Met verbazing namen we kennis van de voorstellen van PS-voorzitter Elio Di Rupo om prijscontroles te gaan invoeren voor "essentiële producten". Wij betwijfelen niet dat dit voorstel ingegeven is door goede bedoelingen, met name een bekommernis voor de armen in onze samenleving. Ook wij, als liberale studenten, zijn immers bezorgd om de koopkracht van elkeen in deze tijden van economische terugval en massawerkloosheid. Maar wij willen er evenwel op wijzen dat het invoeren van prijscontroles een totaal fout antwoord is op dit probleem. Dergelijke ingrepen zullen onbedoelde gevolgen met zich meebrengen die nadelig zijn, faliekant zelfs, voor onze economie en voor net diegenen die Elio Di Rupo met deze maatregel denkt te willen beschermen. Sommige politici denken dat ze met wetten elk aspect van de wereld kunnen verbeteren. Maar wetten hebben hun grenzen. De zwaartekracht kan niet veranderd of afgeschaft worden door een wet en hetzelfde geldt voor economische wetmatigheden. Als men dit probleem wilt oplossen moet men het eerst leren begrijpen. Een persbericht.

Prijzen zijn geen willekeurige getallen of het gevolg van de "hebzucht" van ondernemers. Zij vormen het resultaat van de vraag naar en het aanbod aan bepaalde goederen en diensten. De prijs van een goed is het evenwicht tussen wat de aanbieder wilt krijgen en wat de consument daarvoor wilt betalen. Prijscontroles verstoren dit evenwicht en leggen een onredelijke prijs op aan de aanbieders van de geviseerde goederen. De reactie van de aanbieders zal zijn om minder goederen te voorzien, ze krijgen er immers niet langer de verhoopte prijs voor terwijl hun productiekosten dezelfde zijn gebleven. Zij zullen zich toeleggen op de productie van andere, eventueel gelijkaardige, producten waarvan de prijs niet door de overheid wordt vastgelegd. Of erger nog: zij zullen gedwongen worden om de productie te stoppen met faillissementen en ontslagen tot gevolg. Het resultaat van deze goedbedoelde maatregel zal dus een afname zijn van de beschikbaarheid van deze "noodzakelijke goederen" en dat zal in de eerste plaats net die mensen treffen die deze goederen en diensten het meest nodig hebben. Als verantwoordelijke liberale studenten kunnen we dit hier maar niet genoeg benadrukken.

De geschiedenis heeft bovendien meermaals bewezen dat gedicteerde maximumprijzen niet werken. Een overheid is gewoonweg niet in staat om correcte prijzen te bepalen. Ze beschikt hiervoor niet over voldoende kennis of inschattingsvermogen. Dat is net de reden waarom we dit moeten overlaten aan een eerlijk en evenwichtig systeem: de vrije prijsbepaling door consument en producent. In deze probleemsituatie kunnen we niet toelaten dat deze economische en historische kennis overboord wordt gegooid. Integendeel: een probleem moet aangepakt worden met kennis van zaken. Prijscontroles hebben een effect dat ingaat tegen de bedoeling van de maatregel. Ze zijn een gevaar voor de koopkracht van de consument en de overleving van middelgrote en kleine ondernemingen. Eveneens wensen we hier te benadrukken dat de overheid in deze tijden van crisis de plicht heeft om consumenten en producenten te ontzien van bijkomende moeilijkheden. Als Elio Di Rupo echt bezorgt is om de hoge prijzen van consumptiegoederen moet hij voorstellen doen die de fiscale lasten naar omlaag halen en de overheidsuitgaven onder controle krijgen. De huidige fiscale lasten en de toekomstige schuldenlast zijn immers veel grotere bedreigingen voor onze welvaart. Als onze samenleving eindelijk eens bevrijd zou worden van dat immense overheidsbeslag zal de economische heropleving die daarmee gepaard gaat ongetwijfeld een stijging van de koopkracht voor iedereen genereren. En dat is de enige échte oplossing voor dit probleem.

Het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) is een onafhankelijke studentenvereniging die al sinds 1937 de liberale studenten in de zes Vlaamse universiteitssteden verenigt en een consequente liberale koers bepleit binnen het politieke landschap. Het LVSV is momenteel aanwezig in Leuven, Antwerpen, Gent, Kortrijk, Brussel en Hasselt. Dit communiqué werd ons door LVSV-voorzitter Jan Hayen bezorgd. De tekst werd lichtjes aangepast om aan het format van deze blog te voldoen. Aan de inhoud of boodschap werd niets veranderd.

