Posts tonen met het label Vrij Wapenbezit. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Vrij Wapenbezit. Alle posts tonen
Op Kerstdag probeerde een moslimterrorist zichzelf op te blazen tijdens een vlucht van Northwest Airlines tussen Amsterdam en Detroit. Een alerte passagier kon het drama gelukkig voorkomen en wist de jihadi te overmeesteren. Onmiddellijk werd er een onderzoek opgestart naar de motieven van de dader, hijzelf blijft beweren dat hij in opdracht van Al-Quaeda opereerde, maar ook de vraag hoe dit weer is kunnen gebeuren, moet snel een antwoord krijgen. Enkele dagen na het voorval liet de Amerikaanse president zich ontvallen dat dit soort praktijken onaanvaardbaar zijn en dat alles in het werk gesteld moet worden om dit naar de toekomst toe te vermijden.
Mooie woorden, daar niet van, maar hoe denken Barack Obama en de andere betrokkenen dit juist te realiseren? Volgens mij wordt het immers hoog tijd om de politiek-correcte paardenkleppen af te leggen en om duurzame oplossingen te vinden die de burgerrechten en individuele vrijheden niet verder uithollen. En om misschien de markt terug eens te laten spelen. Maar natuurlijk blijft dit "wishful thinking". Onze leiders houden immers vast aan het slechtste van twee werelden. Dat ze daarmee de terroristen, ongeacht het succes van hun aanslagen zelf, laten winnen, lijkt niemand nog te beseffen. We geven onze vrijheid vandaag op in ruil voor tijdelijke veiligheid, en uiteindelijk verliezen we beide... Passagiers zullen in de toekomst nog meer dan vandaag al het geval is door de veiligheidsdiensten als misdadigers beschouwd en behandeld worden. We moeten al jaren lang onze schoenen uitdoen, onze minuscule broekriemen, ook die zonder metalen buckle, afleggen, onze laptops uit onze bagage nemen en enkel nog apart ingepakte minieme hoeveelheden vloeistoffen meenemen aan boord van het vliegtuig. De Amerikaanse journaliste Becky Ackers voert al evenveel jaar campagne tegen deze nonsensmaatregelen en zij kreeg vorige week gelijk. Ondanks al deze pestmaatregelen konden de bureaucraten niet voorkomen dat een moslimterrorist met explosieven in zijn schoen aan boord kon komen.
Het systeem biedt dus al evenmin bescherming tegen zulke terroristen dan de procedures die voor 9-11 in voege waren. Wordt het dan eens geen tijd om die procedures opnieuw te toetsen aan hun efficiëntie, hun effectiviteit en hun proportionaliteit? Ze brachten immers geen enkele meerwaarde voor de veiligheid met zich mee en veroorzaakten alleen maar extra last en ongemakken voor de passagiers. Maar neen, de bureaucraten weten het weer beter. Zij beslisten om nog strengere maatregelen van stal te halen en de passagiers nog meer te ambeteren. Het oude plan van naaktscanners dat omwille van privacyredenen eerst tegengehouden werd, zal nu mits enkele kleine aanpassingen toch standaardprocedure worden... Nochtans zijn er tal van alternatieve oplossingen voor handen. De Israëlische luchtvaartmaatschappij El Al is een gedroomd doelwit voor moslimterroristen maar toch werd nog nooit een vliegtuig van hen gekaapt of aangevallen. Waarom niet? Omdat Israël gewapende geheimagenten inzet op alle El Al-vluchten, en met succes. Een andere manier zou er uit bestaan om de politiek-correcte blinddoek uit te doen en de problemen eens bij naam en toenaam te noemen. Niet elke moslim is een terrorist, maar elke terrorist is wel een moslim. Wordt het geen tijd om "racial profiling" door veiligheidsdiensten toe te laten, of mogen we dan van de overheid niet verwachten dat zij maatschappijen die bepaalde geloofsgroepen niet langer aan boord wensen omwille van veiligheidsrisico's daartoe het recht geeft?
Want volgens mij ligt daar nu éénmaal de enige duurzame oplossing voor het terreurprobleem in de luchtvaart: concurrentie. Bureaucraten zullen nooit in staat zijn om met de beste oplossingen naar voren te komen. Zij dragen de kosten van de procedures niet, zijn niet begaan met wat passagiers willen, en zij zijn van nature inert en immobiel als het op aanpassen, terugdraaien of afschaffen aankomt. Enkel de markt en het spel van concurrentie tussen verschillende spelers zou deze uitdaging het hoofd kunnen bieden. Individuele airlines zouden vrij moeten zijn om zelf de mate van veiligheidscontrole te bepalen en zelf met eigen initiatieven op de proppen te komen... Als een vlucht van maatschappij X gekaapt wordt, zullen passagiers nadien wel twee maal nadenken voor ze die in de toekomst zullen gebruiken. De beste experimenten zullen tot de meest rendabele maatschappijen leiden, terwijl de mindere goden van het toneel zullen verdwijnen. Waarom laten we de ene niet experimenteren met vrij wapenbezit aan boord, de andere met de traditionele controles van vandaag? De juiste aanpak zal beloond worden, de rest verdwijnt. Het is immers niet omdat veiligheid aan boord van een vliegtuig een zeer kostbaar iets is dat we het niet aan de markt kunnen overlaten. Het is net omdat het zo waardevol is, dat we dat net wel moeten doen.
Dit opiniestuk van mij verscheen eveneens op de liberale metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer teksten van Becky Ackers vind je op www.lewrockwell.com.
Mooie woorden, daar niet van, maar hoe denken Barack Obama en de andere betrokkenen dit juist te realiseren? Volgens mij wordt het immers hoog tijd om de politiek-correcte paardenkleppen af te leggen en om duurzame oplossingen te vinden die de burgerrechten en individuele vrijheden niet verder uithollen. En om misschien de markt terug eens te laten spelen. Maar natuurlijk blijft dit "wishful thinking". Onze leiders houden immers vast aan het slechtste van twee werelden. Dat ze daarmee de terroristen, ongeacht het succes van hun aanslagen zelf, laten winnen, lijkt niemand nog te beseffen. We geven onze vrijheid vandaag op in ruil voor tijdelijke veiligheid, en uiteindelijk verliezen we beide... Passagiers zullen in de toekomst nog meer dan vandaag al het geval is door de veiligheidsdiensten als misdadigers beschouwd en behandeld worden. We moeten al jaren lang onze schoenen uitdoen, onze minuscule broekriemen, ook die zonder metalen buckle, afleggen, onze laptops uit onze bagage nemen en enkel nog apart ingepakte minieme hoeveelheden vloeistoffen meenemen aan boord van het vliegtuig. De Amerikaanse journaliste Becky Ackers voert al evenveel jaar campagne tegen deze nonsensmaatregelen en zij kreeg vorige week gelijk. Ondanks al deze pestmaatregelen konden de bureaucraten niet voorkomen dat een moslimterrorist met explosieven in zijn schoen aan boord kon komen.
Het systeem biedt dus al evenmin bescherming tegen zulke terroristen dan de procedures die voor 9-11 in voege waren. Wordt het dan eens geen tijd om die procedures opnieuw te toetsen aan hun efficiëntie, hun effectiviteit en hun proportionaliteit? Ze brachten immers geen enkele meerwaarde voor de veiligheid met zich mee en veroorzaakten alleen maar extra last en ongemakken voor de passagiers. Maar neen, de bureaucraten weten het weer beter. Zij beslisten om nog strengere maatregelen van stal te halen en de passagiers nog meer te ambeteren. Het oude plan van naaktscanners dat omwille van privacyredenen eerst tegengehouden werd, zal nu mits enkele kleine aanpassingen toch standaardprocedure worden... Nochtans zijn er tal van alternatieve oplossingen voor handen. De Israëlische luchtvaartmaatschappij El Al is een gedroomd doelwit voor moslimterroristen maar toch werd nog nooit een vliegtuig van hen gekaapt of aangevallen. Waarom niet? Omdat Israël gewapende geheimagenten inzet op alle El Al-vluchten, en met succes. Een andere manier zou er uit bestaan om de politiek-correcte blinddoek uit te doen en de problemen eens bij naam en toenaam te noemen. Niet elke moslim is een terrorist, maar elke terrorist is wel een moslim. Wordt het geen tijd om "racial profiling" door veiligheidsdiensten toe te laten, of mogen we dan van de overheid niet verwachten dat zij maatschappijen die bepaalde geloofsgroepen niet langer aan boord wensen omwille van veiligheidsrisico's daartoe het recht geeft?
Want volgens mij ligt daar nu éénmaal de enige duurzame oplossing voor het terreurprobleem in de luchtvaart: concurrentie. Bureaucraten zullen nooit in staat zijn om met de beste oplossingen naar voren te komen. Zij dragen de kosten van de procedures niet, zijn niet begaan met wat passagiers willen, en zij zijn van nature inert en immobiel als het op aanpassen, terugdraaien of afschaffen aankomt. Enkel de markt en het spel van concurrentie tussen verschillende spelers zou deze uitdaging het hoofd kunnen bieden. Individuele airlines zouden vrij moeten zijn om zelf de mate van veiligheidscontrole te bepalen en zelf met eigen initiatieven op de proppen te komen... Als een vlucht van maatschappij X gekaapt wordt, zullen passagiers nadien wel twee maal nadenken voor ze die in de toekomst zullen gebruiken. De beste experimenten zullen tot de meest rendabele maatschappijen leiden, terwijl de mindere goden van het toneel zullen verdwijnen. Waarom laten we de ene niet experimenteren met vrij wapenbezit aan boord, de andere met de traditionele controles van vandaag? De juiste aanpak zal beloond worden, de rest verdwijnt. Het is immers niet omdat veiligheid aan boord van een vliegtuig een zeer kostbaar iets is dat we het niet aan de markt kunnen overlaten. Het is net omdat het zo waardevol is, dat we dat net wel moeten doen.
Dit opiniestuk van mij verscheen eveneens op de liberale metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer teksten van Becky Ackers vind je op www.lewrockwell.com.
Lezers van deze weblog zullen al wel weten dat ik in de ogen van anti-wapenadepten een "gun nut" ben. Zelf kies ik voor “wapenliefhebber”, “vrijheidskoesteraar”, “burgerrechtenverdediger”, of iets anders in die trend, maar daar gaat het hier nu niet om. Ik ben net terug van drie weken Verenigde Staten en heb daar andermaal tal van interessante en intrigerende personen mogen ontmoeten. Ik heb daar o.a. ontdekt dat zelfs “gun ranges” in de Bijbelgordel op zondag gesloten zijn, dat het schieten met pistolen wettelijk doorgaans verboden is, maar het schieten met geweren niet, dat men voor amper 90 EUR in bijna 40 verschillende staten met militaire wapens mag schieten, en dat er in Amerika, ondanks het alom gekende Tweede Amendement, toch nog tal van anti-wapenwetten bestaan.
De eerste persoon wiens verhaal ik u hier wil vertellen, is Jim Chappelow. Deze jonge dertiger groeide op in Colorado, studeerde later economie in Alabama en werkt momenteel als economisch analist voor het “Institute for Trend Research” in New Hampshire. Hij is tevens redacteur van het vakmagazine “EcoTrends”. Chappelow is een persoon van niet al te goede komaf die zichzelf via sportbeurzen en militaire programma's een opleiding heeft kunnen geven. Chappelow is niet enkel een libertariër in hart en nieren, hij dient ook in de “National Guard” van Colorado, die in ruil voor het deels betalen van zijn studies zeven jaar lang over de diensten van Chappelow vrij mag beschikken. Wat aanvankelijk een “walk in the park” had moeten zijn, de Nationale Garde maakt immers reclame voor haar reservistenprogramma met de slogan “One Weekend A Month, Two Weeks A Year”, verwerd al gauw tot een helletocht.
In 2007 en 2008 diende Chappelow in totaal bijna negen maanden in Irak. Niet enkel werden de hem voorgehouden 12 weekends training en twee weken dienst niet gehonoreerd, ook de taak van de Nationale Garde, het dienen en beschermen van de thuisstaat, werd door de Bush-administratie en haar oorlogspolitiek in het Midden-Oosten geüsurpeerd. Chappelow was Army-reservist van opleiding en werd ook in die hoedanigheid in “combat units” in Irak ingezet. Als libertariër verzette hij zich tegen deze oorlog, als patriot vocht hij hem. Fysisch gewond en psychisch aangedaan kwam Chappelow tegen Kerstmis 2008 terug naar huis om binnen de maand van zijn vrouw te scheiden. Chappelow vertrekt in oktober opnieuw naar het front. Ditmaal Afghanistan. Colorado dienen, heet dat nog steeds.
Maar het schrijnende levensverhaal van dit stuk “white trailer park trash” dat zich puur op basis van zijn eigen mérites een beter leven wist te bezorgen, is niet de kern van wat ik hier wil zeggen. Het plaatst alles wel beter in perspectief. In de lente van 2009 wordt Jim Chappelow in Colorado door de politie tegengehouden. Zij ontdekken in zijn auto een vuurwapen en munitie, wat in strijd is met de wetten van Colorado. Het vuurwapen was vergund in Alabama, waar munitie eveneens vrij te koop is. Chappelow werd dagenlang in de cel opgesloten omdat hij zijn borg van 5,000 USD niet wou of kon betalen. Nadien werd hij veroordeeld voor illegaal wapenbezit en tot één jaar voorwaardelijke celstraf veroordeeld. De voorwaarde was de volgende: hij mocht buiten dienst (sic!) geen wapen meer dragen.
Samengevat. De persoon die ondanks eerdere overeenkomsten in Irak en Afghanistan ingezet wordt aan de frontlinie, gewond geraakt voor zijn vaderland, terugkeert wanneer ze het hem vragen, toch geacht wordt in staat te zijn om zijn thuisstaat en zijn land met oorlogsmateriaal te verdedigen, mag van de rechter buiten dienstverband geen wapen meer dragen. Iemand die goed genoeg bevonden wordt om met een wapen in de hand te sterven voor het Amerikaanse Rijk, mag in zijn vrije tijd geen wapen dragen voor zijn eigen bescherming, ook al heeft hij daarvoor de nodige vergunningen. Amerika is een schitterend land, daar ben en blijf ik altijd van overtuigd, maar het zijn dit soort verhalen die de ster doen tanen. Ik walg hier gewoon van.
Een tweede persoon is Alex Ransom, studente politieke wetenschappen aan de universiteit “Texas A&M”. Zij is graatmager, klein en fijn gebouwd, heeft een poeslief snoetje en oogt op het eerste gezicht een beetje als een kneusje. Velen zullen in haar de ideale dochter zien, en misschien is ze dat ook, maar wacht dan maar tot ze haar mond open doet en haar ultra-libertarische mening begint te verkondigen. Alex was voorzitster van de studentenraad en in die hoedanigheid de woordvoerster van de pro-wapenrechtenbeweging op de campus, zeker in de nasleep van de recente grote schietincidenten aan de Amerikaanse universiteiten. Die hadden allemaal, dixit Alex Ransom, vermeden kunnen worden als de campussen niet ontwapend waren. Ik ben geneigd haar daarin te volgen.
Het lieve onooglijke meisje van het eerste gezicht bleek helemaal geen katje te zijn om zonder handschoenen aan te pakken. Zij trok naar de directie met haar grieven en slaagde er zelfs in om hen te overtuigen de “gun ban” op campus terug in te trekken. Dit speelt zich allemaal af in Texas. Het zal dan ook niemand verbazen dat Alex na daarin geslaagd te hebben, als één van de weinige studentenvoorzitters ooit herkozen werd. Maar nog steeds was ze niet tevreden. "Texas A&M" mocht de “gun ban” zelf dan al wel teruggeschroefd hebben, de “concealed carriage ban” was nog steeds in voege. Deze verbood het verborgen dragen van wapens op campus. Alle vuurwapens moesten open en bloot gedragen worden, dit om te vermijden dat een ruzie zou ontaarden in een vuurgevecht omdat niemand wist dat de andere gewapend was.
Voor Europeanen mag zo’n “concealed carriage ban” dan wel vreemd in de oren klinken, wij zouden in onze schuchterheid liever opteren voor een “don’t ask, don’t tell”-beleid met verborgen wapens, in de Verenigde Staten is dit soort bepalingen eerder de regel dan de uitzondering. Alex was het daar natuurlijk niet met eens, en volgens mij opnieuw met recht en rede. Wapens moeten een afschrikkend effect hebben en iedereen, ook de niet-wapendragers, beschermen door onduidelijkheid te creëren in hoofde van de slechteriken over wie wel en wie geen wapens draagt. Alex trok opnieuw naar de directie maar ving bot, waarna ze een rechtszaak tegen de universiteit aanspande. Uiteindelijk kreeg ze een dik jaar later na tal van beroepsprocedures finaal gelijk van het Texaanse Hooggerechtshof. Daartegen was Alex natuurlijk wel al aan haar masterstudies aan de “UT Dallas” begonnen, maar doordat het een vonnis van het opperste rechtscollege van de staat betrof, werden alle “concealed carriage bans” op alle Texaanse universiteiten samen geannuleerd. Een prestatie om zeker naar op te kijken.
De derde en laatste persoon die ik hier even in de kijker wil zetten, is Brian Aitken, een 25-jarige zelfstandige uitgever in New York City, die ik op het “Advanced Austrian Economics”-seminarie van de “Foundation for Economic Education” tegen het lijf ben gelopen. Aitken studeerde journalistiek aan “Ruthers University” en de “University of Pennsylvania” alvorens een eigen uitgeverijtje uit de grond te stampen. Toen hij zich eerder dit jaar bewoog tussen zijn appartement op campus, zijn ouderlijk huis in New Jersey en zijn nieuwe loft in Brooklyn, New York werd hij tijdens een routinecontrole tegengehouden. In zijn wagen vond de politie een klein arsenaal aan vuurwapens en enkele pakken munitie. De vuurwapens en de munitie waren allemaal wettelijk vergund en alles was conform de regels verpakt voor transport.
De politie arresteerde hem echter, confisqueerde de wapens en de munitie en stak hem een nacht in de cel. Pas ’s anderendaags kon Aitken na het betalen van een borg van 10,000 USD het politiebureau weer verlaten. Volgende week maandag komt zijn zaak voor in New Jersey. Hij riskeert 7 jaar opsluiting. Zeven jaar om zijn grondwettelijk recht zoals gegarandeerd door het Tweede Amendement uit te oefenen. Ook dat is Amerika. New Jersey had kennelijk nieuwe regels uitgevaardigd rond het transport van vuurwapens en Aitken had die overtreden. Hij is er echter rotsvast van overtuigd dat de rechter hem volgende week gelijk zal geven. Zoniet is hij bereid in beroep te blijven gaan tot bij het Amerikaanse Hooggerechtshof. Een libertarisch fonds voor juridische bijstand en enkele wapengroepen hebben Aitken al geholpen met zijn borg en hebben nu een leger advocaten onder de arm genomen om hem vrij te krijgen én definitief een einde aan anti-wapenwetten te stellen.
Brian Aitken is helemaal geen wapengek of schietgrage cowboy, maar gewoon een beginnende ondernemer die op zoek is naar zijn plaatsje onder de zon en er als hobby het verzamelen van en het schieten met wapens op na houdt. Vorige week mocht Aitken zelfs zijn opwachting maken in de talkshow “FreedomWatch” op Fox News met Andrew Napolitano, zelf een gewezen rechter uit New Jersey. In die uitzending noemde Napolitano Aitken een “lover of freedom” en een “defender of liberty”, en sprak hij zich kritisch uit over de gang van zaken in New Jersey. “Die staat is geen vriend van het Tweede Amendement”, aldus Judge Napolitano, die verder ook resoluut de kaart van Aitken koos. “I am 100% on your side. The firearms were legally possessed.” Hopelijk denkt de rechter daar volgende week maandag ook zo over. Zoniet kan dit op termijn misschien wel eens de grote testcase voor de bende van Sonia Sotomayor worden.
Dit artikel verscheen ook op de metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk", alsook elders op het internet.
