Posts tonen met het label Internationaal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Internationaal. Alle posts tonen
Telkens men tegen internationale jurisdicties durft pleiten, lijkt het meteen alsof de criticus in kwestie wel een aanhanger moet zijn van onfrisse figuren zoals een Omar Al-Bashir of een Radovan Karadzic. Toch waagt het Britse EP-lid Daniel Hannan zich vandaag op zijn blog aan zo'n pleidooi. Vorige week gaf hij over dit thema - in de nasleep van de gênante aanklacht in het VK tegen oud-premier van Israël Tzipi Livni - trouwens ook al een lezing voor het "Jerusalem Institute for Market Studies". Hannan viel in die lezing de internationalistische idee aan dat monsters die in hun eigen land niet vervolgd worden, toch elders - en bij voorkeur door internationale bureaucratieën - berecht zouden moeten kunnen worden. Over de affaire-Livni zei Hannan het volgende: "We zien hier exact wat er mis is met het alsmaar groeiende corpus van internationaal afdwingbare mensenrechtenwetten: dictators en terroristen negeren die en worden met rust gelaten, democratisch verkozen politici willen ze eren maar worden desondanks gestraft."
Daniel Hannan haalde in zijn lezing de volgende zeven ideeën aan.
Dit opiniestuk verscheen oorspronkelijk op Daniel Hannans weblog.
Meer teksten van deze Europarlementariër op www.hannan.co.uk.
Daniel Hannan haalde in zijn lezing de volgende zeven ideeën aan.
1. Territorial jurisdiction has been a remarkably successful concept. Ever since the Treaty of Westphalia in 1648, it has been broadly understood that crimes are the responsibility of the state where they are committed. Untune that string and hark what discord follows! Western liberals might say: “Since Karadzic won’t get justice in Serbia, he should get it at The Hague.” But an Iranian judge might apply precisely the same logic and say: “Adulterers in Western countries are going unpunished: we must kidnap them and bring them to a place where they will face consequences”.En ook in de conclusie op zijn blog kan ik best inkomen.
2. International jurisdiction breaks the link between legislators and law. Instead of legislation being passed by representatives who are, in some way, accountable to their populations, laws are generated by international jurists. We are, in other words, reverting to the pre-modern notion that law-givers should be accountable to their own consciences rather than to those who must live under their rulings.
3. In consequence, as Robert Bork has argued in Coercing Virtue: The Worldwide Rule of Judges, an agenda is being advanced which has been rejected at the ballot box. Courts make tendentious and expansive interpretations of human rights codes which go well beyond what any reasonable person would take the text to mean.
4. With no meaningful scrutiny, international lawyers are able to suit themselves, meandering their way through gargantuan budgets, changing their own rules when they become inconvenient. As John Laughland showed in his study of the Milosevic trial, the International Criminal Tribunal on Yugoslavia admitted hearsay evidence, repeatedly amended its rules of procedure and, when the old brute proved surprisingly eloquent in his own defence, took the extraordinary step of imposing counsel on him. Eight years and $200 million later, with the court no closer to a verdict, both judge and defendant were dead.
5. Indicting a head of state – as the ICC did last year when it served a writ against the Sudanese President – amounts to declaring a war which one has no intention of fighting. The only way to bring President Bashir to trial would be to conquer his country and transfer sovereignty from him to the occupying powers: the basis of the Allies’ jurisdiction at the Nuremberg trials. Without such a determination, international arraignments are declamatory: a way for those who serve them to feel good about themselves, even though their practical effect is to make tyrants dig in more deeply.
6. Which brings us back to the main objection. While tyrants ignore international rulings, democracies – or, more precisely, judges within democracies – don’t. Courts in Western countries increasingly use international conventions to challenge the decisions of their elected governments. Four successive Labour Home Secretaries have tried unsuccessfully to repatriate the Afghan hijackers who diverted a flight at gunpoint to Stansted. Despite the nature of their crime, and despite the removal of the Taliban regime from which they claimed to be fleeing, they have been granted leave to remain in the UK through, in effect, judicial activism.
7. The politicisation of international jurisprudence seems always to come from the same direction: a writ was served against Sharon, but not Arafat. Pinochet was arrested, but Fidel Castro could attend international summits. Donald Rumsfeld was indicted, but not Saddam Hussein.
The answer is not to politicise these wretched rules, but to return to the well-tried and understood concept of state sovereignty, which operated effectively enough between 1648 and the 1990s. When was the internationalisation of jurisdiction agreed? When was it even discussed? To quote Judge Bork again: “What we have wrought is a coup d’état: slow-moving and genteel, but a coup d’état none the less.”
Dit opiniestuk verscheen oorspronkelijk op Daniel Hannans weblog.
Meer teksten van deze Europarlementariër op www.hannan.co.uk.
In the aftermath of the Senate election in Massachusetts, the focus of attention is inevitably on what it means for Barack Obama. The impact on the Democratic president of the loss of the late Ted Kennedy’s seat to the Republicans will, no doubt, be significant. Yet the result could be remembered as a message more profound than the disparate mutterings of a grumpy electorate that has lost faith in its leader -- as a growl of hostility to the rising power of the state. America’s most vibrant political force at the moment is the anti-tax tea-party movement. Even in leftish Massachusetts people are worried that Mr Obama’s spending splurge, notably his still-unpassed health-care bill, will send the deficit soaring. In Britain, where elections are usually spending competitions, the contest this year will be fought about where to cut. Even in regions as historically statist as Scandinavia and southern Europe debates are beginning to emerge about the size and effectiveness of government.
There are good reasons, as well as bad ones, why the state is growing; but the trend must be reversed. Doing so will prove exceedingly hard -- not least because the bigger and more powerful the state gets, the more it tends to grow. But electorates, as in Massachusetts, eventually revolt; and such expressions of voters’ fury are likely to shape politics in the years to come. The immediate reason for the rise of the state is the financial crisis. Governments have spent trillions propping up banks and staving off depression. In some countries they now play a large role in the financial sector; and thanks to bail-outs, stimulus and recession, the proportion of GDP made up by state spending and public deficits has rocketed.
But the rise of Leviathan is a much longer and broader story. Long before AIG and Northern Rock ended up in state custody, government had been growing rapidly. That was especially true in Britain and America, the two countries in which “the end of big government” had been declared in the 1990s. George Bush pushed up spending more than any president since Lyndon Johnson. Britain’s initially frugal Labour government went on a splurge: the state’s share of GDP has risen from 37% in 2000 to 48% in 2008 to 52% now. In swathes of northern Britain the state now accounts for a bigger share of the economy than it did in communist countries in the old eastern bloc. The change has been less dramatic in continental Europe, but in most of those countries the state already made up around half of the economy. Demography is set to push state spending up further. Ageing populations will consume ever more public health care and ever bigger pensions. Unless somebody takes an axe to them, entitlements will consume a fifth of America’s GDP in 15 years, compared with 9% now.
Rising government spending is not the only manifestation of growing state power. The spread of regulation is another. Conservatives tend to blame the growing thicket of rules on unwanted supranational bodies, such as the European Union, and on the ever growing industry of public-sector busybodies who supervise matters like diversity and health and safety. They have a point. But voters, including right-wing ones, often demand more state intrusion: witness the “wars” on terror and drugs, or the spread of CCTV cameras. Mr Bush added an average of 1,000 pages of federal regulations each year he was in office. America now has 250 million people devising and implementing federal rules.
Globalisation, far from whittling away the state, has often ended up boosting it. Greater job insecurity among the voting middle classes has increased demand for safety nets. Confronted by global market failures, such as climate change, voters have demanded a public response. And the emergence of new economic powers, especially China, has given fresh respectability to the old notion of state capitalism: more and more of the world’s biggest companies are state-owned, and more and more of its biggest investors are now sovereign-wealth funds. Many difficulties present themselves to those who would reform the state. One is the danger posed by the fragility of the world economy. Government stimulus may still be needed to ward off a new slump. But even in the most vulnerable countries, governments need to be planning for withdrawal.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in The Economist.
Meer artikelen tegen Big Government op www.economist.com.
There are good reasons, as well as bad ones, why the state is growing; but the trend must be reversed. Doing so will prove exceedingly hard -- not least because the bigger and more powerful the state gets, the more it tends to grow. But electorates, as in Massachusetts, eventually revolt; and such expressions of voters’ fury are likely to shape politics in the years to come. The immediate reason for the rise of the state is the financial crisis. Governments have spent trillions propping up banks and staving off depression. In some countries they now play a large role in the financial sector; and thanks to bail-outs, stimulus and recession, the proportion of GDP made up by state spending and public deficits has rocketed.
But the rise of Leviathan is a much longer and broader story. Long before AIG and Northern Rock ended up in state custody, government had been growing rapidly. That was especially true in Britain and America, the two countries in which “the end of big government” had been declared in the 1990s. George Bush pushed up spending more than any president since Lyndon Johnson. Britain’s initially frugal Labour government went on a splurge: the state’s share of GDP has risen from 37% in 2000 to 48% in 2008 to 52% now. In swathes of northern Britain the state now accounts for a bigger share of the economy than it did in communist countries in the old eastern bloc. The change has been less dramatic in continental Europe, but in most of those countries the state already made up around half of the economy. Demography is set to push state spending up further. Ageing populations will consume ever more public health care and ever bigger pensions. Unless somebody takes an axe to them, entitlements will consume a fifth of America’s GDP in 15 years, compared with 9% now.
Rising government spending is not the only manifestation of growing state power. The spread of regulation is another. Conservatives tend to blame the growing thicket of rules on unwanted supranational bodies, such as the European Union, and on the ever growing industry of public-sector busybodies who supervise matters like diversity and health and safety. They have a point. But voters, including right-wing ones, often demand more state intrusion: witness the “wars” on terror and drugs, or the spread of CCTV cameras. Mr Bush added an average of 1,000 pages of federal regulations each year he was in office. America now has 250 million people devising and implementing federal rules.
Globalisation, far from whittling away the state, has often ended up boosting it. Greater job insecurity among the voting middle classes has increased demand for safety nets. Confronted by global market failures, such as climate change, voters have demanded a public response. And the emergence of new economic powers, especially China, has given fresh respectability to the old notion of state capitalism: more and more of the world’s biggest companies are state-owned, and more and more of its biggest investors are now sovereign-wealth funds. Many difficulties present themselves to those who would reform the state. One is the danger posed by the fragility of the world economy. Government stimulus may still be needed to ward off a new slump. But even in the most vulnerable countries, governments need to be planning for withdrawal.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in The Economist.
Meer artikelen tegen Big Government op www.economist.com.
Haïti is heel erg, maar waarom moeten wij weer betalen?
124 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
De situatie aan de grond in Haïti is hartverscheurend. Het armste land van het Westelijk halfrond kreeg één van de zwaarste aardbevingen ooit over zich heen. De gevolgen zijn dan ook ongezien. De bevolking is de ontreddering nabij. Hele dorpen en steden werden letterlijk van de kaart geveegd. Met het epicentrum op minder dan 25 kilometer van de dichtbevolkte hoofdstad Port-Au-Prince is ook de tol aan verloren mensenlevens torenhoog. De eerste cijfers spreken al van tienduizenden doden, maar met een veelvoud daarvan nog steeds vermist, is dit waarschijnlijk nog maar het topje van de ijsberg. De devastatie is enorm. Om de mate van menselijk leed en de plaatselijke noden te beschrijven, schieten woorden zelfs tekort. Ik begrijp dan ook dat vele lezers door de titel en het opzet van dit stuk geschokt en kwaad zullen zijn. Ik zou hen echter willen vragen om de bijwijlen hoog oplaaiende emoties en intrinsiek menselijke gevoelens van compassie even te vergeten en de situatie vanuit een heel andere invalshoek te bekijken. Ik wil mijn lezers ook op het hart drukken dat ik op geen enkele wijze afbreuk wil doen aan de inzet van hulpverleners of aan de beweegredenen van de geldschieters, en duidelijk maken dat ook ik met de slachtoffers meeleef en dat ik ook zelf al aan het Rode Kruis gedoneerd heb.
Over de oorzaken van de immense armoede op het westelijke deel van het Caraïbische eiland Hispaniola kunnen waarschijnlijk hele boeken geschreven worden, maar ik wil hier toch vooral even stilstaan bij de gigantische discrepantie tussen het straatarme Haïti en het volgens lokale standaarden schatrijke oostelijke eilanddeel, dat we als Dominicaanse Republiek kennen, en waar we met zijn allen massaal op vakantie gaan. Natuurlijk was Haïti een Franse kolonie en blinken die, o.a. door het Franse koloniale wanbeheer en de export van het centralistische bestuur uit de Hexagone, nu net nooit uit in verstandig bestuur en welvaartsopbouw, maar er is meer aan de hand. Tot begin 19de eeuw stond Haïti bekend als de "Parel van de Antillen" en domineerde de kolonie de Caraïbische handel in rubber en fruit. In 1802 dachten de lokale ambtenaren echter slimmer te zijn dan de handelaars en werd - met de "goede" bedoeling om de lokale elite nog rijker en welstellender te maken - een lokaal decreet afgekondigd dat buitenlandse investeringen onmogelijk maakte en het verwerven van eigendom door buitenlanders verbood. Dit decreet bestaat nog altijd en is nog steeds - samen met de politieke instabiliteit en regelmatige genocides - de hoofdreden waarom de gigantische FDI-stromen wel mooi hun weg vinden naar de naburige eilanden maar aan Haïti voorbij blijven gaan.
Haïti komt om de zoveel jaar even in het nieuws door binnenlandse onrusten die de internationale gemeenschap nopen tot het zenden van humanitaire werkers en blauwhelmen. Er waren dan ook nogal wat Belgen en Nederlanders werkzaam in Haïti en deze worden nu met een Airbus van het Belgische leger naar huis gerepatrieerd. Het B-FAST rampenteam werd daags na de ramp al in Haïti ontplooid en keert één dezer dagen al terug. Ondertussen sturen de Europese overheden tonnen hulpgoederen naar het getroffen gebied en doen ook alle andere rijke landen hun duit in het zakje. De Amerikanen hebben de controle over de lucht- en zeehavens overgenomen, en beveiligen nu de Haïtiaanse wijken waar veel buitenlanders wonen tegen plunderaars en de meer dan 6,000 gevangenen die in de nasleep van de aardbeving wisten te ontsnappen.
Ik heb echter twee fundamentele bezwaren tegen deze gang van zaken. Eerst en vooral vind ik het niet kunnen dat de Belgische belastingbetalers moeten opdraaien om landgenoten te evacueren uit een land waar zij zich vrijwillig gevestigd hebben. Als bijna elke Belg die in de Alpen gaat skiën een verzekering bij "Europe Assistance" of een andere firma op zijn of haar naam heeft staan om tussenbeide te komen in geval van repatriëring zie ik niet meteen in waarom enkel skitoeristen op zichzelf aangewezen moeten zijn terwijl roekeloze Belgen in het buitenland - die enerzijds dus wel grote risico's willen opzoeken meer er anderzijds via verzekeringen niet voor willen betalen - op kosten van "de gemeenschap" gerepatrieerd worden. Verder stel ik mij ook de fundamentele vraag waarom enkel Belgische en Nederlandse onderdanen mee mogen met die Airbus. Onze overheid vindt het normaal dat zij in naam van de anderen beslist wie wel en wie niet uit die hel geëvacueerd kan worden.
Ik stel mij eveneens vragen bij de opportuniteit van staatsgebonden ontwikkelingshulp. Ik denk dat private organisaties zoals de talrijke echte NGO's veel beter weten wat de lokale noden en behoeften zijn en veel sneller kunnen reageren dan regeringen die daarvoor ministerraden moeten organiseren, compromissen moeten afspreken en (soms) het parlement nog eerst om toestemming moeten vragen. De opkomende Haïti-benefiet op televisie zal opnieuw miljoenen euro's in het laadje brengen, een veelvoud van wat de overheid momenteel voor Haïti vrijgemaakt heeft, en ook nu al stromen de vrijwillige giften van gewone burgers aan een recordtempo binnen bij de hulporganisaties. Ik vind het dan ook niet kunnen dat onze regering zichzelf beter geplaatst vindt dan gewone burgers om te bepalen waaraan die hun geld uitgeven. De regering besliste de afgelopen dagen in naam van de burgers dat hulp voor Haïti belangrijker is dan meer hulp voor Mauritanië bijvoorbeeld.
De politiek beantwoordt aan andere criteria dan de private vrijwillige interactie tussen gewone burgers. Politici willen in de eerste plaats naam maken voor zichzelf. Zij zijn niet begaan met duurzaamheid of echte hulp. Zij besteden enkel aandacht aan de landen en problemen die politiek waardevol of mediatiek "hot" zijn. Zij bepalen als een Romeinse keizer in de arena welke mensen moeten sterven en welke mensen met andermans geld geholpen mogen worden. De politici krijgen de bedankingen, maar vergeten wel graag dat die afgekocht werden met de zuurverdiende centen van anderen. Het ganse herverdelingssysteem is rot. Ik stel dan ook voor om het volledige budget voor ontwikkelingssamenwerking af te schaffen en dat geld opnieuw in de zakken van de gewone mensen te leggen zodat zij het vrij kunnen uitgeven. Het blijft uiteindelijk hun geld.
Dat brengt mij tenslotte bij een recent artikel van de Amerikaanse mediaster John Stossel op de website van "Real Clear Politics" waarin hij becijferde dat de Amerikaanse burgers per hoofd jaarlijks een 1,800 USD aan liefdadigheid uitgeven en dat niet enkel de rijken merkelijk meer weggeven dan de armen, maar dat ook de kiezers voor de GOP hun Democratische tegenhangers ver achter zich laten. Dit bewijst wat ik al jaren aanvoel: de arrogante hypocrisie van links. Linksmensen willen de anderen helemaal niet helpen, ze willen dat anderen dat voor hen doen. Verander de wereld, begin bij jezelf, want hoe kunnen socialisten zich blijven profileren als "sociaal" terwijl hun mededogen enkel gestoeld is op het wegroven van andermans geld om daarmee hun "sociale" programma's te financieren? Met andermans geld wil ik ook wel een weldoener zijn.
Dit commentaarstuk van mij verscheen ook elders op het Internet.
Je kan geld doneren voor Haïti via www.rodekruisvlaanderen.be.
