Posts tonen met het label Antwerpen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Antwerpen. Alle posts tonen
Antwerps provinciegouverneur Camille Paulus wordt op 24 april 2008 vijfenzestig jaar en zal dan, na 15 jaar gouverneurschap, op pensioen gaan. Wie hem zou opvolgen, is al maanden het gespreksonderwerp in Antwerpen. Eerst werd er aan de “fin de carrière” van Leo Baron Delwaide gedacht, maar toen die met de gemeenteraadsverkiezingen in oktober 2006 in de stad Antwerpen lijstduwer was en niet enkel abominabel slecht scoorde, maar het ook gewoon vertikte om nog campagne te voeren of wat dan ook, was van een eventueel gouverneurschap natuurlijk geen sprake meer. Daarbij zou het een christen-democraat moeten zijn, nadat de liberalen al recentelijk in Oost-Vlaanderen (André Denys) en de socialisten in Limburg (Steve Stevaert) hun mannetjes hadden kunnen plaatsen. In Antwerpen doken dan de namen van de schepenen Marc Van Peel of Philip Heylen op, of die van Vlaams Parlementslid Ludwig Caluwé, maar de uiteindelijke CD&V-kandidaat die vorige week voorgedragen werd, was voor velen in en buiten Antwerpen een zéér grote verrassing.
De feministische golf die de politiek de laatste jaren overspoelde, met dank aan de positief discriminerende pariteit op de kieslijsten, indachtig, zat het er natuurlijk ook aan te komen dat men koste wat het kost een vrouw zou willen benoemen, zeker na de vervanging van de enige vrouwelijke gouverneur in Vlaanderen Hilde Houben-Bertrand door een man in Limburg. In navolging van de ministerpost voor Kris Peeters in 2004, die goed werk leverde maar toch ook niet uit het partijmilitantenmilieu van de christen-democraten kwam, werd aan Bea Cantillon gedacht, een partijpolitiek neutrale professor die als directrice van het Centrum voor Sociaal Beleid aan de Universiteit van Antwerpen zowel bij vriend als vijand respect wist af te dwingen, maar ook zij werd voor de één of andere bizarre reden door CD&V niet weerhouden.
Even was ook Mia De Schamphelaere in de running, je weet wel de tsjevenvrouw die bij menig partijkopstuk op een goed blaadje moet staan, want ze werd tot twee keer toe (1999 en 2003) via coöptatie in de senaat geparachuteerd nadat ze, ondanks goede plaatsen op de lijst, niet rechtstreeks verkozen wist te geraken. In juni 2007, met alweer een zéér goede plaats op de lijst en met dank aan de oranje tsunami in Antwerpen, lukte het haar dan toch eens zelf verkozen te geraken. Het kind is nu Kamerlid. En de partij moet gedacht hebben dat het voor haar nu wel genoeg geweest was en liet haar dan ook vakkundig haar gouverneursaspiraties inslikken. Mia werd gewogen en te licht bevonden.
Uiteindelijk viel de CD&V-keuze op Cathy Berx, de 39-jarige ondervoorzitster van de christen-democraten én, misschien wel haar belangrijkste geloofsbrief, een poulainke van Yves Leterme. Berx kiest voor een vaste job die haar naast een dienstwagen met chauffeur en tal van andere extra’s ook nog eens 10,000 euro netto per maand opbrengt, oftewel 3,120,000 euro tot aan haar pensioen. Niet slecht als verhoging van haar persoonlijke koopkracht, en waarschijnlijk maar net voldoende om de kleine madam te sussen en haar alle mislukte pogingen om minister te worden te doen vergeten. Als men in de privé een CEO zo’n gouden handdruk zou geven, kon je de dag erna tien tegen één ACW-demonstraties in Brussel verwachten, en hier en daar zelfs een bedrijfsbezetting, een productieblokkering of een managementgijzeling, maar als een christen-democratisch politicus zichzelf zo verrijkt, kraait er bij ACW geen haan naar. Integendeel, dat brengt de vakbondsleiding op ideeën om ook zichzelf dit jaar eens een bonus van formaat uit te keren.
Volgens “Knack” kiest Cathy Berx eieren voor haar geld:
Dat waren andere tijden en andere gewoonten dan vandaag wanneer gouverneur Steve Stevaert openlijk politiek blijft bedrijven en de samenwerking tussen PvdA en SP.a in de twee Limburgen coördineert, of dan toekomstig gouverneur Cathy Berx die duidelijk te kennen geeft deze functie niet als “uitloopbaan” te beschouwen. Ze sluit met andere woorden een latere terugkeer naar de actieve politiek niet eens uit.
Ook de laatste satirische nieuwsbrief van de “A-Gazet” liet er geen twijfel over bestaan: Cathy Berx is zeker niet de meest aangewezen persoon voor het gouverneurschap van de provincie Antwerpen.
Om met een leuke noot af te sluiten, geef ik jullie ook nog dit ironisch berichtje mee dat vorige week in “Het Nieuwsblad” verscheen:
Meer satirische artikels op www.agazet.blogspot.com.
De feministische golf die de politiek de laatste jaren overspoelde, met dank aan de positief discriminerende pariteit op de kieslijsten, indachtig, zat het er natuurlijk ook aan te komen dat men koste wat het kost een vrouw zou willen benoemen, zeker na de vervanging van de enige vrouwelijke gouverneur in Vlaanderen Hilde Houben-Bertrand door een man in Limburg. In navolging van de ministerpost voor Kris Peeters in 2004, die goed werk leverde maar toch ook niet uit het partijmilitantenmilieu van de christen-democraten kwam, werd aan Bea Cantillon gedacht, een partijpolitiek neutrale professor die als directrice van het Centrum voor Sociaal Beleid aan de Universiteit van Antwerpen zowel bij vriend als vijand respect wist af te dwingen, maar ook zij werd voor de één of andere bizarre reden door CD&V niet weerhouden.
