De Verenigde Staten krijgen in onze contreien maar zelden een goede pers. We schimpen met het neoconservatisme van George W. Bush, gniffelen bij beelden van simplistische religiositeit of gruwen van de excentriciteit van vrij wapenbezit en doodstraf. Op economisch vlak worden de VS vaak afgeschilderd als een andere planeet met een ijzig klimaat, als een jungle zonder sociaal vangnet, met enorme inkomensverschillen en massale armoede. Voorwaar geen partij voor Europa en haar roemruchte sociaal model. Maar volgens het IMF groeide de Amerikaanse economie in 2006 dubbel zo snel als die van de Eurozone. De groeicijfers voor 2007 bevestigen daarenboven een jarenlange trend. Economie, welvaart en tewerkstelling ontwikkelen zich veel beter in de VS dan in Europa. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ... Wie is dan de sociaalste van het land?
Tussen 1991 en 2006 groeide de economie in de Verenigde Staten dubbel zo snel als in de Europese Unie. Berekend per hoofd van de bevolking, is het gemiddeld bruto binnenlands product in de VS ongeveer 40% hoger dan in de "rijke" Europese Unie van de vijftien West-Europese lidstaten (EU15). Met diezelfde maatstaf gemeten, zouden Belgie en Vlaanderen de zesde armste van de 50 Amerikaanse deelstaten zijn, en Wallonie zonder meer de armste. Bruto binnenlands product rijmt uiteraard niet noodzakelijk met bruto binnenlands geluk, maar het is wel een objectieve indicator voor frappante verschillen in welvaartscreatie. Een aanzienlijk deel van de Amerikanen heeft, door een combinatie van hoger inkomen en hogere consumptie, een levensstandaard waarvan vele Europeanen alleen maar kunnen dromen.
Het Amerikaanse succesverhaal is des te opmerkelijk omdat het niet ondanks, maar mede dankzij immigratie tot stand komt. Het percentage van in het buitenland geboren burgers is in de VS maar liefst tien maal hoger dan in de EU. De afgelopen vijftien jaar heeft de VS op jaarbasis gemiddeld twee miljoen legale en illegale migranten verwelkomd. Terwijl Europa amechtig worstelt met veel kleinere allochtone bevolkingsgroepen, absorberen de Verenigde Staten systematisch massale immigratiestromen. De dynamische en flexibele Amerikaanse economie activeert de instromende massaÕs tot eenieders voordeel. Goedkope en hard werkende migranten betekenen voor de VS een economische bonus van miljarden dollars op jaarbasis. De migranten zelf betreden de welvaartsladder en onderhouden hun families. Alleen al de Mexicaanse arbeidsmigranten brengen jaarlijks 17 miljard dollar terug naar Mexico. Dit is ontwikkelingshulp a la Americaine.
Ondertussen zorgen de nieuwe bevolkingsgroepen in de VS voor een hoger geboortecijfer en gestage bevolkingsaangroei, waardoor de vergrijzing er wordt uitgesteld en afgevlakt. Europa vergrijst tegen sneltreinvaart maar schreeuwt toch moord en brand wanneer een paar honderdduizend ambitieuze Oost-Europeanen in onze gewesten geluk komen zoeken. De Verenigde Staten leren ons dat immigratie geen probleem maar een deel van de oplossing kan zijn. Met een constructief immigratiebeleid en een economie die de eerste sporten van de welvaartsladder bereikbaar laat voor iedereen, ongeacht hun nationaliteit, kan arbeidsmigratie onze dierbare sociale zekerheid ondersteunen, eerder dan ze te bedreigen.
Amerika leert ons eveneens dat arbeid en arbeidsmarkt dynamisch moeten zijn. De klassieke Europese arbeidsregulering ziet arbeid vooral als een vaste taart die moet verdeeld en afgeschermd worden. In die optiek moeten we minder lang werken om de beschikbare arbeid te vermeerderen, is arbeidsmigratie een bedreiging voor de lokale werkwilligen, moeten ouderen op de arbeidsmarkt plaats maken voor jongeren, enz. Amerika bewijst dat meer en harder werken de beschikbare arbeid niet uitdunt, maar uitbreidt. Meer bakkers bakken meer taart. Ondanks massale arbeidsimmigratie en ondanks loopbanen met gemiddeld 40% meer arbeidsduur dan in de EU15, kennen de VS een veel hogere activiteitsgraad en een veel lagere werkloosheid. Het Amerikaanse werkloosheidspercentage is minder dan de helft van het Belgische. Minder dan 12% van de Amerikaanse werklozen zijn meer dan twaalf maanden werkloos, tegenover meer dan 40% van de werklozen in de EU15, en het gaat niet enkel om "hamburgerjobs".