Over de oorzaken van de immense armoede op het westelijke deel van het Caraïbische eiland Hispaniola kunnen waarschijnlijk hele boeken geschreven worden, maar ik wil hier toch vooral even stilstaan bij de gigantische discrepantie tussen het straatarme Haïti en het volgens lokale standaarden schatrijke oostelijke eilanddeel, dat we als Dominicaanse Republiek kennen, en waar we met zijn allen massaal op vakantie gaan. Natuurlijk was Haïti een Franse kolonie en blinken die, o.a. door het Franse koloniale wanbeheer en de export van het centralistische bestuur uit de Hexagone, nu net nooit uit in verstandig bestuur en welvaartsopbouw, maar er is meer aan de hand. Tot begin 19de eeuw stond Haïti bekend als de "Parel van de Antillen" en domineerde de kolonie de Caraïbische handel in rubber en fruit. In 1802 dachten de lokale ambtenaren echter slimmer te zijn dan de handelaars en werd - met de "goede" bedoeling om de lokale elite nog rijker en welstellender te maken - een lokaal decreet afgekondigd dat buitenlandse investeringen onmogelijk maakte en het verwerven van eigendom door buitenlanders verbood. Dit decreet bestaat nog altijd en is nog steeds - samen met de politieke instabiliteit en regelmatige genocides - de hoofdreden waarom de gigantische FDI-stromen wel mooi hun weg vinden naar de naburige eilanden maar aan Haïti voorbij blijven gaan.
Haïti komt om de zoveel jaar even in het nieuws door binnenlandse onrusten die de internationale gemeenschap nopen tot het zenden van humanitaire werkers en blauwhelmen. Er waren dan ook nogal wat Belgen en Nederlanders werkzaam in Haïti en deze worden nu met een Airbus van het Belgische leger naar huis gerepatrieerd. Het B-FAST rampenteam werd daags na de ramp al in Haïti ontplooid en keert één dezer dagen al terug. Ondertussen sturen de Europese overheden tonnen hulpgoederen naar het getroffen gebied en doen ook alle andere rijke landen hun duit in het zakje. De Amerikanen hebben de controle over de lucht- en zeehavens overgenomen, en beveiligen nu de Haïtiaanse wijken waar veel buitenlanders wonen tegen plunderaars en de meer dan 6,000 gevangenen die in de nasleep van de aardbeving wisten te ontsnappen.
Ik heb echter twee fundamentele bezwaren tegen deze gang van zaken. Eerst en vooral vind ik het niet kunnen dat de Belgische belastingbetalers moeten opdraaien om landgenoten te evacueren uit een land waar zij zich vrijwillig gevestigd hebben. Als bijna elke Belg die in de Alpen gaat skiën een verzekering bij "Europe Assistance" of een andere firma op zijn of haar naam heeft staan om tussenbeide te komen in geval van repatriëring zie ik niet meteen in waarom enkel skitoeristen op zichzelf aangewezen moeten zijn terwijl roekeloze Belgen in het buitenland - die enerzijds dus wel grote risico's willen opzoeken meer er anderzijds via verzekeringen niet voor willen betalen - op kosten van "de gemeenschap" gerepatrieerd worden. Verder stel ik mij ook de fundamentele vraag waarom enkel Belgische en Nederlandse onderdanen mee mogen met die Airbus. Onze overheid vindt het normaal dat zij in naam van de anderen beslist wie wel en wie niet uit die hel geëvacueerd kan worden.
Ik stel mij eveneens vragen bij de opportuniteit van staatsgebonden ontwikkelingshulp. Ik denk dat private organisaties zoals de talrijke echte NGO's veel beter weten wat de lokale noden en behoeften zijn en veel sneller kunnen reageren dan regeringen die daarvoor ministerraden moeten organiseren, compromissen moeten afspreken en (soms) het parlement nog eerst om toestemming moeten vragen. De opkomende Haïti-benefiet op televisie zal opnieuw miljoenen euro's in het laadje brengen, een veelvoud van wat de overheid momenteel voor Haïti vrijgemaakt heeft, en ook nu al stromen de vrijwillige giften van gewone burgers aan een recordtempo binnen bij de hulporganisaties. Ik vind het dan ook niet kunnen dat onze regering zichzelf beter geplaatst vindt dan gewone burgers om te bepalen waaraan die hun geld uitgeven. De regering besliste de afgelopen dagen in naam van de burgers dat hulp voor Haïti belangrijker is dan meer hulp voor Mauritanië bijvoorbeeld.
De politiek beantwoordt aan andere criteria dan de private vrijwillige interactie tussen gewone burgers. Politici willen in de eerste plaats naam maken voor zichzelf. Zij zijn niet begaan met duurzaamheid of echte hulp. Zij besteden enkel aandacht aan de landen en problemen die politiek waardevol of mediatiek "hot" zijn. Zij bepalen als een Romeinse keizer in de arena welke mensen moeten sterven en welke mensen met andermans geld geholpen mogen worden. De politici krijgen de bedankingen, maar vergeten wel graag dat die afgekocht werden met de zuurverdiende centen van anderen. Het ganse herverdelingssysteem is rot. Ik stel dan ook voor om het volledige budget voor ontwikkelingssamenwerking af te schaffen en dat geld opnieuw in de zakken van de gewone mensen te leggen zodat zij het vrij kunnen uitgeven. Het blijft uiteindelijk hun geld.
Dat brengt mij tenslotte bij een recent artikel van de Amerikaanse mediaster John Stossel op de website van "Real Clear Politics" waarin hij becijferde dat de Amerikaanse burgers per hoofd jaarlijks een 1,800 USD aan liefdadigheid uitgeven en dat niet enkel de rijken merkelijk meer weggeven dan de armen, maar dat ook de kiezers voor de GOP hun Democratische tegenhangers ver achter zich laten. Dit bewijst wat ik al jaren aanvoel: de arrogante hypocrisie van links. Linksmensen willen de anderen helemaal niet helpen, ze willen dat anderen dat voor hen doen. Verander de wereld, begin bij jezelf, want hoe kunnen socialisten zich blijven profileren als "sociaal" terwijl hun mededogen enkel gestoeld is op het wegroven van andermans geld om daarmee hun "sociale" programma's te financieren? Met andermans geld wil ik ook wel een weldoener zijn.
Dit commentaarstuk van mij verscheen ook elders op het Internet.
Je kan geld doneren voor Haïti via www.rodekruisvlaanderen.be.
Each year I take part in a reunion dinner of old school classmates. The talk often turns to politics, as my friends know my interests all too well. This reunion, after a bout of banker bashing, one friend stated thet “capitalism is dead.” Admittedly, by this time my classmates had consumed a few drinks, but it startled me to see others nodding their heads. But upon reflection, who can blame them? That is what they have seen. We have nationalised our banking industry. Government spending has rocketed. Taxes are up. Regulation is back. Class war is encouraged. Capitalism is in a great deal of trouble. Government intervention, command control and state ownership -- in the whole of Europe and beyond -- are back in fashion. But over the past 150 years, capitalism has more than proved its worth. The parts of the world where it has been let loose have flourished; the parts where it has been held back have languished.
The importance of capitalism is not just driven by economics. A critical reason why capitalism has been such a success is that its sits well with human nature -- our desire for liberty and prosperity. Communism eventually collapsed because it relied on a total restriction of individual freedom to survive. It murdered millions just to avoid criticism. As long as people want to improve their living conditions, earn more than their parents did, own their own home and car, go on holiday, travel the world and buy cool, but perhaps even useless, things, they will need a mechanism that allocates scarce resources far more efficiently than a repressive state. Capitalism might not be perfect, but if you want real prosperity and genuine freedom, it is essential. And let me be clear about this, the recent crisis does not in any way denigrate capitalism or undo its achievements. Capitalism has always engendered crisis, and always will. Bubbles and busts are part of the “package”. You cannot have the fruits without the weeds.
What is critical is that we learn from each crisis, and that governments refrain from actions that are driven by short-term populism or rhetorical demagogy. A weak populist argument, as made by my friends that day, is that the capitalist model has failed. Critics of “Anglo-Saxon capitalism”, like French President Nicolas Sarkozy, claim that the Thatcher and Reagan reforms of deregulation and privatisation planted the seeds of the current crisis. If this idea continues to gain ground, it will become harder for us to sell the public sector reforms we need, in order to create choice in, for example, education and health. The reality is, of course, that it is these very reforms that led to 30 years of wealth and freedom on a huge scale. Even after accounting for the current recession, British and American people have left the last decade a lot wealthier than when they entered it.
More reasonably, critics can argue that modern finance contributed to the crisis. Some banks took extreme risks, and the balance of risk and reward was skewed throughout the financial chain. Yet, these failures can’t be blamed on deregulation at all. We all now know that the central banks deliberately kept interest rates too low for too long, leading to a boom in virtually all asset prices. Heavier regulation is definitely not the answer. Countries, such as Japan, with even more highly regulated financial systems than Western countries did not manage to avoid the crisis either. We all know that more regulation is not the solution, but for politicians that champion the free market, it may seem utterly mad to promote their views at this point in time. However, if we are to get out of this mess and avoid the slide towards more state intervention and less liberty, promote it, they must. The danger is one of over-correction. In an attempt to protect ourselves from the weeds that capitalism might produce, we risk stifling the ambitions and entrepreneurial activity we need for growth.
It is not surprising that when I speak with business people, they believe that 2010 will be a critical year in determining our economic direction for years to come. We need to cut wasteful government spending and get the budget deficit under control. We need to re-discover that cutting taxes and cutting red tape will lead to more prosperity and sustainable economic growth. Crucially, we need to take powers back from the European Union -- because if we don’t, we may find that no matter how hard a national government works to promote open markets and choice, we will find state intervention coming in through the back door. Whilst taking on board the lessons learned through this financial crisis, we would do well to recall the mission of the British Conservative government elected just over 30-years ago -- led by a virtually unknown daughter of a grocery store -- owner, and “to roll back the frontiers of the state” once again. It is the only way to guarantee the people the prosperity and liberty they are entitled to.
Dit opiniestuk van Sajid Javid verscheen oorspronkelijk op de liberaal-conservatieve Britse weblog "Conservative Home".
Meer teksten van deze ondernemer op www.conservativehome.com.
The importance of capitalism is not just driven by economics. A critical reason why capitalism has been such a success is that its sits well with human nature -- our desire for liberty and prosperity. Communism eventually collapsed because it relied on a total restriction of individual freedom to survive. It murdered millions just to avoid criticism. As long as people want to improve their living conditions, earn more than their parents did, own their own home and car, go on holiday, travel the world and buy cool, but perhaps even useless, things, they will need a mechanism that allocates scarce resources far more efficiently than a repressive state. Capitalism might not be perfect, but if you want real prosperity and genuine freedom, it is essential. And let me be clear about this, the recent crisis does not in any way denigrate capitalism or undo its achievements. Capitalism has always engendered crisis, and always will. Bubbles and busts are part of the “package”. You cannot have the fruits without the weeds.
What is critical is that we learn from each crisis, and that governments refrain from actions that are driven by short-term populism or rhetorical demagogy. A weak populist argument, as made by my friends that day, is that the capitalist model has failed. Critics of “Anglo-Saxon capitalism”, like French President Nicolas Sarkozy, claim that the Thatcher and Reagan reforms of deregulation and privatisation planted the seeds of the current crisis. If this idea continues to gain ground, it will become harder for us to sell the public sector reforms we need, in order to create choice in, for example, education and health. The reality is, of course, that it is these very reforms that led to 30 years of wealth and freedom on a huge scale. Even after accounting for the current recession, British and American people have left the last decade a lot wealthier than when they entered it.
More reasonably, critics can argue that modern finance contributed to the crisis. Some banks took extreme risks, and the balance of risk and reward was skewed throughout the financial chain. Yet, these failures can’t be blamed on deregulation at all. We all now know that the central banks deliberately kept interest rates too low for too long, leading to a boom in virtually all asset prices. Heavier regulation is definitely not the answer. Countries, such as Japan, with even more highly regulated financial systems than Western countries did not manage to avoid the crisis either. We all know that more regulation is not the solution, but for politicians that champion the free market, it may seem utterly mad to promote their views at this point in time. However, if we are to get out of this mess and avoid the slide towards more state intervention and less liberty, promote it, they must. The danger is one of over-correction. In an attempt to protect ourselves from the weeds that capitalism might produce, we risk stifling the ambitions and entrepreneurial activity we need for growth.
It is not surprising that when I speak with business people, they believe that 2010 will be a critical year in determining our economic direction for years to come. We need to cut wasteful government spending and get the budget deficit under control. We need to re-discover that cutting taxes and cutting red tape will lead to more prosperity and sustainable economic growth. Crucially, we need to take powers back from the European Union -- because if we don’t, we may find that no matter how hard a national government works to promote open markets and choice, we will find state intervention coming in through the back door. Whilst taking on board the lessons learned through this financial crisis, we would do well to recall the mission of the British Conservative government elected just over 30-years ago -- led by a virtually unknown daughter of a grocery store -- owner, and “to roll back the frontiers of the state” once again. It is the only way to guarantee the people the prosperity and liberty they are entitled to.
Dit opiniestuk van Sajid Javid verscheen oorspronkelijk op de liberaal-conservatieve Britse weblog "Conservative Home".
Meer teksten van deze ondernemer op www.conservativehome.com.
Taxpayers will be the main losers of Brown's premiership
8 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
British Airways lost £300 million in the six months to the end of September and its pension fund has a £3.7 billion deficit. Its cabin crew responded by voting to strike over the Christmas period, alienating the millions of customers that pay their wages and fund those pensions. Similarly, London now risks losing its reputation as a hub of international finance, driving away mobile capital and taxpayers at a time when the government’s deficit is above 10% of GDP. There will be no immediate exodus. But the impression that tax policy is now designed to maximise the number of Labour votes rather than the state’s revenue should worry Britons as well as financiers. No single tax change has been decisive, though the levy on bank bonuses, announced on December 9th, has brought the issue into focus. This newspaper has argued that it is fair for the taxpayer to claw back the huge subsidy that all banks have enjoyed: the cheap money and guarantees were provided to help banks continue lending and build up their capital, rather than distributing the money to staff. A globally co-ordinated approach to this could have worked. But Gordon Brown’s rushed attempt to punish the rich seems ever more cackhanded.
The immediate worry is that it is not just banks that are being caught in his net. One British money-broker, Tullett Prebon, has responded by offering staff the chance to relocate overseas. And the levy came on top of a forthcoming 50% tax rate for high earners, changes to the rules for expats living in Britain and pension regulations that create the potential for marginal tax rates of over 100%. For a fund manager, insurer or indeed pretty much any rich foreigner, the overall effect has been to make British tax policy seem arbitrary and capricious. Good riddance, some British voters, egged on by Mr Brown, might say. They are tired of the whingeing of overpaid financiers, especially foreign ones, and believe the economy has become overexposed to the banking industry. It is time, they say, for finance to repay its debt to society. Yet if a hedge fund moves from London to Geneva, it does not reduce the risk of the British financial system one jot. That risk depends on the lending policies of the British banks which the government in effect guarantees, as the recent crisis has revealed. And the banks are not confined to lending to British residents; as the crisis has also shown, British banks are exposed to everything from subprime housing in Florida to office blocks in Dubai.
Moreover, if a wealthy Swede decides to move back to Stockholm or a French businessman returns to Paris -- with the encouragement of a tax deal from President Nicolas Sarkozy -- Britain can only be the loser in revenue terms. The same applies if a foreign bank switches all or part of its operations from London to New York or Zurich. Foreign financiers will simply pay their taxes elsewhere. Revenue from overseas citizens visiting, residing in, or doing business in Britain is a true “windfall tax” in the sense that it boosts tax revenues. Even if all the tax they pay is VAT on expensive meals in London restaurants or stamp duty on flats in Mayfair, it is still additional income for Mr Brown. If they leave, Britons will pay more tax. London’s status as a global financial centre is, in part, an historical accident driven by American regulations in the 1960s that created an offshore lending business -- the Euromarket -- in Britain. Over the years London built on that opportunity by welcoming foreign market-makers and by offering a regulatory structure that seemed more appealing than those on offer in Paris or Frankfurt.
Tax laws persuaded some of the global elite to spend at least part of the year in Britain. Wall Street banks moved a good chunk of their operations to the City and Canary Wharf; London became a hub in areas such as fund management and derivatives trading. These things can be done anywhere; Britain merely offered the best environment. Those banks and businessmen did not come to London because of the attractions of the rest of the British economy. If they want to be based in a huge market, they will go to America; if they are lured by a fast-growing economy, they will head for Asia. Nor have foreigners been brought to London by the weather or the creaking transport system. Of course, London will not lose its status as a leading financial hub overnight. Some European countries may be following its lead on bonus taxes, and in America Congress may well take advantage of popular anger to clamp down on Wall Street. But if London is to maintain its status as a financial hub, it needs to attract foreign financiers, not drive them away.
Dit editoriaal verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer economische analyses op www.economist.com.
The immediate worry is that it is not just banks that are being caught in his net. One British money-broker, Tullett Prebon, has responded by offering staff the chance to relocate overseas. And the levy came on top of a forthcoming 50% tax rate for high earners, changes to the rules for expats living in Britain and pension regulations that create the potential for marginal tax rates of over 100%. For a fund manager, insurer or indeed pretty much any rich foreigner, the overall effect has been to make British tax policy seem arbitrary and capricious. Good riddance, some British voters, egged on by Mr Brown, might say. They are tired of the whingeing of overpaid financiers, especially foreign ones, and believe the economy has become overexposed to the banking industry. It is time, they say, for finance to repay its debt to society. Yet if a hedge fund moves from London to Geneva, it does not reduce the risk of the British financial system one jot. That risk depends on the lending policies of the British banks which the government in effect guarantees, as the recent crisis has revealed. And the banks are not confined to lending to British residents; as the crisis has also shown, British banks are exposed to everything from subprime housing in Florida to office blocks in Dubai.
Moreover, if a wealthy Swede decides to move back to Stockholm or a French businessman returns to Paris -- with the encouragement of a tax deal from President Nicolas Sarkozy -- Britain can only be the loser in revenue terms. The same applies if a foreign bank switches all or part of its operations from London to New York or Zurich. Foreign financiers will simply pay their taxes elsewhere. Revenue from overseas citizens visiting, residing in, or doing business in Britain is a true “windfall tax” in the sense that it boosts tax revenues. Even if all the tax they pay is VAT on expensive meals in London restaurants or stamp duty on flats in Mayfair, it is still additional income for Mr Brown. If they leave, Britons will pay more tax. London’s status as a global financial centre is, in part, an historical accident driven by American regulations in the 1960s that created an offshore lending business -- the Euromarket -- in Britain. Over the years London built on that opportunity by welcoming foreign market-makers and by offering a regulatory structure that seemed more appealing than those on offer in Paris or Frankfurt.