Even was ook Mia De Schamphelaere in de running, je weet wel de tsjevenvrouw die bij menig partijkopstuk op een goed blaadje moet staan, want ze werd tot twee keer toe (1999 en 2003) via coöptatie in de senaat geparachuteerd nadat ze, ondanks goede plaatsen op de lijst, niet rechtstreeks verkozen wist te geraken. In juni 2007, met alweer een zéér goede plaats op de lijst en met dank aan de oranje tsunami in Antwerpen, lukte het haar dan toch eens zelf verkozen te geraken. Het kind is nu Kamerlid. En de partij moet gedacht hebben dat het voor haar nu wel genoeg geweest was en liet haar dan ook vakkundig haar gouverneursaspiraties inslikken. Mia werd gewogen en te licht bevonden.
Uiteindelijk viel de CD&V-keuze op Cathy Berx, de 39-jarige ondervoorzitster van de christen-democraten én, misschien wel haar belangrijkste geloofsbrief, een poulainke van Yves Leterme. Berx kiest voor een vaste job die haar naast een dienstwagen met chauffeur en tal van andere extra’s ook nog eens 10,000 euro netto per maand opbrengt, oftewel 3,120,000 euro tot aan haar pensioen. Niet slecht als verhoging van haar persoonlijke koopkracht, en waarschijnlijk maar net voldoende om de kleine madam te sussen en haar alle mislukte pogingen om minister te worden te doen vergeten. Als men in de privé een CEO zo’n gouden handdruk zou geven, kon je de dag erna tien tegen één ACW-demonstraties in Brussel verwachten, en hier en daar zelfs een bedrijfsbezetting, een productieblokkering of een managementgijzeling, maar als een christen-democratisch politicus zichzelf zo verrijkt, kraait er bij ACW geen haan naar. Integendeel, dat brengt de vakbondsleiding op ideeën om ook zichzelf dit jaar eens een bonus van formaat uit te keren.
Volgens “Knack” kiest Cathy Berx eieren voor haar geld:
Aan Berx dacht aanvankelijk niemand. Ook zijzelf niet. (…) Ondanks haar statuut als protégé van Leterme, besefte ze dat een uitvoerend mandaat voor haar geen vanzelfsprekendheid was en het voorzitterschap van de partij dan weer iets te hoog gegrepen was. (…) Berx benadrukt dat ze haar carrièrewending allerminst als een uitloopbaan beschouwt.“De Morgen” wist via enkele anonieme “insiders” dan weer dit:
"Het kan blijkbaar niet snel genoeg gaan. Wie even in het parlement zit, kijkt al uit naar iets hogers", klinkt het bij de CD&V-achterban. (…) Met Berx kiest de partijtop, in casu Leterme, ook voor een absolute vertrouwelinge. Tijdens de formatie werd Berx zelfs steeds uitgebreid geconsulteerd door Leterme, volgens sommigen een voorrecht dat slechts weinigen te beurt valt, en tijdens de tweede formatieopdracht schoof ze zelfs aan tafel aan als secretaris van de onderhandelingen. (…) Een ietwat cynische insider: "Wie nog hogerop wil bij CD&V kan maar beter goed staan bij Leterme."Nu mag men van Camille Paulus zeggen wat men wil, hij had de juiste credentials en het meest aanvaardbare profiel. Hij was advocaat geweest, assistent en professor aan de VUB en ondervoorzitter van de UIA, maar vooral was hij gedurende meer dan 13 jaar de kabinetschef van de legendarische Antwerpse gouverneur Andries Kinsbergen geweest. Paulus kende de provinciale werking en het onderwijs (een belangrijke provinciale materie) dan ook door en door, en niets of niemand had in 1993 ook maar enig bezwaar met zijn kandidatuur. Paulus was 14 jaar lang de liberale burgemeester van Aartselaar, maar dat was dan ook het enige politieke mandaat dat hij ooit bekleed had, en zodra hij gouverneur werd, heeft hij zich nooit meer bemoeid met de (partij)politiek. Of hij zijn lidkaart opgezegd heeft, weet ik evenwel niet, maar het zou mij alleszins niet verbazen, moest hij dat gedaan hebben om de politieke neutraliteit van het gouverneurschap tot in het extreme te vrijwaren.
Dat waren andere tijden en andere gewoonten dan vandaag wanneer gouverneur Steve Stevaert openlijk politiek blijft bedrijven en de samenwerking tussen PvdA en SP.a in de twee Limburgen coördineert, of dan toekomstig gouverneur Cathy Berx die duidelijk te kennen geeft deze functie niet als “uitloopbaan” te beschouwen. Ze sluit met andere woorden een latere terugkeer naar de actieve politiek niet eens uit.
Ook de laatste satirische nieuwsbrief van de “A-Gazet” liet er geen twijfel over bestaan: Cathy Berx is zeker niet de meest aangewezen persoon voor het gouverneurschap van de provincie Antwerpen.