Meer persteksten van de liberale studenten op www.lvsv.be.

Yegor Gaidar is niet meer onder ons. Deze befaamde Russische econoom en politicus overleed vandaag geheel onverwachts in zijn huis in Moskou. Hij laat een vrouw en vier kinderen achter. Gaidar is amper 53 geworden. Voor de jongeren onder ons mag Yegor Gaidar misschien dan al niet meteen bekend zijn, zijn hoogdagen speelden zich nu eenmaal af in het begin van de jaren 1990, toch is hij iemand om even bij stil te staan. Als we ons hem vandaag nog enigszins voor de geest kunnen halen, heeft dat waarschijnlijk te maken met zijn recent werk als anti-Poetinactivist (in 2006 zou hij in Ierland zelfs vergiftigd geweest zijn door de Russische geheime dienst) of met zijn Nostradamus-inzichten (hij was na de onafhankelijkheid van Kosovo de eerste om de Georgische invasie te voorspellen), maar Gaidar is veel meer dan dat. Zelf hoorde ik het eerst over hem in augustus laatstleden tijdens één van mijn zomerse diners met Vladimir Bukowsky op de campus van de Université Paul Cézanne van Aix-en-Provence. Bukowsky legde mij de details van de transitie van de Sovjet-Unie in begin jaren 1990 uit en had enkel maar lof voor Yegor Gaidar. In tegenstelling tot de andere politici uit die tijd verrijkte Gaidar zich niet op de kap van de samenleving.

Gaidar geldt als grondlegger van de moderne Russische markteconomie. Het was immers hij die als hoofdredacteur van het Sovjet-partijblad "Communist" de krijtlijnen voor de perestroika van Michael Gorbatsjov uittekende en zich later ook volledig achter de liberale ideeën van Margaret Thatcher en Ronald Reagan begon te scharen. In 1991 trad hij eindelijk uit de schaduw van Gorbatsjov en verliet hij prompt de Communistische Partij om in de nieuwe regering van Boris Jeltsin enkele ministerportefeuilles aan te nemen. In 1992 werd hij weliswaar premier van Rusland onder president Jeltsin maar toch zou hij amper 6 maanden op post blijven. De linkse oppositie weigerde zijn voordracht als premier te ondersteunen en ook binnen het Jeltsin-kamp was er veel verzet tegen zijn "ultra-liberalisme". Uiteindelijk vond men in Viktor Chernomyrdin een consensuspremier en moest Gaibar tevredenheid nemen met de ministeries van financiën en economische zaken. Gaidar bracht in de praktijk wat hij predikte, en koos resoluut voor de "shock therapy". Dit werd hem niet in dank afgenomen, maar hij wou van geen wijken weten. Hij schafte alle prijszettingen door de overheid af, voerde een fiscaal ultra-conservatief beleid om het begrotingstekort weg te werken, knipte in de uitgaven voor sociale diensten en defensie, en schafte een heleboel industriële subsidies en staatsmonopolies af.

De gewone burgers waren het niet altijd eens met de politiek van Gaibar die de munt devalueerde en de burgers hun spaarcenten afnam. De "wilde" privatiseringen van de overheidsbedrijven en de uitverkoop van de staatseigendommen aan een bevoorrechte elite van oud-partijbonzen werd hem ook al niet in dank afgenomen, net als de enorme prijzenstijgingen na het afschaffen van de prijszettingen. Na zijn hoogdagen als minister trok hij zich terug op de oppositiebanken en voerde hij een verbeten strijd tegen de oude Jeltsin en later tegen Vladimir Poetin omdat die zich té autoritair zouden opstellen en niets van economie zouden begrijpen. Gaibar zou ook tot aan zijn dood aan het hoofd blijven staan van het prestigieuze "Institute for the Economy in Transition", een denktank die laden bijstaat in de-collectivisering en het openen van de economie. Gaibar werkte samen met topeconomen zoals Jeffrey Sachs en werd nog wel ereprofessor aan de Amerikaanse universiteiten Duke en Berkeley, maar buiten het academische wereldje begon zijn ster de laatste jaren zwaar te tanen. De teruggetrokken en sterk gemarginaliseerde dronkaard die vandaag in Moskou het leven liet, lijkt in niets nog op de moedige politicus en knappe econoom die hij twee decennia geleden was, maar desalniettemin verdient hij onze eerbetuigingen en ongebreideld respect. Hij redde Rusland immers van de economische ondergang en toonde de wereld dat het anders kan.