Meer over de laatste rechtszaak op http://current.com/items/90631586_judge-napolitano-voices-in-on-new-jersey-v-brian-aitken.htm.
De eerste persoon wiens verhaal ik u hier wil vertellen, is Jim Chappelow. Deze jonge dertiger groeide op in Colorado, studeerde later economie in Alabama en werkt momenteel als economisch analist voor het “Institute for Trend Research” in New Hampshire. Hij is tevens redacteur van het vakmagazine “EcoTrends”. Chappelow is een persoon van niet al te goede komaf die zichzelf via sportbeurzen en militaire programma's een opleiding heeft kunnen geven. Chappelow is niet enkel een libertariër in hart en nieren, hij dient ook in de “National Guard” van Colorado, die in ruil voor het deels betalen van zijn studies zeven jaar lang over de diensten van Chappelow vrij mag beschikken. Wat aanvankelijk een “walk in the park” had moeten zijn, de Nationale Garde maakt immers reclame voor haar reservistenprogramma met de slogan “One Weekend A Month, Two Weeks A Year”, verwerd al gauw tot een helletocht.
In 2007 en 2008 diende Chappelow in totaal bijna negen maanden in Irak. Niet enkel werden de hem voorgehouden 12 weekends training en twee weken dienst niet gehonoreerd, ook de taak van de Nationale Garde, het dienen en beschermen van de thuisstaat, werd door de Bush-administratie en haar oorlogspolitiek in het Midden-Oosten geüsurpeerd. Chappelow was Army-reservist van opleiding en werd ook in die hoedanigheid in “combat units” in Irak ingezet. Als libertariër verzette hij zich tegen deze oorlog, als patriot vocht hij hem. Fysisch gewond en psychisch aangedaan kwam Chappelow tegen Kerstmis 2008 terug naar huis om binnen de maand van zijn vrouw te scheiden. Chappelow vertrekt in oktober opnieuw naar het front. Ditmaal Afghanistan. Colorado dienen, heet dat nog steeds.
Maar het schrijnende levensverhaal van dit stuk “white trailer park trash” dat zich puur op basis van zijn eigen mérites een beter leven wist te bezorgen, is niet de kern van wat ik hier wil zeggen. Het plaatst alles wel beter in perspectief. In de lente van 2009 wordt Jim Chappelow in Colorado door de politie tegengehouden. Zij ontdekken in zijn auto een vuurwapen en munitie, wat in strijd is met de wetten van Colorado. Het vuurwapen was vergund in Alabama, waar munitie eveneens vrij te koop is. Chappelow werd dagenlang in de cel opgesloten omdat hij zijn borg van 5,000 USD niet wou of kon betalen. Nadien werd hij veroordeeld voor illegaal wapenbezit en tot één jaar voorwaardelijke celstraf veroordeeld. De voorwaarde was de volgende: hij mocht buiten dienst (sic!) geen wapen meer dragen.
Samengevat. De persoon die ondanks eerdere overeenkomsten in Irak en Afghanistan ingezet wordt aan de frontlinie, gewond geraakt voor zijn vaderland, terugkeert wanneer ze het hem vragen, toch geacht wordt in staat te zijn om zijn thuisstaat en zijn land met oorlogsmateriaal te verdedigen, mag van de rechter buiten dienstverband geen wapen meer dragen. Iemand die goed genoeg bevonden wordt om met een wapen in de hand te sterven voor het Amerikaanse Rijk, mag in zijn vrije tijd geen wapen dragen voor zijn eigen bescherming, ook al heeft hij daarvoor de nodige vergunningen. Amerika is een schitterend land, daar ben en blijf ik altijd van overtuigd, maar het zijn dit soort verhalen die de ster doen tanen. Ik walg hier gewoon van.
Een tweede persoon is Alex Ransom, studente politieke wetenschappen aan de universiteit “Texas A&M”. Zij is graatmager, klein en fijn gebouwd, heeft een poeslief snoetje en oogt op het eerste gezicht een beetje als een kneusje. Velen zullen in haar de ideale dochter zien, en misschien is ze dat ook, maar wacht dan maar tot ze haar mond open doet en haar ultra-libertarische mening begint te verkondigen. Alex was voorzitster van de studentenraad en in die hoedanigheid de woordvoerster van de pro-wapenrechtenbeweging op de campus, zeker in de nasleep van de recente grote schietincidenten aan de Amerikaanse universiteiten. Die hadden allemaal, dixit Alex Ransom, vermeden kunnen worden als de campussen niet ontwapend waren. Ik ben geneigd haar daarin te volgen.
Het lieve onooglijke meisje van het eerste gezicht bleek helemaal geen katje te zijn om zonder handschoenen aan te pakken. Zij trok naar de directie met haar grieven en slaagde er zelfs in om hen te overtuigen de “gun ban” op campus terug in te trekken. Dit speelt zich allemaal af in Texas. Het zal dan ook niemand verbazen dat Alex na daarin geslaagd te hebben, als één van de weinige studentenvoorzitters ooit herkozen werd. Maar nog steeds was ze niet tevreden. "Texas A&M" mocht de “gun ban” zelf dan al wel teruggeschroefd hebben, de “concealed carriage ban” was nog steeds in voege. Deze verbood het verborgen dragen van wapens op campus. Alle vuurwapens moesten open en bloot gedragen worden, dit om te vermijden dat een ruzie zou ontaarden in een vuurgevecht omdat niemand wist dat de andere gewapend was.
Voor Europeanen mag zo’n “concealed carriage ban” dan wel vreemd in de oren klinken, wij zouden in onze schuchterheid liever opteren voor een “don’t ask, don’t tell”-beleid met verborgen wapens, in de Verenigde Staten is dit soort bepalingen eerder de regel dan de uitzondering. Alex was het daar natuurlijk niet met eens, en volgens mij opnieuw met recht en rede. Wapens moeten een afschrikkend effect hebben en iedereen, ook de niet-wapendragers, beschermen door onduidelijkheid te creëren in hoofde van de slechteriken over wie wel en wie geen wapens draagt. Alex trok opnieuw naar de directie maar ving bot, waarna ze een rechtszaak tegen de universiteit aanspande. Uiteindelijk kreeg ze een dik jaar later na tal van beroepsprocedures finaal gelijk van het Texaanse Hooggerechtshof. Daartegen was Alex natuurlijk wel al aan haar masterstudies aan de “UT Dallas” begonnen, maar doordat het een vonnis van het opperste rechtscollege van de staat betrof, werden alle “concealed carriage bans” op alle Texaanse universiteiten samen geannuleerd. Een prestatie om zeker naar op te kijken.
De derde en laatste persoon die ik hier even in de kijker wil zetten, is Brian Aitken, een 25-jarige zelfstandige uitgever in New York City, die ik op het “Advanced Austrian Economics”-seminarie van de “Foundation for Economic Education” tegen het lijf ben gelopen. Aitken studeerde journalistiek aan “Ruthers University” en de “University of Pennsylvania” alvorens een eigen uitgeverijtje uit de grond te stampen. Toen hij zich eerder dit jaar bewoog tussen zijn appartement op campus, zijn ouderlijk huis in New Jersey en zijn nieuwe loft in Brooklyn, New York werd hij tijdens een routinecontrole tegengehouden. In zijn wagen vond de politie een klein arsenaal aan vuurwapens en enkele pakken munitie. De vuurwapens en de munitie waren allemaal wettelijk vergund en alles was conform de regels verpakt voor transport.
De politie arresteerde hem echter, confisqueerde de wapens en de munitie en stak hem een nacht in de cel. Pas ’s anderendaags kon Aitken na het betalen van een borg van 10,000 USD het politiebureau weer verlaten. Volgende week maandag komt zijn zaak voor in New Jersey. Hij riskeert 7 jaar opsluiting. Zeven jaar om zijn grondwettelijk recht zoals gegarandeerd door het Tweede Amendement uit te oefenen. Ook dat is Amerika. New Jersey had kennelijk nieuwe regels uitgevaardigd rond het transport van vuurwapens en Aitken had die overtreden. Hij is er echter rotsvast van overtuigd dat de rechter hem volgende week gelijk zal geven. Zoniet is hij bereid in beroep te blijven gaan tot bij het Amerikaanse Hooggerechtshof. Een libertarisch fonds voor juridische bijstand en enkele wapengroepen hebben Aitken al geholpen met zijn borg en hebben nu een leger advocaten onder de arm genomen om hem vrij te krijgen én definitief een einde aan anti-wapenwetten te stellen.
Brian Aitken is helemaal geen wapengek of schietgrage cowboy, maar gewoon een beginnende ondernemer die op zoek is naar zijn plaatsje onder de zon en er als hobby het verzamelen van en het schieten met wapens op na houdt. Vorige week mocht Aitken zelfs zijn opwachting maken in de talkshow “FreedomWatch” op Fox News met Andrew Napolitano, zelf een gewezen rechter uit New Jersey. In die uitzending noemde Napolitano Aitken een “lover of freedom” en een “defender of liberty”, en sprak hij zich kritisch uit over de gang van zaken in New Jersey. “Die staat is geen vriend van het Tweede Amendement”, aldus Judge Napolitano, die verder ook resoluut de kaart van Aitken koos. “I am 100% on your side. The firearms were legally possessed.” Hopelijk denkt de rechter daar volgende week maandag ook zo over. Zoniet kan dit op termijn misschien wel eens de grote testcase voor de bende van Sonia Sotomayor worden.
Dit artikel verscheen ook op de metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk", alsook elders op het internet.
Meer over de laatste rechtszaak op http://current.com/items/90631586_judge-napolitano-voices-in-on-new-jersey-v-brian-aitken.htm.
In de Verenigde Staten kwam één van mijn dromen vorige maand in vervulling. Eén van de sprekers op één van de vele conferenties was niemand minder dan Clark Neily, een advocaat gespecialiseerd in grondwettelijk recht en één van de pleiters in de rechtszaak “D.C. vs. Heller” van vorige zomer. Toen oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof voor de allereerste maal dat het Tweede Amendement wel degelijk een individueel recht op vrij wapenbezit omvatte. Het verbod op vuurwapens in het “District of Columbia” werd daarmee ongrondwettelijk verklaard.
Neily is verbonden aan het "Institute for Justice" en vertelde ons het pakkende verhaal van de klagers in die zaak. Eén van hen, Tom Palmer, ken ik persoonlijk. Hij beleeft zijn homoseksuele geaardheid in het openbaar en wist ooit zijn leven te redden door een pistool te trekken tegenover een met honkbalknuppels bewapende bende skinheads die potenrammen tot sport verheven hadden. Toen hij nadien naar D.C. verhuisde, was een wapen dragen verboden.
Een andere was Dick Heller, een veiligheidsagent verantwoordelijk voor de beveiliging van overheidsgebouwen, die buiten zijn uren een inbraak wist te verijdelen met zijn dienstwapen maar zijn wapen moest inleveren omdat zijn wapenvergunning enkel geldig was tijdens zijn diensturen. Heller werd geacht een wapen te kunnen bedienen als hij daarmee bureaucraten kon beschermen, maar als hij nadien gewone burgers kon helpen, werd dat plots een misdrijf.
Ik kan alle zeven "plaintiffs" afgaan, maar dat zou ons te ver leiden. Wel ga ik hier nog de historie van Sheila Parker vertellen. Zij was een alleenstaande moeder wiens dochter naast haarzelf het slachtoffer werd van een “gang rape” en de politie tevergeefs gebeld had toen hetzelfde tafereel zich bij haar onderbuurvrouw voltrok. Een rechter gaf de politie nadien zelfs gelijk en stelde dat de politie enkel een collectieve beschermingsverantwoordelijkheid heeft en geen individuele. De politie moet m.a.w. niet eens op elke melding ingaan. Toen Sheila Parker nadien een wapen wou kopen, was dat verboden.
Tom Palmer, die zijn leven had weten redden door een wapen, mocht van de overheid zichzelf niet verdedigen. Dick Heller, die een inbraak verijdelde met zijn wapen, mocht van de overheid geen wapen hebben. Sheila Parker, die een meervoudige “gang rape” had kunnen afwentelen, kon niet op de politie rekenen, maar mocht ook zelf geen wapen hebben. Deze schrijnende voorbeelden toonden het failliet van de verbodscultuur aan. Het Amerikaanse Hooggerechtshof stelde dan ook terecht dat wapenbezit een individueel burgerrecht was en blijft, en dat elke persoon op Amerikaanse bodem een wapen mag bezitten. Het gezond verstand heeft eindelijk gezegevierd.
Want ook al bestaan er nog duizenden regeltjes en reguleringen die het Tweede Amendement aan banden leggen, toch heeft het Amerikaanse Hooggerechtshof in "D.C. vs. Heller" duidelijk de richting van het debat aangegeven. De richting van uitgebreide vrijheid en individuele verantwoordelijkheid. Hopelijk verandert de gretigheid van Barack Obama met zijn ultra-linkse benoemingen daar niets aan... Het Tweede Amendement gaat immers om een dubbele bescherming: enerzijds als "check" tegenover een tirannieke overheid, en anderzijds als een middel om zichzelf tegen derden te beschermen. De draagwijdte van het Tweede Amendement is een andere discussie. Volgens mij omvat die het recht om alle soorten wapens tot en met het standaardwapen van het Amerikaanse leger te bezitten én te dragen. In de 18de eeuw was dat een Musket, vandaag dus een M-4.
Dit artikel verscheen ook op de metablogs "In Flanders Fields", "Het Vrije Volk" en "De Vrijspreker", alsmede elders op het internet.
Meer over deze cruciale rechtszaak op http://dcguncase.com/blog/.
Neily is verbonden aan het "Institute for Justice" en vertelde ons het pakkende verhaal van de klagers in die zaak. Eén van hen, Tom Palmer, ken ik persoonlijk. Hij beleeft zijn homoseksuele geaardheid in het openbaar en wist ooit zijn leven te redden door een pistool te trekken tegenover een met honkbalknuppels bewapende bende skinheads die potenrammen tot sport verheven hadden. Toen hij nadien naar D.C. verhuisde, was een wapen dragen verboden.
Een andere was Dick Heller, een veiligheidsagent verantwoordelijk voor de beveiliging van overheidsgebouwen, die buiten zijn uren een inbraak wist te verijdelen met zijn dienstwapen maar zijn wapen moest inleveren omdat zijn wapenvergunning enkel geldig was tijdens zijn diensturen. Heller werd geacht een wapen te kunnen bedienen als hij daarmee bureaucraten kon beschermen, maar als hij nadien gewone burgers kon helpen, werd dat plots een misdrijf.
Ik kan alle zeven "plaintiffs" afgaan, maar dat zou ons te ver leiden. Wel ga ik hier nog de historie van Sheila Parker vertellen. Zij was een alleenstaande moeder wiens dochter naast haarzelf het slachtoffer werd van een “gang rape” en de politie tevergeefs gebeld had toen hetzelfde tafereel zich bij haar onderbuurvrouw voltrok. Een rechter gaf de politie nadien zelfs gelijk en stelde dat de politie enkel een collectieve beschermingsverantwoordelijkheid heeft en geen individuele. De politie moet m.a.w. niet eens op elke melding ingaan. Toen Sheila Parker nadien een wapen wou kopen, was dat verboden.
Tom Palmer, die zijn leven had weten redden door een wapen, mocht van de overheid zichzelf niet verdedigen. Dick Heller, die een inbraak verijdelde met zijn wapen, mocht van de overheid geen wapen hebben. Sheila Parker, die een meervoudige “gang rape” had kunnen afwentelen, kon niet op de politie rekenen, maar mocht ook zelf geen wapen hebben. Deze schrijnende voorbeelden toonden het failliet van de verbodscultuur aan. Het Amerikaanse Hooggerechtshof stelde dan ook terecht dat wapenbezit een individueel burgerrecht was en blijft, en dat elke persoon op Amerikaanse bodem een wapen mag bezitten. Het gezond verstand heeft eindelijk gezegevierd.
Want ook al bestaan er nog duizenden regeltjes en reguleringen die het Tweede Amendement aan banden leggen, toch heeft het Amerikaanse Hooggerechtshof in "D.C. vs. Heller" duidelijk de richting van het debat aangegeven. De richting van uitgebreide vrijheid en individuele verantwoordelijkheid. Hopelijk verandert de gretigheid van Barack Obama met zijn ultra-linkse benoemingen daar niets aan... Het Tweede Amendement gaat immers om een dubbele bescherming: enerzijds als "check" tegenover een tirannieke overheid, en anderzijds als een middel om zichzelf tegen derden te beschermen. De draagwijdte van het Tweede Amendement is een andere discussie. Volgens mij omvat die het recht om alle soorten wapens tot en met het standaardwapen van het Amerikaanse leger te bezitten én te dragen. In de 18de eeuw was dat een Musket, vandaag dus een M-4.
Dit artikel verscheen ook op de metablogs "In Flanders Fields", "Het Vrije Volk" en "De Vrijspreker", alsmede elders op het internet.
Meer over deze cruciale rechtszaak op http://dcguncase.com/blog/.
"In het kader van de inzameling en vernietiging van bijna 130.000 wapens in België zijn de volgende bemerkingen en kanttekeningen zeker op hun plaats," aldus Daniël Beets, de voorzitter van de AVWL, in een e-mail naar uw dienaar. De AVWL is een vzw die zich actief inzet voor de verdediging van schutters en wapenliefhebbers in België. In november 2007 had ik Daniël Beets, toen nog AVWL-ondervoorzitter, als gastspreker naar Leuven gehaald voor een "Blauwe Maandag" van het Liberaal Vlaams Studentenverbond. Beets mocht dan al wel veel gematigder zijn in het verdedigen van wapens dan zijn Amerikaanse evenknie, wijlen Charlton Heston, maar toch hield zijn bevlogen pleidooi toen zeker ook steek. En nu opnieuw is zijn niet malse kritiek volledig terecht. Vandaar dat ik zijn reactie op de recente berichten dat er in België onder de nieuwe wapenwet bijna 130,000 vuurwapens vernietigd zijn, hieronder integraal overneem. Ik ben het met hem eens.
Meer wapeninfo op www.gunfacts.be en www.daaa-avwl.org.
1. In het kader van de onrustwekkende berichten rond het in omloop zijn van 2 miljoen wapens (vooral illegale), die rondgestrooid werden na het drama in Antwerpen mag men, objectief gezien, gerust stellen dat de inzameling een volledige mislukking is.Dit stuk van Daniël Beets werd ook naar andere media gestuurd.
2. Het overgrote deel van de ingezamelde wapens zijn wapens die vroeger reeds legaal geregistreerd waren, als dusdanig opgespoord en waarvan de eigenaars onder dwang hun wapens afhandig gemaakt werden omdat zij niet voldeden aan de nieuwe opgelegde voorwaarden en met als cynische noot dat men hen dan nog een document liet tekenen waarin zij verklaarden dat zij “vrijwillig afstand” deden van hun wapens.
3. De overheid en vooral de media hebben aan de mensen verzwegen dat zij hun wapens volledig legaal konden overdragen aan erkende of vergunde personen en zo een geldelijk deel van hun bezit konden recupereren. De betrokken mensen, maar ook de politiediensten werden slecht geïnformeerd en werden vooral opgejaagd, terwijl er van in het begin reeds aanwijzingen waren dat de wet zou veranderd moeten worden. Alleen de nadruk werd gelegd op het inleveren.
4. De wapens werden zo vlug mogelijk vernietigd terwijl er een nochtans een bezwaarschrift lopende was bij het Grondwettelijk Hof over de eigenlijke onteigening zonder vergoeding wat deze “inzameling” uiteindelijk was. De uitspraak van het Grondwettelijk Hof gaf de klagers gelijk waardoor het wapenbezit zonder munitie mogelijk werd voor de mensen die onder de “inzamelingsvoorwaarden” vielen. Door het feit dat men de gedupeerden verplicht had een document te tekenen waarin zij “vrijwillig afstand” deden hebben zij hun recht op vergoeding op een oneerlijke manier verloren. Vele mensen hebben op die manier ook onherroepelijk emotioneel verlies geleden door het verplicht inleveren van bijzondere herinneringstukken.