Tax laws persuaded some of the global elite to spend at least part of the year in Britain. Wall Street banks moved a good chunk of their operations to the City and Canary Wharf; London became a hub in areas such as fund management and derivatives trading. These things can be done anywhere; Britain merely offered the best environment. Those banks and businessmen did not come to London because of the attractions of the rest of the British economy. If they want to be based in a huge market, they will go to America; if they are lured by a fast-growing economy, they will head for Asia. Nor have foreigners been brought to London by the weather or the creaking transport system. Of course, London will not lose its status as a leading financial hub overnight. Some European countries may be following its lead on bonus taxes, and in America Congress may well take advantage of popular anger to clamp down on Wall Street. But if London is to maintain its status as a financial hub, it needs to attract foreign financiers, not drive them away.
Dit editoriaal verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer economische analyses op www.economist.com.
Op Kerstdag probeerde een moslimterrorist zichzelf op te blazen tijdens een vlucht van Northwest Airlines tussen Amsterdam en Detroit. Een alerte passagier kon het drama gelukkig voorkomen en wist de jihadi te overmeesteren. Onmiddellijk werd er een onderzoek opgestart naar de motieven van de dader, hijzelf blijft beweren dat hij in opdracht van Al-Quaeda opereerde, maar ook de vraag hoe dit weer is kunnen gebeuren, moet snel een antwoord krijgen. Enkele dagen na het voorval liet de Amerikaanse president zich ontvallen dat dit soort praktijken onaanvaardbaar zijn en dat alles in het werk gesteld moet worden om dit naar de toekomst toe te vermijden.
Mooie woorden, daar niet van, maar hoe denken Barack Obama en de andere betrokkenen dit juist te realiseren? Volgens mij wordt het immers hoog tijd om de politiek-correcte paardenkleppen af te leggen en om duurzame oplossingen te vinden die de burgerrechten en individuele vrijheden niet verder uithollen. En om misschien de markt terug eens te laten spelen. Maar natuurlijk blijft dit "wishful thinking". Onze leiders houden immers vast aan het slechtste van twee werelden. Dat ze daarmee de terroristen, ongeacht het succes van hun aanslagen zelf, laten winnen, lijkt niemand nog te beseffen. We geven onze vrijheid vandaag op in ruil voor tijdelijke veiligheid, en uiteindelijk verliezen we beide... Passagiers zullen in de toekomst nog meer dan vandaag al het geval is door de veiligheidsdiensten als misdadigers beschouwd en behandeld worden. We moeten al jaren lang onze schoenen uitdoen, onze minuscule broekriemen, ook die zonder metalen buckle, afleggen, onze laptops uit onze bagage nemen en enkel nog apart ingepakte minieme hoeveelheden vloeistoffen meenemen aan boord van het vliegtuig. De Amerikaanse journaliste Becky Ackers voert al evenveel jaar campagne tegen deze nonsensmaatregelen en zij kreeg vorige week gelijk. Ondanks al deze pestmaatregelen konden de bureaucraten niet voorkomen dat een moslimterrorist met explosieven in zijn schoen aan boord kon komen.
Het systeem biedt dus al evenmin bescherming tegen zulke terroristen dan de procedures die voor 9-11 in voege waren. Wordt het dan eens geen tijd om die procedures opnieuw te toetsen aan hun efficiëntie, hun effectiviteit en hun proportionaliteit? Ze brachten immers geen enkele meerwaarde voor de veiligheid met zich mee en veroorzaakten alleen maar extra last en ongemakken voor de passagiers. Maar neen, de bureaucraten weten het weer beter. Zij beslisten om nog strengere maatregelen van stal te halen en de passagiers nog meer te ambeteren. Het oude plan van naaktscanners dat omwille van privacyredenen eerst tegengehouden werd, zal nu mits enkele kleine aanpassingen toch standaardprocedure worden... Nochtans zijn er tal van alternatieve oplossingen voor handen. De Israëlische luchtvaartmaatschappij El Al is een gedroomd doelwit voor moslimterroristen maar toch werd nog nooit een vliegtuig van hen gekaapt of aangevallen. Waarom niet? Omdat Israël gewapende geheimagenten inzet op alle El Al-vluchten, en met succes. Een andere manier zou er uit bestaan om de politiek-correcte blinddoek uit te doen en de problemen eens bij naam en toenaam te noemen. Niet elke moslim is een terrorist, maar elke terrorist is wel een moslim. Wordt het geen tijd om "racial profiling" door veiligheidsdiensten toe te laten, of mogen we dan van de overheid niet verwachten dat zij maatschappijen die bepaalde geloofsgroepen niet langer aan boord wensen omwille van veiligheidsrisico's daartoe het recht geeft?
Want volgens mij ligt daar nu éénmaal de enige duurzame oplossing voor het terreurprobleem in de luchtvaart: concurrentie. Bureaucraten zullen nooit in staat zijn om met de beste oplossingen naar voren te komen. Zij dragen de kosten van de procedures niet, zijn niet begaan met wat passagiers willen, en zij zijn van nature inert en immobiel als het op aanpassen, terugdraaien of afschaffen aankomt. Enkel de markt en het spel van concurrentie tussen verschillende spelers zou deze uitdaging het hoofd kunnen bieden. Individuele airlines zouden vrij moeten zijn om zelf de mate van veiligheidscontrole te bepalen en zelf met eigen initiatieven op de proppen te komen... Als een vlucht van maatschappij X gekaapt wordt, zullen passagiers nadien wel twee maal nadenken voor ze die in de toekomst zullen gebruiken. De beste experimenten zullen tot de meest rendabele maatschappijen leiden, terwijl de mindere goden van het toneel zullen verdwijnen. Waarom laten we de ene niet experimenteren met vrij wapenbezit aan boord, de andere met de traditionele controles van vandaag? De juiste aanpak zal beloond worden, de rest verdwijnt. Het is immers niet omdat veiligheid aan boord van een vliegtuig een zeer kostbaar iets is dat we het niet aan de markt kunnen overlaten. Het is net omdat het zo waardevol is, dat we dat net wel moeten doen.
Dit opiniestuk van mij verscheen eveneens op de liberale metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer teksten van Becky Ackers vind je op www.lewrockwell.com.
Mooie woorden, daar niet van, maar hoe denken Barack Obama en de andere betrokkenen dit juist te realiseren? Volgens mij wordt het immers hoog tijd om de politiek-correcte paardenkleppen af te leggen en om duurzame oplossingen te vinden die de burgerrechten en individuele vrijheden niet verder uithollen. En om misschien de markt terug eens te laten spelen. Maar natuurlijk blijft dit "wishful thinking". Onze leiders houden immers vast aan het slechtste van twee werelden. Dat ze daarmee de terroristen, ongeacht het succes van hun aanslagen zelf, laten winnen, lijkt niemand nog te beseffen. We geven onze vrijheid vandaag op in ruil voor tijdelijke veiligheid, en uiteindelijk verliezen we beide... Passagiers zullen in de toekomst nog meer dan vandaag al het geval is door de veiligheidsdiensten als misdadigers beschouwd en behandeld worden. We moeten al jaren lang onze schoenen uitdoen, onze minuscule broekriemen, ook die zonder metalen buckle, afleggen, onze laptops uit onze bagage nemen en enkel nog apart ingepakte minieme hoeveelheden vloeistoffen meenemen aan boord van het vliegtuig. De Amerikaanse journaliste Becky Ackers voert al evenveel jaar campagne tegen deze nonsensmaatregelen en zij kreeg vorige week gelijk. Ondanks al deze pestmaatregelen konden de bureaucraten niet voorkomen dat een moslimterrorist met explosieven in zijn schoen aan boord kon komen.
Het systeem biedt dus al evenmin bescherming tegen zulke terroristen dan de procedures die voor 9-11 in voege waren. Wordt het dan eens geen tijd om die procedures opnieuw te toetsen aan hun efficiëntie, hun effectiviteit en hun proportionaliteit? Ze brachten immers geen enkele meerwaarde voor de veiligheid met zich mee en veroorzaakten alleen maar extra last en ongemakken voor de passagiers. Maar neen, de bureaucraten weten het weer beter. Zij beslisten om nog strengere maatregelen van stal te halen en de passagiers nog meer te ambeteren. Het oude plan van naaktscanners dat omwille van privacyredenen eerst tegengehouden werd, zal nu mits enkele kleine aanpassingen toch standaardprocedure worden... Nochtans zijn er tal van alternatieve oplossingen voor handen. De Israëlische luchtvaartmaatschappij El Al is een gedroomd doelwit voor moslimterroristen maar toch werd nog nooit een vliegtuig van hen gekaapt of aangevallen. Waarom niet? Omdat Israël gewapende geheimagenten inzet op alle El Al-vluchten, en met succes. Een andere manier zou er uit bestaan om de politiek-correcte blinddoek uit te doen en de problemen eens bij naam en toenaam te noemen. Niet elke moslim is een terrorist, maar elke terrorist is wel een moslim. Wordt het geen tijd om "racial profiling" door veiligheidsdiensten toe te laten, of mogen we dan van de overheid niet verwachten dat zij maatschappijen die bepaalde geloofsgroepen niet langer aan boord wensen omwille van veiligheidsrisico's daartoe het recht geeft?
Want volgens mij ligt daar nu éénmaal de enige duurzame oplossing voor het terreurprobleem in de luchtvaart: concurrentie. Bureaucraten zullen nooit in staat zijn om met de beste oplossingen naar voren te komen. Zij dragen de kosten van de procedures niet, zijn niet begaan met wat passagiers willen, en zij zijn van nature inert en immobiel als het op aanpassen, terugdraaien of afschaffen aankomt. Enkel de markt en het spel van concurrentie tussen verschillende spelers zou deze uitdaging het hoofd kunnen bieden. Individuele airlines zouden vrij moeten zijn om zelf de mate van veiligheidscontrole te bepalen en zelf met eigen initiatieven op de proppen te komen... Als een vlucht van maatschappij X gekaapt wordt, zullen passagiers nadien wel twee maal nadenken voor ze die in de toekomst zullen gebruiken. De beste experimenten zullen tot de meest rendabele maatschappijen leiden, terwijl de mindere goden van het toneel zullen verdwijnen. Waarom laten we de ene niet experimenteren met vrij wapenbezit aan boord, de andere met de traditionele controles van vandaag? De juiste aanpak zal beloond worden, de rest verdwijnt. Het is immers niet omdat veiligheid aan boord van een vliegtuig een zeer kostbaar iets is dat we het niet aan de markt kunnen overlaten. Het is net omdat het zo waardevol is, dat we dat net wel moeten doen.
Dit opiniestuk van mij verscheen eveneens op de liberale metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer teksten van Becky Ackers vind je op www.lewrockwell.com.
Hedge funds are controversial these days. Though it is unlikely that the average citizen or parliamentarian could say just what hedge funds do, many are certain they must be reined in by additional regulation because they can cause widespread damage to our financial system and economy. Almost everyone takes it for granted that regulation of some sort is the solution, ignoring the possibility that at least some of the problems are actually caused by regulation. And what constitutes a hedge fund anyway? The name implies hedging, a strategy that reduces risk. If you bet on several horses in a race, you are hedging your bets, spreading your risk. You can buy gold to hedge against inflation. You can sell interest-rate futures to hedge the risk that rising interest rates would pose to your bond portfolio.
The first hedge fund was created in 1949 by Alfred Jones. He believed he could pick stocks that would outperform and those that would underperform the overall market. But Jones did not know where the overall market was going, so he would buy his expected outperformers and sell short the expected underperformers. He thereby insulated his portfolio from general market moves, which would affect about half his holding positively and half negatively. Most present-day hedge funds don’t do much hedging, but the name persists. Instead, they engage in a bewildering variety of trading methods, including buying on margin -- using borrowed funds -- and selling short -- selling borrowed assets so as to profit from a price drop. They trade stocks, bonds, options, currencies, commodity futures, and sophisticated derivatives thereof. Some try to anticipate global political or economic events, while others seek opportunities in specific industries or companies.
Hedge funds are like mutual funds in some ways. A mutual fund sells shares to investors and uses the proceeds to buy stocks or bonds (usually). A fund’s income and realized capital gains are distributed to shareholders, while unrealized capital gains are reflected in higher mutual fund share prices. Like mutual funds, hedge funds are typically open-ended, meaning they can sell shares to new investors from time to time or repurchase them from existing shareholders. There the resemblance ends. Anyone can buy mutual fund shares, but hedge fund shares are generally available only to “qualified investors,” defined by an annual income of at least $200,000 and financial assets of $1,000,000. Withdrawals of capital are only permitted at limited times. Shares cannot be offered or advertised to the general public, which can be an advantage because it may make investors feel that they are gaining entrée into an exclusive club.
Hedge fund managers are more lightly regulated than mutual fund managers. They are allowed to charge performance-based fees, for example, which is forbidden to mutual fund managers. Though management fees vary widely, hedge fund managers typically retain 20 percent of any gains. This gives them some “skin in the game,” which presumably motivates them to do well for their investors. However, they do not share in fund losses. Hedge funds typically charge short-term redemption fees to discourage short-term trading and maintain a stable asset base. Perhaps the biggest difference between the two fund classes is that hedge funds are free to take very large risks, while mutual fund managers are constrained against “excessive” risk-taking.
Long Term Capital Management (LTCM) was a hedge fund that collapsed in spectacular fashion in 1998. The immediate cause was the Russian bond default, but, more fundamentally, LTCM relied too much on sophisticated computer models and extreme use of leverage, meaning almost all its capital was borrowed. When the Russian government defaulted on its bonds, it set off a chain of events that LTCM’s models had indicated was essentially impossible. These events produced huge losses that took the fund to the brink of default, threatening big losses for its lenders, including some of the largest and most influential New York banks. So the Federal Reserve Bank of New York came to the rescue, arranging a $3.6 billion bailout, a sum that seems quaint by today’s bailout standards. The same “systemic risk” argument that we hear today went around then: A default on those loans, it was said, would be an intolerable shock to the financial system. “Too big to fail” was the reason; “too well-connected” was perhaps more accurate.
Even though the fund eventually recovered without losses to the bailout guarantors, the LTCM failure represents a missed -- and golden -- opportunity. Had the fund been allowed to fail, and had the big banks taken their losses, it would have struck some well-deserved fear into the hearts of fund managers, investors, and especially bankers. Our current financial crisis might have been less severe as a result. LTCM was very secretive about its strategies, and the bankers who loaned money to the fund likely knew next to nothing about what LTCM was doing with it until it was too late. They were awestruck by the reputations of the LTCM partners, two of whom had shared the 1997 Nobel Prize in economics. Had LTCM been allowed to go under, its example would have tempered risky behavior by others. If uninsured depositors at these banks had also lost money, they too would have gotten a valuable wakeup call. Instead, a brick was added to the “Greenspan put.” It said: Go ahead and take risks. If you win you collect the profits. If you lose, we will cover you.
Is it wise to take high risks as hedge funds do? For most people, no. For those whose resources are large enough that they can afford to lose some capital and who enjoy the thrill of the chase, perhaps yes. We all have different temperaments and different circumstances. A free society respects these differences and does not stop its members from taking risks nor shield them from the consequences. As long as there is no fraud, hedge funds, like other market participants, produce social benefits. They provide market liquidity, the lubrication that makes markets work well. Successful funds help move capital to where it is most needed and help move prices in anticipation of future events. Unsuccessful funds go out of business sooner or later, and investors in failed funds learn to be more careful about whom they select to handle their money. But regulation brings unintended consequences, many of them harmful to the people they are supposed to protect. Absent regulation, no separate category called hedge funds, distinct from mutual funds, would exist.
Unfortunately, in January the President’s Economic Recovery Advisory Board, headed by Paul Volcker, called for registration of hedge funds and public disclosure of their holdings. Fund managers will likely resist disclosure, which can damage their mystique and invite free riders. The board report addressed not only hedge funds but also any other “systemically significant” financial institution of any type, and the criteria by which systemic significance is to be judged were left vague. To their credit the board members recognized that “a modest system of registration and regulation can create a false impression of lower investment risk.” The U.S. Hedge Fund Transparency Act was introduced shortly after the report was released. It has been in committee ever since. It would cover private equity funds and venture capital funds along with hedge funds. Market participants will very likely find ways to get around any new regulation or to co-opt it, as they generally do.
Business regulation almost invariably starts with wide popular support. Most people assume big business must be restrained lest it run roughshod over the little guy. But often, as in the Progressive Era a century ago, it is big business that actually promotes regulation, expecting it to put smaller competitors or would-be competitors at a disadvantage. Often regulators start out conscientiously dedicated to their jobs, but over time familiarity can transform them into advocates for those they regulate. Hedge fund regulation is no different. Why are people of modest means forbidden to buy hedge fund shares? The presumption is that they lack the knowledge and sophistication necessary for intelligent risk-taking. Common folk must be protected from themselves, lest they get in over their heads. After all, we can’t have people gambling their rent money. Unless, of course, they are gambling on state lottery tickets. The regulation that was supposed to protect small investors actually protects large investors by locking out their smaller competition.
The prohibition on advertising by hedge funds -- or other “private placements” -- blocks potentially useful information. It is harder for managers and investors to find each other when important information is, in effect, censored. Middlemen, such as financial planners or trust officers, are left to fill the gap, which they do relatively inefficiently. The rule forbidding mutual fund managers to charge performance-based fees again hurts the little guy by denying access to performance-motivated managers. It also drives up the fees that hedge fund managers can charge by shielding them from mutual fund competition in this respect. Thus both hedge fund investors and mutual fund investors come out on the short end of this regulation. Regulators sometimes fail to catch the bad guys, e.g. Bernie Madoff, but they often destroy good guys as well.
Art Samberg has enjoyed a long career as a successful stock-picker. By 2001 he and a colleague had built Pequot Capital Management into the largest hedge fund in the world, riding the technology wave up and later shorting it on the way down. In 2001 the Securities and Exchange Commission began investigating the firm for insider trading, but no charges were ever filed and Samberg strenuously denies any wrong-doing. Guilty or not, by last May the bad publicity had taken such a toll that Samberg announced he would shortly liquidate his fund—sell all its holdings and return cash to the shareholders. Whether insider trading is something that should really be forbidden is a subject for another time. Regulation has many other drawbacks. But a badly neglected one is that government-imposed minimum standards tend to become maximum standards. People take less care to understand what they are getting into with a regulated investment because they assume that regulators have diligently vetted the offerings. All firms getting a pass from the regulators tend to be treated alike. That is when trouble begins.
