For our heritage and freedom ! Home | About | Contact | Vincent De Roeck | Liberty Quotes | The Free State | In Flanders Fields | Nova Libertas | Feeds |

In memoriam Gustaaf Dirven (1931-2008)

Op vrijdag 28 maart 2008 overleed mijn grootvader Gustaaf Dirven in het Stuyvenbergziekenhuis te Antwerpen. Hij is 76 geworden. Bompa laat twee kinderen en zeven kleinkinderen achter op deze wereld. Mijn grootmoeder Maria Smets had ons in 1995 al verlaten door kanker, en ook mijn grootvader sukkelde in de laatste twee jaren van zijn leven hard met zijn gezondheid. Vier weken lang weigerde hij op de “intensieve” van het Stuyvenbergziekenhuis de pijp aan maarten te geven, en dit ondanks de pijnen die hij moest doorstaan, ondanks de talrijke tegenslagen en ondanks de verwachtingen van de dokters en het verplegend personeel. Uiteindelijk maakte een bacteriële infectie een einde aan zijn langgerekte doodsstrijd. Of kardinaal Danneels’ prediking van respect voor de stervenden die tot op het einde het lijden volhouden, hiermee iets te maken heeft, weet ik niet, maar als Danneels ook maar iets van zijn Paaswoorden oprecht meende, kan hij niet anders dan mijn overleden diepgelovige grootvader als voorbeeld daarvan zien. Ik had het niet gekund.

Op zaterdag 5 april 2008 werd Gustaaf Dirven ter aarde besteld op het kerkhof van Boechout, het dorp waar hij geboren en getogen was, en waar hij zijn ganse leven gewoond en gewerkt heeft. De begrafenisplechtigheid in de Sint-Bavokerk werd voorgegaan door pater Eduard Dirven s.j., de neef van mijn grootvader en tot op vandaag nog steeds een goede vriend van de familie. De sobere stijlvolle eucharistie vertoonde veel gelijkenissen met het leven van mijn grootvader. Zonder veel franjes of opgeklopte emotionaliteit namen familie en vrienden afscheid van Gustaaf Dirven. Meer dan 200 personen woonden de uitvaart bij, waaronder minister van staat Vic Anciaux, die mijn grootvader o.a. nog van vroeger bij de jeugdbeweging kende. De gebruikte kerkmuziek van Luciano Pavarotti, Helmut Lotti, Mozart en Zanfir kwam uit zijn persoonlijke CD-collectie. Mijn moeder en nonkel blikten terug op hun vader, mijn vier nichtjes, mijn twee broers en ikzelf namen de voorbeden voor onze rekening, en zijn broer Paul Dirven bracht een gedicht van Anton Van Wilderode als eerste lezing.
Zijn glimlach en zijn zorgen zijn voorbij
Zijn lieve aandacht voor de daagse dingen
Die door zijn hoofd en door zijn vingers gingen
En alles wat hij was voor u en mij.

Wij kunnen vragen stellen, maar geen vraag
En zelfs geen antwoord doet de pijn vergeten
Die wij tezamen om zijn heengaan leden
En die zal blijven schrijnen na vandaag.

Maar in zijn dapper rechtgetrokken spoor
Naar Gods oneindig land mogen wij lopen
Hem achterna die hoopte, wat wij hopen:
Hij is niet méér dan enkele stappen voor.
Gustaaf Dirven werd in de homilie geprezen voor de harde inzet tijdens zijn leven. Hij bouwde niet enkel een succesvolle zaak uit en genoot niet enkel aardig wat respect in zijn dorp, ook droeg hij zorg voor een hecht en warm gezin. Hij vond vreugde en vertier in de kleine dingen, zoals zijn talrijke reizen, zijn sociaal leven, zijn artistieke expressie en het avondlang vertellen over zijn leven. Hij was actief in menige vereniging en kende vele mooie momenten met zijn vrouw en familie. Gustaaf Dirven was een mens van principes. Hij was sterk, rechtlijnig, kordaat, vroom en eerlijk. Ook humor was hem niet vreemd, of inzet en liefde voor zijn familie. Ik ben blij dat ik hem gekend en lief heb mogen hebben, en ook bij intrede van de winter in zijn leven was hij niet alleen. Zijn twee kinderen waakten aan zijn zijde toen zijn laatste levensadem hem verliet, en door zijn rotsvast geloof kon hij sereen afscheid nemen van zijn aards bestaan. Hij had een houvast en stierf niet alleen. Ik benijd hem daarvoor, ook al heb ik het hem natuurlijk nooit toegewenst.