5. De wapens van criminelen werden niet ingezameld en er worden geen bijzondere acties gepland om die wapens te gaan zoeken in het criminele milieu. Criminelen worden zelden vervolgd voor hun illegaal wapenbezit. Eerbare burgers daarentegen, worden constant bedreigd met zware financiële en gevangenisstraffen indien zij vergeten hun wapens aan te geven. Momenteel zijn er daarbij nog duizenden mensen die dachten dat al die heisa niet op hen van toepassing was.
6. Sinds de inzameling is de criminaliteit niet gedaald. Sommige criminaliteitscijfers zijn gedaald, alleen omdat sommige feiten niet meer geregistreerd worden of omdat sommige politiediensten weigeren om nog PV op te stellen van feiten of omdat getroffen burgers de moeite niet meer willen doen om urenlang te wachten voor een aangifte die toch niet opgevolgd wordt en die daarenboven moedeloos geworden zijn bij het vaststellen van de straffeloosheid van de opgepakte criminelen.
7. De zelfgenoegzaamheid van gouverneur Denys over de geboekte “resultaten” en door hem daarbij verklaarde verbetering van de veiligheid, staat in schril kontrast met de verhoging van het aantal zware criminele feiten in zijn provincie. Het is daar, onder andere, op vele plaatsen gemeengoed geworden dat sommige van onze Turkse medeburgers elkaar beschieten met hun illegale wapens om hun conflicten uit te vechten. Wij horen hier ook nooit over vervolgingen voor illegaal wapenbezit.
8. Bovendien is gouverneur Denys zelf niet vies van illegale praktijken bij zijn tegengaan van de toepassing van de nieuwe wapenwet in zijn provincie. Het is inderdaad zo dat de nieuwe wet ingevoerd werd om een uniforme behandeling van de aanvragen op te leggen, hetgeen in de meeste provincies wel degelijk gebeurt. Gouverneur Denys lapt echter de wet aan zijn laars en legt bijzondere illegale voorwaarden op voor de afgifte van vergunningen aan mensen met een legitieme reden omdat hij, om persoonlijke redenen, tegen legaal wapenbezit is.
Is het dan willekeur van een overheidsdienst tegenover eerbare burgers die gouverneur Denys als persoonlijke doelstelling heeft bij zijn ontwapeningsdrang van diezelfde eerbare burgers? Is het dan die willekeur die gouverneur Denys op het oog heeft wanneer hij spreekt over meer “veiligheid”, dit terwijl zijn provincie gebukt gaat onder een grote criminaliteit en onveiligheid?
Is een eerste vereiste voor meer veiligheid eerder niet dat toch ten minste de gouverneur zich aan de wet houdt?
Wanneer een ambtenaar, wat een gouverneur in feite is, zich straffeloos te buiten gaat aan illegale praktijken, wat is de geloofwaardigheid van die overheid dan nog waard?
Meer wapeninfo op www.gunfacts.be en www.daaa-avwl.org.
Enkele weken geleden werd het akkoord tussen het centrumrechtse "Forza Italia" van Silvio Berlusconi en de post-fascistische "Alleanza Nazionale" van Gianfranco Fini een feit in Italië. Samen met een hele resem kleinere rechtse partijen werd "Popolo della Liberta" boven het doopvont gehouden. De fusie van politiek rechts in Italië werd zo grotendeels bewaarheid. Van de regeringspartijen kozen enkel de extreem-rechtse "Lega Nord" van Umberto Bossi en de regionalistische "Movimento per le Autonomia" van Raffaele Lombardo ervoor om een onafhankelijke koers te blijven varen. De Noordelijke Liga kon als Padanische partij geen fusie aangaan met pan-Italiaanse partijen en de Autonomiebeweging kon zich niet verzoenen met Berlusconi's alleenheerschappij. Lombardo liet zijn partij nadien opgaan in de pan-Europese partij "Libertas" waar ook de kleine rechtse partijen "Pensionati", "La Destra" en "Alleanza di Centro" hun toevlucht gezocht hebben. De eerste gevolgen van deze herverkaveling van het Italiaanse politieke spectrum lieten ook niet lang op zich wachten.
Doordat de Duitse CDU in de volgende Europese verkiezingen veel zetels zal verliezen en de Britse Tories een eigen fractie zullen vormen, geven alle peilingen aan dat Berlusconi's "Volk van de Vrijheid" de grootste partij zal worden binnen de fractie van de Europese Volkspartij. Berlusconi liet er dan ook geen twijfel over bestaan dat hij de EVP-kandidaat voor het parlementsvoorzitterschap niet zal aanvaarden en dat hij zijn eigen Mario Mauro als voorzitterskandidaat naar voren zal schuiven. Maar uiteindelijk waren het toch vooral zijn radicale standpunten inzake immigratie en criminaliteit die de meeste Europese landen zorgen baren. Zo maakte de regering-Berlusconi bijvoorbeeld illegalen en hun helpers tot misdadigers. Italianen die illegalen helpen kunnen in de toekomst tot 3 jaar effectieve celstraf krijgen en de illegalen zelf kunnen tot 12,500 EUR beboet worden. Ook de beslissing van Berlusconi vorige week om twee schepen met Afrikaanse immigranten terug te sturen zonder de inzittenden ook maar de kans te geven hun aanvraag voor politiek asiel in te dienen, stootte in het buitenland op groot verzet.
Verder krijgt het Italiaanse leger vier maanden de tijd om politietaken uit te oefenen, illegalen op te jagen en het onveiligheidsgevoel aan te pakken. Vooral in grote steden maken soldaten al enige tijd deel uit van het straatbeeld. Maar uiteindelijk was het toch vooral de maatregel om privé-milities en vigilantisme te legaliseren die de wereld met verstomming deed slaan. De militarisering van Italië en de inzet van burgerwachten maken de vergelijking van Berlusconi's Italië met dat van Benito Mussolini nu eenmaal vanzelfsprekend. Ikzelf heb echter meer problemen met de inzet van Italiaanse soldaten tegen Italiaanse burgers op Italiaanse bodem dan met het binnen de wet brengen van paramilitaire groepen. Het eerste kenmerkt in mijn ogen een dictatuur, het tweede net een vrij land. In het Romeinse Rijk mochten legioenen met hun leider Italië niet binnen en mochten geen legioenen Rome binnen. In de Verenigde Staten bestaat er zoiets als de "Posse Commitatus Act" die de President verbiedt om soldaten in te zetten op Amerikaanse bodem zonder vraag van de lokale gouverneur. Het leger is overal onder de controle van het parlement geplaatst. Dit alles gebeurde met de angst in het achterhoofd voor een junta. Daarom kan ik de inzet van soldaten voor veiligheidstaken nooit aanvaarden.
Persoonlijk ben ik immers ook sterk gekant tegen een staand leger in vredestijd, maar dat is een gans andere discussie... Net daarom ben ik tegelijkertijd ook zo'n voorstander van milities en vrij wapenbezit. Let wel op dat in mijn optiek de wet zelf niet noodzakelijk moet veranderen. Geweld, afpersing en moord blijven ook na de legalisering van wapens en milities strafbare feiten. Ook militieleden zullen vervolgd worden voor hun misdaden, net zoals dat bij individuele burgers het geval is. Ik zie dan ook geen enkel bezwaar tegen de toelating van burgerwachten. Het waren zulke milities die de onafhankelijkheid van de VS en de neutraliteit van Zwitserland gegarandeerd hebben. Verder zijn er via de website van organisaties zoals de NRA ook lijsten beschikbaar met voorbeelden van schooldrama's en misdaden die voorkomen zijn door het doortastend optreden van milities en/of individuele geweer-eigenaars. Als de politie faalt, en dat doet ze meer dan geregeld, moeten de burgers de mogelijkheid hebben om hun eigen leven en eigendom, en dat van hun geliefden, te beschermen. Zo'n opvatting karakteriseert immers een echt volk van vrijheid. Jammer dat Berlusconi in Italië niet consequent die vrijheid predikt. Maar ja, alle begin is moeilijk...
Dit stuk verscheen ook bij Het Vrije Volk en In Flanders Fields.
Meer over de militiebeweging op www.barefootsworld.net.
Doordat de Duitse CDU in de volgende Europese verkiezingen veel zetels zal verliezen en de Britse Tories een eigen fractie zullen vormen, geven alle peilingen aan dat Berlusconi's "Volk van de Vrijheid" de grootste partij zal worden binnen de fractie van de Europese Volkspartij. Berlusconi liet er dan ook geen twijfel over bestaan dat hij de EVP-kandidaat voor het parlementsvoorzitterschap niet zal aanvaarden en dat hij zijn eigen Mario Mauro als voorzitterskandidaat naar voren zal schuiven. Maar uiteindelijk waren het toch vooral zijn radicale standpunten inzake immigratie en criminaliteit die de meeste Europese landen zorgen baren. Zo maakte de regering-Berlusconi bijvoorbeeld illegalen en hun helpers tot misdadigers. Italianen die illegalen helpen kunnen in de toekomst tot 3 jaar effectieve celstraf krijgen en de illegalen zelf kunnen tot 12,500 EUR beboet worden. Ook de beslissing van Berlusconi vorige week om twee schepen met Afrikaanse immigranten terug te sturen zonder de inzittenden ook maar de kans te geven hun aanvraag voor politiek asiel in te dienen, stootte in het buitenland op groot verzet.
Verder krijgt het Italiaanse leger vier maanden de tijd om politietaken uit te oefenen, illegalen op te jagen en het onveiligheidsgevoel aan te pakken. Vooral in grote steden maken soldaten al enige tijd deel uit van het straatbeeld. Maar uiteindelijk was het toch vooral de maatregel om privé-milities en vigilantisme te legaliseren die de wereld met verstomming deed slaan. De militarisering van Italië en de inzet van burgerwachten maken de vergelijking van Berlusconi's Italië met dat van Benito Mussolini nu eenmaal vanzelfsprekend. Ikzelf heb echter meer problemen met de inzet van Italiaanse soldaten tegen Italiaanse burgers op Italiaanse bodem dan met het binnen de wet brengen van paramilitaire groepen. Het eerste kenmerkt in mijn ogen een dictatuur, het tweede net een vrij land. In het Romeinse Rijk mochten legioenen met hun leider Italië niet binnen en mochten geen legioenen Rome binnen. In de Verenigde Staten bestaat er zoiets als de "Posse Commitatus Act" die de President verbiedt om soldaten in te zetten op Amerikaanse bodem zonder vraag van de lokale gouverneur. Het leger is overal onder de controle van het parlement geplaatst. Dit alles gebeurde met de angst in het achterhoofd voor een junta. Daarom kan ik de inzet van soldaten voor veiligheidstaken nooit aanvaarden.
Persoonlijk ben ik immers ook sterk gekant tegen een staand leger in vredestijd, maar dat is een gans andere discussie... Net daarom ben ik tegelijkertijd ook zo'n voorstander van milities en vrij wapenbezit. Let wel op dat in mijn optiek de wet zelf niet noodzakelijk moet veranderen. Geweld, afpersing en moord blijven ook na de legalisering van wapens en milities strafbare feiten. Ook militieleden zullen vervolgd worden voor hun misdaden, net zoals dat bij individuele burgers het geval is. Ik zie dan ook geen enkel bezwaar tegen de toelating van burgerwachten. Het waren zulke milities die de onafhankelijkheid van de VS en de neutraliteit van Zwitserland gegarandeerd hebben. Verder zijn er via de website van organisaties zoals de NRA ook lijsten beschikbaar met voorbeelden van schooldrama's en misdaden die voorkomen zijn door het doortastend optreden van milities en/of individuele geweer-eigenaars. Als de politie faalt, en dat doet ze meer dan geregeld, moeten de burgers de mogelijkheid hebben om hun eigen leven en eigendom, en dat van hun geliefden, te beschermen. Zo'n opvatting karakteriseert immers een echt volk van vrijheid. Jammer dat Berlusconi in Italië niet consequent die vrijheid predikt. Maar ja, alle begin is moeilijk...
Dit stuk verscheen ook bij Het Vrije Volk en In Flanders Fields.
Meer over de militiebeweging op www.barefootsworld.net.
Mijn opvolger aan het hoofd van de Blauwdruk-redactie oogstte bij mij uitermate veel bijval met zijn laatste artikel. Op een duidelijke zeer leesbare manier maakte Jan Reyntjens immers de case voor vrij wapenbezit in België en maakte hij brandhout met de nieuwe wapenwet. Hij stoelde zijn redenering niet enkel op de tal van praktische problemen, maar ook op rechtsfilosofische en liberaal-ideologische gronden, en op zuivere statistieken. Aanleiding tot zijn stuk was een recent hoorcollege aan de K.U. Leuven over de Amerikaanse Grondwet en haar talrijke amendementen. Toen het in die context over het beruchte “second amendement” ging, liet de professor zich daar ontvallen hoe onvoorstelbaar zij het wel vond dat men in de VS vrij wapenbezit nog steeds normaal lijkt te vinden. Wat Jan Reyntjens, net zoals ikzelf, eerder onvoorstelbaar vindt, is dat men het hier in België blijkbaar normaal vindt dat de overheid de burgers het recht op zelfverdediging ontzegt. Uit dit authentiek ongenoegen met de gangbare nonsens in het debat ontsproot onderstaande mooie argumentatie.
Gewapende burgers zijn de ergste nachtmerrie voor iedere dictator en tiran. Want de geschiedenis leert ons dat gewapende burgers zich altijd met hand en tand zullen blijven verzetten tegen onderdrukking en dictatuur. Deze les werd dan ook zeer ter harte genomen door figuren als Jozef Stalin en Adolf Hitler, die het bezit van wapens in hun eigen land en daarna in hun bezette gebieden onmiddellijk bij decreet verboden. Deze wapenwetten werden door de nazi’s streng toegepast, maar ze konden toch niet voorkomen dat een golf van ondergrondse verzetsbewegingen hen de rest van de oorlog zou dwarsbomen. Voor de Joden kwam het verzet echter te laat, zij waren reeds voor het begin van de oorlog ontwapend en konden zich dus niet verdedigen tegen hun deportatie die het einde voor zo velen betekende. Niet dat ik de Belgische overheid van genocide wil betichten, maar waakzaamheid blijft toch nog wel steeds geboden als een staat het recht van burgers om zich te verdedigen afneemt of sterk reguleert.
Maar hoe komt het nu dat wat men in de Verenigde Staten de normaalste zaak ter wereld vindt, in België zo'n taboe is geworden de laatste jaren? Beide landen danken hun onafhankelijkheid immers aan een opstand van gewapende burgers tegen een buitenlandse mogendheid. Toch is er een fundamenteel verschil in hoe beide landen zich nadien ontwikkeld hebben. Hoewel de Amerikanen tijdens hun onafhankelijkheidsstrijd op de steun van onder meer Spanje en Frankrijk konden rekenen, hebben zij in de jaren na hun onafhankelijkheid nooit beroep gedaan op deze bondgenoten om hen uit de problemen te halen. Verlichte denkers zoals Thomas Jefferson zagen de gevaren van verstrikkende allianties in en vielen liever terug op goed bewapende burgermilities om zich te verdedigen tegen tirannie en buitenlandse veroveringsdrang. Deze milities hebben hun effectiviteit trouwens bewezen, o.a. toen meer dan 450,000 Amerikanen hun vrijheid verdedigden tegen de Britten in de Oorlog van 1812. Ook Zwitserland heeft haar geschiedenis van neutraliteit bij internationale conflicten te danken aan een groot aantal wapenbezitters en goed draaiende burgermilities.
In België verliep het evenwel anders. Wat begon als een kleine opstand voor meer autonomie escaleerde al snel tot een regelrechte revolutie met de onafhankelijkheid van de Zuidelijke Nederlanden als nieuw doel. Deze gebeurtenis ging uiteraard niet onopgemerkt voorbij, en het duurde dan ook niet lang voor de Europese grootmachten zich met deze zaak gingen bemoeien. Plannen voor een aansluiting bij Frankrijk werden door Groot-Brittannië van tafel geveegd, evenals het voorstel om de voormalige Franse kroonprins het koningschap van België aan te bieden. Het was eveneens Groot-Brittannië dat Nederland onder druk zette om de Belgische staat te erkennen in het zogenaamde Verdrag van Londen van 1839. In dit verdrag beloofde de Europese grootmachten de neutraliteit van België te respecteren. Niet alleen had het Belgische volk dus weinig te zeggen over het ontstaan van hun land, ze kregen bovendien de garantie van de machtigste naties van dat moment dat hun neutraliteit gerespecteerd zou worden. Een burgermilitie was dan ook niet echt noodzakelijk voor het voortbestaan van het land, en zo ontbrak in België de voedingsbodem voor een gezonde traditie van burgerlijk wapenbezit. Dit in tegenstelling tot de Verenigde Staten.
Toch was de wapenwet in België tot voor kort nog vrij liberaal. De wet stamde uit 1933 en stelde dat sport- en jachtwapens, mits registratie, vrij aangekocht konden worden. Voor oorlogswapens was een speciale vergunning nodig. Dit alles veranderde toen een zekere Hans Van Themsche besloot een wapen aan te kopen en daarmee enkele onschuldige mensen op straat neer te kogelen. Het hele land stond in rep en roer, het zoveelste geval van ‘zinloos geweld’ bracht een volkswoede teweeg die niet meer gezien was sinds de tijd van de Dutroux-affaire. De snelheid waarmee de politiek op deze gebeurtenis reageerde was al even ongezien. Alle partijen waren het er op enkele uren tijd over eens dat een herziening van de wapenwet nodig was . Op een week tijd werd een bijzonder strenge en ondoordachte nieuwe wapenwet door het parlement gejaagd. Dit zonder eerst de gemoederen te laten bedaren en na te denken over de diepgaande implicaties van deze nieuwe wet. Ze kon dan ook onmiddellijk rekenen op felle kritiek van schuttersverenigingen én de politievakbond. Het hallucinante resultaat liet dan ook niet lang op zich wachten. Onschuldige burgers werden ontwapend, kostbare erfstukken ‘verdwenen’ bij pogingen om ze te laten registreren en politieagenten moesten een attest van mentale gezondheid gaan halen om hun dienstwapen te mogen dragen. Dit terwijl illegale wapens rustig bleven waar ze altijd al geweest waren: in de handen van criminelen. En heeft deze ultrastrenge wet iets gedaan om dergelijke drama’s te verkomen? Minder dan een jaar na het doorvoeren ervan werd een jongeman op straat doodgestoken voor een sigaret, en nog begin dit jaar werd het land diep geschokt door de laffe moorden van Kim De Gelder.
Ook buiten België is genoeg bewijsmateriaal te vinden om aan te tonen dat dergelijke wetten inefficiënt zijn. Een voorbeeldland dat door tegenstanders van wapenbezit vaak word aangehaald is Japan. Vuurwapens zijn er verboden, met uitzondering van een beperkt aantal jagers. Wat is nu het resultaat? Een moordcijfer vergelijkbaar met zwaarbewapende landen zoals Duitsland en Noorwegen, en één van de hoogste zelfmoordcijfers ter wereld. Een ander vaak gebruikt voorbeeld is uiteraard ‘cowboyland’ Amerika. In de VS zijn er om en bij de 90 vuurwapens in oploop per 100 inwoners. Klinkt gevaarlijk? De statistieken spreken dit echter tegen. Tussen 1996 en 2005 is het moordcijfer in de VS met 15% gedaald, en het aantal gewapende overvallen met 22%, dit terwijl het vuurwapenbezit wel constant toenam. Het omgekeerde is eveneens waar, Washington DC, dat sinds 1976 de strengste wapenwet van alle Amerikaanse staten kent, zag zijn moordcijfer in 15 jaar tijd meer dan verdrievoudigen. Deze ‘prestatie’ leverde Washington de bijnaam ‘Murder Capital’, USA op. Intussen is het aantal moorden daar terug gedaald, maar het steekt nog steeds met kop en schouders boven alle andere Amerikaanse steden uit. Het hoeft denk ik verder geen betoog dat de vermeende correlatie tussen wapenbezit en misdaad ronduit fout is. Daarbij besliste ook het Amerikaanse Hooggerechtshof recentelijk (Heller vs. D.C.) dat het wapenverbod in het District of Columbia in strijd zou zijn met de Grondwet en herzien moet worden.