Dit artikel van economieprofessor Warren Gibson verscheen eerst in het FEE-maandblad "The Freeman - Ideas on Liberty".
Meer opinieteksten van deze auteur op www.thefreeman.org.
The first hedge fund was created in 1949 by Alfred Jones. He believed he could pick stocks that would outperform and those that would underperform the overall market. But Jones did not know where the overall market was going, so he would buy his expected outperformers and sell short the expected underperformers. He thereby insulated his portfolio from general market moves, which would affect about half his holding positively and half negatively. Most present-day hedge funds don’t do much hedging, but the name persists. Instead, they engage in a bewildering variety of trading methods, including buying on margin -- using borrowed funds -- and selling short -- selling borrowed assets so as to profit from a price drop. They trade stocks, bonds, options, currencies, commodity futures, and sophisticated derivatives thereof. Some try to anticipate global political or economic events, while others seek opportunities in specific industries or companies.
Hedge funds are like mutual funds in some ways. A mutual fund sells shares to investors and uses the proceeds to buy stocks or bonds (usually). A fund’s income and realized capital gains are distributed to shareholders, while unrealized capital gains are reflected in higher mutual fund share prices. Like mutual funds, hedge funds are typically open-ended, meaning they can sell shares to new investors from time to time or repurchase them from existing shareholders. There the resemblance ends. Anyone can buy mutual fund shares, but hedge fund shares are generally available only to “qualified investors,” defined by an annual income of at least $200,000 and financial assets of $1,000,000. Withdrawals of capital are only permitted at limited times. Shares cannot be offered or advertised to the general public, which can be an advantage because it may make investors feel that they are gaining entrée into an exclusive club.
Hedge fund managers are more lightly regulated than mutual fund managers. They are allowed to charge performance-based fees, for example, which is forbidden to mutual fund managers. Though management fees vary widely, hedge fund managers typically retain 20 percent of any gains. This gives them some “skin in the game,” which presumably motivates them to do well for their investors. However, they do not share in fund losses. Hedge funds typically charge short-term redemption fees to discourage short-term trading and maintain a stable asset base. Perhaps the biggest difference between the two fund classes is that hedge funds are free to take very large risks, while mutual fund managers are constrained against “excessive” risk-taking.
Long Term Capital Management (LTCM) was a hedge fund that collapsed in spectacular fashion in 1998. The immediate cause was the Russian bond default, but, more fundamentally, LTCM relied too much on sophisticated computer models and extreme use of leverage, meaning almost all its capital was borrowed. When the Russian government defaulted on its bonds, it set off a chain of events that LTCM’s models had indicated was essentially impossible. These events produced huge losses that took the fund to the brink of default, threatening big losses for its lenders, including some of the largest and most influential New York banks. So the Federal Reserve Bank of New York came to the rescue, arranging a $3.6 billion bailout, a sum that seems quaint by today’s bailout standards. The same “systemic risk” argument that we hear today went around then: A default on those loans, it was said, would be an intolerable shock to the financial system. “Too big to fail” was the reason; “too well-connected” was perhaps more accurate.
Even though the fund eventually recovered without losses to the bailout guarantors, the LTCM failure represents a missed -- and golden -- opportunity. Had the fund been allowed to fail, and had the big banks taken their losses, it would have struck some well-deserved fear into the hearts of fund managers, investors, and especially bankers. Our current financial crisis might have been less severe as a result. LTCM was very secretive about its strategies, and the bankers who loaned money to the fund likely knew next to nothing about what LTCM was doing with it until it was too late. They were awestruck by the reputations of the LTCM partners, two of whom had shared the 1997 Nobel Prize in economics. Had LTCM been allowed to go under, its example would have tempered risky behavior by others. If uninsured depositors at these banks had also lost money, they too would have gotten a valuable wakeup call. Instead, a brick was added to the “Greenspan put.” It said: Go ahead and take risks. If you win you collect the profits. If you lose, we will cover you.
Is it wise to take high risks as hedge funds do? For most people, no. For those whose resources are large enough that they can afford to lose some capital and who enjoy the thrill of the chase, perhaps yes. We all have different temperaments and different circumstances. A free society respects these differences and does not stop its members from taking risks nor shield them from the consequences. As long as there is no fraud, hedge funds, like other market participants, produce social benefits. They provide market liquidity, the lubrication that makes markets work well. Successful funds help move capital to where it is most needed and help move prices in anticipation of future events. Unsuccessful funds go out of business sooner or later, and investors in failed funds learn to be more careful about whom they select to handle their money. But regulation brings unintended consequences, many of them harmful to the people they are supposed to protect. Absent regulation, no separate category called hedge funds, distinct from mutual funds, would exist.
Unfortunately, in January the President’s Economic Recovery Advisory Board, headed by Paul Volcker, called for registration of hedge funds and public disclosure of their holdings. Fund managers will likely resist disclosure, which can damage their mystique and invite free riders. The board report addressed not only hedge funds but also any other “systemically significant” financial institution of any type, and the criteria by which systemic significance is to be judged were left vague. To their credit the board members recognized that “a modest system of registration and regulation can create a false impression of lower investment risk.” The U.S. Hedge Fund Transparency Act was introduced shortly after the report was released. It has been in committee ever since. It would cover private equity funds and venture capital funds along with hedge funds. Market participants will very likely find ways to get around any new regulation or to co-opt it, as they generally do.
Business regulation almost invariably starts with wide popular support. Most people assume big business must be restrained lest it run roughshod over the little guy. But often, as in the Progressive Era a century ago, it is big business that actually promotes regulation, expecting it to put smaller competitors or would-be competitors at a disadvantage. Often regulators start out conscientiously dedicated to their jobs, but over time familiarity can transform them into advocates for those they regulate. Hedge fund regulation is no different. Why are people of modest means forbidden to buy hedge fund shares? The presumption is that they lack the knowledge and sophistication necessary for intelligent risk-taking. Common folk must be protected from themselves, lest they get in over their heads. After all, we can’t have people gambling their rent money. Unless, of course, they are gambling on state lottery tickets. The regulation that was supposed to protect small investors actually protects large investors by locking out their smaller competition.
The prohibition on advertising by hedge funds -- or other “private placements” -- blocks potentially useful information. It is harder for managers and investors to find each other when important information is, in effect, censored. Middlemen, such as financial planners or trust officers, are left to fill the gap, which they do relatively inefficiently. The rule forbidding mutual fund managers to charge performance-based fees again hurts the little guy by denying access to performance-motivated managers. It also drives up the fees that hedge fund managers can charge by shielding them from mutual fund competition in this respect. Thus both hedge fund investors and mutual fund investors come out on the short end of this regulation. Regulators sometimes fail to catch the bad guys, e.g. Bernie Madoff, but they often destroy good guys as well.
Art Samberg has enjoyed a long career as a successful stock-picker. By 2001 he and a colleague had built Pequot Capital Management into the largest hedge fund in the world, riding the technology wave up and later shorting it on the way down. In 2001 the Securities and Exchange Commission began investigating the firm for insider trading, but no charges were ever filed and Samberg strenuously denies any wrong-doing. Guilty or not, by last May the bad publicity had taken such a toll that Samberg announced he would shortly liquidate his fund—sell all its holdings and return cash to the shareholders. Whether insider trading is something that should really be forbidden is a subject for another time. Regulation has many other drawbacks. But a badly neglected one is that government-imposed minimum standards tend to become maximum standards. People take less care to understand what they are getting into with a regulated investment because they assume that regulators have diligently vetted the offerings. All firms getting a pass from the regulators tend to be treated alike. That is when trouble begins.
Dit artikel van economieprofessor Warren Gibson verscheen eerst in het FEE-maandblad "The Freeman - Ideas on Liberty".
Meer opinieteksten van deze auteur op www.thefreeman.org.
"De klimaattop in Kopenhagen is uitgedraaid op een complete farce", aldus "Het Laatste Nieuws" vandaag. Het ging de politici in Kopenhagen immers helemaal niet om het redden van onze biosfeer, dat zouden ze toch niet eens gekund hebben, maar wel louter om hun gezicht te redden. Velen leggen de schuld voor deze enorme mislukking bij de gezanten die politieke spelletjes en geheime agenda's lieten primeren op visie en beleid. "Kopenhagen kreeg de chaotische en rampzalige anticlimax die het verdiende", aldus alweer "Het Laatste Nieuws". Ik ben het daar niet mee eens. Wetenschappers en economen van de vier windstreken moeten deze uitkomst op euforie onthaald hebben. Even leek het er immers op dat onze politici onze welvaart en levensstandaard zouden gaan opofferen om ecofascistoïde lobbygroepen of "one world"-extremisten te plezieren. Quod non dus. Het gezond verstand heeft weer getriomfeerd over geperverteerde wetenschap en gecorrumpeerde middenveldstructuren. De Ierse opiniemaker John McGuirk noemde dit terecht het Waterloo voor de groene beweging.
Dezelfde cryptocommunisten die in de jaren 1970 van de daken schreeuwden dat het klimaat aan het afkoelen was, maar later zagen dat het niet waar was. Dezelfde personen die in de jaren 1980 een kernoorlog en het einde van de wereld voorspelden, zonder dat zoiets ook maar enigszins het geval was. Dezelfde mensen die in de jaren 1990 van leer trokken tegen de globalisering, tot ze tot hun eigen grote scha en schande moesten toegeven dat de globalisering iedereen rijker gemaakt heeft. Die zelfde linksmensen trachten onze economie in de jaren 2000 opnieuw te nekken met deze klimaatnonsens. "Global warming" is nu hun nieuwe mantra, ook al is men het er over eens dat de aardetemperaturen de laatste tien jaar niet meer gestegen zijn. Een bezorgde huisvrouw die nog niet zo lang geleden "hot" was in de media heeft haar klimaatkap ondertussen ook al over de haag gegooid en is nu met "andere, meer belangrijke dingen" bezig. Het klimaat kan haar vandaag, nu haar vijftien minuten "fame" al lang voorbij zijn, niets meer schelen. Ze ligt er niet meer wakker van. Begrijpelijk.
Moesten de mogelijke gevolgen van de klimaatnonsens en de teloorgang van bepaalde normen van goed fatsoen niet dermate beangstigend zijn, ik zou met dit alles zelfs nog eens goed kunnen lachen. 45,000 "believers" die in Kopenhagen komen opdagen met een VN-invitatie op zak, maar met amper 15,000 zitjes voor handen, moesten duizenden mensen de conferentie vanop straat volgen. Jammer genoeg vonden deze hippies het dan leuk om rel te schoppen om hun verveling te doorbreken en moest de politie bijwijlen hardhandig optreden tegen dit links tuig. Lord Monckton, een notoir klimaatscepticus, moest het hier ook ontgelden. Hij had de keuze tussen gemolesteerd worden door de Deense politie of gelyncht worden door de klimaatextremisten, en koos voor het eerste. Dit UKIP-lid van het "House of Lords" werd, amper enkele luttele dagen nadat hij de klimaatgelovige relschoppers nog terecht als "Hitlerjeugd" afgedaan had, door de stormtroepen van de politieke correctheid neergeslagen. Als ode aan de verdraagzaamheid van pinko-links en haar handlangers kan dit weer tellen.
Twee weken geleden mocht Paul McCarthny zijn allernieuwste waanidee komen voorstellen in het Europees Parlement. Niet op uitnodiging van een communistisch of ecologistisch parlementslid, maar op die van de vice-voorzitter van het Europees Parlement zelf. McCarthny gelooft dat het consumeren van vlees bijdraagt tot de opwarming van de aarde. Hij wil dan ook vlees gaan verbieden (sic) te beginnen met één dag in de week. Er was een tijd, nog niet eens zo lang geleden, dat zulke ideeën terecht weggelachen werden en hun propageten terecht met pek en veren de stad uitgejaagd werden. Vandaag worden ze niet enkel gedoogd, ze krijgen zelfs een forum waar anderen alleen maar van kunnen dromen. De waanzin nabij, het avondland ligt op apegaten. En als dan een eenzame kruisvaarder deze nonsens met wetenschappelijk materiaal tracht te doorprikken, wordt hij door het establishment hiervoor gereprimeerd. Libertarisch EP-medewerker Benjamin Harnwell kan ervan meespreken. Hij waagde het om een video rond te sturen waarop John Coleman, de stichter van het "U.S. Weather Channel", manifest ontkent dat de mens verantwoordelijk zou zijn voor de klimaatsverandering. Zowel hij als zijn werkgever, Brits conservatief Europarlementslid Nirj Deva, werden hiervoor op het matje geroepen. Zogezegd niet omwille van de inhoud, maar omdat de interne EP-mailinglijsten niet daarvoor zouden dienen... Wij weten wel beter.
Phil Jones mag op kosten en met de steun van de Verenigde Nazi's rustig zijn statistieken vervalsen en als diens e-mails uitlekken met daarin niets dan wetenschappelijk bedrog en feitelijke leugens duurt het nog weken voor de pers er aandacht aan wil schenken. Vijf politici in Australië namen ontslag na het uitlekken van die e-mails, in het Amerikaanse Congres begonnen hoorzittingen, en fraudeur Phil Jones van het IPCC verdween officieel dan wel van het academische toneel, toch wist hij nog 15 miljoen EUR belastinggeld binnen te rijven voor zijn klimaatstudies. Vincent in wonderland. Echt wel. Verder worden gematigde sceptici zoals een Daniel Hannan, een Vaclav Klaus of een Roger Helmer afgedaan als radicale extremisten, "climate change deniers" en op één hoop geworpen met Holocaustontkenners en andere verwerpelijke kobolten. Nochtans zijn Helmers papers, Hannans blogteksten en Klaus' boek best interessant om lezen, net als onderzoeksjournalist James Dellingpole van "The Daily Telegraph" die de talrijke IPCC-schandalen van de laatste weken voor ons brak.
Gelukkig is er ook nog een beetje plaats voor satire in dit wansmakelijke verhaal van groteske vooroordelen, doortrapte leugens, ongeziene oneerlijkheid, hemeltergende hypocrisie en verborgen agenda's die niets of niemand schuwen om hun socialistische, ecologische, utopische heilstaat maar te kunnen stichten. Het filmpje hierboven van de EU-Referendumblog is daar een mooi voorbeeld van, net zoals de lijst van "100 zaken waarvoor je het klimaat de schuld kan geven" op de weblog van de "Heritage Foundation", of de pijnlijke vaststelling dat de overal te pas en te onpas verguisde Britse tabloids in deze zaak meer de waarheid gesproken hebben dan hun "kwaliteitsvolle" tegenhangers. Kopenhagen is dus een grote mislukking, en laat dit een reden om feesten zijn. Kijk, het klimaat is naar de knoppen, maar we hebben dit jaar wel voor het eerst sinds het midden van de jaren 1960 opnieuw een witte kerst... En geniet allemaal maar van de Kerstman want als het aan de groenen ligt, moet ook die dikke zuipende kapitalistische vervuiler er dra aan geloven! Boomknuffelaars van alle landen, op naar de volgende windmolen. In ganzenpas.
Dit artikel verscheen ook op de rechtse en libertarische metablogs "Het Vrije Volk", "De Vrijspreker" en "In Flanders Fields".
Meer over de heersende klimaatleugens op www.climatescam.com.
Dezelfde cryptocommunisten die in de jaren 1970 van de daken schreeuwden dat het klimaat aan het afkoelen was, maar later zagen dat het niet waar was. Dezelfde personen die in de jaren 1980 een kernoorlog en het einde van de wereld voorspelden, zonder dat zoiets ook maar enigszins het geval was. Dezelfde mensen die in de jaren 1990 van leer trokken tegen de globalisering, tot ze tot hun eigen grote scha en schande moesten toegeven dat de globalisering iedereen rijker gemaakt heeft. Die zelfde linksmensen trachten onze economie in de jaren 2000 opnieuw te nekken met deze klimaatnonsens. "Global warming" is nu hun nieuwe mantra, ook al is men het er over eens dat de aardetemperaturen de laatste tien jaar niet meer gestegen zijn. Een bezorgde huisvrouw die nog niet zo lang geleden "hot" was in de media heeft haar klimaatkap ondertussen ook al over de haag gegooid en is nu met "andere, meer belangrijke dingen" bezig. Het klimaat kan haar vandaag, nu haar vijftien minuten "fame" al lang voorbij zijn, niets meer schelen. Ze ligt er niet meer wakker van. Begrijpelijk.
Moesten de mogelijke gevolgen van de klimaatnonsens en de teloorgang van bepaalde normen van goed fatsoen niet dermate beangstigend zijn, ik zou met dit alles zelfs nog eens goed kunnen lachen. 45,000 "believers" die in Kopenhagen komen opdagen met een VN-invitatie op zak, maar met amper 15,000 zitjes voor handen, moesten duizenden mensen de conferentie vanop straat volgen. Jammer genoeg vonden deze hippies het dan leuk om rel te schoppen om hun verveling te doorbreken en moest de politie bijwijlen hardhandig optreden tegen dit links tuig. Lord Monckton, een notoir klimaatscepticus, moest het hier ook ontgelden. Hij had de keuze tussen gemolesteerd worden door de Deense politie of gelyncht worden door de klimaatextremisten, en koos voor het eerste. Dit UKIP-lid van het "House of Lords" werd, amper enkele luttele dagen nadat hij de klimaatgelovige relschoppers nog terecht als "Hitlerjeugd" afgedaan had, door de stormtroepen van de politieke correctheid neergeslagen. Als ode aan de verdraagzaamheid van pinko-links en haar handlangers kan dit weer tellen.