Weten jullie het laatste nieuws al? Cathy Berx, de homofobe chiro-trut, wordt gouverneur van Antwerpen. Voor de 39-jarige ondervoorzitster van CD&V en vertrouwelinge van Yves Leterme, is het gouverneurschap wel een opmerkelijke “carrièresprong”. Na een decennium palaveren over de “nieuwe politieke cultuur” blijven de politieke benoemingen in dit land dus toch gewoon schering en inslag. (…) Opgeklommen uit de verre Kempen heeft deze kleine dame, via de Jezuïeten in Antwerpen, het fameuze glazen plafond voor de vrouwen doorbroken. Bravo en tot spijt voor wie het benijdt. (…) Met alle respect voor de dame in kwestie, maar deze persoon geeft geen toegevoegde waarde en geen uitstraling voor onze provincie. Cathy Berx vindt trouwens ook dat kinderen moeten leren openstaan voor verschillende opvattingen, en dat het creationisme één van die opvattingen moet zijn. Niet meteen het meest intelligente statement voor een neutraal gouverneur in wording. (…) Heel jammer die politieke spelletjes. Waarom niet Fons Borginon? Dat was pas eerherstel geweest voor hem én een toppersoon voor het gouverneurschap, of eens iemand zonder partijkaart. Dan zou de naleving van de neutraliteitsvereiste nog enigszins geloofwaardig zijn. (…) Een persoon van 39 jaar die je een vaste benoeming geeft tot haar 65ste … niet slecht voor een nutteloze ereplaats, maar ja, zoiets noemt men bij de tsjeven dan "goed bestuur".Camille Paulus werd gouverneur op zijn vijftigste. Steve Stevaert was er 51 en André Denys was er 56. Dit maakt dus 15 jaren gouverneurschap voor Paulus, 14 jaren voor Stevaert en 9 jaren voor Denys. Men kan de partijen die deze drie benoemd hebben dan ook maar moeilijk beschuldigen van het uitmelken van deze postjes. Iets wat men gerust wel kan zeggen van de CD&V die met Cathy Berx voor maar liefst 26 jaren gouverneurschap tekent, ofwel bijna 2x zo lang als SP.a en bijna 3x zo lang als VLD. De vermeende graaicultuur die de CD&V-organisaties zo graag hekelen bij de topmannen van de privé-bedrijven weegt in geen enkel opzicht op tegen de zelfverrijking van de CD&V en haar mandatarissen. We kunnen dus alleen maar hopen dat de rotatie van gouverneurbenoemingen ook met de lengte van de mandaten rekening houdt en niet enkel met het aantal, want anders zie ik het de volgende keer bij de CD&V nog gebeuren dat ze een 18-jarige zoon of dochter van Yves Leterme als gouverneur naar voren schuiven.
Om met een leuke noot af te sluiten, geef ik jullie ook nog dit ironisch berichtje mee dat vorige week in “Het Nieuwsblad” verscheen:
CD&V-ondervoorzitter Cathy Berx, die in mei de nieuwe Antwerpse gouverneur wordt, weet al meteen waar ze aan kan werken: de onveiligheid van losliggende kasseien. Ze struikelde dinsdag over zo'n kassei op de Antwerpse Meirbrug en maakte daarbij een lelijke val. Daarbij verstuikte Berx haar voet, zodat ze de volgende weken zal manken. Opvallend detail: Berx kwam net terug van een vergadering in het ZNA-ziekenhuis, maar mocht er meteen na haar valpartij terug naartoe.Dit commentaar verscheen ook op de website van LVSV Leuven, op de metablog In Flanders Fields en op een aantal internetfora.
Meer satirische artikels op www.agazet.blogspot.com.
Met enige verbazing vernam ik gisteren uit de “Gazet van Antwerpen”, je weet wel de frut van de Koekenstad, dat een grootschalig onderzoek vastgesteld heeft dat maar liefst 67% van de Nederlanders voorstander zou zijn van een volledige fusie tussen Vlaanderen en Nederland. Dit onderzoek van TNS en RTL bracht ook nog andere ontdekkingen naar boven. Zo zou maar liefst 25% van de Nederlanders niet meer geloven in het voortbestaan van België. Een boedelscheiding van Vlaanderen en Wallonië zou dan ook bij onze Noorderburen niet als een verrassing aankomen, misschien zelfs net integendeel.
14% van de ondervraagde Nederlanders denken zelfs dat het lot van België binnen de vijf jaren bezegeld zal zijn. 83% van de Nederlanders denkt wel in het zelfstandig voortbestaan van België te kunnen geloven indien het land de komende vijf jaren tegen alle verwachtingen in toch zou weten te overleven. Los van de Nederlandse gevoelens aangaande Vlaanderen en Wallonië, zou ruim 85% van de Nederlanders ook voorstander zijn van een veel intensievere samenwerking met de Belgen dan vandaag het geval is, bij voorkeur via een verdere uitdieping van het Benelux-verdrag. Maar in de ogen van de Nederlanders blijft een fusie tussen Vlaanderen en Nederland hun absolute voorkeur wegdragen. Meer dan 60% van de ondervraagde Nederlanders denkt trouwens ook dat zowel Vlaanderen als Nederland beter zouden worden van zo’n fusie.
Ook de koningsvraag werd in het onderzoek meegenomen.
In 1579 bestond het latere België eigenlijk al niet meer, want toen verbond het huidige Wallonië zijn lot met dat van Spanje via de “Unie van Atrecht” (Union d’Arras) en verwerd het huidige Wallonië een vrijwillige kolonie van het Latijnse rijk. Het huidige Vlaanderen volgde het voorbeeld van zijn Zuiderburen niet en bleef trouw aan zijn tradities en vrijheid. Het Dietse eergevoel ontsproot uit het bloed van Vlamingen en Nederlanders dat tezamen vergoten werd door de Spanjaarden, en indirect dus ook door diens Waalse vazallen.