Het heeft geen enkele zin om het recht op vrij wapenbezit van de burger af te nemen. Het enige wat dit doet, is namelijk een klimaat creëren waarin potentiële criminelen weten dat zij geen gewapende tegenstand hoeven te verwachten van hun slachtoffers, en dus ongestoord hun gang kunnen gaan. De afwezigheid van een afschrikmiddel zoals een vuurwapen, zet met andere woorden het hek wagenwijd open voor mensen die anders misschien niet de stap naar de misdaad zouden zetten. Bovendien houden dergelijke wetten criminelen niet tegen van een wapen te houden, zij hebben immers geen respect voor de wet. Een populair gezegde gaat dan ook als volgt: "when guns are outlawed, only outlaws will have guns!"
En nog iets dat enorm storend is, is het feit dat mensen die het recht op vrij wapenbezit verdedigen steevast worden afgeschilderd als asociale, schietgrage ‘rednecks’ die België tot een modern Wilde Westen willen herschapen (een beeld dat overigens totaal fout is, zoals hierboven geïllustreerd). Men verwijt hen ook steeds dat zij paranoïde figuren zouden zijn die bang zijn van hun medemens en inspelen op een vals onveiligheidsgevoel. Het tegendeel is echter waar. Het zijn net diegenen die hun medeburgers willen ontwapenen die geen vertrouwen hebben in hun medemens. Combineer dit met de hedendaagse pers en hun niet-aflatende honger naar schokkende en sensationele verhalen, en je krijgt een ‘recipe for disaster’ dat het onveiligheidsgevoel verder in de hand werkt en ons weer een stap dichter bij de politiestaat brengt.
Het zijn dan ook enkel de echte liberalen met een rotsvast geloof in de mensheid die hun medeburgers in deze tijden van bijtend cynisme nog durven vertrouwen met vuurwapens. De rest lijkt zijn geloof in de individuele verantwoordelijkheid te hebben verloren, of heeft er nooit in geloofd. Want dit wordt maar al te vaak over het hoofd gezien: het bezit van een wapen is immers een verantwoordelijkheid net als het opvoeden van kinderen, rijden met een wagen en het bezitten van geld. En net zoals met het bezit van een wapen kan men door onverantwoord met deze zaken om te springen zware schade aanrichten. Het is nu onderhand wel duidelijk dat het echte probleem niet bij het wapenbezit zelf ligt dan wel bij die enkelingen die over de schreef gaan en menselijke drama’s aanrichten. Maar daar helpt geen enkele regulering iets aan. En net daarom is het tijd dat de overheid laat zien dat zij de burgers vertrouwt, dat vrijheid niet iets is om bang voor te zijn. Geef ons de kans om te bewijzen dat wij verantwoord met wapens kunnen omspringen!
Dit artikel van Jan Reyntjens verscheen ook in Blauwdruk.
Meer teksten van hem op www.blauwdruk.be.
Gewapende burgers zijn de ergste nachtmerrie voor iedere dictator en tiran. Want de geschiedenis leert ons dat gewapende burgers zich altijd met hand en tand zullen blijven verzetten tegen onderdrukking en dictatuur. Deze les werd dan ook zeer ter harte genomen door figuren als Jozef Stalin en Adolf Hitler, die het bezit van wapens in hun eigen land en daarna in hun bezette gebieden onmiddellijk bij decreet verboden. Deze wapenwetten werden door de nazi’s streng toegepast, maar ze konden toch niet voorkomen dat een golf van ondergrondse verzetsbewegingen hen de rest van de oorlog zou dwarsbomen. Voor de Joden kwam het verzet echter te laat, zij waren reeds voor het begin van de oorlog ontwapend en konden zich dus niet verdedigen tegen hun deportatie die het einde voor zo velen betekende. Niet dat ik de Belgische overheid van genocide wil betichten, maar waakzaamheid blijft toch nog wel steeds geboden als een staat het recht van burgers om zich te verdedigen afneemt of sterk reguleert.
Maar hoe komt het nu dat wat men in de Verenigde Staten de normaalste zaak ter wereld vindt, in België zo'n taboe is geworden de laatste jaren? Beide landen danken hun onafhankelijkheid immers aan een opstand van gewapende burgers tegen een buitenlandse mogendheid. Toch is er een fundamenteel verschil in hoe beide landen zich nadien ontwikkeld hebben. Hoewel de Amerikanen tijdens hun onafhankelijkheidsstrijd op de steun van onder meer Spanje en Frankrijk konden rekenen, hebben zij in de jaren na hun onafhankelijkheid nooit beroep gedaan op deze bondgenoten om hen uit de problemen te halen. Verlichte denkers zoals Thomas Jefferson zagen de gevaren van verstrikkende allianties in en vielen liever terug op goed bewapende burgermilities om zich te verdedigen tegen tirannie en buitenlandse veroveringsdrang. Deze milities hebben hun effectiviteit trouwens bewezen, o.a. toen meer dan 450,000 Amerikanen hun vrijheid verdedigden tegen de Britten in de Oorlog van 1812. Ook Zwitserland heeft haar geschiedenis van neutraliteit bij internationale conflicten te danken aan een groot aantal wapenbezitters en goed draaiende burgermilities.
In België verliep het evenwel anders. Wat begon als een kleine opstand voor meer autonomie escaleerde al snel tot een regelrechte revolutie met de onafhankelijkheid van de Zuidelijke Nederlanden als nieuw doel. Deze gebeurtenis ging uiteraard niet onopgemerkt voorbij, en het duurde dan ook niet lang voor de Europese grootmachten zich met deze zaak gingen bemoeien. Plannen voor een aansluiting bij Frankrijk werden door Groot-Brittannië van tafel geveegd, evenals het voorstel om de voormalige Franse kroonprins het koningschap van België aan te bieden. Het was eveneens Groot-Brittannië dat Nederland onder druk zette om de Belgische staat te erkennen in het zogenaamde Verdrag van Londen van 1839. In dit verdrag beloofde de Europese grootmachten de neutraliteit van België te respecteren. Niet alleen had het Belgische volk dus weinig te zeggen over het ontstaan van hun land, ze kregen bovendien de garantie van de machtigste naties van dat moment dat hun neutraliteit gerespecteerd zou worden. Een burgermilitie was dan ook niet echt noodzakelijk voor het voortbestaan van het land, en zo ontbrak in België de voedingsbodem voor een gezonde traditie van burgerlijk wapenbezit. Dit in tegenstelling tot de Verenigde Staten.
Toch was de wapenwet in België tot voor kort nog vrij liberaal. De wet stamde uit 1933 en stelde dat sport- en jachtwapens, mits registratie, vrij aangekocht konden worden. Voor oorlogswapens was een speciale vergunning nodig. Dit alles veranderde toen een zekere Hans Van Themsche besloot een wapen aan te kopen en daarmee enkele onschuldige mensen op straat neer te kogelen. Het hele land stond in rep en roer, het zoveelste geval van ‘zinloos geweld’ bracht een volkswoede teweeg die niet meer gezien was sinds de tijd van de Dutroux-affaire. De snelheid waarmee de politiek op deze gebeurtenis reageerde was al even ongezien. Alle partijen waren het er op enkele uren tijd over eens dat een herziening van de wapenwet nodig was . Op een week tijd werd een bijzonder strenge en ondoordachte nieuwe wapenwet door het parlement gejaagd. Dit zonder eerst de gemoederen te laten bedaren en na te denken over de diepgaande implicaties van deze nieuwe wet. Ze kon dan ook onmiddellijk rekenen op felle kritiek van schuttersverenigingen én de politievakbond. Het hallucinante resultaat liet dan ook niet lang op zich wachten. Onschuldige burgers werden ontwapend, kostbare erfstukken ‘verdwenen’ bij pogingen om ze te laten registreren en politieagenten moesten een attest van mentale gezondheid gaan halen om hun dienstwapen te mogen dragen. Dit terwijl illegale wapens rustig bleven waar ze altijd al geweest waren: in de handen van criminelen. En heeft deze ultrastrenge wet iets gedaan om dergelijke drama’s te verkomen? Minder dan een jaar na het doorvoeren ervan werd een jongeman op straat doodgestoken voor een sigaret, en nog begin dit jaar werd het land diep geschokt door de laffe moorden van Kim De Gelder.
Ook buiten België is genoeg bewijsmateriaal te vinden om aan te tonen dat dergelijke wetten inefficiënt zijn. Een voorbeeldland dat door tegenstanders van wapenbezit vaak word aangehaald is Japan. Vuurwapens zijn er verboden, met uitzondering van een beperkt aantal jagers. Wat is nu het resultaat? Een moordcijfer vergelijkbaar met zwaarbewapende landen zoals Duitsland en Noorwegen, en één van de hoogste zelfmoordcijfers ter wereld. Een ander vaak gebruikt voorbeeld is uiteraard ‘cowboyland’ Amerika. In de VS zijn er om en bij de 90 vuurwapens in oploop per 100 inwoners. Klinkt gevaarlijk? De statistieken spreken dit echter tegen. Tussen 1996 en 2005 is het moordcijfer in de VS met 15% gedaald, en het aantal gewapende overvallen met 22%, dit terwijl het vuurwapenbezit wel constant toenam. Het omgekeerde is eveneens waar, Washington DC, dat sinds 1976 de strengste wapenwet van alle Amerikaanse staten kent, zag zijn moordcijfer in 15 jaar tijd meer dan verdrievoudigen. Deze ‘prestatie’ leverde Washington de bijnaam ‘Murder Capital’, USA op. Intussen is het aantal moorden daar terug gedaald, maar het steekt nog steeds met kop en schouders boven alle andere Amerikaanse steden uit. Het hoeft denk ik verder geen betoog dat de vermeende correlatie tussen wapenbezit en misdaad ronduit fout is. Daarbij besliste ook het Amerikaanse Hooggerechtshof recentelijk (Heller vs. D.C.) dat het wapenverbod in het District of Columbia in strijd zou zijn met de Grondwet en herzien moet worden.
Het heeft geen enkele zin om het recht op vrij wapenbezit van de burger af te nemen. Het enige wat dit doet, is namelijk een klimaat creëren waarin potentiële criminelen weten dat zij geen gewapende tegenstand hoeven te verwachten van hun slachtoffers, en dus ongestoord hun gang kunnen gaan. De afwezigheid van een afschrikmiddel zoals een vuurwapen, zet met andere woorden het hek wagenwijd open voor mensen die anders misschien niet de stap naar de misdaad zouden zetten. Bovendien houden dergelijke wetten criminelen niet tegen van een wapen te houden, zij hebben immers geen respect voor de wet. Een populair gezegde gaat dan ook als volgt: "when guns are outlawed, only outlaws will have guns!"
En nog iets dat enorm storend is, is het feit dat mensen die het recht op vrij wapenbezit verdedigen steevast worden afgeschilderd als asociale, schietgrage ‘rednecks’ die België tot een modern Wilde Westen willen herschapen (een beeld dat overigens totaal fout is, zoals hierboven geïllustreerd). Men verwijt hen ook steeds dat zij paranoïde figuren zouden zijn die bang zijn van hun medemens en inspelen op een vals onveiligheidsgevoel. Het tegendeel is echter waar. Het zijn net diegenen die hun medeburgers willen ontwapenen die geen vertrouwen hebben in hun medemens. Combineer dit met de hedendaagse pers en hun niet-aflatende honger naar schokkende en sensationele verhalen, en je krijgt een ‘recipe for disaster’ dat het onveiligheidsgevoel verder in de hand werkt en ons weer een stap dichter bij de politiestaat brengt.
Het zijn dan ook enkel de echte liberalen met een rotsvast geloof in de mensheid die hun medeburgers in deze tijden van bijtend cynisme nog durven vertrouwen met vuurwapens. De rest lijkt zijn geloof in de individuele verantwoordelijkheid te hebben verloren, of heeft er nooit in geloofd. Want dit wordt maar al te vaak over het hoofd gezien: het bezit van een wapen is immers een verantwoordelijkheid net als het opvoeden van kinderen, rijden met een wagen en het bezitten van geld. En net zoals met het bezit van een wapen kan men door onverantwoord met deze zaken om te springen zware schade aanrichten. Het is nu onderhand wel duidelijk dat het echte probleem niet bij het wapenbezit zelf ligt dan wel bij die enkelingen die over de schreef gaan en menselijke drama’s aanrichten. Maar daar helpt geen enkele regulering iets aan. En net daarom is het tijd dat de overheid laat zien dat zij de burgers vertrouwt, dat vrijheid niet iets is om bang voor te zijn. Geef ons de kans om te bewijzen dat wij verantwoord met wapens kunnen omspringen!
Dit artikel van Jan Reyntjens verscheen ook in Blauwdruk.
Meer teksten van hem op www.blauwdruk.be.
In every introductory economics class, students are taught about several fundamental concepts, including the relationship between means and ends, forward-looking behavior, the use of substitutes, opportunity cost, and the role of moral hazard. Further, we insist that these concepts can be used to help understand the world around us and have applicability far beyond the classroom. Yet, all too often, students fail to apply these lessons to serious policy issues. Instead of applying economics, they get blinded by knee-jerk reactions, hysteria, or ideology, reducing serious issues to bumper-sticker slogans. Gun control is one such issue in which a serious economic analysis can provide an important perspective. The public debate over gun control flares up following horrific incidents such as the 1999 Columbine High School shooting (15 victims), the 2005 Red Lake High School shooting (ten victims), or the 2007 Virginia Tech shooting (33 victims). Gun-control advocates immediately call for tighter restrictions or outright bans, while gun-ownership advocates begin quoting the Second Amendment to the Constitution or making claims about prying guns from their cold, dead fingers. The same arguments are rehashed, but no one applies basic economics to the issue.
Let’s recognize that in all of these cases, the killers have ends, or things they wish to accomplish. Those ends are generally obvious: they want to kill people. To accomplish those ends, they begin acquiring means in advance. They buy guns, bullets, chains, locks, flak jackets, and so forth. Further, they frequently begin documenting their plans well in advance. In other words, the killers engage in forward-looking behavior. After these events gun-control advocates generally decry the role played by guns and insist that had the shooters not owned guns, they could not have shot their victims. This is undeniably true. However, that is a far cry from claiming that without guns they would not have been able to kill their victims. These well-intentioned gun-control advocates never consider the common-sense economic concept of substitutes. Substitutes are goods that can replace each other, or alternate means to achieve the same ends. On a cold morning I can drink hot coffee or hot tea. To get to work I can drive a car or take public transportation. For entertainment I can watch television or go out to a movie. If government were to ban coffee I could still satisfy my desire for a hot beverage in the morning. If there were no public transportation I could still get to work. If all movie theaters were torn down I would still have entertainment choices. Eliminating a single means does not eliminate the end.
Further, when there are myriad substitutes to the same end - driving, taking the bus, taking the subway, riding a bike, walking, running, hitchhiking, skateboarding, roller skating, riding a motorcycle, riding a horse - eliminating a single means does not preclude the acting individual from achieving that end. So it is with gun control and mass killing. The killers at Columbine and Virginia Tech all planned their activities in advance, acquiring resources and determining where, when, and how to strike. Had one method of killing been foreclosed to them, they could simply have found substitutes. In other words, even had they been unable to acquire guns, they still could have achieved their ends of killing their classmates and teachers. So what are possible substitute goods available to these killers? For starters, they could have used machetes. Now, such weapons may sound exotic or hard to acquire, but they’re not. One of my friends grew up in a small town in Iowa, and every summer he would “walk beans.” This field labor involves several teenagers walking up and down the rows of a bean field with a “corn knife”, a wooden handle with an 18-inch blade. The boys would hack at any corn that grew in the bean field. Every teenage boy (and many girls) in the area had a corn knife. So imagine a would-be killer armed with that kind of weapon. It would be harder for him to walk into a roomful of people, since others could overpower him. But it would be easy enough to use it and kill people in isolated circumstances - for example, in the laundry room, in the bathroom, or in a library carrel. An assailant could rack up a large number of victims before anyone found out that he was on the rampage. The lack of a gun would not be sufficient to prevent a dozen or more deaths. On a school campus a forward-looking potential mass killer could figure out a way to deliver poison into the water system, murdering a large number of people without having to resort to guns.
Perhaps the easiest option involves a high-speed car. Occasionally, we read about some person who loses control of a car and hits a crowd of pedestrians, injuring or killing them. It is no great stretch of the imagination to consider that a would-be killer could do this on purpose. In fact, this could be done several times in short order, driving at high speed into a crowd outside one building and then leaving the scene in order to do it again outside another building. Campus pedestrian flows are predictable; it would be easy to injure or kill dozens of people in this manner. Further, it is not unusual to read about car bombs and other terrorist activities all over the world. Such things occur on a regular basis, killing or wounding dozens of people. In fact, this type of mass killing occurs so frequently that we are nearly immune to news of it. By contrast, mass shootings are so unusual that we are always affected by them. Substitutes occur not just in goods, but also in government policies. In 1981 Morton Grove, Illinois, passed a handgun ban. Partly in response, in 1982 the city council of Kennesaw, Georgia, passed an ordinance requiring every home to have at least one gun. The town substituted a mandatory-gun policy for a no-gun policy. Currently, the crime rate in Kennesaw is lower than the crime rate for its neighbors that do not have similar policies. Given the reduction in crime in Kennesaw, it seems that criminals also recognize the role played by substitutes. When choosing where to engage in crime, criminals are apparently substituting neighboring towns, such as Marietta, Smyrna, and Alpharetta, for Kennesaw.
Many schools have policies against firearms on campus. These policies exemplify another pair of key economics concepts: moral hazard and information asymmetry. Moral hazard occurs when one party is not fully liable for negative consequences of his actions. For example, if you have car insurance that does not cover theft, you are likely to be diligent about locking your car, parking in a safe area, or using Lojack or some other theft-recovery system. But if your car insurance covers theft, you may be less diligent, since you will get a new car if the current one is stolen. When a school has an anti-firearm policy, the policymakers are not the ones who must suffer the negative consequences. If a would-be killer arrives at school and discovers everyone else unarmed -students, faculty, and staff - the would-be killer is likely to be successful at creating mayhem and death. Yet the policymakers are not the ones at risk. The school board passes the policy, but the school board is not on the front lines next to the students, faculty, and staff when the would-be killer arrives. This is an example of moral hazard.
Information asymmetry occurs when one party to a transaction has more information than the other party and uses the difference to exploit the other party. Suppose, for example, I have a house for sale. I want to sell it because every time it rains, the basement fills with 3 feet of water. However, no one else knows this fact, and when you make an offer on the house I neglect to inform you of the problem. Had you been aware of it you would have acted differently in our negotiation, or perhaps you would not have made an offer at all. When an educational institution posts signs proclaiming a gun-free environment, they convey the message to students that they may have less fear of being shot. However, they convey the same message to the potential mass killer. The killers at Columbine and Virginia Tech had no fear of facing resistance by armed students or teachers because they were on gun-free campuses. The killers knew who had guns (they did) and who didn’t (everyone else), but no one else knew that. This information asymmetry allowed the killers to be far deadlier than they otherwise could have been.
So suppose these campuses had been pro-gun zones instead of anti-gun zones. Suppose the killers had faced the prospect of confronting armed opponents instead of unarmed victims. Note that this policy difference does not change the killers’ ends. However, it makes clear that the killer is far less likely to achieve those ends, regardless of the means selected. At some point, as risk rises and reward falls, even a would-be killer chooses to substitute video games and animated carnage for a murderous rampage and real carnage. Again, we could explore the role of substitutes in the defense of the potential victims. A student with a black belt in martial arts can handle herself in dangerous situations, but the cost involves years of preparation, the expense of lessons, and the forgoing of many other activities. A student with a calculator and a notebook, on the other hand, has almost no defense against any sort of aggressor.A physically large student has certain natural advantages, but a small student is at greater risk. But for all potential victims, a firearm is a great equalizer. Whether the student knows karate, is large or small, male or female does not matter. All students can be very effective in defense with a firearm.