Twee weken geleden mocht Paul McCarthny zijn allernieuwste waanidee komen voorstellen in het Europees Parlement. Niet op uitnodiging van een communistisch of ecologistisch parlementslid, maar op die van de vice-voorzitter van het Europees Parlement zelf. McCarthny gelooft dat het consumeren van vlees bijdraagt tot de opwarming van de aarde. Hij wil dan ook vlees gaan verbieden (sic) te beginnen met één dag in de week. Er was een tijd, nog niet eens zo lang geleden, dat zulke ideeën terecht weggelachen werden en hun propageten terecht met pek en veren de stad uitgejaagd werden. Vandaag worden ze niet enkel gedoogd, ze krijgen zelfs een forum waar anderen alleen maar van kunnen dromen. De waanzin nabij, het avondland ligt op apegaten. En als dan een eenzame kruisvaarder deze nonsens met wetenschappelijk materiaal tracht te doorprikken, wordt hij door het establishment hiervoor gereprimeerd. Libertarisch EP-medewerker Benjamin Harnwell kan ervan meespreken. Hij waagde het om een video rond te sturen waarop John Coleman, de stichter van het "U.S. Weather Channel", manifest ontkent dat de mens verantwoordelijk zou zijn voor de klimaatsverandering. Zowel hij als zijn werkgever, Brits conservatief Europarlementslid Nirj Deva, werden hiervoor op het matje geroepen. Zogezegd niet omwille van de inhoud, maar omdat de interne EP-mailinglijsten niet daarvoor zouden dienen... Wij weten wel beter.
Phil Jones mag op kosten en met de steun van de Verenigde Nazi's rustig zijn statistieken vervalsen en als diens e-mails uitlekken met daarin niets dan wetenschappelijk bedrog en feitelijke leugens duurt het nog weken voor de pers er aandacht aan wil schenken. Vijf politici in Australië namen ontslag na het uitlekken van die e-mails, in het Amerikaanse Congres begonnen hoorzittingen, en fraudeur Phil Jones van het IPCC verdween officieel dan wel van het academische toneel, toch wist hij nog 15 miljoen EUR belastinggeld binnen te rijven voor zijn klimaatstudies. Vincent in wonderland. Echt wel. Verder worden gematigde sceptici zoals een Daniel Hannan, een Vaclav Klaus of een Roger Helmer afgedaan als radicale extremisten, "climate change deniers" en op één hoop geworpen met Holocaustontkenners en andere verwerpelijke kobolten. Nochtans zijn Helmers papers, Hannans blogteksten en Klaus' boek best interessant om lezen, net als onderzoeksjournalist James Dellingpole van "The Daily Telegraph" die de talrijke IPCC-schandalen van de laatste weken voor ons brak.
Gelukkig is er ook nog een beetje plaats voor satire in dit wansmakelijke verhaal van groteske vooroordelen, doortrapte leugens, ongeziene oneerlijkheid, hemeltergende hypocrisie en verborgen agenda's die niets of niemand schuwen om hun socialistische, ecologische, utopische heilstaat maar te kunnen stichten. Het filmpje hierboven van de EU-Referendumblog is daar een mooi voorbeeld van, net zoals de lijst van "100 zaken waarvoor je het klimaat de schuld kan geven" op de weblog van de "Heritage Foundation", of de pijnlijke vaststelling dat de overal te pas en te onpas verguisde Britse tabloids in deze zaak meer de waarheid gesproken hebben dan hun "kwaliteitsvolle" tegenhangers. Kopenhagen is dus een grote mislukking, en laat dit een reden om feesten zijn. Kijk, het klimaat is naar de knoppen, maar we hebben dit jaar wel voor het eerst sinds het midden van de jaren 1960 opnieuw een witte kerst... En geniet allemaal maar van de Kerstman want als het aan de groenen ligt, moet ook die dikke zuipende kapitalistische vervuiler er dra aan geloven! Boomknuffelaars van alle landen, op naar de volgende windmolen. In ganzenpas.
Dit artikel verscheen ook op de rechtse en libertarische metablogs "Het Vrije Volk", "De Vrijspreker" en "In Flanders Fields".
Meer over de heersende klimaatleugens op www.climatescam.com.
Yegor Gaidar is niet meer onder ons. Deze befaamde Russische econoom en politicus overleed vandaag geheel onverwachts in zijn huis in Moskou. Hij laat een vrouw en vier kinderen achter. Gaidar is amper 53 geworden. Voor de jongeren onder ons mag Yegor Gaidar misschien dan al niet meteen bekend zijn, zijn hoogdagen speelden zich nu eenmaal af in het begin van de jaren 1990, toch is hij iemand om even bij stil te staan. Als we ons hem vandaag nog enigszins voor de geest kunnen halen, heeft dat waarschijnlijk te maken met zijn recent werk als anti-Poetinactivist (in 2006 zou hij in Ierland zelfs vergiftigd geweest zijn door de Russische geheime dienst) of met zijn Nostradamus-inzichten (hij was na de onafhankelijkheid van Kosovo de eerste om de Georgische invasie te voorspellen), maar Gaidar is veel meer dan dat. Zelf hoorde ik het eerst over hem in augustus laatstleden tijdens één van mijn zomerse diners met Vladimir Bukowsky op de campus van de Université Paul Cézanne van Aix-en-Provence. Bukowsky legde mij de details van de transitie van de Sovjet-Unie in begin jaren 1990 uit en had enkel maar lof voor Yegor Gaidar. In tegenstelling tot de andere politici uit die tijd verrijkte Gaidar zich niet op de kap van de samenleving.
Gaidar geldt als grondlegger van de moderne Russische markteconomie. Het was immers hij die als hoofdredacteur van het Sovjet-partijblad "Communist" de krijtlijnen voor de perestroika van Michael Gorbatsjov uittekende en zich later ook volledig achter de liberale ideeën van Margaret Thatcher en Ronald Reagan begon te scharen. In 1991 trad hij eindelijk uit de schaduw van Gorbatsjov en verliet hij prompt de Communistische Partij om in de nieuwe regering van Boris Jeltsin enkele ministerportefeuilles aan te nemen. In 1992 werd hij weliswaar premier van Rusland onder president Jeltsin maar toch zou hij amper 6 maanden op post blijven. De linkse oppositie weigerde zijn voordracht als premier te ondersteunen en ook binnen het Jeltsin-kamp was er veel verzet tegen zijn "ultra-liberalisme". Uiteindelijk vond men in Viktor Chernomyrdin een consensuspremier en moest Gaibar tevredenheid nemen met de ministeries van financiën en economische zaken. Gaidar bracht in de praktijk wat hij predikte, en koos resoluut voor de "shock therapy". Dit werd hem niet in dank afgenomen, maar hij wou van geen wijken weten. Hij schafte alle prijszettingen door de overheid af, voerde een fiscaal ultra-conservatief beleid om het begrotingstekort weg te werken, knipte in de uitgaven voor sociale diensten en defensie, en schafte een heleboel industriële subsidies en staatsmonopolies af.
De gewone burgers waren het niet altijd eens met de politiek van Gaibar die de munt devalueerde en de burgers hun spaarcenten afnam. De "wilde" privatiseringen van de overheidsbedrijven en de uitverkoop van de staatseigendommen aan een bevoorrechte elite van oud-partijbonzen werd hem ook al niet in dank afgenomen, net als de enorme prijzenstijgingen na het afschaffen van de prijszettingen. Na zijn hoogdagen als minister trok hij zich terug op de oppositiebanken en voerde hij een verbeten strijd tegen de oude Jeltsin en later tegen Vladimir Poetin omdat die zich té autoritair zouden opstellen en niets van economie zouden begrijpen. Gaibar zou ook tot aan zijn dood aan het hoofd blijven staan van het prestigieuze "Institute for the Economy in Transition", een denktank die laden bijstaat in de-collectivisering en het openen van de economie. Gaibar werkte samen met topeconomen zoals Jeffrey Sachs en werd nog wel ereprofessor aan de Amerikaanse universiteiten Duke en Berkeley, maar buiten het academische wereldje begon zijn ster de laatste jaren zwaar te tanen. De teruggetrokken en sterk gemarginaliseerde dronkaard die vandaag in Moskou het leven liet, lijkt in niets nog op de moedige politicus en knappe econoom die hij twee decennia geleden was, maar desalniettemin verdient hij onze eerbetuigingen en ongebreideld respect. Hij redde Rusland immers van de economische ondergang en toonde de wereld dat het anders kan.
Dit obituarium verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het overlijden van deze econoom op www.bbc.co.uk.
Gaidar geldt als grondlegger van de moderne Russische markteconomie. Het was immers hij die als hoofdredacteur van het Sovjet-partijblad "Communist" de krijtlijnen voor de perestroika van Michael Gorbatsjov uittekende en zich later ook volledig achter de liberale ideeën van Margaret Thatcher en Ronald Reagan begon te scharen. In 1991 trad hij eindelijk uit de schaduw van Gorbatsjov en verliet hij prompt de Communistische Partij om in de nieuwe regering van Boris Jeltsin enkele ministerportefeuilles aan te nemen. In 1992 werd hij weliswaar premier van Rusland onder president Jeltsin maar toch zou hij amper 6 maanden op post blijven. De linkse oppositie weigerde zijn voordracht als premier te ondersteunen en ook binnen het Jeltsin-kamp was er veel verzet tegen zijn "ultra-liberalisme". Uiteindelijk vond men in Viktor Chernomyrdin een consensuspremier en moest Gaibar tevredenheid nemen met de ministeries van financiën en economische zaken. Gaidar bracht in de praktijk wat hij predikte, en koos resoluut voor de "shock therapy". Dit werd hem niet in dank afgenomen, maar hij wou van geen wijken weten. Hij schafte alle prijszettingen door de overheid af, voerde een fiscaal ultra-conservatief beleid om het begrotingstekort weg te werken, knipte in de uitgaven voor sociale diensten en defensie, en schafte een heleboel industriële subsidies en staatsmonopolies af.
De gewone burgers waren het niet altijd eens met de politiek van Gaibar die de munt devalueerde en de burgers hun spaarcenten afnam. De "wilde" privatiseringen van de overheidsbedrijven en de uitverkoop van de staatseigendommen aan een bevoorrechte elite van oud-partijbonzen werd hem ook al niet in dank afgenomen, net als de enorme prijzenstijgingen na het afschaffen van de prijszettingen. Na zijn hoogdagen als minister trok hij zich terug op de oppositiebanken en voerde hij een verbeten strijd tegen de oude Jeltsin en later tegen Vladimir Poetin omdat die zich té autoritair zouden opstellen en niets van economie zouden begrijpen. Gaibar zou ook tot aan zijn dood aan het hoofd blijven staan van het prestigieuze "Institute for the Economy in Transition", een denktank die laden bijstaat in de-collectivisering en het openen van de economie. Gaibar werkte samen met topeconomen zoals Jeffrey Sachs en werd nog wel ereprofessor aan de Amerikaanse universiteiten Duke en Berkeley, maar buiten het academische wereldje begon zijn ster de laatste jaren zwaar te tanen. De teruggetrokken en sterk gemarginaliseerde dronkaard die vandaag in Moskou het leven liet, lijkt in niets nog op de moedige politicus en knappe econoom die hij twee decennia geleden was, maar desalniettemin verdient hij onze eerbetuigingen en ongebreideld respect. Hij redde Rusland immers van de economische ondergang en toonde de wereld dat het anders kan.
Dit obituarium verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het overlijden van deze econoom op www.bbc.co.uk.
Op 8 en 9 december jl. vond in Brussel de 6de editie van de “International Leaders Summit” plaats. Al jaar en dag is dit “Adriatic Institute”-congres de enige kans voor Belgen om in eigen land absolute topsprekers van de grote Amerikaanse denktanks te kunnen horen. En ook dit jaar sprak de “line-up” weerom tot de verbeelding. De partners van het evenement waren dan ook niet van de minste. Naast “Open Europe” uit Londen, en “Utilis” en “ApCera” uit Brussel, prijkten ook de namen van het “Cato Institute”, de “Heritage Foundation”, het “Heartland Institute” en de “Atlas Foundation” op de uitnodiging. De tweedaagse topontmoeting genoot ook de steun van de “European Conservatives and Reformists”-fractie in het EU-Parlement en van het “World Development and Empowerment”-programma van de Amerikaanse overheid. Gastheer voor het evenement was Brits EP-lid Geoffrey Van Orden, die in die hoedanigheid zijn liberaal-conservatieve fractiegenoten Roger Helmer, Daniel Hannan, Jan Zahradil, Syed Kamall en Nirj Deva opvolgde. De drukke werkweek waarin het evenement plaatsvond, fnuikte wel een beetje de opkomst, maar desalniettemin bleek de ILS van 2009 andermaal een groot succes te zijn. Ook de pers vond voor de eerste keer de weg naar deze tweedaagse conferentie.
Het eerste panel adresseerde de grote vraagstukken rond de toekomst van de Europese Unie in een globale context. EP-leden Daniel Hannan en Jan Zahradil stonden uitgebreid stil bij de vele gebreken van de huidige Europese Unie zoals het latente gebrek aan transparantie, democratische controle en openheid binnen de instellingen én binnen het wetgevende proces. Dan Mitchell van het “Cato Institute” en Pieter Cleppe van “Open Europe” lieten hun licht dan weer schijnen over de economische uitdagingen van Europa. Europe moet haar eigen overheadkosten drastisch verminderen, meer de kaart trekken van vrijhandel tegen haar eigen protectionistische mechanismen in, en resoluut kiezen voor het realiseren van economische groei als hoofdprioriteit in de toekomst. Net zoals alle andere panels werd ook dit congresdeel door Edward Lucas van “The Economist” gemodereerd. Lucas is zelf gespecialiseerd in de Oost-Europese transitieperiode en wees op de absolute noodzaak van constante hervormingen in de Europese Unie om onze welvaart naar de toekomst toe te kunnen veiligstellen. Europa kan niet inert blijven vasthouden aan haar geldverkwistende socialistische modellen als de rest van de wereld wél evolueert naar minder overheid en meer vrije markt.
Het tweede panel ging over de uitbreiding van de Europese Unie naar de Balkanlanden toe en schetste de zware uitdagingen van die landen. Monica Macovei is momenteel lid van het Europees Parlement maar maakte de laatste jaren vooral furore als Roemeens justitieminister. Zij was de eerste en enige die de corruptie in dat land daadwerkelijk wilde aanpakken en net daarom wordt zij tot op vandaag door een groot deel van de Roemeense bevolking gehaat. Ook omdat zij het was die de EU ooit gevraagd heeft om de uitkeringen aan haar land te stoppen tot de corruptie daar beteugeld was. Zij kwam op deze ILS-conferentie de corruptieproblematiek in die landen duiden. EP-lid Geoffrey Van Orden stond op zijn beurt dan weer stil bij de strategische noodzaak om de Balkanlanden te integreren in de NAVO en de Europese Unie. Natasha Srdoc van het “Adriatic Institute” deed de desastreuze corruptiecultuur in haar Kroatië uit de doeken en toonde aan dat de EU de bal helemaal misgeslagen heeft om Kroatië nu al EU-toetreding voor te houden zonder de corruptie-eisen te verstrengen. Gordana Jankuloska is de minister van binnenlandse zaken van Macedonië en gaf ons inzage in het radicale anti-corruptiebeleid van haar regering in de laatste jaren waarbij naar verluidt al honderden gezagsdragers ontslagen en vervolgd werden.
Het derde panel had als rode draad de aanpak van de huidige financiële crisis en schoof zéér duidelijke liberale en kapitalistische antwoorden naar voren. Ivan Miklos was vice-premier en financiënminister van Slowakije toen dat land in de jaren 1990 resoluut voor een vlaktaks koos om de economische recessie die het land toen trof aan te pakken. Met gigantisch succes trouwens. Ook nu zouden belastinghervormingen, in plaats van sinterklaassubsidies of verspilzuchtige bail-outs, de economie terug kunnen aanzwengelen. Dan Mitchell van het “Cato Institute” legde ons op zijn beurt dan weer uit dat economische groei cruciaal is en dat het onaanvaardbaar is dat Westerse landen hun socialistische uitgaven en economische vriendjespolitiek laten primeren op groei. Hij toonde ons dat amper 1 procentpunt minder groei per jaar vanaf het begin van de metingen rond 1875 ons vandaag de welvaart van 1960 zou opgeleverd hebben. Volgens hem was dat terecht iets om ons vandaag zorgen over te maken. Mitchell haalde ook zijn paradepaardje van stal en verdedigde het bestaan van belastingparadijzen omdat zij de ultieme check zouden zijn op de overbelastingen elders in de wereld. Joel Samy van het “Adriatic Institute” verschafte ons enkele inzichten over de “Index of Economic Freedom” en vertelde ons wie de laatste “winners” en “losers” waren. Lajos Bokros is momenteel Europarlementslid maar tot voor kort nog de financiënminister van Hongarije. Het was hij die de begroting van dat land eindelijk op orde kreeg. Bokros stond stil bij de nefaste gevolgen van “deficit spending”, begrotingstekorten en openbare schuldopbouw.
Verder stond er op de conferentie ook nog een vertoning van de kortfilm “33 Minutes” van de “Heritage Foundation” op het programma. Die film beargumenteert de strategische noodzaak om een anti-rakettenschild te bouwen tegen de nucleaire dreiging van schurkenstaten zoals Noord-Korea en Iran. Zonder schild zouden de Verenigde Staten van waar ook ter wereld in amper een dik half uur volledig vernietigd kunnen worden. Tenslotte kwamen de genodigden op dinsdagavond ook nog samen in de “Salons des Membres” van het Europees Parlement voor het traditionele “Liberty Dinner” dat voorgegaan werd door Marc Champion van “The Wall Street Journal” en Michal Kaminski, de Poolse Thatcheriaanse leider van de ECR-fractie. De “keynote speaker” op het diner was niemand minder dan Kim Holmes. Deze vice-minister van buitenlandse zaken onder George W. Bush is momenteel vice-voorzitter van de “Heritage Foundation” en een veelgevraagde commentator in de Amerikaanse media. Holmes liet er geen twijfel over bestaan waar zijn loyaliteit lag. Hij verdedigde de politiek van Bush, viel de Verenigde Naties aan, sprak zijn lof uit voor de Europeanen die hun nek durfden uitsteken en de VS altijd verdedigd hebben, en besprak de beleidsplannen van Barack Obama waar hij maar weinig goeds van verwacht. Holmes werkte mee aan de “33 Minutes”-film en stond stil bij de nucleaire dreiging in de wereld. Ook schreef hij het boek “Liberty’s Best Hope” waarin hij de VS oproept tot sterk leiderschap in de wereld om niet enkel de veiligheid van het Westen te garanderen maar ook om bepaalde vrijheidsidealen te kunnen blijven uitdragen.
Dit verslag verscheen ook elders op het Internet. Als toemaatje voeg ik aan deze tekst ook nog de trailer van die "33 Minutes"-film toe.
Meer over deze tweedaagse conferentie op www.ils-wde.org.