Enkele maanden na de oprichting van de Atrechtse Unie, gingen Vlaanderen en Nederland op in een nieuwe confederatie. De modaliteiten werden vastgelegd op een conferentie in de Dom van Utrecht. Dietsland, oftewel de “Unie van Utrecht”, was geboren. Vlaanderen en Nederland waren nu officieel één natie. Maar de opstand tegen de Spaanse bezetting woedde nog steeds in volle kracht. De Utrechtse legers, door de Spanjaarden “geuzen” genoemd, veroverden straat na straat, dorp na dorp en stad na stad op de Spanjaarden, die uit Dietsland eizona verdreven werden. In 1581 was het grootste deel van de Utrechtse Unie bevrijd van de Spanjaarden. De jonge Dietse staat bleek plots levenskansen te hebben.
In 1581 kondigden de gezanten van de deelstaten van de Utrechtse Unie, die zich voortaan de “verenigde provinciën” noemden, het “Plakkaat van Verlatinghe” af. Met deze onafhankelijkheidsverklaring werd de Spaanse koning als heerser afgezet, werden de banden met het Spaanse rijk definitief doorgeknipt en werden alle rechten en vrijheden opgesomd waarvan de burgers, de steden en de provinciën binnen de Unie voortaan zullen kunnen genieten. Deze afkondiging inspireerde Thomas Jefferson tot diens latere “Declaration of Independence”, die in 1776 de geboorte van de vrije republiek der Verenigde Staten zou inluiden.
De Spanjaarden beschouwden deze afkondiging als een zware belediging en namen de uitdaging aan. De Spaanse vorst stuurde zijn legers naar de Verenigde Provinciën. Dit was het begin van een gewapende strijd die uiteindelijk een tijdsspanne van eizona één eeuw zou overspannen en de geschiedenis zou ingaan als de “Tachtigjarige Oorlog”. Het huidige Vlaanderen viel al gauw terug in de handen van de Spanjaarden. Wanneer in 1585 de Spaanse generaal Farnese de Schelde weet af te sluiten voor al het verkeer is de omsingeling van Antwerpen compleet, en geeft deze stad zich als laatste in Vlaanderen over. Het beleg van Antwerpen en de daaropvolgende heksenjacht, die we tegenwoordig aanduiden als “Spaanse Furie” betekende tevens het einde van de “gouden eeuw” van Antwerpen. Gelukkig wist het merendeel van de Antwerpse notabelen tegen de overgave al wel te vluchten naar Nederland, waar zij aan de basis stonden van de Nederlandse “gouden eeuw”.
In 1585 lag de grens vast. Vlaanderen en Nederland waren definitief van elkaar gescheiden. En tot op vandaag blijft dit aanleiding geven tot politiek debat, maatschappelijke discussie en nostalgisch wegdromen over wat had kunnen zijn. Laat dit dan ook maar een waarschuwing zijn voor de Franstalige onderhandelaars in de communautaire gesprekken. Als zij Vlaanderen niets geven, hoewel zij daar - na 177 jaar Latijnse onderdrukking - zeker en vast recht op hebben, moeten de Vlamingen consequent zijn en de Walen hun eigen weg laten gaan. Vlaanderen heeft Wallonië niet nodig, en net zoals in 1581, houdt niets beide volkeren nog bijeen. En of Vlaanderen dan opnieuw moet opgaan in Nederland, dat laat ik aan de burgers van beide gebieden over, maar het zou mij in alle geval niet storen.
Vlaamse onderhandelaars, stuur de halsstarrige Franstalige imperialisten weg. Koester hen niet langer aan uw borst. Ze zijn onze tijd en moeite niet meer waard. Ze hebben ons in 1581 al eens het mes in de rug gestoken, en in 1795 en in 1830 opnieuw. Van die kant moeten we niets goeds meer verwachten. Laat ons dan toch gewoon het Vlaams Parlement in spoedzitting bijeenroepen en laat ons eendrachtig een nieuw “Plakkaat van Verlatinghe” afkondigen. De tijd en stond is eindelijk daar. De langverwachte vrijheid lonkt.
Deze tribune verscheen tevens op de websites van het LVSV Leuven, het KVHV, Novopress, het OVV, Het Vrije Volk en In Flanders Fields.
De tekst van het Plakkaat van Verlatinghe vind je hier.
14% van de ondervraagde Nederlanders denken zelfs dat het lot van België binnen de vijf jaren bezegeld zal zijn. 83% van de Nederlanders denkt wel in het zelfstandig voortbestaan van België te kunnen geloven indien het land de komende vijf jaren tegen alle verwachtingen in toch zou weten te overleven. Los van de Nederlandse gevoelens aangaande Vlaanderen en Wallonië, zou ruim 85% van de Nederlanders ook voorstander zijn van een veel intensievere samenwerking met de Belgen dan vandaag het geval is, bij voorkeur via een verdere uitdieping van het Benelux-verdrag. Maar in de ogen van de Nederlanders blijft een fusie tussen Vlaanderen en Nederland hun absolute voorkeur wegdragen. Meer dan 60% van de ondervraagde Nederlanders denkt trouwens ook dat zowel Vlaanderen als Nederland beter zouden worden van zo’n fusie.
Ook de koningsvraag werd in het onderzoek meegenomen.