Let’s even consider 9/11. Several groups of hijackers had their ends and their means. They intended to hijack planes to crash them into key targets such as the World Trade Center and Pentagon in order to cause death, panic, and terror. Unlike the hijackers, the law-abiding citizens on board those planes had no weapons. Had the hijackers faced the possibility of armed passengers, it seems unlikely that the terrorist plot would have even been carried out, much less carried out with such success. For that matter, the hijackings of 9/11 were themselves substitute terrorist activities. In 1993 terrorists detonated a bomb in the WTC’s underground parking structure in an attempt to topple the building and cause a chain reaction, with one tall building falling against another, thereby creating maximum damage and death. The bomb detonated, but the WTC did not fall. The failure of the blast did not change the terrorists’ ends; it merely led them to consider alternate means.
As with so many other issues, the issues of mass killing and gun control can be evaluated using basic economic concepts. Once we explore the ideas of substitutes, means and ends, moral hazard, and information asymmetry, we see that economic realities arise regardless of the wishes of well-intentioned people who call for restrictions on market behavior. Gun control will not solve the problems of society. It will only lead would-be killers to use substitutes.
Scott Kjar en Jason Robinson zijn als economieprofessoren verbonden aan de universiteiten van Dallas en New Orleans. Dit essay verscheen oorspronkelijk in het FEE-maandblad "The Freeman".
Meer over het recht op vrij wapenbezit op www.nra.org.
Let’s recognize that in all of these cases, the killers have ends, or things they wish to accomplish. Those ends are generally obvious: they want to kill people. To accomplish those ends, they begin acquiring means in advance. They buy guns, bullets, chains, locks, flak jackets, and so forth. Further, they frequently begin documenting their plans well in advance. In other words, the killers engage in forward-looking behavior. After these events gun-control advocates generally decry the role played by guns and insist that had the shooters not owned guns, they could not have shot their victims. This is undeniably true. However, that is a far cry from claiming that without guns they would not have been able to kill their victims. These well-intentioned gun-control advocates never consider the common-sense economic concept of substitutes. Substitutes are goods that can replace each other, or alternate means to achieve the same ends. On a cold morning I can drink hot coffee or hot tea. To get to work I can drive a car or take public transportation. For entertainment I can watch television or go out to a movie. If government were to ban coffee I could still satisfy my desire for a hot beverage in the morning. If there were no public transportation I could still get to work. If all movie theaters were torn down I would still have entertainment choices. Eliminating a single means does not eliminate the end.
Further, when there are myriad substitutes to the same end - driving, taking the bus, taking the subway, riding a bike, walking, running, hitchhiking, skateboarding, roller skating, riding a motorcycle, riding a horse - eliminating a single means does not preclude the acting individual from achieving that end. So it is with gun control and mass killing. The killers at Columbine and Virginia Tech all planned their activities in advance, acquiring resources and determining where, when, and how to strike. Had one method of killing been foreclosed to them, they could simply have found substitutes. In other words, even had they been unable to acquire guns, they still could have achieved their ends of killing their classmates and teachers. So what are possible substitute goods available to these killers? For starters, they could have used machetes. Now, such weapons may sound exotic or hard to acquire, but they’re not. One of my friends grew up in a small town in Iowa, and every summer he would “walk beans.” This field labor involves several teenagers walking up and down the rows of a bean field with a “corn knife”, a wooden handle with an 18-inch blade. The boys would hack at any corn that grew in the bean field. Every teenage boy (and many girls) in the area had a corn knife. So imagine a would-be killer armed with that kind of weapon. It would be harder for him to walk into a roomful of people, since others could overpower him. But it would be easy enough to use it and kill people in isolated circumstances - for example, in the laundry room, in the bathroom, or in a library carrel. An assailant could rack up a large number of victims before anyone found out that he was on the rampage. The lack of a gun would not be sufficient to prevent a dozen or more deaths. On a school campus a forward-looking potential mass killer could figure out a way to deliver poison into the water system, murdering a large number of people without having to resort to guns.
Perhaps the easiest option involves a high-speed car. Occasionally, we read about some person who loses control of a car and hits a crowd of pedestrians, injuring or killing them. It is no great stretch of the imagination to consider that a would-be killer could do this on purpose. In fact, this could be done several times in short order, driving at high speed into a crowd outside one building and then leaving the scene in order to do it again outside another building. Campus pedestrian flows are predictable; it would be easy to injure or kill dozens of people in this manner. Further, it is not unusual to read about car bombs and other terrorist activities all over the world. Such things occur on a regular basis, killing or wounding dozens of people. In fact, this type of mass killing occurs so frequently that we are nearly immune to news of it. By contrast, mass shootings are so unusual that we are always affected by them. Substitutes occur not just in goods, but also in government policies. In 1981 Morton Grove, Illinois, passed a handgun ban. Partly in response, in 1982 the city council of Kennesaw, Georgia, passed an ordinance requiring every home to have at least one gun. The town substituted a mandatory-gun policy for a no-gun policy. Currently, the crime rate in Kennesaw is lower than the crime rate for its neighbors that do not have similar policies. Given the reduction in crime in Kennesaw, it seems that criminals also recognize the role played by substitutes. When choosing where to engage in crime, criminals are apparently substituting neighboring towns, such as Marietta, Smyrna, and Alpharetta, for Kennesaw.
Many schools have policies against firearms on campus. These policies exemplify another pair of key economics concepts: moral hazard and information asymmetry. Moral hazard occurs when one party is not fully liable for negative consequences of his actions. For example, if you have car insurance that does not cover theft, you are likely to be diligent about locking your car, parking in a safe area, or using Lojack or some other theft-recovery system. But if your car insurance covers theft, you may be less diligent, since you will get a new car if the current one is stolen. When a school has an anti-firearm policy, the policymakers are not the ones who must suffer the negative consequences. If a would-be killer arrives at school and discovers everyone else unarmed -students, faculty, and staff - the would-be killer is likely to be successful at creating mayhem and death. Yet the policymakers are not the ones at risk. The school board passes the policy, but the school board is not on the front lines next to the students, faculty, and staff when the would-be killer arrives. This is an example of moral hazard.
Information asymmetry occurs when one party to a transaction has more information than the other party and uses the difference to exploit the other party. Suppose, for example, I have a house for sale. I want to sell it because every time it rains, the basement fills with 3 feet of water. However, no one else knows this fact, and when you make an offer on the house I neglect to inform you of the problem. Had you been aware of it you would have acted differently in our negotiation, or perhaps you would not have made an offer at all. When an educational institution posts signs proclaiming a gun-free environment, they convey the message to students that they may have less fear of being shot. However, they convey the same message to the potential mass killer. The killers at Columbine and Virginia Tech had no fear of facing resistance by armed students or teachers because they were on gun-free campuses. The killers knew who had guns (they did) and who didn’t (everyone else), but no one else knew that. This information asymmetry allowed the killers to be far deadlier than they otherwise could have been.
So suppose these campuses had been pro-gun zones instead of anti-gun zones. Suppose the killers had faced the prospect of confronting armed opponents instead of unarmed victims. Note that this policy difference does not change the killers’ ends. However, it makes clear that the killer is far less likely to achieve those ends, regardless of the means selected. At some point, as risk rises and reward falls, even a would-be killer chooses to substitute video games and animated carnage for a murderous rampage and real carnage. Again, we could explore the role of substitutes in the defense of the potential victims. A student with a black belt in martial arts can handle herself in dangerous situations, but the cost involves years of preparation, the expense of lessons, and the forgoing of many other activities. A student with a calculator and a notebook, on the other hand, has almost no defense against any sort of aggressor.A physically large student has certain natural advantages, but a small student is at greater risk. But for all potential victims, a firearm is a great equalizer. Whether the student knows karate, is large or small, male or female does not matter. All students can be very effective in defense with a firearm.
Let’s even consider 9/11. Several groups of hijackers had their ends and their means. They intended to hijack planes to crash them into key targets such as the World Trade Center and Pentagon in order to cause death, panic, and terror. Unlike the hijackers, the law-abiding citizens on board those planes had no weapons. Had the hijackers faced the possibility of armed passengers, it seems unlikely that the terrorist plot would have even been carried out, much less carried out with such success. For that matter, the hijackings of 9/11 were themselves substitute terrorist activities. In 1993 terrorists detonated a bomb in the WTC’s underground parking structure in an attempt to topple the building and cause a chain reaction, with one tall building falling against another, thereby creating maximum damage and death. The bomb detonated, but the WTC did not fall. The failure of the blast did not change the terrorists’ ends; it merely led them to consider alternate means.
As with so many other issues, the issues of mass killing and gun control can be evaluated using basic economic concepts. Once we explore the ideas of substitutes, means and ends, moral hazard, and information asymmetry, we see that economic realities arise regardless of the wishes of well-intentioned people who call for restrictions on market behavior. Gun control will not solve the problems of society. It will only lead would-be killers to use substitutes.
Scott Kjar en Jason Robinson zijn als economieprofessoren verbonden aan de universiteiten van Dallas en New Orleans. Dit essay verscheen oorspronkelijk in het FEE-maandblad "The Freeman".
Meer over het recht op vrij wapenbezit op www.nra.org.
Gun control and self-defense against terrorism in India
9 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
I live in India and I am a proud firearm owner -- but I am the exception not the norm, an odd situation in a country with a proud martial heritage and a long history of firearm innovation. This is not because the people of India are averse to gun ownership, but instead due to Draconian anti-gun legislation going back to colonial times. To trace the roots of India's anti-gun legislation we need to step back to the latter half of the 19th century. The British had recently fought off a major Indian rebellion (the mutiny of 1857) and were busy putting in place measures to ensure that the events of 1857 were never repeated. These measures included a major restructuring of administration and the colonial British Indian Army along with improvements in communications and transportation. Meanwhile the Indian masses were systematically being disarmed and the means of local firearm production destroyed, to ensure that they (the Indian masses) would never again have the means to rise in rebellion against their colonial masters. Towards this end the colonial government, under Lord Lytton as Viceroy (1874 -1880), brought into existence the Indian Arms Act, 1878; an act which, exempted Europeans and ensured that no Indian could possess a weapon of any description unless the British masters considered him a "loyal" subject of the British Empire.
An example of traditional British thinking in colonial times is James Burgh in his notorious 1774 book “Political Disquisitions”.
Or as George Orwell once stated.
Sammy “The Bull” Gravano, a famous Mafia hit man:
Q1. Won't legal owners of arms use firearms to murder others?
Ans. When a man holds a rifle, he becomes almost godlike: suddenly, he has the ability to deal death and injury to another over a considerable distance -- to send, as it were, a thunderbolt of Zeus. For some men, unquestionably, this power is going to be abused, just as some men will always drive a fast car at reckless speeds. For the vast majority of men, however, this power produces precisely the opposite effect: they are humbled by the power they hold, and they become more responsible in its use. That is why, in a nation like the United States with well over seventy million gun owners, only a tiny fraction, less than half a tenth of one percent, use a gun to commit a crime each year. Also since the firearms would be registered with the Govt. along with the owners address, the type of the firearm, its serial number etc. Those (the criminals) who want to commit crimes will not and DO NOT bother to purchase firearms legally and register them. They can and do buy them from the black market (at a fraction of the cost of a legal firearm). Legal ownership will allow law abiding citizens to protect their and others life and property.
Q2. Won't there be a free for all during riots?
Ans. By definition riots ARE free for all. However, very few people will participate in riots knowing that a large number of law abiding citizens own firearms in the area. This will actually prevent riots. Riots are mostly started by miscreants (unscrupulous politicians?) who want to benefit from the chaos of riots. However, the risk (loss of life or limb) for the miscreant in starting and/ or participating in such riots, when a large number of the general civilian population owns legal firearms, is significant. Therefore miscreants will not dare to start riots.
Q3.What about domestic violence and firearms?
Ans. Domestic violence has nothing to do with firearm ownership. Firearms are merely a tool -- not the cause of violence, to quote a famous NRA slogan "Guns don't kill people, people kill people". Women in India face domestic violence even today with very limited legal gun ownership. If anything, legal arms in the hands of women even help the odds by removing the physical weakness of women from the equation.
Q4. What about accidents?
Ans. More people in India get killed in automobile accidents than firearm accidents. In countries where gun ownership rates are high like the United States (which has a firearm to population ratio of approx 96:100, i.e., almost 1 firearm for every man woman & child), Switzerland, New Zealand etc. several times more people die in road accidents than from firearm accidents. Firearm accidents can be further minimised by making a gun-safety course mandatory before a permit is issued -- so long as this is not used as another excuse to delay or deny permits.
Q5. What about firearm assisted suicides?
Ans. A suicidal person has many different available ways to end his/ her life. Firearms are just another means for him/ her. Statistically suicide rates have little correlation with firearm ownership patterns. Many countries with anti-gun legislation have high suicide rates and vice versa.
Q6. Are there any working systems and what are the results?
Ans. Yes, for example in United States of America, Switzerland, New Zealand. One must note here that different states in the United States have different degrees of gun ownership and firearm restrictions. Interestingly the states with more restrictions on gun ownerships have a higher crime rate than those that are less restrictive.
I do not condone violence or a violent solution to problems, but there can be no justification for not letting people be prepared to defend their own and their families' lives and property. When one is surrounded by mobs bent on setting you on fire and the like, in a country where policing is non-existent, owning firearms by people will have a great deterrent effect on mobs. Of course, if I could sue the police for not giving me complete protection, then I might feel differently (but don't count on it). But by law the State cannot be at fault for not protecting its citizens -- so if the cops take 25 minutes (or several hours) to respond to your call, and in those 25 minutes a criminal kicks open your door, shoots you and your wife, rapes your 11-year-old daughter, and beats your baby to death, that's just tough luck. What about incidents like 1984 and Godhra, where the local administration and police wilfully neglected their duty to protect the citizens of this country? Wasn't the inability of armed government officials proven last week in the Mumbai hotel attacks where nearly 200 people perished -- all innocent, defenceless and unarmed?
Please also read the entertaining Parable of the Sheep for an explanation so simple that even a child can understand it. As the Indian Law stands today a citizen of this country cannot even own a stick without inviting a penalty of 7 years in prison. We live in a country where we have still not cast off the yoke of antiquated laws made by our colonial masters to keep us oppressed and at the mercy of the government, notwithstanding the lofty vision of the first page of our constitution. Harping on the few who unfortunately misuse firearms unfairly ignores those millions of us spread all over the world who own and use them responsibly. Dreaming romantically about a world where everything has been made perfectly safe "for the children" is just that, dreaming. I've tried visualising world peace until I'm about ready to have an out of body experience, but as soon as I open my eyes, they're bombing civilians in the North East or gunning down innocents in Kashmir. Welcome to the real world. George Mason, the "Father of the Bill of Rights" in the U.S., was clear about this issue: “I ask, sir, what is the militia? It is the whole people. To disarm the people is the best and most effectual way to enslave them.”
Dit artikel van Abhijeet Sing verscheen op GunOwners.org, en werd nadien ook aan andere weblogs ter publicatie aangeboden.
Meer teksten van hem op www.abhijeetsingh.com.
An example of traditional British thinking in colonial times is James Burgh in his notorious 1774 book “Political Disquisitions”.
No kingdom can be secured otherwise than by arming the people. The possession of arms is the distinction between a freeman and a slave. He, who has nothing, and who himself belongs to another, must be defended by him, whose property he is, and needs no arms. But he, who thinks he is his own master, and has what he can call his own, ought to have arms to defend himself, and what he possesses; else he lives precariously, and at discretion.And thoughts of the man who wanted to rule the world, Adolf Hitler.
The most foolish mistake we could possibly make would be to allow the subject races to possess arms. History shows that all conquerors who have allowed the subject races to carry arms have prepared their own downfall by so doing. Indeed, I would go so far as to say that the supply of arms to the underdogs is a sine qua non for the overthrow of any sovereignty.The leaders of our freedom struggle recognised this, even Gandhi the foremost practitioner of passive resistance and non-violence had this to say about the British policy of gun-control in India.
Among the many misdeeds of the British rule in India, history will look upon the Act depriving a whole nation of arms, as the blackest.India became independent in 1947, but it still took 12 years before this act was finally repealed. In 1959 the British era Indian Arms Act, 1878 (11 of 1878.) was finally consigned to history and a new act, the Arms Act, 1959 was enacted. This was later supplemented by the Arms Rules, 1962. Unfortunately this new legislation was also formulated based on the Indian Government's innate distrust its own citizens. Though somewhat better than the British act, this legislation gave vast arbitrary powers to the "Licensing Authorities", in effect ensuring that it is often difficult and sometimes impossible for an ordinary law abiding Indian citizen to procure an arms license. Or as Vladimir Lenin once put it.
A system of licensing and registration is the perfect device to deny gun ownership to the bourgeoisie.Also the policy of throttling private arms manufacturing was continued even after independence. Limits on the quantity and type of arms that could be produced by private manufacturers were placed -- ensuring that the industry could never hope to be globally competitive and was instead consigned to producing cheap shotguns, of mostly indifferent quality, in small quantities. A citizen wishing to purchase a decent firearm depended solely on imports, which were a bit more expensive but vastly superior in quality. This changed towards the mid to late 1980s, when the Government, citing domestic insurgency as the reason, put a complete stop to all small arms imports. The fact that there is no documented evidence of any terrorists ever having used licensed weapons to commit an act of terror on Indian soil seems to be of no consequence to our Government. The prices of (legal and licensed) imported weapons have been on an upward spiral ever since -- beating the share market and gold in terms of pure return on investment. Even the shoddy domestically produced guns suddenly seem to have found a market. Also since the Government now had a near monopoly on (even half-way decent) arms & ammunition for the civilian market, they started turning the screws by pricing their crude public sector products (ammunition, rifles, shotguns & small quantities of handguns) at ridiculously high rates -- products that frankly, given a choice no one would ever purchase.
Or as George Orwell once stated.
That rifle on the wall of the labourer's cottage or working class flat is the symbol of democracy. It is our job to see that it stays there.Curtailing gun ownership, to curb violent crime, through denying licenses or making legal arms and ammunition ridiculously expensive is based on flawed reasoning. The fact is that licensed firearms are found to be used in a statistically insignificant number of violent crimes, motorcycles and cars are far more dangerous. The certainty that a potential victim is unarmed is an encouragement to armed criminals. Less guns, more crime. Most violent crimes involving firearms are committed using untraceable illegal guns. Terrorists or the mafia are not going to be deterred by gun-control laws, they will be willing and able to procure arms of their choice and use them to commit crimes irrespective of any laws. Ironically in India it is cheaper (by several times) to buy the same gun in the black market than it is to buy it legally!
Sammy “The Bull” Gravano, a famous Mafia hit man:
Gun control? It's the best thing you can do for crooks and gangsters. I want you to have nothing. If I'm a bad guy, I'm always gonna have a gun. Safety locks? You'll pull the trigger with a lock on, and I'll pull the trigger. We'll see who wins.Thomas Paine in his 1775 book “Thoughts on Defensive War”:
The supposed quietude of a good man allures the ruffian; while on the other hand, arms, like laws, discourage and keep the invader and the plunderer in awe, and preserve order in the world as well as property. The same balance would be preserved were all the world destitute of arms, for all would be alike; but since some will not, others dare not lay them aside.... Horrid mischief would ensue were one half the world deprived of the use of them.And from the world's gentlest human being, the Dalai Lama:
If someone has a gun and is trying to kill you, it would be reasonable to shoot back with your own gun.It is, of course, no coincidence that the right to have guns is one of the earlier freedoms outlined in the Bill of Rights of the United States. Without guns in the hands of the people, all the other freedoms are easily negated by the State. If you disagree with that statement, ask yourself if the Nazis could have gassed millions of Jews, had the Jews been armed with rifles and pistols -- there weren't enough SS troops to do the job. Lest we forget, in the Warsaw Ghetto Uprising of 1944, a couple of hundred Jews armed with rifles and homemade explosive devices held off two fully-equipped German divisions (actually about 8,000 men) for nearly two months. Closer home take the case of the Godhra carnage and the anti-Sikh riots of 1984. Would wanton mobs have slaughtered so many innocent people with such disregard to consequences if their potential victims had been armed and ready to defend themselves? A serious consideration should be given to an armed civilian population as a solution to religious and racial riots as well as other crimes. Since all criminals are instinctively driven by self-preservation allowing legal ownership of firearms by law abiding citizens would act as a serious deterrent. This will make sure that if the Government fails to do its duty to protect the life and liberty of its citizens, citizens will be able to protect themselves. I'll take some potential objections and try to answer them.