Het eerste panel adresseerde de grote vraagstukken rond de toekomst van de Europese Unie in een globale context. EP-leden Daniel Hannan en Jan Zahradil stonden uitgebreid stil bij de vele gebreken van de huidige Europese Unie zoals het latente gebrek aan transparantie, democratische controle en openheid binnen de instellingen én binnen het wetgevende proces. Dan Mitchell van het “Cato Institute” en Pieter Cleppe van “Open Europe” lieten hun licht dan weer schijnen over de economische uitdagingen van Europa. Europe moet haar eigen overheadkosten drastisch verminderen, meer de kaart trekken van vrijhandel tegen haar eigen protectionistische mechanismen in, en resoluut kiezen voor het realiseren van economische groei als hoofdprioriteit in de toekomst. Net zoals alle andere panels werd ook dit congresdeel door Edward Lucas van “The Economist” gemodereerd. Lucas is zelf gespecialiseerd in de Oost-Europese transitieperiode en wees op de absolute noodzaak van constante hervormingen in de Europese Unie om onze welvaart naar de toekomst toe te kunnen veiligstellen. Europa kan niet inert blijven vasthouden aan haar geldverkwistende socialistische modellen als de rest van de wereld wél evolueert naar minder overheid en meer vrije markt.
Het tweede panel ging over de uitbreiding van de Europese Unie naar de Balkanlanden toe en schetste de zware uitdagingen van die landen. Monica Macovei is momenteel lid van het Europees Parlement maar maakte de laatste jaren vooral furore als Roemeens justitieminister. Zij was de eerste en enige die de corruptie in dat land daadwerkelijk wilde aanpakken en net daarom wordt zij tot op vandaag door een groot deel van de Roemeense bevolking gehaat. Ook omdat zij het was die de EU ooit gevraagd heeft om de uitkeringen aan haar land te stoppen tot de corruptie daar beteugeld was. Zij kwam op deze ILS-conferentie de corruptieproblematiek in die landen duiden. EP-lid Geoffrey Van Orden stond op zijn beurt dan weer stil bij de strategische noodzaak om de Balkanlanden te integreren in de NAVO en de Europese Unie. Natasha Srdoc van het “Adriatic Institute” deed de desastreuze corruptiecultuur in haar Kroatië uit de doeken en toonde aan dat de EU de bal helemaal misgeslagen heeft om Kroatië nu al EU-toetreding voor te houden zonder de corruptie-eisen te verstrengen. Gordana Jankuloska is de minister van binnenlandse zaken van Macedonië en gaf ons inzage in het radicale anti-corruptiebeleid van haar regering in de laatste jaren waarbij naar verluidt al honderden gezagsdragers ontslagen en vervolgd werden.
Het derde panel had als rode draad de aanpak van de huidige financiële crisis en schoof zéér duidelijke liberale en kapitalistische antwoorden naar voren. Ivan Miklos was vice-premier en financiënminister van Slowakije toen dat land in de jaren 1990 resoluut voor een vlaktaks koos om de economische recessie die het land toen trof aan te pakken. Met gigantisch succes trouwens. Ook nu zouden belastinghervormingen, in plaats van sinterklaassubsidies of verspilzuchtige bail-outs, de economie terug kunnen aanzwengelen. Dan Mitchell van het “Cato Institute” legde ons op zijn beurt dan weer uit dat economische groei cruciaal is en dat het onaanvaardbaar is dat Westerse landen hun socialistische uitgaven en economische vriendjespolitiek laten primeren op groei. Hij toonde ons dat amper 1 procentpunt minder groei per jaar vanaf het begin van de metingen rond 1875 ons vandaag de welvaart van 1960 zou opgeleverd hebben. Volgens hem was dat terecht iets om ons vandaag zorgen over te maken. Mitchell haalde ook zijn paradepaardje van stal en verdedigde het bestaan van belastingparadijzen omdat zij de ultieme check zouden zijn op de overbelastingen elders in de wereld. Joel Samy van het “Adriatic Institute” verschafte ons enkele inzichten over de “Index of Economic Freedom” en vertelde ons wie de laatste “winners” en “losers” waren. Lajos Bokros is momenteel Europarlementslid maar tot voor kort nog de financiënminister van Hongarije. Het was hij die de begroting van dat land eindelijk op orde kreeg. Bokros stond stil bij de nefaste gevolgen van “deficit spending”, begrotingstekorten en openbare schuldopbouw.
Verder stond er op de conferentie ook nog een vertoning van de kortfilm “33 Minutes” van de “Heritage Foundation” op het programma. Die film beargumenteert de strategische noodzaak om een anti-rakettenschild te bouwen tegen de nucleaire dreiging van schurkenstaten zoals Noord-Korea en Iran. Zonder schild zouden de Verenigde Staten van waar ook ter wereld in amper een dik half uur volledig vernietigd kunnen worden. Tenslotte kwamen de genodigden op dinsdagavond ook nog samen in de “Salons des Membres” van het Europees Parlement voor het traditionele “Liberty Dinner” dat voorgegaan werd door Marc Champion van “The Wall Street Journal” en Michal Kaminski, de Poolse Thatcheriaanse leider van de ECR-fractie. De “keynote speaker” op het diner was niemand minder dan Kim Holmes. Deze vice-minister van buitenlandse zaken onder George W. Bush is momenteel vice-voorzitter van de “Heritage Foundation” en een veelgevraagde commentator in de Amerikaanse media. Holmes liet er geen twijfel over bestaan waar zijn loyaliteit lag. Hij verdedigde de politiek van Bush, viel de Verenigde Naties aan, sprak zijn lof uit voor de Europeanen die hun nek durfden uitsteken en de VS altijd verdedigd hebben, en besprak de beleidsplannen van Barack Obama waar hij maar weinig goeds van verwacht. Holmes werkte mee aan de “33 Minutes”-film en stond stil bij de nucleaire dreiging in de wereld. Ook schreef hij het boek “Liberty’s Best Hope” waarin hij de VS oproept tot sterk leiderschap in de wereld om niet enkel de veiligheid van het Westen te garanderen maar ook om bepaalde vrijheidsidealen te kunnen blijven uitdragen.
Dit verslag verscheen ook elders op het Internet. Als toemaatje voeg ik aan deze tekst ook nog de trailer van die "33 Minutes"-film toe.
Meer over deze tweedaagse conferentie op www.ils-wde.org.
Labour in de touwen, Tories klaar voor liberaal beleid
8 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
In het Verenigd Koninkrijk kijkt iedereen stilaan reikhalzend uit naar de opkomende verkiezingen voor het Lagerhuis. Deze zouden normaal in mei 2010 plaatsvinden maar er gingen ook stemmen op om ze te vervroegen naar maart. Niet dat dit iets van verschil met zich mee zou brengen. Met Labour in de touwen na de desastreuze nederlaag in de EU-verkiezingen van juni laatstleden en de historisch lage populariteit van Gordon Brown twijfelt niemand er aan dat die verkiezingen door de Tories van David Cameron overtuigend gewonnen zullen worden. De peilingen zijn in dat opzicht ook duidelijk. Labour hanteert deze dagen een vuile en op alles behalve feiten gestoelde smeertactiek, maar de kloof blijft groeien. De Tories worden aangevallen omdat hun frontbenchers allemaal uit rijke vooraanstaande families zouden komen en omdat ze in het Europees Parlement zouden samenwerken met fascisten en racisten uit Oost-Europa. Dit laatste is zelfs een hele leugen, en ook het eerste snijdt in wezen geen hout. Labour wil zich wel graag voordoen als spreekbuis van "het gewone volk" maar ook alle Labour-ministers van de regering-Brown liepen school aan peperdure privé-scholen en topuniversiteiten.
De laatste peilingen mogen dan al wel aangeven dat de klinkende overwinning van de Conservatieve Partij overschaduwd zou kunnen worden door een tegenvaller op vlak van lokale zetels, het spook van een "hung parliament" waarbij geen enkele partij over een absolute zetelmeerderheid zou beschikken duikt immers de kop op, toch lijkt het zéér onwaarschijnlijk dat Labour alsnog aan de macht zou kunnen blijven. De LibDems komen weliswaar opzetten, en ook de verschillende regionalistische partijen uit Wales en Schotland staan op winst, maar zij zouden niets willen weten van een mogelijke deal met Labour. Aan de andere kant van het spectrum bestaat dan weer de kans dat ook de extreemrechtse "British National Party" een zetel zou binnenhalen na het stunten in de laatste EU-verkiezingen en het controversiële televisieoptreden van Nick Griffin waarna de BNP-kiesintenties op een "all time high" van 20% stonden, en ook de rechtse Eurosceptici van UKIP zouden een zetel kunnen winnen. Hun charismatische leider Nigel Farage is immers de enige tegenkandidaat van de onpopulaire speaker van het Lagerhuis in diens kieskring. De BNP wordt geacht om ontevreden kiezers van Labour te kunnen strikken en UKIP zou hetzelfde doen aan Tory-kant. Dit laatste zeker na het intrekken van Camerons eerdere referendumbelofte over het Verdrag van Lissabon.
De haatcampagnes van Labour tegen de Tories en hun leider David Cameron hebben echter niet zozeer te maken met de gapende kloof in de peilingen maar wel met de angst vanuit sociaal-democratische hoek voor het nationale beleid van Cameron na de verkiezingen. Labour vreest terecht dat Cameron een centrumrechts en vrij liberaal beleid zal gaan voeren, maar wel één dat het land en haar burgers ten goede zal komen. David Cameron is geen ultra-liberaal zoals Iain Duncan Smith of Michael Howard, geen rabiate Euroscepticus zoals een William Hague en al helemaal geen grijze muis zoals een Kenneth Clarke. Cameron zal eens in Downing Street 10 wel degelijk aan de minderbedeelden denken en zich niet verliezen in sterk ideologische gevechten met de vakbonden of de armenorganisaties. Hij zal Groot-Brittannië immers stap per stap uit het slop halen en Labour zo voor lange tijd naar de oppositiebanken verbannen. Persoonlijk mag ik dan al een ideoloog verkiezen boven een pragmaticus, Cameron blijft iemand naar mijn hart. Hij wil elke EU-richtlijn m.b.t. de financiële sector vetoën, een vlaktaks van 15-25% instellen voor bedrijven, winsten op innovatie grotendeels vrijstellen van belastingen, een begrotingsoverschot nastreven door te knippen in bureaucratie en openbare uitgaven, en de staatsschuld drastisch afbouwen. Als dat beleid in het VK nog maar als "gematigd" gezien wordt, hoe laf en kortzichtig zijn onze Belgische politici dan niet?
Dit artikel verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het economisch beleid van Cameron op www.ft.com.
De laatste peilingen mogen dan al wel aangeven dat de klinkende overwinning van de Conservatieve Partij overschaduwd zou kunnen worden door een tegenvaller op vlak van lokale zetels, het spook van een "hung parliament" waarbij geen enkele partij over een absolute zetelmeerderheid zou beschikken duikt immers de kop op, toch lijkt het zéér onwaarschijnlijk dat Labour alsnog aan de macht zou kunnen blijven. De LibDems komen weliswaar opzetten, en ook de verschillende regionalistische partijen uit Wales en Schotland staan op winst, maar zij zouden niets willen weten van een mogelijke deal met Labour. Aan de andere kant van het spectrum bestaat dan weer de kans dat ook de extreemrechtse "British National Party" een zetel zou binnenhalen na het stunten in de laatste EU-verkiezingen en het controversiële televisieoptreden van Nick Griffin waarna de BNP-kiesintenties op een "all time high" van 20% stonden, en ook de rechtse Eurosceptici van UKIP zouden een zetel kunnen winnen. Hun charismatische leider Nigel Farage is immers de enige tegenkandidaat van de onpopulaire speaker van het Lagerhuis in diens kieskring. De BNP wordt geacht om ontevreden kiezers van Labour te kunnen strikken en UKIP zou hetzelfde doen aan Tory-kant. Dit laatste zeker na het intrekken van Camerons eerdere referendumbelofte over het Verdrag van Lissabon.
De haatcampagnes van Labour tegen de Tories en hun leider David Cameron hebben echter niet zozeer te maken met de gapende kloof in de peilingen maar wel met de angst vanuit sociaal-democratische hoek voor het nationale beleid van Cameron na de verkiezingen. Labour vreest terecht dat Cameron een centrumrechts en vrij liberaal beleid zal gaan voeren, maar wel één dat het land en haar burgers ten goede zal komen. David Cameron is geen ultra-liberaal zoals Iain Duncan Smith of Michael Howard, geen rabiate Euroscepticus zoals een William Hague en al helemaal geen grijze muis zoals een Kenneth Clarke. Cameron zal eens in Downing Street 10 wel degelijk aan de minderbedeelden denken en zich niet verliezen in sterk ideologische gevechten met de vakbonden of de armenorganisaties. Hij zal Groot-Brittannië immers stap per stap uit het slop halen en Labour zo voor lange tijd naar de oppositiebanken verbannen. Persoonlijk mag ik dan al een ideoloog verkiezen boven een pragmaticus, Cameron blijft iemand naar mijn hart. Hij wil elke EU-richtlijn m.b.t. de financiële sector vetoën, een vlaktaks van 15-25% instellen voor bedrijven, winsten op innovatie grotendeels vrijstellen van belastingen, een begrotingsoverschot nastreven door te knippen in bureaucratie en openbare uitgaven, en de staatsschuld drastisch afbouwen. Als dat beleid in het VK nog maar als "gematigd" gezien wordt, hoe laf en kortzichtig zijn onze Belgische politici dan niet?
Dit artikel verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het economisch beleid van Cameron op www.ft.com.
The greens are not just treehuggers anymore. They've been browbeating us to recycle, eat soy, save energy, drive less, ride the bus, and a thousand other ways to "act local" for many years now. Now they've even got a hip new huckster on the big screen: "No Impact Man," your conductor on a first-class guilt trip to ecoland. Despite the mass popularity of their cause, I don't think they're satisfied. They want to control us. If we don't watch out, these people hell-bent on saving the planet are going to end up micromanaging our daily lives. The idea of sustainability itself sounds pretty benign -- it merely implies that people ought to be forward thinking, prudent, and thrifty in their use of economic resources. And I'm OK with this basic idea -- on the surface, it sounds like simple wisdom, in league with similarly bland and benevolent values like responsibility and generosity.
But deep down, there's something unsettling about the basic premise of sustainability. Sustainability advocates -- let's call them "sustainists" -- are damning in their fervor, poise, and rhetoric. Their ideology is pregnant with an accusation that the way things currently are is somehow unsustainable. There's an alarmism here which essentially claims, "there's a crisis, it's your fault for being ignorant, irrational, and greedy. You must do as we say to fix it, or we'll all die." This alarmist crusade, which underlies the sustainability movement, should rankle people with an economic understanding of the world. A basic tenet of economics is that markets are self-correcting and orderly; prices indicate resource constraints and guide people in economizing on their use. Prices change as underlying supply and demand conditions change, inducing appropriate adjustments in consumption and production patterns. Prices channel the profit motive -- a natural aspect of the human condition -- into productive and innovative activities. In short, prices work. Sustainists are either ignorant or in denial of this basic lesson. Either way, we economists have our work cut out for us.
The sustainists' lament
The gist of the problem, as the sustainists see it, is that people are using resources irresponsibly -- either using them up too fast, using too much of them, or using them in a way that will have negative long-term ramifications. In brief, sustainists disapprove of other peoples' actions, and are taking steps to correct their wayward brethren. Because these wasteful others, through either ignorance, laziness, or stubbornness, will not wake up and adopt sustainable practices on their own, sustainists see the need for a self-conscious effort -- organized campaigns, eco–guilt trips, and yes, even laws -- to correct this misuse of resources. We need to change our patterns of action; we need a motivating force beyond mere "economic self-interest" (the profit motive). Sustainability then became a full-fledged crusade to "save the planet" and if you're no part of the solution, you're part of the problem.
Let's interpret this through the lens of economics. Sustainability arguments fall under one of two broad categories: (1) the nonrenewable resources argument that the supplies of certain important resources are shrinking; by the time people realize this it will be "too late" -- resource shortages will strain the capitalist economies to the breaking point; (2) the climate-change argument that there are large, though delayed, negative externalities to current patterns of resource use. Whatever their type, sustainability arguments invoke market failure. Indeed, the very practices cited as unsustainable arise on the free market. Therefore some outside corrective, whether aggressive moral suasion or economic regulation, is needed to prevent the impending catastrophe of unsustainable resource use.
Are prices not sufficient?
I don't want to dwell on the particulars of the sustainability movement. There are dozens of manifestations, from green building to organic farming to mandatory recycling to decarbonization — indeed, the sustainability bandwagon (which of course is painted green and powered by renewable energy) seems infinitely expandable to include every industry and interest group under the sun. Instead, I want to draw out the essential implications of the sustainability movement. The sustainability movement is an assault on economics. It claims at its core that prices don't operate through time to direct consumption and production decisions in a sustainable way. A lesson in basic economics should suffice to defend against the sustainists' attack. Prices arise in the market economy as a concomitant of mutually beneficial exchange. People want things that improve their lives -- we call this value. Some valuable things are more scarce than others; take the classic case of water and diamonds. In absolute terms, water is more valuable than diamonds: you don't need diamonds to live.
Yet water is, pound for pound, far cheaper. Why? Although it's valuable, it is also relatively abundant; in many parts of the world, it literally does fall from the sky. The price of any good reflects this combination of value and scarcity. We're willing to pay more for valuable things as they become relatively scarce (e.g., oil); and we needn't pay as much for valuable things as they become more abundant (e.g., grain). Likewise, as scarce things lose their value, people are no longer willing to pay for them (e.g., typewriters), and people must pay more for scarce things that suddenly become sought after (e.g., vintage Michael Jackson records). The awesome thing about prices is that they seamlessly convey this combination of facts about an item's value (demand) and it's scarcity (supply). Prices, of course, are subject to change — prices of certain goods fluctuate every day. But this is a good thing; discernable trends in prices over time indicate relative changes in the "market fundamentals" of supply and demand.
In this sense, prices reliably guide individuals, both consumers and producers, toward a rational use of resources. Savvy consumers listen to the prices; a rising price trend tells them to cut back on that particular item, and a falling price tells them to go ahead and use a little more of it. The same basic logic applies on the production side. Entrepreneurs, driven by the profit motive, are like bloodhounds sniffing out these price trends in search of profit opportunities -- chances to create value through exchange. If the price of a good trends strongly upwards over time (indicating it has become scarcer and/or more valuable), they rush to find cheaper substitutes. The cheaper the substitutes, the higher the profits to be had, especially if you're the first to market. If prices trend downwards over time (indicating that the resource is becoming more abundant relative to its usefulness), entrepreneurs devote their efforts elsewhere.