Eén op de vijf Nederlanders denkt dat Nederland en Vlaanderen na samenvoeging geleid moeten worden door de Oranjes. De afschaffing van beide koningshuizen is volgens 16 procent de beste optie, terwijl 17 procent denkt dat beide landen hun eigen koninklijke familie moeten behouden.Vanaf 1568 kwamen de Nederlanden (het huidige België en Nederland) in opstand tegen de Spaanse bezetter. Terwijl het huidige Wallonië geen graten zag in de Latijnse overheersing, hielden zij zich steevast op de vlakte in het conflict. Het huidige Vlaanderen en Nederland daarentegen weigerden zich zomaar neer te leggen bij de Spaanse overheersing en grepen naar de wapens. Wallonië ontsnapte aan deze bloedige strijd, omdat zij zich al op voorhand overgegeven hadden. Het gebrek aan initiatief en geloof in eigen kunde dat we vandaag in Wallonië detecteren, gaat in feite dus al terug tot de 16de eeuw.
In 1579 bestond het latere België eigenlijk al niet meer, want toen verbond het huidige Wallonië zijn lot met dat van Spanje via de “Unie van Atrecht” (Union d’Arras) en verwerd het huidige Wallonië een vrijwillige kolonie van het Latijnse rijk. Het huidige Vlaanderen volgde het voorbeeld van zijn Zuiderburen niet en bleef trouw aan zijn tradities en vrijheid. Het Dietse eergevoel ontsproot uit het bloed van Vlamingen en Nederlanders dat tezamen vergoten werd door de Spanjaarden, en indirect dus ook door diens Waalse vazallen.
Enkele maanden na de oprichting van de Atrechtse Unie, gingen Vlaanderen en Nederland op in een nieuwe confederatie. De modaliteiten werden vastgelegd op een conferentie in de Dom van Utrecht. Dietsland, oftewel de “Unie van Utrecht”, was geboren. Vlaanderen en Nederland waren nu officieel één natie. Maar de opstand tegen de Spaanse bezetting woedde nog steeds in volle kracht. De Utrechtse legers, door de Spanjaarden “geuzen” genoemd, veroverden straat na straat, dorp na dorp en stad na stad op de Spanjaarden, die uit Dietsland eizona verdreven werden. In 1581 was het grootste deel van de Utrechtse Unie bevrijd van de Spanjaarden. De jonge Dietse staat bleek plots levenskansen te hebben.
In 1581 kondigden de gezanten van de deelstaten van de Utrechtse Unie, die zich voortaan de “verenigde provinciën” noemden, het “Plakkaat van Verlatinghe” af. Met deze onafhankelijkheidsverklaring werd de Spaanse koning als heerser afgezet, werden de banden met het Spaanse rijk definitief doorgeknipt en werden alle rechten en vrijheden opgesomd waarvan de burgers, de steden en de provinciën binnen de Unie voortaan zullen kunnen genieten. Deze afkondiging inspireerde Thomas Jefferson tot diens latere “Declaration of Independence”, die in 1776 de geboorte van de vrije republiek der Verenigde Staten zou inluiden.
De Spanjaarden beschouwden deze afkondiging als een zware belediging en namen de uitdaging aan. De Spaanse vorst stuurde zijn legers naar de Verenigde Provinciën. Dit was het begin van een gewapende strijd die uiteindelijk een tijdsspanne van eizona één eeuw zou overspannen en de geschiedenis zou ingaan als de “Tachtigjarige Oorlog”. Het huidige Vlaanderen viel al gauw terug in de handen van de Spanjaarden. Wanneer in 1585 de Spaanse generaal Farnese de Schelde weet af te sluiten voor al het verkeer is de omsingeling van Antwerpen compleet, en geeft deze stad zich als laatste in Vlaanderen over. Het beleg van Antwerpen en de daaropvolgende heksenjacht, die we tegenwoordig aanduiden als “Spaanse Furie” betekende tevens het einde van de “gouden eeuw” van Antwerpen. Gelukkig wist het merendeel van de Antwerpse notabelen tegen de overgave al wel te vluchten naar Nederland, waar zij aan de basis stonden van de Nederlandse “gouden eeuw”.
In 1585 lag de grens vast. Vlaanderen en Nederland waren definitief van elkaar gescheiden. En tot op vandaag blijft dit aanleiding geven tot politiek debat, maatschappelijke discussie en nostalgisch wegdromen over wat had kunnen zijn. Laat dit dan ook maar een waarschuwing zijn voor de Franstalige onderhandelaars in de communautaire gesprekken. Als zij Vlaanderen niets geven, hoewel zij daar - na 177 jaar Latijnse onderdrukking - zeker en vast recht op hebben, moeten de Vlamingen consequent zijn en de Walen hun eigen weg laten gaan. Vlaanderen heeft Wallonië niet nodig, en net zoals in 1581, houdt niets beide volkeren nog bijeen. En of Vlaanderen dan opnieuw moet opgaan in Nederland, dat laat ik aan de burgers van beide gebieden over, maar het zou mij in alle geval niet storen.
Vlaamse onderhandelaars, stuur de halsstarrige Franstalige imperialisten weg. Koester hen niet langer aan uw borst. Ze zijn onze tijd en moeite niet meer waard. Ze hebben ons in 1581 al eens het mes in de rug gestoken, en in 1795 en in 1830 opnieuw. Van die kant moeten we niets goeds meer verwachten. Laat ons dan toch gewoon het Vlaams Parlement in spoedzitting bijeenroepen en laat ons eendrachtig een nieuw “Plakkaat van Verlatinghe” afkondigen. De tijd en stond is eindelijk daar. De langverwachte vrijheid lonkt.