Q1. Won't legal owners of arms use firearms to murder others?
Ans. When a man holds a rifle, he becomes almost godlike: suddenly, he has the ability to deal death and injury to another over a considerable distance -- to send, as it were, a thunderbolt of Zeus. For some men, unquestionably, this power is going to be abused, just as some men will always drive a fast car at reckless speeds. For the vast majority of men, however, this power produces precisely the opposite effect: they are humbled by the power they hold, and they become more responsible in its use. That is why, in a nation like the United States with well over seventy million gun owners, only a tiny fraction, less than half a tenth of one percent, use a gun to commit a crime each year. Also since the firearms would be registered with the Govt. along with the owners address, the type of the firearm, its serial number etc. Those (the criminals) who want to commit crimes will not and DO NOT bother to purchase firearms legally and register them. They can and do buy them from the black market (at a fraction of the cost of a legal firearm). Legal ownership will allow law abiding citizens to protect their and others life and property.
Q2. Won't there be a free for all during riots?
Ans. By definition riots ARE free for all. However, very few people will participate in riots knowing that a large number of law abiding citizens own firearms in the area. This will actually prevent riots. Riots are mostly started by miscreants (unscrupulous politicians?) who want to benefit from the chaos of riots. However, the risk (loss of life or limb) for the miscreant in starting and/ or participating in such riots, when a large number of the general civilian population owns legal firearms, is significant. Therefore miscreants will not dare to start riots.
Q3.What about domestic violence and firearms?
Ans. Domestic violence has nothing to do with firearm ownership. Firearms are merely a tool -- not the cause of violence, to quote a famous NRA slogan "Guns don't kill people, people kill people". Women in India face domestic violence even today with very limited legal gun ownership. If anything, legal arms in the hands of women even help the odds by removing the physical weakness of women from the equation.
Q4. What about accidents?
Ans. More people in India get killed in automobile accidents than firearm accidents. In countries where gun ownership rates are high like the United States (which has a firearm to population ratio of approx 96:100, i.e., almost 1 firearm for every man woman & child), Switzerland, New Zealand etc. several times more people die in road accidents than from firearm accidents. Firearm accidents can be further minimised by making a gun-safety course mandatory before a permit is issued -- so long as this is not used as another excuse to delay or deny permits.
Q5. What about firearm assisted suicides?
Ans. A suicidal person has many different available ways to end his/ her life. Firearms are just another means for him/ her. Statistically suicide rates have little correlation with firearm ownership patterns. Many countries with anti-gun legislation have high suicide rates and vice versa.
Q6. Are there any working systems and what are the results?
Ans. Yes, for example in United States of America, Switzerland, New Zealand. One must note here that different states in the United States have different degrees of gun ownership and firearm restrictions. Interestingly the states with more restrictions on gun ownerships have a higher crime rate than those that are less restrictive.
I do not condone violence or a violent solution to problems, but there can be no justification for not letting people be prepared to defend their own and their families' lives and property. When one is surrounded by mobs bent on setting you on fire and the like, in a country where policing is non-existent, owning firearms by people will have a great deterrent effect on mobs. Of course, if I could sue the police for not giving me complete protection, then I might feel differently (but don't count on it). But by law the State cannot be at fault for not protecting its citizens -- so if the cops take 25 minutes (or several hours) to respond to your call, and in those 25 minutes a criminal kicks open your door, shoots you and your wife, rapes your 11-year-old daughter, and beats your baby to death, that's just tough luck. What about incidents like 1984 and Godhra, where the local administration and police wilfully neglected their duty to protect the citizens of this country? Wasn't the inability of armed government officials proven last week in the Mumbai hotel attacks where nearly 200 people perished -- all innocent, defenceless and unarmed?
Please also read the entertaining Parable of the Sheep for an explanation so simple that even a child can understand it. As the Indian Law stands today a citizen of this country cannot even own a stick without inviting a penalty of 7 years in prison. We live in a country where we have still not cast off the yoke of antiquated laws made by our colonial masters to keep us oppressed and at the mercy of the government, notwithstanding the lofty vision of the first page of our constitution. Harping on the few who unfortunately misuse firearms unfairly ignores those millions of us spread all over the world who own and use them responsibly. Dreaming romantically about a world where everything has been made perfectly safe "for the children" is just that, dreaming. I've tried visualising world peace until I'm about ready to have an out of body experience, but as soon as I open my eyes, they're bombing civilians in the North East or gunning down innocents in Kashmir. Welcome to the real world. George Mason, the "Father of the Bill of Rights" in the U.S., was clear about this issue: “I ask, sir, what is the militia? It is the whole people. To disarm the people is the best and most effectual way to enslave them.”
Dit artikel van Abhijeet Sing verscheen op GunOwners.org, en werd nadien ook aan andere weblogs ter publicatie aangeboden.
Meer teksten van hem op www.abhijeetsingh.com.
Viktor Anatolyevich Bout is without any doubt the biggest political prisoner of today. For the readers among you that have never heard about Mr. Bout before, I will give you a little introduction in this article. Viktor Bout was born in Dushanbe (the capital of Tajikistan) during the Soviet Union. He served in the USSR Military and probably even under the GRU (a worldwide Russian secret intelligence service). Before the collapse of the Soviet Union he was stationed in Angola. He is known to speak at least six languages fluently - Russian, Portuguese, Uzbek, English, French and Swahili. In many stories he is referred to as ‘The Merchant of Death’. Little was known about this man but due to the investigation of several intelligence agencies, NGO’s and private persons there are some facts that are certain. I will base this text on the true facts and will leave things in the middle when not sure.
After the Soviet Union collapsed in 1991, chaos broke out in all its former states and in a lot of allied communist countries. Around that time, some clever persons with the right connections tried to bend the ruling chaos towards their pocket, to eventually benefit from it. With the idea in their head of ‘stick to what you know’, some made fortunes. Viktor Bout was one of them. His line of business happened to be the Military and more specific, the African continent. Because of the communist ideology, entrepreneurship was never promoted in the USSR and business was something new to each of its members. No predefined rules, business-ethics and history in this matter naturally created an atmosphere of ‘business is business’, whatever the actual traded good was.
So in his mid-twenties, full of energy, ideas and intellectual capacity, young Viktor had the right kind of network and background and lived during the right period to eventually emerge as the biggest and brightest merchant of arms and military materiel that history has ever seen. Getting his weapons and planes from all remote and abandoned military bases across the former USSR, he funnelled them to Africa mostly but also to Afghanistan. In Afghanistan he is known to have delivered goods to both sides of the pre-‘Operation Enduring Freedom’ era. He did similar things in Africa and in many cases the ‘customers’ knew about it but Viktor was their only reliable delivery man, so with their arms tied behind their back, they ignored that fact and kept on doing business with him.
Mr. Bout had a reputation on delivering his goods on time, whatever the circumstances his planes and pilots may have to manoeuvre in. For anyone familiar with heated conflicts, this is quite an achievement. Delivering was hard not only because of the physical circumstances but also because of the UN-enforced weapon-embargoes on some countries. Falsifications of end-user-certificates and other documents where however easily made and, as it seems, where only theoretic barriers put up by bureaucrats behind their desk. Operations ran trough several transit-airports worldwide. He used them to refill for gas and meanwhile to help to erase the trail behind the provenance of the goods he cargoed. Those airports are known to have been in Bulgaria, South Africa, Belgium, the United Arab Emirates, Sierra Leone, and Saudi Arabia.
Through a myriad of front-companies with on-paper directors from all over the world he succeeded for a long time to get his name out of the picture. Various investigators sometimes travelled half the world to interrogate people and mainly find fake addresses, moved offices, inexistent directors or just to try to catch up and follow the trail that his shifting operations left. At any time, Viktor Bout owned a fleet of about 60 heavy cargo planes, which had tail number and registration shifted constantly. Over the years, many people involved in the investigations around Viktor Bout thought that some high-placed persons (mainly in the US and Russia) were keeping their hands above his head so that he could handle his businesses without huge inconveniences.
This was their belief because Mr. Bout was one of the big reasons that wars could still be fought on a continent like Africa. He was the means that kept them going. Basically, it would have been easy to bring an end to all this by arresting just one man, the mastermind behind the scenes. But the many agencies from various governments never got to the point of even getting close to him. They lacked resources, manpower and the proper authorisations to conduct their work. In fact, Viktor Bout was on many occasions an ally of the United States, funnelling weapons to embargoed countries and bringing chaos in those areas. This way, nobody could point fingers towards the US and still, ‘things got done’.
This assumption gets all the more acceptable when you take into account that during the first years of the occupied-Iraq, the same American Government that was supposedly trying to catch ‘The Merchant of Death’ relied on companies owned by Viktor Bout to make deliveries of goods all-over Iraq. Only his fleet of cargo-airplanes and only his, mostly Russian, pilots dared to get mixed-up in the roughness of a battlefield. The US denies now that it knew at the time that it was dealing with Bout’s companies. How can they not have known? Every accredited company dealing with the US in Iraq gets overloaded with requested documents, company history and all of this goes trough several levels and needs approvals of high-ranked military personnel, and this over and over again during many shipments and years of deliveries. They were not single flights, but hundreds, worth many millions of dollars and there was nobody who knew? He almost got away with all of it: te Afghan dealings, the rebels and dictators in Africa that he supplied, etc.
Until recently (March 2008), after a several months long operation, he was caught in Thailand because the CIA set him up. Mr. Bout thought he was dealing with high-level leaders of the Colombian FARC but in fact, they were undercover agents pretending to be rebels. This arrest was quite surprising and came at a time where dealings around his persona appeared to be calm. Before his arrest, Viktor Bout lived his last couple of years as a free man in Moscow, the capital of the mighty Russian Federation. International attempts to extradite him failed because the Russian Government didn’t acknowledge his wrongdoings and therefore let him lead his public life openly. The Russians may have supported him indirectly too by unofficially approving his dealings with corrupt Generals of the Military who sold their guns, helicopters, plane and ammo to him.
After the weapon race of the Cold War, the Military had too much of them stored anyway and it was ageing. A man like Mr. Bout could help them get rid of some of this military build-up and they would then be able to inject this new capital into the economy or into their pockets, who knows what happened. It was the Russian era known as ‘The Crazy Nineties’. After using Viktor Bout as a tool, the US decided that they had enough of him and that it was time to take him in. This is quite surprising, given their past ‘relation’ with the man. He is being accused for terrorism, a word that is often used nowadays even though his dealings cannot really be named as such.
Osama bin Ladin can be called a terrorist, no doubt, but I think it is a dangerous thing to broaden the meaning of the word and apply it on Viktor Bout. For the moment Mr. Bout is therefore the biggest political prisoner in custody and is awaiting his extradition to the US in a Thai cell. Mr. Bout, whose life was the biggest inspiration for making Nicolas Cage's 2005 blockbuster "Lord of War", is a hot topic in international courts nowadays. Even the Court in The Hague would like to judge him in the trial around former Liberian President Charles Taylor where he would be accused of conspiracy. All this taxpayers’ money needed to catch him and trial him, while he was long time ‘supported’ in a way could be well-used for other purposes. After all, he is just a man with great intellect and a hell lot of planes who does business ‘creatively’.
Dit artikel van Denis Van den Weghe verscheen ook in het magazine Blauwdruk, bij het LVSV Leuven, en op In Flanders Fields.
Meer teksten van onze "internationale officier" op www.lvsv.be.
After the Soviet Union collapsed in 1991, chaos broke out in all its former states and in a lot of allied communist countries. Around that time, some clever persons with the right connections tried to bend the ruling chaos towards their pocket, to eventually benefit from it. With the idea in their head of ‘stick to what you know’, some made fortunes. Viktor Bout was one of them. His line of business happened to be the Military and more specific, the African continent. Because of the communist ideology, entrepreneurship was never promoted in the USSR and business was something new to each of its members. No predefined rules, business-ethics and history in this matter naturally created an atmosphere of ‘business is business’, whatever the actual traded good was.
So in his mid-twenties, full of energy, ideas and intellectual capacity, young Viktor had the right kind of network and background and lived during the right period to eventually emerge as the biggest and brightest merchant of arms and military materiel that history has ever seen. Getting his weapons and planes from all remote and abandoned military bases across the former USSR, he funnelled them to Africa mostly but also to Afghanistan. In Afghanistan he is known to have delivered goods to both sides of the pre-‘Operation Enduring Freedom’ era. He did similar things in Africa and in many cases the ‘customers’ knew about it but Viktor was their only reliable delivery man, so with their arms tied behind their back, they ignored that fact and kept on doing business with him.
Mr. Bout had a reputation on delivering his goods on time, whatever the circumstances his planes and pilots may have to manoeuvre in. For anyone familiar with heated conflicts, this is quite an achievement. Delivering was hard not only because of the physical circumstances but also because of the UN-enforced weapon-embargoes on some countries. Falsifications of end-user-certificates and other documents where however easily made and, as it seems, where only theoretic barriers put up by bureaucrats behind their desk. Operations ran trough several transit-airports worldwide. He used them to refill for gas and meanwhile to help to erase the trail behind the provenance of the goods he cargoed. Those airports are known to have been in Bulgaria, South Africa, Belgium, the United Arab Emirates, Sierra Leone, and Saudi Arabia.
Through a myriad of front-companies with on-paper directors from all over the world he succeeded for a long time to get his name out of the picture. Various investigators sometimes travelled half the world to interrogate people and mainly find fake addresses, moved offices, inexistent directors or just to try to catch up and follow the trail that his shifting operations left. At any time, Viktor Bout owned a fleet of about 60 heavy cargo planes, which had tail number and registration shifted constantly. Over the years, many people involved in the investigations around Viktor Bout thought that some high-placed persons (mainly in the US and Russia) were keeping their hands above his head so that he could handle his businesses without huge inconveniences.
This was their belief because Mr. Bout was one of the big reasons that wars could still be fought on a continent like Africa. He was the means that kept them going. Basically, it would have been easy to bring an end to all this by arresting just one man, the mastermind behind the scenes. But the many agencies from various governments never got to the point of even getting close to him. They lacked resources, manpower and the proper authorisations to conduct their work. In fact, Viktor Bout was on many occasions an ally of the United States, funnelling weapons to embargoed countries and bringing chaos in those areas. This way, nobody could point fingers towards the US and still, ‘things got done’.
This assumption gets all the more acceptable when you take into account that during the first years of the occupied-Iraq, the same American Government that was supposedly trying to catch ‘The Merchant of Death’ relied on companies owned by Viktor Bout to make deliveries of goods all-over Iraq. Only his fleet of cargo-airplanes and only his, mostly Russian, pilots dared to get mixed-up in the roughness of a battlefield. The US denies now that it knew at the time that it was dealing with Bout’s companies. How can they not have known? Every accredited company dealing with the US in Iraq gets overloaded with requested documents, company history and all of this goes trough several levels and needs approvals of high-ranked military personnel, and this over and over again during many shipments and years of deliveries. They were not single flights, but hundreds, worth many millions of dollars and there was nobody who knew? He almost got away with all of it: te Afghan dealings, the rebels and dictators in Africa that he supplied, etc.
Until recently (March 2008), after a several months long operation, he was caught in Thailand because the CIA set him up. Mr. Bout thought he was dealing with high-level leaders of the Colombian FARC but in fact, they were undercover agents pretending to be rebels. This arrest was quite surprising and came at a time where dealings around his persona appeared to be calm. Before his arrest, Viktor Bout lived his last couple of years as a free man in Moscow, the capital of the mighty Russian Federation. International attempts to extradite him failed because the Russian Government didn’t acknowledge his wrongdoings and therefore let him lead his public life openly. The Russians may have supported him indirectly too by unofficially approving his dealings with corrupt Generals of the Military who sold their guns, helicopters, plane and ammo to him.
After the weapon race of the Cold War, the Military had too much of them stored anyway and it was ageing. A man like Mr. Bout could help them get rid of some of this military build-up and they would then be able to inject this new capital into the economy or into their pockets, who knows what happened. It was the Russian era known as ‘The Crazy Nineties’. After using Viktor Bout as a tool, the US decided that they had enough of him and that it was time to take him in. This is quite surprising, given their past ‘relation’ with the man. He is being accused for terrorism, a word that is often used nowadays even though his dealings cannot really be named as such.
Osama bin Ladin can be called a terrorist, no doubt, but I think it is a dangerous thing to broaden the meaning of the word and apply it on Viktor Bout. For the moment Mr. Bout is therefore the biggest political prisoner in custody and is awaiting his extradition to the US in a Thai cell. Mr. Bout, whose life was the biggest inspiration for making Nicolas Cage's 2005 blockbuster "Lord of War", is a hot topic in international courts nowadays. Even the Court in The Hague would like to judge him in the trial around former Liberian President Charles Taylor where he would be accused of conspiracy. All this taxpayers’ money needed to catch him and trial him, while he was long time ‘supported’ in a way could be well-used for other purposes. After all, he is just a man with great intellect and a hell lot of planes who does business ‘creatively’.
Dit artikel van Denis Van den Weghe verscheen ook in het magazine Blauwdruk, bij het LVSV Leuven, en op In Flanders Fields.
Meer teksten van onze "internationale officier" op www.lvsv.be.
Zoals aangekondigd: een tekstje over de laatste ruling van het Amerikaanse Hooggerechtshof inzake vrij wapenbezit. Twee weken geleden, op donderdag 26 juni om precies te zijn, was ik mijn ontbijt aan het nuttigen in een Grease-achtige diner naast de “Quality Inn” aan Philadelphia Airport in de Verenigde Staten toen de programma’s op alle televisieschermen één voor één stopgezet werden voor “breaking news”. Die ochtend vaardigde het Amerikaanse Hooggerechtshof immers haar eerste vonnis in meer dan dertig jaar tijd uit over de draagwijdte van het Tweede Amendement: het recht op vrij wapenbezit. Sommigen in de diner stonden enthousiast recht en schreeuwden instemmende geluiden. Anderen kropen dieper in hun jassen en keken eerder somber. De emoties die dit vonnis in de States opwekte én de media-aandacht daaraan waren mij volledig vreemd. In Europa is een “grondwet” dan ook meer een vodje papier dan in de VS en bij ons zijn wapenrechten niet meteen van primordiaal belang, dit in tegenstelling tot de States. Om van het latente gebrek aan media-aandacht voor juridische processen zonder Jef Vermassen nog maar te zwijgen, maar dat is een heel andere discussie.
De ruling van het Supreme Court in de zaak “District of Columbia vs. Heller” maakt voor eens en altijd komaf met het recht van lokale overheden om het wapenbezit van haar burgers te verbieden. Tot voor deze uitspraak kon het Tweede Amendement immers op verschillende manieren geïnterpreteerd worden, naargelang de politieke en filosofische voorkeuren van de personen aan de macht: ofwel ging het om een collectief recht waarbij enkel bepaalde categorieën van ordediensten (de “militia”) wapens mochten dragen, ofwel ging het om een individueel recht op vrij wapenbezit. Het Supreme Court sprak zich twee weken geleden met vijf tegen vier voor deze tweede interpretatie uit. Het verbod op vuurwapens in D.C. werd herroepen. Het Hooggerechtshof voegde aan haar vonnis zelfs toe dat het recht op vrij wapenbezit zich ook uitstrekt tot het recht op zelfverdediging binnen het eigen huis. Doordat dit vonnis in de VS precedentstatus heeft, zullen op termijn ook in andere steden de beperkingen op vrij wapenbezit én -dracht teruggeschroefd moeten worden. Vooral de stad Chicago met haar lange traditie van bendeoorlogen vreest voor de gevolgen van het afschaffen van hun verbodsbepalingen inzake wapenbezit.