Onze arbeidsmarkt focust op het afschermen van bestaande jobs, maar is slecht in het stimuleren van nieuwe jobs. Bij laagconjunctuur krimpt tewerkstelling snel, bij hoogconjunctuur groeit tewerkstelling anemisch. Hoge loonkosten en een verstarde ideologische visie over arbeid hebben de Europese arbeidsmarkt arbeidsonvriendelijk gemaakt. Sinds de jaren 1970 kent de EU15, ondanks belangrijke periodes van economische groei, nagenoeg een nulgroei voor tewerkstelling in de private sector. Weliswaar is de arbeidsmarkt ondertussen herverkaveld door verschuivingen tussen economische sectoren, door productiviteitstoenames en door de groei van deeltijdarbeid. Maar een netto aangroei in voltijdse equivalenten heeft alleen de publieke sector gekend, m.a.w. enkel de enige sector die op het succes van derden teert. De publieke sector draait echter op de belastingopbrengsten die door de private sector worden opgebracht. Alle studies kondigen aan dat onze activiteitsgraad in de private sector omhoog moet om de vergrijzing betaalbaar te houden en onze sociale zekerheid te redden. In die private sector hebben de Verenigde Staten sinds de jaren 1970 maar liefst vijftig miljoen nieuwe arbeidsplaatsen gecreeerd. Het lijkt dus evident dat we een blik werpen over de Atlantische oceaan, bij de kampioenen van de activiteitsgraad.
De Verenigde Staten zijn zeker niet het land van Cocagne op het vlak van sociale bescherming. Maar een economie die zo veel tewerkstelling en welvaart genereert, kan onmogelijk voor een sociaal kerkhof worden versleten. Werk en welvaartscreatie zijn belangrijk, ook voor Europa. Levensstandaard is de meest directe weg naar levenswelzijn. Werkgelegenheid is de beste sociale bescherming. Economische groei is de basis voor sociaal beleid. Indien Belgie en de Europese Unie de groeicijfers van de Verenigde Staten zouden kunnen bereiken, dan betalen we de vergrijzing en de sociale zekerheid met de vingers in de neus.
De Verenigde Staten kunnen dus wel degelijk een voorbeeldfunctie vervullen, zonder daarom per se voor onze politici het zoveelste modelland te moeten worden. Consumptiegedrag, belastingen, overheidsbeslag, investerings-klimaat en ondernemingsgeest zijn belangrijke economische factoren die in de Verenigde Staten en de Europese Unie grondig verschillen. Amerikaanse recepten zijn niet zonder meer verteerbaar in Europa, maar Amerikaanse ingredienten kunnen ook onze economie pittig kruiden. Europa kan een gezonde dosis Amerika meer dan goed gebruiken.
Deze tekst van Marc De Vos verscheen in De Standaard en The Free State, alsook op Libertarian.nl en NovaCivitas.org.
Meer libertarische teksten op www.libertarian.nl.
Tussen 1991 en 2006 groeide de economie in de Verenigde Staten dubbel zo snel als in de Europese Unie. Berekend per hoofd van de bevolking, is het gemiddeld bruto binnenlands product in de VS ongeveer 40% hoger dan in de "rijke" Europese Unie van de vijftien West-Europese lidstaten (EU15). Met diezelfde maatstaf gemeten, zouden Belgie en Vlaanderen de zesde armste van de 50 Amerikaanse deelstaten zijn, en Wallonie zonder meer de armste. Bruto binnenlands product rijmt uiteraard niet noodzakelijk met bruto binnenlands geluk, maar het is wel een objectieve indicator voor frappante verschillen in welvaartscreatie. Een aanzienlijk deel van de Amerikanen heeft, door een combinatie van hoger inkomen en hogere consumptie, een levensstandaard waarvan vele Europeanen alleen maar kunnen dromen.
Het Amerikaanse succesverhaal is des te opmerkelijk omdat het niet ondanks, maar mede dankzij immigratie tot stand komt. Het percentage van in het buitenland geboren burgers is in de VS maar liefst tien maal hoger dan in de EU. De afgelopen vijftien jaar heeft de VS op jaarbasis gemiddeld twee miljoen legale en illegale migranten verwelkomd. Terwijl Europa amechtig worstelt met veel kleinere allochtone bevolkingsgroepen, absorberen de Verenigde Staten systematisch massale immigratiestromen. De dynamische en flexibele Amerikaanse economie activeert de instromende massaÕs tot eenieders voordeel. Goedkope en hard werkende migranten betekenen voor de VS een economische bonus van miljarden dollars op jaarbasis. De migranten zelf betreden de welvaartsladder en onderhouden hun families. Alleen al de Mexicaanse arbeidsmigranten brengen jaarlijks 17 miljard dollar terug naar Mexico. Dit is ontwikkelingshulp a la Americaine.