Deze tribune verscheen tevens op de websites van het LVSV Leuven, het KVHV, Novopress, het OVV, Het Vrije Volk en In Flanders Fields.
De tekst van het Plakkaat van Verlatinghe vind je hier.
Het VN-bevolkingsfonds UNFPA publiceerde enkele weken geleden zijn jaarrapport en focust daarin op de kansen en uitdagingen die de toenemende verstedelijking meebrengt voor de Derde Wereld. Enkele dagen daarop presenteerden de VLD'ers Sven Gatz (Brussel), Christian Leysen (Antwerpen) en Sas Van Rouveroij (Gent) een boek waarin ze het belang van de stad voor de Vlaamse toekomst beschrijven. De stad is allang geen westers gegeven meer. Tegen 2030 woont 81% van de stadsbewoners in ontwikkelingslanden, stelt het UNFPA. En de organisatie vindt dat niet noodzakelijk slecht nieuws, omdat steden betere mogelijkheden bieden voor armoedebestrijding en vrouwenemancipatie dan het platteland, tenminste wanneer politici en stadsplanners hun wantrouwen tegenover de stad laten varen.
Die achterdocht tegenover de stad is in Vlaanderen diep geworteld en belet ons toekomstgericht te werken, stellen onder andere Anke Vos en Sofie Bullynck van het Vlaamse Bouwteam in hun bijdrage aan The State of the City. The City Is the State. Het boek is de internationale opvolger van Stadslucht Maakt Vrij waarin Gatz, Leysen en Van Rouveroij hun visie op de stad al eens uiteengezet hebben.
Bij de voorstelling in Eurocities te Brussel zei Sven Gatz het volgende.
Eén van de belangrijke accenten die de initiatiefnemers naar voor schuiven, is het belang van kunst en cultuur voor de uitstraling en de interne dynamiek van de toekomstige steden. "Nu België verdampt in Europese en Vlaamse bevoegdheden, versterkt de rol van steden om mensen een collectieve identiteit te bezorgen en om economische dynamiek te realiseren", zei de Gentse schepen Sas Van Rouveroij. Alledrie zijn ze het er alvast over eens dat Vlaanderen kampt met een schrijnend gebrek aan internationale reflexen. Zelfs de beste voorbeelden van stedelijke dynamiek blijven te veel op de eigen stad gericht en zijn te weinig bedacht op het profileren van ons op het internationale forum.
Hoe internationaal het boek zich ook probeert te gedragen - een Engelse titel, een vijftal anderstalige bijdragen - toch blijft ook dit boek gebonden aan de kleinste Vlaamse reflex. De realiteit aan de andere kant van de Belgische taalgrens is namelijk volkomen afwezig. "De Waalse steden zijn veel minder verbonden met Brussel dan de Vlaamse," aldus Brusselaar Sven Gatz. Brussel wordt door de drie politici dan ook gewoonweg "de grootste Vlaamse stad" genoemd.
Op het einde van de voorstelling van The State of the City. The City Is the State gleed Van Rouveroij nog even uit over zijn eigen enthousiasme voor de Chinese steden, die hij via de prinselijke missie pas had leren kennen. Al citeerde hij ook het interessante gegeven dat China vandaag al 61 steden kent die qua bevolking groter zijn dan Vlaanderen. Als de steden in de toekomst de plek zullen zijn van dynamiek en welvaart, dan maakt Vlaanderen wellicht alleen een kans mee te spelen als het als één stedelijke regio beheerd wordt.
Het Vlaamse stedelijke beleid wordt dan een beleid van kernen en wijken. Maar hoe het dan moet met de identiteit van de Vlamingen die tussen de stedelijke knooppunten in wonen - op wat vroeger het platteland heette - dat weten Gatz, Leysen en Van Rouveroij ook niet.
Deze boekvoorstelling verscheen ook in het Mondiaal Magazine, op VUBPress.be en op de website van de Jong VLD Berchem.
Meer visieteksten over Antwerpen op www.antwerpenovermorgen.be.
Die achterdocht tegenover de stad is in Vlaanderen diep geworteld en belet ons toekomstgericht te werken, stellen onder andere Anke Vos en Sofie Bullynck van het Vlaamse Bouwteam in hun bijdrage aan The State of the City. The City Is the State. Het boek is de internationale opvolger van Stadslucht Maakt Vrij waarin Gatz, Leysen en Van Rouveroij hun visie op de stad al eens uiteengezet hebben.
Bij de voorstelling in Eurocities te Brussel zei Sven Gatz het volgende.
Het boek mag ook beschouwd worden als een antidotum voor de tendensen die uit de recente verkiezingsuitslag blijken en waarin la Flandre Profonde een allesbehalve toekomstgerichte stem uitgebracht heeft.Volgens Christian Leysen komt de echte (economische) dynamiek vandaag uit steden die ook voldoende politieke autonomie hebben. Hij verwees onder andere naar de stadsstaat Singapore en naar het Länder-statuut van enkele belangrijke Duitse steden als Hamburg, Berlijn en Bremen. Of de steden van de toekomst opnieuw stadsstaten zoals we die kenden in de middeleeuwen moeten worden, is niet zo duidelijk. Gatz en co refereren wel naar de Hanzesteden, maar geloven dat een deel van de taken van de natiestaat in de toekomst door Europa overgenomen zullen worden, terwijl andere zaken op stadsniveau terechtkomen.