Hoewel de “National Rifle Association” zelf geen partij was in dit proces en het ondersteunende werk vooral door het “Cato Institute” op zich genomen werd, waren het toch de NRA-prominenten Wayne LaPierre en Chris Cox die de mediascène na de bekendmaking van dit vonnis domineerden, naast natuurlijk de anti-wapenprofeten met verhaaltjes over dode kinderen en uit de pan swingende straatcriminaliteit.
Ook het feit dat de NRA hem in zijn gouverneursverkiezing geholpen heeft door al haar leden op te roepen tegen de zittende Democratische gouverneur te stemmen, zal in dat opzicht wel meegespeeld hebben. Zij had het immers aangedurfd om in de nasleep van Katrina alle wapens in burgerhanden te verbieden en ganse magazijnen te laten confisqueren, en dat was bij de strikte constitutionalisten van de NRA in het verkeerde keelgat gegleden. Jindal prees de benoemingen van George W. Bush want zonder hen had het vonnis waarschijnlijk een omgekeerde uitkomst gehad en deed een oproep aan het Hooggerechtshof om zich voortaan niet meer met pure deelstaatszaken te moeien. Jindal lanceerde het plan om pedofielen verplicht chemisch te laten castreren en wou niet opnieuw door datzelfde Supreme Court tegengehouden worden. Tot slot benadrukte Jindal wel dat deze uitspraak enkel toepasbaar was op totale verboden en niet op gedeeltelijke of tijdelijke verbodsbepalingen, of op beperkingen via vergunningen, bezinningsperiodes en achtergrondchecks.
Dit commentaarstuk verscheen ook bij het Leuvense Liberaal Vlaams Studentenverbond en op de metablog In Flanders Fields.
Het volledige vonnis vind je op www.nra-ila.org/Heller.pdf.
De ruling van het Supreme Court in de zaak “District of Columbia vs. Heller” maakt voor eens en altijd komaf met het recht van lokale overheden om het wapenbezit van haar burgers te verbieden. Tot voor deze uitspraak kon het Tweede Amendement immers op verschillende manieren geïnterpreteerd worden, naargelang de politieke en filosofische voorkeuren van de personen aan de macht: ofwel ging het om een collectief recht waarbij enkel bepaalde categorieën van ordediensten (de “militia”) wapens mochten dragen, ofwel ging het om een individueel recht op vrij wapenbezit. Het Supreme Court sprak zich twee weken geleden met vijf tegen vier voor deze tweede interpretatie uit. Het verbod op vuurwapens in D.C. werd herroepen. Het Hooggerechtshof voegde aan haar vonnis zelfs toe dat het recht op vrij wapenbezit zich ook uitstrekt tot het recht op zelfverdediging binnen het eigen huis. Doordat dit vonnis in de VS precedentstatus heeft, zullen op termijn ook in andere steden de beperkingen op vrij wapenbezit én -dracht teruggeschroefd moeten worden. Vooral de stad Chicago met haar lange traditie van bendeoorlogen vreest voor de gevolgen van het afschaffen van hun verbodsbepalingen inzake wapenbezit.
Hoewel de “National Rifle Association” zelf geen partij was in dit proces en het ondersteunende werk vooral door het “Cato Institute” op zich genomen werd, waren het toch de NRA-prominenten Wayne LaPierre en Chris Cox die de mediascène na de bekendmaking van dit vonnis domineerden, naast natuurlijk de anti-wapenprofeten met verhaaltjes over dode kinderen en uit de pan swingende straatcriminaliteit.
This is a great moment in American history. It vindicates individual Americans all over this country who have always known that this is their freedom worth protecting! (…) Our founding fathers wrote and intended the Second Amendment to be an individual right. The Supreme Court has now acknowledged it. The Second Amendment as an individual right now becomes a real permanent part of American Constitutional law. (…) Anti-gun politicians can no longer deny that the Second Amendment guarantees a fundamental right. All law-abiding Americans have a fundamental, God-given right to defend themselves in their homes. Washington, D.C. must now respect that right.De gekleurde Indiaan Bobby Jindal, de huidige Republikeinse gouverneur van Louisiana en door vele analisten getipt als potentiële vice-presidentskandidaat onder John McCain, was één van de meest gevraagde commentatoren in de Amerikaanse talkshows van die dag. Niet enkel koestert hij een haat-liefdeverhouding met het Hooggerechtshof (in dezelfde week moest hij door een ruling van het Supreme Court een wet in Louisiana terugtrekken die de doodstraf voor pedofielen mogelijk maakte), ook geldt hij als één van de grootste voorstanders van traditionele conservatieve waarden, zoals vrij wapenbezit.
Ook het feit dat de NRA hem in zijn gouverneursverkiezing geholpen heeft door al haar leden op te roepen tegen de zittende Democratische gouverneur te stemmen, zal in dat opzicht wel meegespeeld hebben. Zij had het immers aangedurfd om in de nasleep van Katrina alle wapens in burgerhanden te verbieden en ganse magazijnen te laten confisqueren, en dat was bij de strikte constitutionalisten van de NRA in het verkeerde keelgat gegleden. Jindal prees de benoemingen van George W. Bush want zonder hen had het vonnis waarschijnlijk een omgekeerde uitkomst gehad en deed een oproep aan het Hooggerechtshof om zich voortaan niet meer met pure deelstaatszaken te moeien. Jindal lanceerde het plan om pedofielen verplicht chemisch te laten castreren en wou niet opnieuw door datzelfde Supreme Court tegengehouden worden. Tot slot benadrukte Jindal wel dat deze uitspraak enkel toepasbaar was op totale verboden en niet op gedeeltelijke of tijdelijke verbodsbepalingen, of op beperkingen via vergunningen, bezinningsperiodes en achtergrondchecks.
Dit commentaarstuk verscheen ook bij het Leuvense Liberaal Vlaams Studentenverbond en op de metablog In Flanders Fields.
Het volledige vonnis vind je op www.nra-ila.org/Heller.pdf.
Eén van Amerika’s grootste sterren van alle tijden is niet meer. De Amerikaanse Hollywoodvedette Charlton Heston overleed op 5 april 2008 in zijn woonst in Beverly Hills als gevolg van zijn aanslepende gezondheidsproblemen. Zijn vrouw Lydia was bij hem toen hij zijn laatste ademtocht uitblies. Hij laat de wereld twee dochters, 113 films en zeven boeken na. Charlton Heston heeft in zijn leven vele waters doorzwommen en vele mensen weten te bereiken. Na een decennialange carrière als fotomodel, theatermaker, filmacteur, vakbondsman en politiek activist ruilde hij twee weken geleden het tijdelijke voor het eeuwige in. De persoon Charlton Heston mag dan al wel gestorven zijn, de waarden waarvoor hij stond en de projecten die hij doorheen de jaren wist bol te werken zullen de tand des tijds wel doorstaan, als postuum eerbetoon aan onze Ben Hur. Charlton Heston is 84 jaar oud geworden.
Terugblik op Charlton Heston
Mij zullen echter niet zozeer zijn films of boeken, of zijn zieke jaren in de herfst van zijn leven bijblijven, dan wel zijn politieke realisaties. Longontsteking of niet, Alzheimer of niet, prostaatkanker of niet, heupcomplicaties of niet, Charlton Heston gaf zich niet gemakkelijk gewonnen in het leven, en dat manifesteerde zich ook in de manier waarop hij aan politiek deed. Als succesvol acteur in het linkse bastion van Hollywood brandde hij ook op niet-filmisch vlak van ambitie. Een partijkaart van de Democraten paste bij de politieke ambities van Heston in die tijd.
En dat legde hem alvast geen windeieren, want na actief geweest te zijn binnen de campagneteams van Adlai Stevenson (1956) en John Fitzgerald Kennedy (1960), en na deelgenomen te hebben aan quasi elke burgerrechtenmars van betekenis in de eerste helft van de jaren 1960, werd Heston in 1965 moeiteloos verkozen tot voorzitter van de acteursvakbond in Hollywood, een functie die hij zes jaar lang zou bekleden en het pad zou effenen voor zijn latere stappen in de politiek, net zoals Ronald Reagan het hem vijf jaar vroeger trouwens voorgedaan had.
De dode lichamen van Martin Luther King Jr. en Robert Kennedy waren nog niet koud, of Charlton Heston wisselde zijn Democratische partijkaart in voor een Republikeinse. In 1972 verdedigde hij de presidentsaspiraties van Richard Nixon en in 1980 streed hij aan de zijde van Ronald Reagan en George H. W. Bush tegen de herverkiezing van Jimmy Carter, opnieuw met succes. Ondertussen bleef Heston evenwel acteren en leverde hij nog menig filmpareltje af. Voor hem was en bleef de politiek in de eerste plaats een hobby. Dat zou ook nog in de rest van zijn leven zo blijven.
Na Hestons ruk naar rechts werd hij de spreekbuis van conservatief Amerika met zijn onverbloemde standpunten tegen positieve discriminatie, tegen abortus en euthanasie, tegen de beperkingen van het vrije wapenbezit, tegen de oorlogen in Vietnam en Irak, tegen obsceniteit in de media en tegen de politieke correctheid. “De politieke correctheid is gewoon een tirannie met manieren”, aldus Heston.
Op de barricaden van de vrijheid
Maar uiteindelijk was het zijn zichtbaar voorzitterschap van de “National Rifle Association”, de grootste wapenrechtenlobby in de wereld, tussen 1998 en 2003 dat de politicus in Charlton Heston naar het voorplan bracht, een taak die hij op meesterlijke wijze wist te vervullen, alle pogingen om hem onderuit te halen van Michael Moore en consorten ten spijt.
Charlton Hestons communicatievaardigheden en rotsvaste overtuiging in zijn gelijk brachten Al Gore in 2000 ten val. Voor de eerste keer in de naoorlogse geschiedenis van de VS wist één enkele lobbygroep de presidentsverkiezing te beslissen. De angst van de NRA-leden voor Al Gores posities ten overstaande vrij wapenbezit werd door Heston aangewakkerd, en opnieuw met succes. In 2004 deed de NRA dat nog eens dunnetjes over met haar “Vote Freedom First” rallies die uiteindelijk (mee) de campagne van John Kerry wisten te kelderen.
Door zijn staat van dienst voor de Republikeinse Partij in de laatste kwarteeuw wist George W. Bush ook echt niemand meer te verbazen toen hij Heston in 2003 de “Presidential Medal of Freedom” toekende, de allerhoogste Amerikaanse onderscheiding voor burgers. In hetzelfde jaar nam Charlton Heston wegens gezondheidsredenen ook ontslag als NRA-voorzitter met exact dezelfde staccato-woorden als in 2000: “From my cold dead hands!” En net zoals in 2000 zette hij deze woorden kracht bij door een antiek musket van de “Minutemen” boven zijn hoofd in de lucht te houden. Die beelden gingen de wereld rond en zullen ongetwijfeld langer op mijn netvlies gebrand blijven dan de imposante strijdwagenrace uit Ben Hur. Kortom, Charlton Heston was een polyvalent en een groot man. Laten we hem dan ook zo gedenken.
Het recht op vrij wapenbezit
Ook de zaak waarvoor Charlton Heston zijn leven gegeven heeft, is het zeker en vast waard om vermeld én verdedigd te worden, ook vandaag nog en zeker in Europa. Het recht om vrij wapens te dragen en te bezitten, is immers niet enkel een Amerikaans grondwettelijk verankerd recht, maar in wezen zelfs een algemeen democratisch beginsel dat zijn oorsprong vindt in de teksten van de grote liberale denkers: van een Charles Montesquieu en een Jean-Jacques Rousseau, over een John Locke en een Thomas Hobbes, tot natuurlijk een Thomas Paine en een Thomas Jefferson. Het verband tussen échte democratie en deze fundamentele vrijheid is immers véél nauwer dan het lakse decadente West-Europese volk vandaag de dag wil inzien.
In iedere democratische staat berusten de wapens bij het soevereine gezag. Geen enkel weldenkende verlichte geest zal dit ontkennen, en ook de idee dat het volk het enige soevereine gezag in een democratisch bestel is, kan door geen enkele liberaal die naam waardig gerefuteerd worden. Bijgevolg zouden de wapens niet zozeer bij de staat dan wel bij de burgers - dat soevereine gezag - moeten berusten. Dat dit in onze onvrije slavensamenleving niet het geval is, is niet enkel een regelrechte aanfluiting van onze intrinsieke vrijheid, maar ook van onze menselijke waardigheid. Het miskennen van het recht op vrij wapenbezit, behelst tevens de miskenning van de volkssoevereiniteit en het primaat van de vrijheid van de burgers op de almacht van de staat.
Wat is immers de eerste daad die een dictator stelt zodra hij aan de macht komt? Hij laat beslag leggen op alle wapens in privaat bezit en garandeert zo de vereiste dictatoriale stabiliteit. Hoe kan men dictaturen dus voorkomen? Niet door ons heil te gaan zoeken in socialistische antihaatwetten, in marxistisch geïnspireerde internationale verdragen of in neocommunistische solidariteitsmechanismen, maar door onze eigenste burgers - de enige bouwstenen van een vrije samenleving - het recht te geven henzelf, hun eigendom en hun rechten te beschermen tegen derden met een wapen. Enkel potentaten en despoten geloven niet in de vrijheid van het individu, of in het a priori dat elke vrije burger intrinsiek tot moreel en rationeel handelen in staat is. Want enkel op basis van bovenstaande argumenten kan men een verbod op vrij wapenbezit rechtvaardigen.
Socialisme en anti-Amerikanisme
In de Verenigde Staten is het recht op vrij wapenbezit nagenoeg absoluut. De Amerikaanse samenleving is dan ook zonder twijfel één van de meest vrije in de wereld en ligt ironisch genoeg, net daarvoor voortdurend onder vuur vanuit het “oude” Europa dat als een geitenwollensokkenidioot de arrogantie aan de dag legt om het “land of the free and the home of the brave” af te schilderen als een wetteloos asociaal piratennest van schietgrage gekken. Dat net dat stel onopgevoede barbaarse cowboys gans Europa in 1945 bevrijd heeft, wordt dan ook weer angstvallig verzwegen om het Grote Gelijk van het corporatistische Europese establishment niet al te veel te discrediteren.
Het Amerikaanse leger was indertijd nochtans ook volledig opgebouwd rond de “Minutemen”, de regionaal georganiseerde burgermilities die in oorlogssituaties door de staat opgeroepen konden worden. De logge geïnstitutionaliseerde landlegers van Europa verzinken in de aanblik van deze vrijheidsmilities in het niets, maar ook dat willen onze zelfgenoegzame leidende elites niet geweten hebben. Zij investeren liever in massatewerkstelling binnen defensie dan in de échte verdediging van de nationale soevereiniteit en de vrijheden van de burgers. Zij verwaarlozen de noodzakelijke militaire installaties om hun overvette socialistische welvaartsstaten te financieren en verwijten de grootmachten dat ze niet hetzelfde doen. Zij pleiten voor wapenbeperkingen, niet omdat zij dat rationeel kunnen verdedigen, maar gewoon omdat zij de trein gemist hebben en de trein dan liever ook voor iedereen gestopt zien. Zij schuilen wel onder de paraplu van de Verenigde Staten, maar blijven zich desondanks als ondankbare monsters gedragen, met alle gevolgen van dien.
En leerde Europa uit WO2 dan zijn lesje niet? Neen, na tientallen hervormingsplannen bleef het Europese leger uitblinken in inertie en onbeweeglijkheid, met als kers op de taart de Balkanoorlogen uit de jaren 1990 toen de EU tot zijn eeuwige schaamte beroep moest doen op net die Amerikaanse revolverhelden om de Balkan, nochtans onze allereigenste achtertuin, te komen uitmesten. Ondertussen blijven de Europese leiders zonder dralen het Amerikaanse maatschappijmodel aanvallen en halen ze zelfs de afschaffing van de basisvrijheden van hun eigen burgers aan als stichtend voorbeeld voor hoe de andere landen op onze aardkloot zich zouden moeten gedragen. De schaamte voorbij dus, en begrijpen wie nog begrijpen kan.
Is het trouwens wel een toeval dat een relatief pro-Amerikaans land als Engeland pas in het begin van de jaren 1990 échte wapenwetten doorvoerde? Is het een toeval dat dit net gebeurde op het moment dat linkse krachten meer macht kregen in het Verenigd Koninkrijk na het debacle van John Major en het verraad van Maastricht? Of heeft deze harmonisering van de wapenbeperkingen misschien te maken met de totalitaire tijdsgeest waarin de Europese continentale staten de Europese Vrijhandelszone plots wilden omvormen tot het Euromonster dat we vandaag de dag kennen? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Meer wapens, minder misdaad
Nochtans is niet gans continentaal Europa het slachtoffer geworden van dit dictatoriaal geïnspireerd wanbeleid. Zwitserland is één van de veiligste landen in Europa. Tussen 1995 en 2005 kwamen er in Zwitserland welgeteld 812 mensen om ten gevolge van vuurwapens. In diezelfde periode kende België - een vergelijkbaar land qua bevolking en oppervlakte - een slachtoffertol door vuurwapens van maar liefst 2,357 of bijna drie keer zoveel. Nochtans kent Zwitserland een nagenoeg absolute vrijheid van wapendracht en wapenbezit, en België niet, tenzij dan voor terreurgroepen die het pact met de Belgische overheid honoreren, waarbij ze ongestoord op het Belgisch grondgebied hun gang mogen gaan voor zolang ze in België zelf geen aanslagen plegen. Deze cijfers bewijzen de absurditeit van het koppelen van het vrij wapenbezit aan het aantal doden door vuurwapens.
Het privaat bezit van "militaire wapens" in Zwitserland omvat de Volksmilitie (400,000 leden, elk met een wapen in huis), de Gezinswacht (365,000 gezinnen, elk met een wapen in huis) en de Gedemobiliseerde Soldaten (300,000 man, elk met een wapen in huis). Het aantal "oorlogswapens" (het leger, de politie en andere ordediensten) en "sportwapens" (voor pure recreatiedoeleinden) zit hier nog niet eens in vervat. Kortom, Zwitserland is een tot op de tanden gewapende burgerdemocratie waar de staat op wapenvlak minder sterk staat dan de burgers. Een "balance of power" zoals het in een verlichte democratie altijd zou horen te zijn. Zelfs Machiavelli oordeelde in zijn magnum opus “Il Principe” dat “e Svizzeri sono armatissimi e liberissimi”, oftewel dat alle Zwitsers uitermate bewapend zijn en daardoor ook uitermate vrij.
Andere cijfers geven volgens het Canadese “Fraser Institute” aan dat het beperken van vrij wapenbezit meer geweld tot gevolg heeft. Klinkende voorbeelden zijn Engeland, Australië en Canada. Sinds Engeland het wapenbezit aan banden legde, is het aantal moorden met een kleine 60% gestegen en het aantal gevallen van geweldpleging met een vuurwapen met iets meer dan 40%. Sinds Australië vijf jaar geleden een strengere wapenwet doorvoerde, is het aantal gewapende overvallen met meer dan 166% gestegen. Tussen 2000 en 2006 kende Canada, ondanks de mooie propagandafilm van vrijheidhater Michael Moore, een gemiddelde jaarlijkse misdaadratio van 963 aangiftes per 100,000 inwoners. In de VS bedraagt dat 475 aangiftes per 100,000 inwoners, dus ongeveer de helft.
