm that took decades to dissipate. The communist block also had two bits of good fortune. The economic slump of the 1930s discredited democracy and capitalism. Then came Hitler’s disastrous attack on the Soviet Union. The victory over fascism in Europe gave the Soviet Union, an ally of America and Britain, renewed moral weight. Given what had happened in Russia under Stalin in the 1930s, that hardly seemed deserved. As Mr Brown notes, Stalin trusted the Nazi leader more than he trusted his own generals. The Soviet Union killed more top German communists than Hitler’s regime did. Yet in some countries, Czechoslovakia for example, Soviet forces were initially welcomed as liberators, and Stalinist regimes took power with a degree of popular consent. In other countries, such as Poland and the Baltic states, it looked different: one occupation gave way to another.
The promised communist nirvana brought a mixture of mass murder, lies and latterly the grey reality of self-interested rule by authoritarian bureaucrats. But it was a bit late for second thoughts. Communist regimes proved remarkably durable, partly thanks to the use of privileges for the docile and intimidation of the independent-minded. Another source of strength was tight control of language and information that deemed most criticism unpatriotic. Cracks came as information spread, especially about the system’s bogus history and economic failings. Nationalism was a potent solvent too, particularly in places such as the Baltic states, that felt they were captive nations of a foreign empire. Mr Brown deals conscientiously with communism in Asia and the solitary Latin American outpost of Cuba. But his main expertise, acquired over decades of scholarly study, is in the Soviet Union and its east European empire. His account is studded with delightfully pertinent and pithy personal observations and anecdotes: the censors in tsarist Russia decided that Karl Marx’s “Das Kapital” was so boring that it wasn’t worth banning. Lenin thought 1917 was too early for revolution in Russia.
At the Battle of Stalingrad, 50,000 Soviet citizens, including turncoats, volunteers and conscripts, were fighting on the German side. An American communist agitator once began a speech with the immortal lines: “Workers and peasants of Brooklyn”. Nikita Khrushchev hated putting things in writing because he couldn’t spell. It is easy to be polemical about communism. Mr Brown strives to be fair-minded. He gives careful weight to the achievements of the Soviet regime, particularly in bringing mass literacy to Russia, and unparalleled social mobility. But he is sometimes too lenient. Was the Soviet Union under Leonid Brezhnev really just an authoritarian regime, rather than a totalitarian one? Saying that the Soviet Union “repossessed” the Baltic states in the secret Hitler-Stalin pact in 1939 would strike most people there as a glaring misreading of history. And his discussion of economics is skimpy and clichéd. Yet as a single-volume account of mankind’s biggest mistake, Mr Brown’s book is hard to beat. Readers over the age of 40 will find it an uncomfortable reminder of a dangerous and dismal past. For most younger readers, it will seem all but unimaginable.
Deze recensie verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Het boek van Archie Brown is te koop op www.amazon.com.
Geschreven door Vincent De Roeck | 9/09/09 | 06:13 | Libertarian.be |
4
Reacties
>>
Anti-Communisme,
Literatuur,
Nederlands
Abonneren op:
Berichten (Atom)