The general outcome of these economic processes is captured by the statement "prices coordinate." In other words, the price system acts as an "invisible hand," guiding people -- both consumers and producers -- in their economic actions. The real beauty of this free-market price system is that it brings about its own kind of sustainability. This is not so much sustainability in the use of particular resources — for particular goods fall in and out of favor according to supply and demand factors -- but sustainability of high economic growth and high standards of living in the economically developed, capitalist economies.
Take, as an example, the transition in the market for interior illumination: tallow candles were replaced by whale-oil lamps, which were replaced by kerosene lamps, which were replaced by incandescent bulbs powered by electricity. There was no social or political pressure needed to accomplish this evolution; there was no "peak whale oil" movement, no kerosene conservationists, no sustainability crusade of yore. All it took was a functional price system, combined with the ever-present entrepreneurial drive for profits under a competitive, free-market order. Likewise, while sustainists and other worrywarts fret about resource depletion, the price system remains functional, quietly yet assuredly guiding individuals to economize on resources, search out profitable substitutes, and anticipate future trends. All this happens without preaching, without crusades, and without activism.
Is the sustainability crusade sustainable?
How long will sustainists be able to beat their drum, simultaneously trumpeting their greener-than-thou self-image and attempting, with varying degrees of coercion, to make the rest of us act "sustainable" too? With the global warming scare losing credibility by the day, the likelihood of sustainists being able to claim even a moral victory is fading. Barring the earth melting down from a little bit of smoke, I'm not too worried about sustainists having much of a long-run impact. Hardcore sustainists are asking for a radically disruptive change from the natural order of the free-market economy. They're asking us to forego wealth and embrace privation in the name of their cause. Although citizens of the Western democracies have seemingly become easy marks for anything green, we will only go so far toward saving the planet, especially when it becomes apparent that sustainability requires a march toward poverty and a deeply regimented and regulated society (and that the planet's not really in peril, after all).
Also, and perhaps more importantly, people in developing countries will be increasingly turned off by the sustainists' demands for sacrifice. Having just arrived at the high living standards that long-term capitalist development yields, my sense is that they will turn a cold shoulder to the idea of ratcheting down their development. The current resurgence of the classical-liberal tradition in economics will also reduce the appeal of sustainability. The idea of imposed or centrally planned sustainability will crumble under the realization that the spontaneous order wrought by the invisible hand of the free-market price system is amazingly sustainable. Add to the mix the hardships of the current recession, and it won't be long before enough people, even sustainist crusaders come crawling back, box of chocolates in hand, to the free-market economy.
Dit artikel van Tyler Watts verscheen oorspronkelijk in de VS bij het "Ludwig von Mises Institute" en de "George Mason University".
Meer teksten van deze Amerikaanse econoom op www.mises.org.
But deep down, there's something unsettling about the basic premise of sustainability. Sustainability advocates -- let's call them "sustainists" -- are damning in their fervor, poise, and rhetoric. Their ideology is pregnant with an accusation that the way things currently are is somehow unsustainable. There's an alarmism here which essentially claims, "there's a crisis, it's your fault for being ignorant, irrational, and greedy. You must do as we say to fix it, or we'll all die." This alarmist crusade, which underlies the sustainability movement, should rankle people with an economic understanding of the world. A basic tenet of economics is that markets are self-correcting and orderly; prices indicate resource constraints and guide people in economizing on their use. Prices change as underlying supply and demand conditions change, inducing appropriate adjustments in consumption and production patterns. Prices channel the profit motive -- a natural aspect of the human condition -- into productive and innovative activities. In short, prices work. Sustainists are either ignorant or in denial of this basic lesson. Either way, we economists have our work cut out for us.
The sustainists' lament
The gist of the problem, as the sustainists see it, is that people are using resources irresponsibly -- either using them up too fast, using too much of them, or using them in a way that will have negative long-term ramifications. In brief, sustainists disapprove of other peoples' actions, and are taking steps to correct their wayward brethren. Because these wasteful others, through either ignorance, laziness, or stubbornness, will not wake up and adopt sustainable practices on their own, sustainists see the need for a self-conscious effort -- organized campaigns, eco–guilt trips, and yes, even laws -- to correct this misuse of resources. We need to change our patterns of action; we need a motivating force beyond mere "economic self-interest" (the profit motive). Sustainability then became a full-fledged crusade to "save the planet" and if you're no part of the solution, you're part of the problem.
Let's interpret this through the lens of economics. Sustainability arguments fall under one of two broad categories: (1) the nonrenewable resources argument that the supplies of certain important resources are shrinking; by the time people realize this it will be "too late" -- resource shortages will strain the capitalist economies to the breaking point; (2) the climate-change argument that there are large, though delayed, negative externalities to current patterns of resource use. Whatever their type, sustainability arguments invoke market failure. Indeed, the very practices cited as unsustainable arise on the free market. Therefore some outside corrective, whether aggressive moral suasion or economic regulation, is needed to prevent the impending catastrophe of unsustainable resource use.
Are prices not sufficient?
I don't want to dwell on the particulars of the sustainability movement. There are dozens of manifestations, from green building to organic farming to mandatory recycling to decarbonization — indeed, the sustainability bandwagon (which of course is painted green and powered by renewable energy) seems infinitely expandable to include every industry and interest group under the sun. Instead, I want to draw out the essential implications of the sustainability movement. The sustainability movement is an assault on economics. It claims at its core that prices don't operate through time to direct consumption and production decisions in a sustainable way. A lesson in basic economics should suffice to defend against the sustainists' attack. Prices arise in the market economy as a concomitant of mutually beneficial exchange. People want things that improve their lives -- we call this value. Some valuable things are more scarce than others; take the classic case of water and diamonds. In absolute terms, water is more valuable than diamonds: you don't need diamonds to live.
Yet water is, pound for pound, far cheaper. Why? Although it's valuable, it is also relatively abundant; in many parts of the world, it literally does fall from the sky. The price of any good reflects this combination of value and scarcity. We're willing to pay more for valuable things as they become relatively scarce (e.g., oil); and we needn't pay as much for valuable things as they become more abundant (e.g., grain). Likewise, as scarce things lose their value, people are no longer willing to pay for them (e.g., typewriters), and people must pay more for scarce things that suddenly become sought after (e.g., vintage Michael Jackson records). The awesome thing about prices is that they seamlessly convey this combination of facts about an item's value (demand) and it's scarcity (supply). Prices, of course, are subject to change — prices of certain goods fluctuate every day. But this is a good thing; discernable trends in prices over time indicate relative changes in the "market fundamentals" of supply and demand.
In this sense, prices reliably guide individuals, both consumers and producers, toward a rational use of resources. Savvy consumers listen to the prices; a rising price trend tells them to cut back on that particular item, and a falling price tells them to go ahead and use a little more of it. The same basic logic applies on the production side. Entrepreneurs, driven by the profit motive, are like bloodhounds sniffing out these price trends in search of profit opportunities -- chances to create value through exchange. If the price of a good trends strongly upwards over time (indicating it has become scarcer and/or more valuable), they rush to find cheaper substitutes. The cheaper the substitutes, the higher the profits to be had, especially if you're the first to market. If prices trend downwards over time (indicating that the resource is becoming more abundant relative to its usefulness), entrepreneurs devote their efforts elsewhere.
The general outcome of these economic processes is captured by the statement "prices coordinate." In other words, the price system acts as an "invisible hand," guiding people -- both consumers and producers -- in their economic actions. The real beauty of this free-market price system is that it brings about its own kind of sustainability. This is not so much sustainability in the use of particular resources — for particular goods fall in and out of favor according to supply and demand factors -- but sustainability of high economic growth and high standards of living in the economically developed, capitalist economies.
Take, as an example, the transition in the market for interior illumination: tallow candles were replaced by whale-oil lamps, which were replaced by kerosene lamps, which were replaced by incandescent bulbs powered by electricity. There was no social or political pressure needed to accomplish this evolution; there was no "peak whale oil" movement, no kerosene conservationists, no sustainability crusade of yore. All it took was a functional price system, combined with the ever-present entrepreneurial drive for profits under a competitive, free-market order. Likewise, while sustainists and other worrywarts fret about resource depletion, the price system remains functional, quietly yet assuredly guiding individuals to economize on resources, search out profitable substitutes, and anticipate future trends. All this happens without preaching, without crusades, and without activism.
Is the sustainability crusade sustainable?
How long will sustainists be able to beat their drum, simultaneously trumpeting their greener-than-thou self-image and attempting, with varying degrees of coercion, to make the rest of us act "sustainable" too? With the global warming scare losing credibility by the day, the likelihood of sustainists being able to claim even a moral victory is fading. Barring the earth melting down from a little bit of smoke, I'm not too worried about sustainists having much of a long-run impact. Hardcore sustainists are asking for a radically disruptive change from the natural order of the free-market economy. They're asking us to forego wealth and embrace privation in the name of their cause. Although citizens of the Western democracies have seemingly become easy marks for anything green, we will only go so far toward saving the planet, especially when it becomes apparent that sustainability requires a march toward poverty and a deeply regimented and regulated society (and that the planet's not really in peril, after all).
Also, and perhaps more importantly, people in developing countries will be increasingly turned off by the sustainists' demands for sacrifice. Having just arrived at the high living standards that long-term capitalist development yields, my sense is that they will turn a cold shoulder to the idea of ratcheting down their development. The current resurgence of the classical-liberal tradition in economics will also reduce the appeal of sustainability. The idea of imposed or centrally planned sustainability will crumble under the realization that the spontaneous order wrought by the invisible hand of the free-market price system is amazingly sustainable. Add to the mix the hardships of the current recession, and it won't be long before enough people, even sustainist crusaders come crawling back, box of chocolates in hand, to the free-market economy.
Dit artikel van Tyler Watts verscheen oorspronkelijk in de VS bij het "Ludwig von Mises Institute" en de "George Mason University".
Meer teksten van deze Amerikaanse econoom op www.mises.org.
Climate change and the suppression of scientific debate
6 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
As the U.N. Conference in Copenhagen gathers momentum, we can anticipate an increase of finger-pointing and awareness-raising. What is the motivation of this behaviour, and why is the volume of climate campaigning increasing? What is often overlooked is how the money tied into launching the green economy has led to a cosy relationship between governments, (state-funded) NGOs, some scientists and alert industrial lobby groups. This advantageous relationship can only continue to thrive so long as the public remains afraid of impending climate catastrophe and is made willing to sacrifice economic resources and personal comforts for this shared quest. Is history repeating itself? In 1961, U.S. President Dwight D. Eisenhower gave an alarming farewell address warning that the political-military-industrial (Congressional) complex was threatening democracy and leading to a disastrous rise of misplaced power.
In the 1950s, a cosy relationship had developed between arms manufacturers, the military, government procurement and the congressional districts benefiting from the increased jobs brought in via the weapons industry. The key to keeping the money and power flowing through these channels was to ensure that the public fear of the imminent threat of Communism was kept at a hysterical level. Kennedy tried with limited success to undo this “internal threat to democracy”. With the public fear of the imminent threat of global warming, we have today the formation of an environmental-industrial complex, made up of NGOs, legislators, scientists and industries involved in developing the green economy. Open debate and democratic choices are getting more difficult as money and interests take over, and use public fear as a means to generate opportunity. Fear is a very useful political tool. It provides governments with legitimacy, NGOs with fundraising opportunities and companies with potential new markets. Some would argue that societies need a generalized fear to thrive (part of an Armageddon complex deeply rooted in our DNA).
Climate change fears have been stoked for more than a decade, to the point that it has, echoing Eisenhower, an “economic, political and spiritual influence” on humanity. Climate concern has crept into every day conversations, shopping decisions and moral valuations. When it rains, or snows, or if the wind blows, weather is part of the climate narrative, as is debates on energy, transportation and food. Like the threat of Communism in the 1950s, climate today purveys culture. Fear can also become irrational; something that can be a very dangerous political tool should the juggernaut get out of control. The need to tackle climate change has been championed by anti-globalisation activists, vegetarians, forest campaigners, scientists, corporate CEOs, Hollywood actors … pretty well everyone. It has been presented as a spontaneous global movement to save the world: a war on climate where we are all enlisted as soldiers. Those who disagree or feel that resources should be directed elsewhere are branded as traitors.
The Green Economy
The main solution for us to save the world is to change the way we do things: to decarbonise, which in a carbon-based global economy, implies a radical revolution. The call for a revolution was sounded by an influential American technology activist and critic, Jeremy Rifkin. At an EU Open Days event in October 2009, Rifkin called to change how energy is to be produced and distributed: no longer from large-scale carbon-based energy generators leaving energy to waste on a large grid, but rather from a distributive system of small, locally produced (green, renewable) roof-top generators put onto a smart grid. A smart grid would be complemented by appliances that would only switch on when energy supply was more abundant and less expensive (evidently solving our problem of irregular supply from green-energy sources). With this revolutionary distributive energy, we could remove our dependence on carbon-based and nuclear energy in the coming decade.
His arguments echo, almost word for word, a press release from General Electric on 14 July 2009, after a GE scientific conference on the smart grid at its research centre in upstate New York. GE has been developing smart appliances, domestic energy management systems and small scale renewable generators in preparation for this revolution. For GE, the motivation is clear. Its Eco-Imagination strategy has bet the firm's future on the continued growth of green energy and smart-grid integration (as well as stimulus cash and green subsidies). They are working cross-stakeholder with scientists and NGOs to communicate the urgency of this need to revolutionize energy.
Other “green energy” companies have become dependent on the continued funding from governments. Smart grids are going to cost a lot, renewable energy may never turn a profit without subsidies, the research costs are going to be enormous. The money has to keep on flowing, we are told, otherwise the planet will burn and future generations will look at our present-day leadership and mutter what a disaster these minnows were. Nobody seems to be standing up to say: “Stop this madness!” Unfortunately, there is no money and no incentive for anyone to take the courage to do so. The only thing they would do is open themselves up to personal attack from the environmental-industrial complex already at the trough of subsidies, incentives and stimulus measures.
The War on Climate: not the place for open debate
Truth is the first casualty of war. Scientists who feel that the models are inaccurate or that the perceived and predicted warming is not necessarily due to human activity (that the sun or oceans could possibly play more of a role in climate than man) have been branded sceptics, contrarians or in the paid pocket of industry. Some have been excluded from scientific bodies given that their thinking is contrary to the prevailing consensus. Consensus-making is a political act, not a scientific one. Science encourages disputes and testing to see if theories can resist falsification. Limiting or denying free and open scientific debate because of political impetus for consensus does not improve the reputation of science. When motives and reputation come in (this is the first open scientific dispute of the Internet age), scientific methodology is compromised – science is compromised. The emails that were recently leaked from the University of East Anglia (one of the leading climate science institutions) showed climatologists expressing personal views about climate skeptics and admitting that their data was not sound enough (and needed some “tricks”). This is a crisis of credibility and the evidence of “climate spin” shows just how far science has fallen from the level of offering objective expertise.
The present leadership of the IPCC has not done much to restore the reputation of scientific validity and evidence-based advice. IPCC chairman, Rajendra Pachauri, has publicly declared that rich countries will have to pay reparations to poor countries, he moonlights as a member of the Indian Prime Minister’s advisory council on climate change, and declares at a vegetarian conference inflated numbers of the amount of CO2 produced by the beef industry. He does not seem to recognise any conflict of interest in these activities, or that he has become more politician than scientist. After Copenhagen, Pachauri should be fired; instead he has a Nobel Prize hanging on his wall.
The NGOs are also rather aggressive when it comes to protecting environmental information from any open discussion or dialogue with people who might be questioning their evidence. Greenpeace members have been particularly severe on one of their founders, Patrick Moore, for considering nuclear energy as a viable energy source. When Bjorn Lomborg published his book, The Skeptical Environmentalist, suggesting that money could be better spent on other pressing needs than the hopeless task of reversing global warming, NGOs took to the offence and ensured that the Danish academy no longer considered him as a scientist (he was a statistician after all!). Arguments against green positions are often met with rancour and insult rather than facts and rational debate. I am curious as to what the Green-shirts will do to poor James Lovelock for recently referring to environmentalist arguments on renewable energy as “silly theories”.
Ecological Lifecycle Assessments
What is lacking in so many of the ‘green’ technology debates is a clear eLCA -- an ecological lifecycle assessment. Solutions are provided to perceived environmental problems without taking into account full environmental effects (especially real CO2 emissions). We have “ecological” washing products that demand that we wash our clothes at higher water temperatures. We insist on recycling certain materials (at a high energy and water cost) rather than recovering the product’s energy through incineration. We promote solar energy as a carbon-free source of energy without taking into account the amount of energy required to purify the silicon and other production costs. The only real eLCA that was performed recently was for the production of biofuels as a carbon-neutral fuel alternative after their real environmental impact was leading to serious global consequences (from food supply to increased CO2 to land distribution issues).
Like any religion, the environmental feel-good effects of saving the planet blind us from even wanting to look more closely at the facts of our lifestyle and real environmental consequences. These eco-solutions put off making harder choices. Rather than recycling, we should use less stuff. We don’t need to use so much energy. Green technologies promise us that we don’t have to make these choices and we can still feel good pretending that we are doing good (all we have to do is change a light-bulb). And governments are not shy to reinforce this perception with green incentives that put their own role in a benign light. The Rifkin-GE strategy of a micro-electricity power plant on every roof seems idealistic to the eco-religious, but how does it hold up under an eLCA? Economies of scale in energy production would suggest that a single nuclear site would produce more energy more ecologically efficiently than manufacturing and maintaining 300,000 generators (unless, of course, you are making and selling these little eco-pods).
What is more sinister is what this strategy will do to energy supply philosophy, where until now access to energy supply was considered a basic right in advanced economies. As only richer neighbourhoods will be able to afford these roof-top generators, we can expect non-stop energy stream to become a luxury item once we “make the switch” to renewables. The majority of the population will have to deal with a schedule of rotating “brown-outs” (UK officials are openly predicting this). The public is starting to become sensitised to this eventuality with such campaigns like WWF’s Earth Hour. The environmental-industrial complex is preparing for the next stage – as freezers risk becoming obsolete in the brown-out society, new appliances will be marketed to consumers with built in battery reserves. There is more money to be made from such consequences.