Vrij wapenbezit vermindert de onveiligheid. Tot deze conclusie komt ook de Nederlandse veiligheidsexpert Michiel Smit in zijn boek “Meer wapens, minder misdaad” dat in wezen een Nederlandse implementering is van het alom geprezen boek “More guns, less crime: understanding crime and gun laws” van de Amerikaanse activist John Lott. De Amerikaanse holebivereniging “Pink Pistols” publiceerde in 2007 een rapport waaruit bleek dat sinds hun oproepen aan de holebigemeenschap om wapens te dragen, het aantal aanvallen op holebi’s in de VS met meer dan de helft afgenomen is. Ook de dagelijkse radioshow “What They Didn’t Tell You Today” en de wekelijkse televisieshow “Crime Strike” zijn gewijd aan de talrijke gevallen waarbij gewapende burgers misdadigers van divers pluimage te snel af zijn.
Zwitserland achterna
Volgens de wereldvermaarde historicus Stephen Halbrook is het recht op vrij wapenbezit ook de beste verdediging tegen een externe vijand. Opnieuw geldt Zwitserland als het stichtende voorbeeld. Het was immers het enige Europese land met een geringe omvang dat de Nazi's nooit hebben kunnen of willen innemen. Dat het te onherbergzaam was, is fout daar de Nazi's wel de ontoegankelijke Kaukasische republieken veroverd hebben. Dat het neutraal was, is eveneens onjuist daar de Nazi's wel de neutrale Lage Landen geannexeerd hebben.
Volgens Halbrook beschikte Zwitserland over “een uitzonderlijke defensie van een geweer in elk huis die elke externe dreiging onmiddellijk kon pareren”. Ook de decentralisatie speelde in het voordeel van Zwitserland. Elk kanton afzonderlijk kon de strijd immers voortzetten omdat oorlogs- en vredesverdragen geen centrale bevoegdheden waren en geen enkel kanton door andermans beslissing de strijd dus moest staken. Volgens Halbrook is het dus het Zwitserse systeem van waarachtige volkssoevereiniteit, gedecentraliseerde democratie en vrij burgerlijk wapenbezit, dat de Alpenstaat buiten de Tweede Wereldoorlog heeft gehouden.
De lege doos van onze democratie
Kortom, ikzelf zie geen enkele reden, laat staan ook maar enige justificatiegrond, om geen "tweede amendement" naar Amerikaans voorbeeld in de Europese grondwetten op te nemen. Of zijn onze leiders misschien bang voor de beslissingscapaciteit van hun burgers? Hebben zij misschien dan toch de vaak gesuggereerde ambitie om onze rechten en vrijheden verder in te perken en vrezen zij het volk dan ook in hun queeste naar oneindige dictatoriale macht? En hoe kunnen onze leiders rijmen dat ze enerzijds niet geloven in de rationele keuzevrijheid van de burgers op wapenvlak, maar anderzijds wel in hun rationeel stemgedrag in verkiezingen?
John Locke - nochtans voor menig hedendaags politicus ergens wel een inspiratiebron - beschreef zelfs de plicht van elk volk om in opstand te komen tegen een in onmin gevallen overheid. Maar hoe kan het volk die kerntaak ooit vervullen als het niet over de middelen daarvoor, met name de wapens, beschikt? Democratie zonder een grondwettelijk gebetonneerd recht op vrij wapenbezit blijkt steeds meer een lege doos en wij, de naar vrijheid snakkende burgers, zijn eens te meer overgeleverd aan de willekeur van onze leiders.
Dit essay verscheen ook in het magazine Blauwdruk, bij het Liberaal Vlaams Studentenverbond, en op de websites van de Vrijspreker, Het Vrije Volk, de Stichting Meer Vrijheid en In Flanders Fields.
Meer over Charlton Hestons kijk op de dingen op www.nra.org.
Terugblik op Charlton Heston
Mij zullen echter niet zozeer zijn films of boeken, of zijn zieke jaren in de herfst van zijn leven bijblijven, dan wel zijn politieke realisaties. Longontsteking of niet, Alzheimer of niet, prostaatkanker of niet, heupcomplicaties of niet, Charlton Heston gaf zich niet gemakkelijk gewonnen in het leven, en dat manifesteerde zich ook in de manier waarop hij aan politiek deed. Als succesvol acteur in het linkse bastion van Hollywood brandde hij ook op niet-filmisch vlak van ambitie. Een partijkaart van de Democraten paste bij de politieke ambities van Heston in die tijd.
En dat legde hem alvast geen windeieren, want na actief geweest te zijn binnen de campagneteams van Adlai Stevenson (1956) en John Fitzgerald Kennedy (1960), en na deelgenomen te hebben aan quasi elke burgerrechtenmars van betekenis in de eerste helft van de jaren 1960, werd Heston in 1965 moeiteloos verkozen tot voorzitter van de acteursvakbond in Hollywood, een functie die hij zes jaar lang zou bekleden en het pad zou effenen voor zijn latere stappen in de politiek, net zoals Ronald Reagan het hem vijf jaar vroeger trouwens voorgedaan had.
De dode lichamen van Martin Luther King Jr. en Robert Kennedy waren nog niet koud, of Charlton Heston wisselde zijn Democratische partijkaart in voor een Republikeinse. In 1972 verdedigde hij de presidentsaspiraties van Richard Nixon en in 1980 streed hij aan de zijde van Ronald Reagan en George H. W. Bush tegen de herverkiezing van Jimmy Carter, opnieuw met succes. Ondertussen bleef Heston evenwel acteren en leverde hij nog menig filmpareltje af. Voor hem was en bleef de politiek in de eerste plaats een hobby. Dat zou ook nog in de rest van zijn leven zo blijven.
Na Hestons ruk naar rechts werd hij de spreekbuis van conservatief Amerika met zijn onverbloemde standpunten tegen positieve discriminatie, tegen abortus en euthanasie, tegen de beperkingen van het vrije wapenbezit, tegen de oorlogen in Vietnam en Irak, tegen obsceniteit in de media en tegen de politieke correctheid. “De politieke correctheid is gewoon een tirannie met manieren”, aldus Heston.
Op de barricaden van de vrijheid
Maar uiteindelijk was het zijn zichtbaar voorzitterschap van de “National Rifle Association”, de grootste wapenrechtenlobby in de wereld, tussen 1998 en 2003 dat de politicus in Charlton Heston naar het voorplan bracht, een taak die hij op meesterlijke wijze wist te vervullen, alle pogingen om hem onderuit te halen van Michael Moore en consorten ten spijt.
Charlton Hestons communicatievaardigheden en rotsvaste overtuiging in zijn gelijk brachten Al Gore in 2000 ten val. Voor de eerste keer in de naoorlogse geschiedenis van de VS wist één enkele lobbygroep de presidentsverkiezing te beslissen. De angst van de NRA-leden voor Al Gores posities ten overstaande vrij wapenbezit werd door Heston aangewakkerd, en opnieuw met succes. In 2004 deed de NRA dat nog eens dunnetjes over met haar “Vote Freedom First” rallies die uiteindelijk (mee) de campagne van John Kerry wisten te kelderen.
Door zijn staat van dienst voor de Republikeinse Partij in de laatste kwarteeuw wist George W. Bush ook echt niemand meer te verbazen toen hij Heston in 2003 de “Presidential Medal of Freedom” toekende, de allerhoogste Amerikaanse onderscheiding voor burgers. In hetzelfde jaar nam Charlton Heston wegens gezondheidsredenen ook ontslag als NRA-voorzitter met exact dezelfde staccato-woorden als in 2000: “From my cold dead hands!” En net zoals in 2000 zette hij deze woorden kracht bij door een antiek musket van de “Minutemen” boven zijn hoofd in de lucht te houden. Die beelden gingen de wereld rond en zullen ongetwijfeld langer op mijn netvlies gebrand blijven dan de imposante strijdwagenrace uit Ben Hur. Kortom, Charlton Heston was een polyvalent en een groot man. Laten we hem dan ook zo gedenken.
Het recht op vrij wapenbezit
Ook de zaak waarvoor Charlton Heston zijn leven gegeven heeft, is het zeker en vast waard om vermeld én verdedigd te worden, ook vandaag nog en zeker in Europa. Het recht om vrij wapens te dragen en te bezitten, is immers niet enkel een Amerikaans grondwettelijk verankerd recht, maar in wezen zelfs een algemeen democratisch beginsel dat zijn oorsprong vindt in de teksten van de grote liberale denkers: van een Charles Montesquieu en een Jean-Jacques Rousseau, over een John Locke en een Thomas Hobbes, tot natuurlijk een Thomas Paine en een Thomas Jefferson. Het verband tussen échte democratie en deze fundamentele vrijheid is immers véél nauwer dan het lakse decadente West-Europese volk vandaag de dag wil inzien.
In iedere democratische staat berusten de wapens bij het soevereine gezag. Geen enkel weldenkende verlichte geest zal dit ontkennen, en ook de idee dat het volk het enige soevereine gezag in een democratisch bestel is, kan door geen enkele liberaal die naam waardig gerefuteerd worden. Bijgevolg zouden de wapens niet zozeer bij de staat dan wel bij de burgers - dat soevereine gezag - moeten berusten. Dat dit in onze onvrije slavensamenleving niet het geval is, is niet enkel een regelrechte aanfluiting van onze intrinsieke vrijheid, maar ook van onze menselijke waardigheid. Het miskennen van het recht op vrij wapenbezit, behelst tevens de miskenning van de volkssoevereiniteit en het primaat van de vrijheid van de burgers op de almacht van de staat.
Wat is immers de eerste daad die een dictator stelt zodra hij aan de macht komt? Hij laat beslag leggen op alle wapens in privaat bezit en garandeert zo de vereiste dictatoriale stabiliteit. Hoe kan men dictaturen dus voorkomen? Niet door ons heil te gaan zoeken in socialistische antihaatwetten, in marxistisch geïnspireerde internationale verdragen of in neocommunistische solidariteitsmechanismen, maar door onze eigenste burgers - de enige bouwstenen van een vrije samenleving - het recht te geven henzelf, hun eigendom en hun rechten te beschermen tegen derden met een wapen. Enkel potentaten en despoten geloven niet in de vrijheid van het individu, of in het a priori dat elke vrije burger intrinsiek tot moreel en rationeel handelen in staat is. Want enkel op basis van bovenstaande argumenten kan men een verbod op vrij wapenbezit rechtvaardigen.
Socialisme en anti-Amerikanisme
In de Verenigde Staten is het recht op vrij wapenbezit nagenoeg absoluut. De Amerikaanse samenleving is dan ook zonder twijfel één van de meest vrije in de wereld en ligt ironisch genoeg, net daarvoor voortdurend onder vuur vanuit het “oude” Europa dat als een geitenwollensokkenidioot de arrogantie aan de dag legt om het “land of the free and the home of the brave” af te schilderen als een wetteloos asociaal piratennest van schietgrage gekken. Dat net dat stel onopgevoede barbaarse cowboys gans Europa in 1945 bevrijd heeft, wordt dan ook weer angstvallig verzwegen om het Grote Gelijk van het corporatistische Europese establishment niet al te veel te discrediteren.
Het Amerikaanse leger was indertijd nochtans ook volledig opgebouwd rond de “Minutemen”, de regionaal georganiseerde burgermilities die in oorlogssituaties door de staat opgeroepen konden worden. De logge geïnstitutionaliseerde landlegers van Europa verzinken in de aanblik van deze vrijheidsmilities in het niets, maar ook dat willen onze zelfgenoegzame leidende elites niet geweten hebben. Zij investeren liever in massatewerkstelling binnen defensie dan in de échte verdediging van de nationale soevereiniteit en de vrijheden van de burgers. Zij verwaarlozen de noodzakelijke militaire installaties om hun overvette socialistische welvaartsstaten te financieren en verwijten de grootmachten dat ze niet hetzelfde doen. Zij pleiten voor wapenbeperkingen, niet omdat zij dat rationeel kunnen verdedigen, maar gewoon omdat zij de trein gemist hebben en de trein dan liever ook voor iedereen gestopt zien. Zij schuilen wel onder de paraplu van de Verenigde Staten, maar blijven zich desondanks als ondankbare monsters gedragen, met alle gevolgen van dien.
En leerde Europa uit WO2 dan zijn lesje niet? Neen, na tientallen hervormingsplannen bleef het Europese leger uitblinken in inertie en onbeweeglijkheid, met als kers op de taart de Balkanoorlogen uit de jaren 1990 toen de EU tot zijn eeuwige schaamte beroep moest doen op net die Amerikaanse revolverhelden om de Balkan, nochtans onze allereigenste achtertuin, te komen uitmesten. Ondertussen blijven de Europese leiders zonder dralen het Amerikaanse maatschappijmodel aanvallen en halen ze zelfs de afschaffing van de basisvrijheden van hun eigen burgers aan als stichtend voorbeeld voor hoe de andere landen op onze aardkloot zich zouden moeten gedragen. De schaamte voorbij dus, en begrijpen wie nog begrijpen kan.
Is het trouwens wel een toeval dat een relatief pro-Amerikaans land als Engeland pas in het begin van de jaren 1990 échte wapenwetten doorvoerde? Is het een toeval dat dit net gebeurde op het moment dat linkse krachten meer macht kregen in het Verenigd Koninkrijk na het debacle van John Major en het verraad van Maastricht? Of heeft deze harmonisering van de wapenbeperkingen misschien te maken met de totalitaire tijdsgeest waarin de Europese continentale staten de Europese Vrijhandelszone plots wilden omvormen tot het Euromonster dat we vandaag de dag kennen? De vraag stellen is ze beantwoorden.
Meer wapens, minder misdaad
Nochtans is niet gans continentaal Europa het slachtoffer geworden van dit dictatoriaal geïnspireerd wanbeleid. Zwitserland is één van de veiligste landen in Europa. Tussen 1995 en 2005 kwamen er in Zwitserland welgeteld 812 mensen om ten gevolge van vuurwapens. In diezelfde periode kende België - een vergelijkbaar land qua bevolking en oppervlakte - een slachtoffertol door vuurwapens van maar liefst 2,357 of bijna drie keer zoveel. Nochtans kent Zwitserland een nagenoeg absolute vrijheid van wapendracht en wapenbezit, en België niet, tenzij dan voor terreurgroepen die het pact met de Belgische overheid honoreren, waarbij ze ongestoord op het Belgisch grondgebied hun gang mogen gaan voor zolang ze in België zelf geen aanslagen plegen. Deze cijfers bewijzen de absurditeit van het koppelen van het vrij wapenbezit aan het aantal doden door vuurwapens.
Het privaat bezit van "militaire wapens" in Zwitserland omvat de Volksmilitie (400,000 leden, elk met een wapen in huis), de Gezinswacht (365,000 gezinnen, elk met een wapen in huis) en de Gedemobiliseerde Soldaten (300,000 man, elk met een wapen in huis). Het aantal "oorlogswapens" (het leger, de politie en andere ordediensten) en "sportwapens" (voor pure recreatiedoeleinden) zit hier nog niet eens in vervat. Kortom, Zwitserland is een tot op de tanden gewapende burgerdemocratie waar de staat op wapenvlak minder sterk staat dan de burgers. Een "balance of power" zoals het in een verlichte democratie altijd zou horen te zijn. Zelfs Machiavelli oordeelde in zijn magnum opus “Il Principe” dat “e Svizzeri sono armatissimi e liberissimi”, oftewel dat alle Zwitsers uitermate bewapend zijn en daardoor ook uitermate vrij.
Andere cijfers geven volgens het Canadese “Fraser Institute” aan dat het beperken van vrij wapenbezit meer geweld tot gevolg heeft. Klinkende voorbeelden zijn Engeland, Australië en Canada. Sinds Engeland het wapenbezit aan banden legde, is het aantal moorden met een kleine 60% gestegen en het aantal gevallen van geweldpleging met een vuurwapen met iets meer dan 40%. Sinds Australië vijf jaar geleden een strengere wapenwet doorvoerde, is het aantal gewapende overvallen met meer dan 166% gestegen. Tussen 2000 en 2006 kende Canada, ondanks de mooie propagandafilm van vrijheidhater Michael Moore, een gemiddelde jaarlijkse misdaadratio van 963 aangiftes per 100,000 inwoners. In de VS bedraagt dat 475 aangiftes per 100,000 inwoners, dus ongeveer de helft.
Vrij wapenbezit vermindert de onveiligheid. Tot deze conclusie komt ook de Nederlandse veiligheidsexpert Michiel Smit in zijn boek “Meer wapens, minder misdaad” dat in wezen een Nederlandse implementering is van het alom geprezen boek “More guns, less crime: understanding crime and gun laws” van de Amerikaanse activist John Lott. De Amerikaanse holebivereniging “Pink Pistols” publiceerde in 2007 een rapport waaruit bleek dat sinds hun oproepen aan de holebigemeenschap om wapens te dragen, het aantal aanvallen op holebi’s in de VS met meer dan de helft afgenomen is. Ook de dagelijkse radioshow “What They Didn’t Tell You Today” en de wekelijkse televisieshow “Crime Strike” zijn gewijd aan de talrijke gevallen waarbij gewapende burgers misdadigers van divers pluimage te snel af zijn.
Zwitserland achterna
Volgens de wereldvermaarde historicus Stephen Halbrook is het recht op vrij wapenbezit ook de beste verdediging tegen een externe vijand. Opnieuw geldt Zwitserland als het stichtende voorbeeld. Het was immers het enige Europese land met een geringe omvang dat de Nazi's nooit hebben kunnen of willen innemen. Dat het te onherbergzaam was, is fout daar de Nazi's wel de ontoegankelijke Kaukasische republieken veroverd hebben. Dat het neutraal was, is eveneens onjuist daar de Nazi's wel de neutrale Lage Landen geannexeerd hebben.
Volgens Halbrook beschikte Zwitserland over “een uitzonderlijke defensie van een geweer in elk huis die elke externe dreiging onmiddellijk kon pareren”. Ook de decentralisatie speelde in het voordeel van Zwitserland. Elk kanton afzonderlijk kon de strijd immers voortzetten omdat oorlogs- en vredesverdragen geen centrale bevoegdheden waren en geen enkel kanton door andermans beslissing de strijd dus moest staken. Volgens Halbrook is het dus het Zwitserse systeem van waarachtige volkssoevereiniteit, gedecentraliseerde democratie en vrij burgerlijk wapenbezit, dat de Alpenstaat buiten de Tweede Wereldoorlog heeft gehouden.
De lege doos van onze democratie
Kortom, ikzelf zie geen enkele reden, laat staan ook maar enige justificatiegrond, om geen "tweede amendement" naar Amerikaans voorbeeld in de Europese grondwetten op te nemen. Of zijn onze leiders misschien bang voor de beslissingscapaciteit van hun burgers? Hebben zij misschien dan toch de vaak gesuggereerde ambitie om onze rechten en vrijheden verder in te perken en vrezen zij het volk dan ook in hun queeste naar oneindige dictatoriale macht? En hoe kunnen onze leiders rijmen dat ze enerzijds niet geloven in de rationele keuzevrijheid van de burgers op wapenvlak, maar anderzijds wel in hun rationeel stemgedrag in verkiezingen?
John Locke - nochtans voor menig hedendaags politicus ergens wel een inspiratiebron - beschreef zelfs de plicht van elk volk om in opstand te komen tegen een in onmin gevallen overheid. Maar hoe kan het volk die kerntaak ooit vervullen als het niet over de middelen daarvoor, met name de wapens, beschikt? Democratie zonder een grondwettelijk gebetonneerd recht op vrij wapenbezit blijkt steeds meer een lege doos en wij, de naar vrijheid snakkende burgers, zijn eens te meer overgeleverd aan de willekeur van onze leiders.
Dit essay verscheen ook in het magazine Blauwdruk, bij het Liberaal Vlaams Studentenverbond, en op de websites van de Vrijspreker, Het Vrije Volk, de Stichting Meer Vrijheid en In Flanders Fields.
Meer over Charlton Hestons kijk op de dingen op www.nra.org.
Abonneren op:
Posts (Atom)