Zonder ooit iets van de gemeenschap of de natuur cadeau gekregen te hebben, was mijn grootvader een man uit de duizend. Het harde niet meteen beloonde labeur tijdens zijn beroepsleven en de jarenlange vergeefse verzorging van zijn zieke vrouw maakten hem tot de grootvader die ik gekend heb. Zijn statig voorkomen, zijn wijze woorden en scherpe analyses tijdens voetbalwedstrijden, zijn straffe verhalen en anekdotes, zijn schilderijen en andere kunstwerken, het genot van zijn levenswandel en de onversaagdheid van zijn karakter zullen ons allen nog lange tijd bijblijven en inspireren. Moge mijn grootvader nu met zijn vrouw herenigd worden en mogen ze samen in vrede rusten. Ze hebben het allebei immers dubbel en dik verdiend. Ik zal hen missen.

De familie wenst ook het personeel van het ziekenhuis Stuyvenberg te bedanken voor hun inzet, hun vriendelijkheid en hun respect.

Meer over het bewuste Antwerpse ziekenhuis op www.stuyvenberg.be.

8 Reacties:

At 13:45 Evelyne said...

Vincent, jammer om zo'n slecht nieuws te vernemen. Mijn innige deelneming.

 
At 14:31 Joris Verdonk said...

Ook van mij: veel sterke in deze moeilijke tijd!

 
At 15:34 Thomas said...

Ook mijn oprechte deelneming met het verlies va jouw grootvader.

 
At 17:34 Caroline Van Hecke said...

Het spreekt voor zich dat wij allemaal meeleven met u en uw familie.

 
At 18:27 Hugo said...

Vincent, zoiets wens ik niemand toe. Maar is je politieke blog nu een plaats om zoiets te zetten?

 
At 18:55 Geert Van Nauwelaerts said...

Mijn innige deelneming. Een zéér mooi en toepasselijk gedicht van Anton Van Wilderode trouwens, dat ik nog niet kende. Jammer van de laatste reactie van Hugo die deze serene in memoriam voor oneigenlijke statements gebruikt, maar dat zegt meer over de persoon Hugo dan over iets anders.

 
At 19:55 guillaume said...

Mijn deelneming.

 
At 20:43 Stéphanie L. said...

Vincent, hoewel woorden doorgaans tekort schieten om de pijn en treurnis rond het overlijden van een dierbare te kunnen veruitwendigen, heb je een meer dan verdienstelijke poging daartoe ondernomen. Je in memoriam is knap in zijn eenvoud, pakkend in zijn sereniteit en moedig in zijn kwetsbaarheid, en getuigt van waarachtige menselijkheid.

“U die de maat van Mijn klagen kent,
Vang in uw kruik mijn tranen op,
En stel dat alles te boek.”

Als een kennis’ dierbare heengaat, sterft de omgeving van hem ook een beetje mee. Ik weet niet of je de inspiratie voor je in memoriam in de Bijbel of elders gehaald hebt, maar jouw verwoording ligt volledig in de lijn van de bovenstaande 9de lijn van de 56ste Psalm. Vincent, laat ik dan ook eindigen met u en uw familie veel sterkte toe te wensen in deze pijnlijke tijd.

 

Een reactie plaatsen