Eén van de belangrijke accenten die de initiatiefnemers naar voor schuiven, is het belang van kunst en cultuur voor de uitstraling en de interne dynamiek van de toekomstige steden. "Nu België verdampt in Europese en Vlaamse bevoegdheden, versterkt de rol van steden om mensen een collectieve identiteit te bezorgen en om economische dynamiek te realiseren", zei de Gentse schepen Sas Van Rouveroij. Alledrie zijn ze het er alvast over eens dat Vlaanderen kampt met een schrijnend gebrek aan internationale reflexen. Zelfs de beste voorbeelden van stedelijke dynamiek blijven te veel op de eigen stad gericht en zijn te weinig bedacht op het profileren van ons op het internationale forum.
Hoe internationaal het boek zich ook probeert te gedragen - een Engelse titel, een vijftal anderstalige bijdragen - toch blijft ook dit boek gebonden aan de kleinste Vlaamse reflex. De realiteit aan de andere kant van de Belgische taalgrens is namelijk volkomen afwezig. "De Waalse steden zijn veel minder verbonden met Brussel dan de Vlaamse," aldus Brusselaar Sven Gatz. Brussel wordt door de drie politici dan ook gewoonweg "de grootste Vlaamse stad" genoemd.
Op het einde van de voorstelling van The State of the City. The City Is the State gleed Van Rouveroij nog even uit over zijn eigen enthousiasme voor de Chinese steden, die hij via de prinselijke missie pas had leren kennen. Al citeerde hij ook het interessante gegeven dat China vandaag al 61 steden kent die qua bevolking groter zijn dan Vlaanderen. Als de steden in de toekomst de plek zullen zijn van dynamiek en welvaart, dan maakt Vlaanderen wellicht alleen een kans mee te spelen als het als één stedelijke regio beheerd wordt.
Het Vlaamse stedelijke beleid wordt dan een beleid van kernen en wijken. Maar hoe het dan moet met de identiteit van de Vlamingen die tussen de stedelijke knooppunten in wonen - op wat vroeger het platteland heette - dat weten Gatz, Leysen en Van Rouveroij ook niet.
Deze boekvoorstelling verscheen ook in het Mondiaal Magazine, op VUBPress.be en op de website van de Jong VLD Berchem.
Meer visieteksten over Antwerpen op www.antwerpenovermorgen.be.
Op donderdag 8 maart kozen de leden van Jong VLD Groot-Antwerpen een nieuw bestuur. De opkomst was bijzonder groot: 99 leden brachten hun stem uit. Om te beginnen kozen de leden een nieuwe voorzitter. Kristof Bossuyt (74 stemmen) haalde het in de stemming van uittredend voorzitter Christophe Wuyts (25 stemmen). Voor de andere rechtstreeks aangeduide functies werden verkozen: Bert Van der Auwera als eerste ondervoorzitter, Joris Claes als secretaris en Michel Koster als penningmeester. Tenslotte werden nog zes bijkomende bestuursleden aangeduid. Op de volgende bestuursvergadering wordt beslist wie van hen welke functie (politiek secretaris, PR, evenementen, ...) in het bestuur opneemt.
Dit bericht verscheen in de Gazet van Antwerpen.
Meer artikels over hem op www.gazetvanantwerpen.be.
Dit bericht verscheen in de Gazet van Antwerpen.
Meer artikels over hem op www.gazetvanantwerpen.be.
Gisteren kwam Hugo Schiltz onverwachts te overlijden in het UZA. Hoewel Schiltz tal van politieke ambten bekleed heeft op federaal, Vlaams, gemeentelijk en partijpolitiek niveau, viel hem zeker niet dezelfde eer te beurt als alle andere soortgelijke - voor zover die al bestaan - prominenten. De grijze figuur Maurits Coppieters kreeg dagenlang eerbetonen op radio en televisie. Schiltz werd al snel vergeten. Nochtans is hij de enige architect van het huidige Belgie. Hij was degene die de Volksunie in de regering en unitaristisch Belgie ten val bracht. Hij was de pleitbezorger van het huidige federalisme en behoort ongetwijfeld tot het selecte groepje rasechte toppolitici. Hij geldt als de Thomas Jefferson van Vlaanderen, de stichter van ons vaderland. Toch waren dit kennelijk geen redenen voor de linkse VRT om Schiltz een gepast "in memoriam" te geven. In het 20u-journaal werd er met geen woord over Schiltz gerept. In het avondjournaal kwam hij enkele luttele minuten aan bod. In het 13u-journaal van vandaag werd hij opnieuw doodgezwegen. Mensen die gisteren het laatavondnieuws misten, weten dus niet eens dat Schiltz overleden is. De VRT blijft Schiltz zelfs postuum pesten!
Hij was nochtans gedurende 24 jaren Federaal Volksvertegenwoordiger, gedurende 4 jaren Federaal Senator, gedurende 5 jaren Vlaams minister, gedurende 4 jaren Federaal minister, gedurende 34 jaren Antwerps gemeenteraadslid, gedurende 6 jaren Antwerps schepen en gedurende 5 jaren voorzitter van de Volksunie. In 1995 was Schiltz zelfs de eerste Vlaams-nationalist die van de koning de titel "minister van staat" kreeg! Naast zijn politieke carriere was hij ook nog actief in de advocatuur, meer bepaald bij Ernst&Young, LSV-ADVC en Peeters Lawyers, en gold hij als een gerespecteerd docent economie.