Policies for Clunkers
Perhaps the most blatant example of a lack of eLCA consciousness (and evidence of the environmental-industrial complex at work) can be found in the recent automotive policies. Faced with concern of the impact of our unsustainable automotive culture on the environment and the threatened demise of inefficient automakers: what was our solution? Build more cars! The various “cash for clunkers” programmes around the world seemed like a win-win for everyone: older, more polluting cars taken off the road, more jobs created throughout the supply chain, benign governments seen at work as environmental stewards … the only real loser seems to have been the environment.
A simple eLCA would indicate that around one third of the CO2 a car produces in its lifespan is from its production process (the smelting of steel, the tires, electronics, assembly …). Add in the costs of recycling the clunkers that were taken off the road well before the end of their productive lives, and we are looking at almost half of the CO2 released into the environment before you even fill up the tank. But wouldn’t that look better once we factor in more ecological cars like hybrids? The hybrid battery production (and producing a car with two motors!) is even more costly to the environment. So long as we defy the need to do eLCAs, hybrid drivers will continue to be looked upon as environmental demi-gods rather than mass polluters. Rather than governments giving cash to put new cars on the road (and create more CO2), there should have been a push to keep cars on the road longer and providing means for them to run cleaner. But this logical answer goes up against the mentality of the environmental-industrial complex so we can anticipate more environmental waste and little discussion of the real environmental issues.
Now governments are even using twisted data that suggests that eating beef is worse for the planet than driving a car (ergo, cars are good). Shouldn’t our watchdogs, the NGOs, be doing more to get cars off the road (not just for climate change, but to lower the road death statistics, noise pollution and air pollution levels that would make any toxics campaigner blush)? A scan of Greenpeace, Friends of the Earth and WWF would show them disturbingly silent here. The public is not prepared to contribute money to these organisations so that their cars could be restricted or taxed, and in any case it is fruitless to try to terrify car-owners about the risks of their cars.
What if we are wrong?
Before people jump to conclusions about my moral fibre, I agree there is a genuine societal worth in saving energy and planting trees and these practices must be encouraged whenever possible, just as we should encourage hygiene and politeness. But if we promote these virtues for political ends that affect other ends (global poverty, diseases, economic viability, societal progress), then we had better be right in our declarations. Evidence is emerging to suggest that our experts have been wrong. Last summer’s Antarctic ice melt was the lowest since satellite imaging began. This was not predicted in any modelling and suggests that the sea-level rise predictions have been exaggerated. But the publication of this information by Tedesco and Monaghan in Geophysical Research Letters, has been largely ignored by climatologists. Secondly, there has been a cooling trend since 1998 (global temperatures have been going down rather than up).
This evidence has been met with many explanations and dire warnings that although this may be true, once this oceanic cooling phase ends, it is going to get even hotter faster. (During the last ocean cooling phase that peaked in the 1970s, scientists were predicting an ice age.) Mother Nature is entering the climate debate, and rather than us celebrating having avoided the worst-case warming scenarios, the environmental-industrial complex is ratcheting up the fear index. The leaked emails from the University of East Anglia show that scientists have been playing “tricks” with the data for quite some time now. What would happen to all of the climate research funding UEA receives should there be less concern about global warming?
The precautionary principle as espoused by NGOs like Greenpeace and Friends of the Earth (and presently being lobbied on EU policy-makers and retail companies) does not accommodate responsibility for any consequences from needless avoidance. “Better safe than sorry” translates into an attitude of “never mind if, in the end, we were proven to be wrong”. Being wrong does not seem to matter if you are trying to save the planet. In any case, our emerging eco-religion, like all religions before it, keeps facts at arm’s length. It is not that NGOs and climate scientists are lying. Rather, enamoured by the benign nature of their mission, their decision-making process has perhaps been clouded by their high sense of urgency, emotion and ego. Someone should tell them that in the greater scheme of things, man is not so significant, not when compared to the climatic influence of oceans, our planet or the sun. Such is our hubris today to even think we are of the same stature and can affect climate in the same way as sun or sea.
We are in a world of finite resources (at a time of economic crisis) where all of our focus seems to be on this noble project of cooling our planet, with industry pulling in public funds to build cathedrals of ecological inutility. At the same time, every day almost 3000 people (mostly children and mostly in Africa) die from malaria; 2000 die from TB (once again, that is every day). Hunger rates are rising and experts are predicting dire consequences (although policy opportunists are trying to pin that on climate change rather than the evident lack of investment in agricultural technologies and development). Being wrong on climate matters (and reflects the irresponsibility of policy-makers – too weak to stand up to the environmental-industrial complex).
These daily silent deaths can easily be avoided with investments far less significant than that given to organisations to try to reverse our planetary and solar patterns as well as other stimulus-driven eco-follies. Unfortunately, children in Africa are not part of the strategy of the environmental-industrial complex so the only funds they receive seem to come from private charities -- enough to make some of us feel better, but certainly not enough to do anything concrete. And anyway, we keep telling ourselves that the potentially catastrophic consequences of climate change on children in Africa will be far worse than malaria, TB and starvation. So deeply have we been affected by this fear of climate change that even evidence of our being wrong cannot seem right. How can we break free of this environmental-industrial complex? Eisenhower could not. Nor could Kennedy. Obama is encouraging it. It seems our only hope is for Mother Nature to continue to confuse us and for contrarian scientists to continue to show courage.
Dit artikel van David Zaruk verscheen eerst in "New Europe".
Meer teksten van deze auteur op www.new-europe.eu.
In the 1950s, a cosy relationship had developed between arms manufacturers, the military, government procurement and the congressional districts benefiting from the increased jobs brought in via the weapons industry. The key to keeping the money and power flowing through these channels was to ensure that the public fear of the imminent threat of Communism was kept at a hysterical level. Kennedy tried with limited success to undo this “internal threat to democracy”. With the public fear of the imminent threat of global warming, we have today the formation of an environmental-industrial complex, made up of NGOs, legislators, scientists and industries involved in developing the green economy. Open debate and democratic choices are getting more difficult as money and interests take over, and use public fear as a means to generate opportunity. Fear is a very useful political tool. It provides governments with legitimacy, NGOs with fundraising opportunities and companies with potential new markets. Some would argue that societies need a generalized fear to thrive (part of an Armageddon complex deeply rooted in our DNA).
Climate change fears have been stoked for more than a decade, to the point that it has, echoing Eisenhower, an “economic, political and spiritual influence” on humanity. Climate concern has crept into every day conversations, shopping decisions and moral valuations. When it rains, or snows, or if the wind blows, weather is part of the climate narrative, as is debates on energy, transportation and food. Like the threat of Communism in the 1950s, climate today purveys culture. Fear can also become irrational; something that can be a very dangerous political tool should the juggernaut get out of control. The need to tackle climate change has been championed by anti-globalisation activists, vegetarians, forest campaigners, scientists, corporate CEOs, Hollywood actors … pretty well everyone. It has been presented as a spontaneous global movement to save the world: a war on climate where we are all enlisted as soldiers. Those who disagree or feel that resources should be directed elsewhere are branded as traitors.
The Green Economy
The main solution for us to save the world is to change the way we do things: to decarbonise, which in a carbon-based global economy, implies a radical revolution. The call for a revolution was sounded by an influential American technology activist and critic, Jeremy Rifkin. At an EU Open Days event in October 2009, Rifkin called to change how energy is to be produced and distributed: no longer from large-scale carbon-based energy generators leaving energy to waste on a large grid, but rather from a distributive system of small, locally produced (green, renewable) roof-top generators put onto a smart grid. A smart grid would be complemented by appliances that would only switch on when energy supply was more abundant and less expensive (evidently solving our problem of irregular supply from green-energy sources). With this revolutionary distributive energy, we could remove our dependence on carbon-based and nuclear energy in the coming decade.
His arguments echo, almost word for word, a press release from General Electric on 14 July 2009, after a GE scientific conference on the smart grid at its research centre in upstate New York. GE has been developing smart appliances, domestic energy management systems and small scale renewable generators in preparation for this revolution. For GE, the motivation is clear. Its Eco-Imagination strategy has bet the firm's future on the continued growth of green energy and smart-grid integration (as well as stimulus cash and green subsidies). They are working cross-stakeholder with scientists and NGOs to communicate the urgency of this need to revolutionize energy.
Other “green energy” companies have become dependent on the continued funding from governments. Smart grids are going to cost a lot, renewable energy may never turn a profit without subsidies, the research costs are going to be enormous. The money has to keep on flowing, we are told, otherwise the planet will burn and future generations will look at our present-day leadership and mutter what a disaster these minnows were. Nobody seems to be standing up to say: “Stop this madness!” Unfortunately, there is no money and no incentive for anyone to take the courage to do so. The only thing they would do is open themselves up to personal attack from the environmental-industrial complex already at the trough of subsidies, incentives and stimulus measures.
The War on Climate: not the place for open debate
Truth is the first casualty of war. Scientists who feel that the models are inaccurate or that the perceived and predicted warming is not necessarily due to human activity (that the sun or oceans could possibly play more of a role in climate than man) have been branded sceptics, contrarians or in the paid pocket of industry. Some have been excluded from scientific bodies given that their thinking is contrary to the prevailing consensus. Consensus-making is a political act, not a scientific one. Science encourages disputes and testing to see if theories can resist falsification. Limiting or denying free and open scientific debate because of political impetus for consensus does not improve the reputation of science. When motives and reputation come in (this is the first open scientific dispute of the Internet age), scientific methodology is compromised – science is compromised. The emails that were recently leaked from the University of East Anglia (one of the leading climate science institutions) showed climatologists expressing personal views about climate skeptics and admitting that their data was not sound enough (and needed some “tricks”). This is a crisis of credibility and the evidence of “climate spin” shows just how far science has fallen from the level of offering objective expertise.
The present leadership of the IPCC has not done much to restore the reputation of scientific validity and evidence-based advice. IPCC chairman, Rajendra Pachauri, has publicly declared that rich countries will have to pay reparations to poor countries, he moonlights as a member of the Indian Prime Minister’s advisory council on climate change, and declares at a vegetarian conference inflated numbers of the amount of CO2 produced by the beef industry. He does not seem to recognise any conflict of interest in these activities, or that he has become more politician than scientist. After Copenhagen, Pachauri should be fired; instead he has a Nobel Prize hanging on his wall.
The NGOs are also rather aggressive when it comes to protecting environmental information from any open discussion or dialogue with people who might be questioning their evidence. Greenpeace members have been particularly severe on one of their founders, Patrick Moore, for considering nuclear energy as a viable energy source. When Bjorn Lomborg published his book, The Skeptical Environmentalist, suggesting that money could be better spent on other pressing needs than the hopeless task of reversing global warming, NGOs took to the offence and ensured that the Danish academy no longer considered him as a scientist (he was a statistician after all!). Arguments against green positions are often met with rancour and insult rather than facts and rational debate. I am curious as to what the Green-shirts will do to poor James Lovelock for recently referring to environmentalist arguments on renewable energy as “silly theories”.
Ecological Lifecycle Assessments
What is lacking in so many of the ‘green’ technology debates is a clear eLCA -- an ecological lifecycle assessment. Solutions are provided to perceived environmental problems without taking into account full environmental effects (especially real CO2 emissions). We have “ecological” washing products that demand that we wash our clothes at higher water temperatures. We insist on recycling certain materials (at a high energy and water cost) rather than recovering the product’s energy through incineration. We promote solar energy as a carbon-free source of energy without taking into account the amount of energy required to purify the silicon and other production costs. The only real eLCA that was performed recently was for the production of biofuels as a carbon-neutral fuel alternative after their real environmental impact was leading to serious global consequences (from food supply to increased CO2 to land distribution issues).
Like any religion, the environmental feel-good effects of saving the planet blind us from even wanting to look more closely at the facts of our lifestyle and real environmental consequences. These eco-solutions put off making harder choices. Rather than recycling, we should use less stuff. We don’t need to use so much energy. Green technologies promise us that we don’t have to make these choices and we can still feel good pretending that we are doing good (all we have to do is change a light-bulb). And governments are not shy to reinforce this perception with green incentives that put their own role in a benign light. The Rifkin-GE strategy of a micro-electricity power plant on every roof seems idealistic to the eco-religious, but how does it hold up under an eLCA? Economies of scale in energy production would suggest that a single nuclear site would produce more energy more ecologically efficiently than manufacturing and maintaining 300,000 generators (unless, of course, you are making and selling these little eco-pods).
What is more sinister is what this strategy will do to energy supply philosophy, where until now access to energy supply was considered a basic right in advanced economies. As only richer neighbourhoods will be able to afford these roof-top generators, we can expect non-stop energy stream to become a luxury item once we “make the switch” to renewables. The majority of the population will have to deal with a schedule of rotating “brown-outs” (UK officials are openly predicting this). The public is starting to become sensitised to this eventuality with such campaigns like WWF’s Earth Hour. The environmental-industrial complex is preparing for the next stage – as freezers risk becoming obsolete in the brown-out society, new appliances will be marketed to consumers with built in battery reserves. There is more money to be made from such consequences.
Policies for Clunkers
Perhaps the most blatant example of a lack of eLCA consciousness (and evidence of the environmental-industrial complex at work) can be found in the recent automotive policies. Faced with concern of the impact of our unsustainable automotive culture on the environment and the threatened demise of inefficient automakers: what was our solution? Build more cars! The various “cash for clunkers” programmes around the world seemed like a win-win for everyone: older, more polluting cars taken off the road, more jobs created throughout the supply chain, benign governments seen at work as environmental stewards … the only real loser seems to have been the environment.
A simple eLCA would indicate that around one third of the CO2 a car produces in its lifespan is from its production process (the smelting of steel, the tires, electronics, assembly …). Add in the costs of recycling the clunkers that were taken off the road well before the end of their productive lives, and we are looking at almost half of the CO2 released into the environment before you even fill up the tank. But wouldn’t that look better once we factor in more ecological cars like hybrids? The hybrid battery production (and producing a car with two motors!) is even more costly to the environment. So long as we defy the need to do eLCAs, hybrid drivers will continue to be looked upon as environmental demi-gods rather than mass polluters. Rather than governments giving cash to put new cars on the road (and create more CO2), there should have been a push to keep cars on the road longer and providing means for them to run cleaner. But this logical answer goes up against the mentality of the environmental-industrial complex so we can anticipate more environmental waste and little discussion of the real environmental issues.
Now governments are even using twisted data that suggests that eating beef is worse for the planet than driving a car (ergo, cars are good). Shouldn’t our watchdogs, the NGOs, be doing more to get cars off the road (not just for climate change, but to lower the road death statistics, noise pollution and air pollution levels that would make any toxics campaigner blush)? A scan of Greenpeace, Friends of the Earth and WWF would show them disturbingly silent here. The public is not prepared to contribute money to these organisations so that their cars could be restricted or taxed, and in any case it is fruitless to try to terrify car-owners about the risks of their cars.
What if we are wrong?
Before people jump to conclusions about my moral fibre, I agree there is a genuine societal worth in saving energy and planting trees and these practices must be encouraged whenever possible, just as we should encourage hygiene and politeness. But if we promote these virtues for political ends that affect other ends (global poverty, diseases, economic viability, societal progress), then we had better be right in our declarations. Evidence is emerging to suggest that our experts have been wrong. Last summer’s Antarctic ice melt was the lowest since satellite imaging began. This was not predicted in any modelling and suggests that the sea-level rise predictions have been exaggerated. But the publication of this information by Tedesco and Monaghan in Geophysical Research Letters, has been largely ignored by climatologists. Secondly, there has been a cooling trend since 1998 (global temperatures have been going down rather than up).
This evidence has been met with many explanations and dire warnings that although this may be true, once this oceanic cooling phase ends, it is going to get even hotter faster. (During the last ocean cooling phase that peaked in the 1970s, scientists were predicting an ice age.) Mother Nature is entering the climate debate, and rather than us celebrating having avoided the worst-case warming scenarios, the environmental-industrial complex is ratcheting up the fear index. The leaked emails from the University of East Anglia show that scientists have been playing “tricks” with the data for quite some time now. What would happen to all of the climate research funding UEA receives should there be less concern about global warming?
The precautionary principle as espoused by NGOs like Greenpeace and Friends of the Earth (and presently being lobbied on EU policy-makers and retail companies) does not accommodate responsibility for any consequences from needless avoidance. “Better safe than sorry” translates into an attitude of “never mind if, in the end, we were proven to be wrong”. Being wrong does not seem to matter if you are trying to save the planet. In any case, our emerging eco-religion, like all religions before it, keeps facts at arm’s length. It is not that NGOs and climate scientists are lying. Rather, enamoured by the benign nature of their mission, their decision-making process has perhaps been clouded by their high sense of urgency, emotion and ego. Someone should tell them that in the greater scheme of things, man is not so significant, not when compared to the climatic influence of oceans, our planet or the sun. Such is our hubris today to even think we are of the same stature and can affect climate in the same way as sun or sea.
We are in a world of finite resources (at a time of economic crisis) where all of our focus seems to be on this noble project of cooling our planet, with industry pulling in public funds to build cathedrals of ecological inutility. At the same time, every day almost 3000 people (mostly children and mostly in Africa) die from malaria; 2000 die from TB (once again, that is every day). Hunger rates are rising and experts are predicting dire consequences (although policy opportunists are trying to pin that on climate change rather than the evident lack of investment in agricultural technologies and development). Being wrong on climate matters (and reflects the irresponsibility of policy-makers – too weak to stand up to the environmental-industrial complex).
These daily silent deaths can easily be avoided with investments far less significant than that given to organisations to try to reverse our planetary and solar patterns as well as other stimulus-driven eco-follies. Unfortunately, children in Africa are not part of the strategy of the environmental-industrial complex so the only funds they receive seem to come from private charities -- enough to make some of us feel better, but certainly not enough to do anything concrete. And anyway, we keep telling ourselves that the potentially catastrophic consequences of climate change on children in Africa will be far worse than malaria, TB and starvation. So deeply have we been affected by this fear of climate change that even evidence of our being wrong cannot seem right. How can we break free of this environmental-industrial complex? Eisenhower could not. Nor could Kennedy. Obama is encouraging it. It seems our only hope is for Mother Nature to continue to confuse us and for contrarian scientists to continue to show courage.
Dit artikel van David Zaruk verscheen eerst in "New Europe".
Meer teksten van deze auteur op www.new-europe.eu.
Abonneren op:
Posts (Atom)