Ondertussen zorgen de nieuwe bevolkingsgroepen in de VS voor een hoger geboortecijfer en gestage bevolkingsaangroei, waardoor de vergrijzing er wordt uitgesteld en afgevlakt. Europa vergrijst tegen sneltreinvaart maar schreeuwt toch moord en brand wanneer een paar honderdduizend ambitieuze Oost-Europeanen in onze gewesten geluk komen zoeken. De Verenigde Staten leren ons dat immigratie geen probleem maar een deel van de oplossing kan zijn. Met een constructief immigratiebeleid en een economie die de eerste sporten van de welvaartsladder bereikbaar laat voor iedereen, ongeacht hun nationaliteit, kan arbeidsmigratie onze dierbare sociale zekerheid ondersteunen, eerder dan ze te bedreigen.
Amerika leert ons eveneens dat arbeid en arbeidsmarkt dynamisch moeten zijn. De klassieke Europese arbeidsregulering ziet arbeid vooral als een vaste taart die moet verdeeld en afgeschermd worden. In die optiek moeten we minder lang werken om de beschikbare arbeid te vermeerderen, is arbeidsmigratie een bedreiging voor de lokale werkwilligen, moeten ouderen op de arbeidsmarkt plaats maken voor jongeren, enz. Amerika bewijst dat meer en harder werken de beschikbare arbeid niet uitdunt, maar uitbreidt. Meer bakkers bakken meer taart. Ondanks massale arbeidsimmigratie en ondanks loopbanen met gemiddeld 40% meer arbeidsduur dan in de EU15, kennen de VS een veel hogere activiteitsgraad en een veel lagere werkloosheid. Het Amerikaanse werkloosheidspercentage is minder dan de helft van het Belgische. Minder dan 12% van de Amerikaanse werklozen zijn meer dan twaalf maanden werkloos, tegenover meer dan 40% van de werklozen in de EU15, en het gaat niet enkel om "hamburgerjobs".
Onze arbeidsmarkt focust op het afschermen van bestaande jobs, maar is slecht in het stimuleren van nieuwe jobs. Bij laagconjunctuur krimpt tewerkstelling snel, bij hoogconjunctuur groeit tewerkstelling anemisch. Hoge loonkosten en een verstarde ideologische visie over arbeid hebben de Europese arbeidsmarkt arbeidsonvriendelijk gemaakt. Sinds de jaren 1970 kent de EU15, ondanks belangrijke periodes van economische groei, nagenoeg een nulgroei voor tewerkstelling in de private sector. Weliswaar is de arbeidsmarkt ondertussen herverkaveld door verschuivingen tussen economische sectoren, door productiviteitstoenames en door de groei van deeltijdarbeid. Maar een netto aangroei in voltijdse equivalenten heeft alleen de publieke sector gekend, m.a.w. enkel de enige sector die op het succes van derden teert. De publieke sector draait echter op de belastingopbrengsten die door de private sector worden opgebracht. Alle studies kondigen aan dat onze activiteitsgraad in de private sector omhoog moet om de vergrijzing betaalbaar te houden en onze sociale zekerheid te redden. In die private sector hebben de Verenigde Staten sinds de jaren 1970 maar liefst vijftig miljoen nieuwe arbeidsplaatsen gecreeerd. Het lijkt dus evident dat we een blik werpen over de Atlantische oceaan, bij de kampioenen van de activiteitsgraad.
De Verenigde Staten zijn zeker niet het land van Cocagne op het vlak van sociale bescherming. Maar een economie die zo veel tewerkstelling en welvaart genereert, kan onmogelijk voor een sociaal kerkhof worden versleten. Werk en welvaartscreatie zijn belangrijk, ook voor Europa. Levensstandaard is de meest directe weg naar levenswelzijn. Werkgelegenheid is de beste sociale bescherming. Economische groei is de basis voor sociaal beleid. Indien Belgie en de Europese Unie de groeicijfers van de Verenigde Staten zouden kunnen bereiken, dan betalen we de vergrijzing en de sociale zekerheid met de vingers in de neus.
De Verenigde Staten kunnen dus wel degelijk een voorbeeldfunctie vervullen, zonder daarom per se voor onze politici het zoveelste modelland te moeten worden. Consumptiegedrag, belastingen, overheidsbeslag, investerings-klimaat en ondernemingsgeest zijn belangrijke economische factoren die in de Verenigde Staten en de Europese Unie grondig verschillen. Amerikaanse recepten zijn niet zonder meer verteerbaar in Europa, maar Amerikaanse ingredienten kunnen ook onze economie pittig kruiden. Europa kan een gezonde dosis Amerika meer dan goed gebruiken.
Deze tekst van Marc De Vos verscheen in De Standaard en The Free State, alsook op Libertarian.nl en NovaCivitas.org.
Meer libertarische teksten op www.libertarian.nl.
Abonneren op:
Posts (Atom)