Hugo Schiltz heeft tal van watertjes doorzwommen. Na enkele jaren bij de CVP koos hij in 1963 voor de nieuwe CVV, die kort daarop omgevormd zou worden tot de Volksunie zoals wij ze gekend hebben. In 1978 maakte zijn links-liberale koers en het Egmontpact de afscheuring van de VNP (Dillen) en de VVP (Claes) mede mogelijk. Beide partijen werden later het Vlaams Blok. In 2001 ging de Volksunie aan een interne machtsstrijd ten onder en zocht Schiltz onderdak bij het "links-liberale" SPIRIT.
Hugo Schiltz was de spindokter van het huidige federalisme en lag o.a. aan de basis van het Egmontpact en de Sint-Michielsakkoorden. Schiltz kan probleemloos doorgaan als de architect bij uitstek van het huidige federale Belgie. Nochtans werden zijn jeugdzonden hem vaak aangewreven. Tijdens WO-2 was hij immers actief in tal van nationaal-socialistische verenigingen en collaboreerde hij mee met de Nazi-bezetter. Enkele jaren celstraf waren dan ook zijn deel. Pas later zal hij zijn fouten inzien en resoluut voor de democratie kiezen. Weinigen hadden gedacht dat Schiltz het tot respectabel man zou schoppen. De meerderheid kreeg echter ongelijk.
Hugo Schiltz was Groot-Nederlander en flamingant in hart en nieren. Hij verdient ons lof en prijzen. Dat de VRT hem weigert te lauweren met de krans eigen aan de ambten van Schiltz, bewijst enkel maar de klein-Belgische koers van deze gecorrumpeerde staatsinstelling die zelfs over de doden niets goeds wil zeggen. De VRT verkiest het liever Schiltz dood te zwijgen. Vandaar dit eerbetoon en "in memoriam". Wij zullen Schiltz, zijn vrijheid, zijn project en zijn nalatenschap nooit vergeten. "We mogen nooit vergeten dat de Vlamingen hun meerderheid in Belgie opgegeven hebben om hun minderheid in Brussel te beschermen!", was een van zijn geliefkooste uitspraken. Ook die zullen we nooit vergeten. Hugo, het gaat je goed. Je erfenis is in goede handen. Semper fi.
Deze tribune verscheen ook in The Free State, alsook op de websites van In Flanders Fields, het LVSV Leuven en Google News.
Meer informatie hierover op www.politics.be.
Hij was nochtans gedurende 24 jaren Federaal Volksvertegenwoordiger, gedurende 4 jaren Federaal Senator, gedurende 5 jaren Vlaams minister, gedurende 4 jaren Federaal minister, gedurende 34 jaren Antwerps gemeenteraadslid, gedurende 6 jaren Antwerps schepen en gedurende 5 jaren voorzitter van de Volksunie. In 1995 was Schiltz zelfs de eerste Vlaams-nationalist die van de koning de titel "minister van staat" kreeg! Naast zijn politieke carriere was hij ook nog actief in de advocatuur, meer bepaald bij Ernst&Young, LSV-ADVC en Peeters Lawyers, en gold hij als een gerespecteerd docent economie.
Hugo Schiltz heeft tal van watertjes doorzwommen. Na enkele jaren bij de CVP koos hij in 1963 voor de nieuwe CVV, die kort daarop omgevormd zou worden tot de Volksunie zoals wij ze gekend hebben. In 1978 maakte zijn links-liberale koers en het Egmontpact de afscheuring van de VNP (Dillen) en de VVP (Claes) mede mogelijk. Beide partijen werden later het Vlaams Blok. In 2001 ging de Volksunie aan een interne machtsstrijd ten onder en zocht Schiltz onderdak bij het "links-liberale" SPIRIT.
Hugo Schiltz was de spindokter van het huidige federalisme en lag o.a. aan de basis van het Egmontpact en de Sint-Michielsakkoorden. Schiltz kan probleemloos doorgaan als de architect bij uitstek van het huidige federale Belgie. Nochtans werden zijn jeugdzonden hem vaak aangewreven. Tijdens WO-2 was hij immers actief in tal van nationaal-socialistische verenigingen en collaboreerde hij mee met de Nazi-bezetter. Enkele jaren celstraf waren dan ook zijn deel. Pas later zal hij zijn fouten inzien en resoluut voor de democratie kiezen. Weinigen hadden gedacht dat Schiltz het tot respectabel man zou schoppen. De meerderheid kreeg echter ongelijk.
Hugo Schiltz was Groot-Nederlander en flamingant in hart en nieren. Hij verdient ons lof en prijzen. Dat de VRT hem weigert te lauweren met de krans eigen aan de ambten van Schiltz, bewijst enkel maar de klein-Belgische koers van deze gecorrumpeerde staatsinstelling die zelfs over de doden niets goeds wil zeggen. De VRT verkiest het liever Schiltz dood te zwijgen. Vandaar dit eerbetoon en "in memoriam". Wij zullen Schiltz, zijn vrijheid, zijn project en zijn nalatenschap nooit vergeten. "We mogen nooit vergeten dat de Vlamingen hun meerderheid in Belgie opgegeven hebben om hun minderheid in Brussel te beschermen!", was een van zijn geliefkooste uitspraken. Ook die zullen we nooit vergeten. Hugo, het gaat je goed. Je erfenis is in goede handen. Semper fi.
Deze tribune verscheen ook in The Free State, alsook op de websites van In Flanders Fields, het LVSV Leuven en Google News.
Meer informatie hierover op www.politics.be.
Abonneren op:
Posts (Atom)