Dit obituarium verscheen ook elders op het Internet.

Meer over het overlijden van deze econoom op www.bbc.co.uk.

A close friend recently invited me over to see a private screening of Michael Moore’s new film, Capitalism: A Love Story. I was excited to see a “mainstream” film that was backed by big Hollywood bucks conclude capitalism is “evil.” Arguably the most successful documentarian ever -- a man who has made millions of dollars -- was going to legitimately make the case that there was an alternative to capitalism. I sat down in a packed theatre, eager to see how his vision could possibly flesh out. Moore is a rather simple guy. He is likable. He sees the world as good guys (people with no money) and bad guys (people with money). His Flint, Michigan, union-worker upbringing is at the heart of his perverted worldview. If you did not have that upbringing or if your life started less severe than his, you are an evil capitalist. If, on the other hand, you are a laid-off factory worker with a sixth-grade education, you are a true hero.

I don’t care one way or the other that he has that view and I am not knocking union workers, but Moore sees the world through a class-warfare lens resulting in a certain agenda: force wealth to be spread amongst everyone regardless of effort. Within minutes it was clear where Capitalism: A Love Story was headed. We listen to heartbreaking stories of foreclosed families across America -- but we don’t learn why the foreclosures happened. Did these people treat their homes as piggy banks? Was there refinancing on top of refinancing just to keep buying mall trinkets and other goodies with no respect to risk or logic? We don’t find out. We meet one family that is so desperate for money that they were willing to accept $1,000 for cleaning out the house that they were just evicted from. Was it sad? Yes. But should we end capitalism due to this one family in Peoria, Illinois?

We are introduced to a guy whose company, called Condo Vultures, is buying and selling foreclosed properties. Since he acted like a used car salesman, the implication was that he was an evil capitalist. However, Moore doesn’t tell us if his buyers were “working-class” people making smart buying decisions after prices had dropped. We listen to Catholic priests who denounce capitalism as an evil to be eradicated. What would they put in its place and how would the new system work? The priests don’t tell us. We learn that Walmart bought life insurance policies on many workers. We are then told to feel outrage when Walmart receives a large payout from an employee death while the family still struggles with bills. I saw where Moore was heading here, but is this a reason to end capitalism?

We hear a story from a commercial pilot so low on money that he has to use food stamps. Moore points out that many pilots are making less than Taco Bell managers and then attributes a recent plane crash in Buffalo to underpaid pilots. This one crash is extrapolated as yet another reason to end capitalism. I was pleasantly surprised at Moore’s attempt at balance. For example, he included a carpenter who, while boarding up a foreclosed home, says, “If people pay their bills, they don’t get thrown out.” There is also a dressing-down of Senator Chris Dodd by name. Moore called out a top Democrat? He sure did. He nailed him. There is a lengthy dissertation on the evils of Goldman Sachs. He rips Robert Rubin and Hank Paulson big time, and I agree with him. In fact, I said to myself, “Moore, you should have done your whole film on Goldman Sachs!” Throughout the various stories and interviews he also weaves a conspiracy theory (all Moore films do this).

The plot goes something like this: America won World War II and quickly dominated because there was no competition (Germany and Japan were destroyed). We had great postwar success where everyone lived in union-like equality. Jobs were plentiful and families were happy. However, things started to go bad in the 1970s -- here Moore uses a snippet of President Carter preaching about greed. This clip was predictably building to Moore’s big reason for all of today’s problems: the Reagan Revolution. Moore sees Reagan entering the scene as a shill for corporate-banking interests. However, everyone is happy as the good times roll all the way through into the Clinton era. Moore does take subtle shots at President Clinton, but nails his right-hand economic man, Larry Summers, directly as a primary reason for the banking collapse. While Moore sees Japan and Germany today as socialistic winners where corporations benefit workers more than shareholders, he sees America sinking fast. So is that it? That was the proof that capitalism is an evil to eliminate? Essentially, yes, that’s Moore’s proof.

What is his solution? Tugging on your idealistic heartstrings of course! Moore ends his film with recently uncovered video of FDR talking to America on January 11, 1944. Looking into the camera, a weary FDR proposed what he called a second Bill of Rights—an economic Bill of Rights. As FDR concluded and the film ended, I was shocked at the reaction. The theater of 400-plus spectators stood and cheered wildly at FDR’s 1944 proposal. The questions running through my head were immediate: how does one legislate words like useful, enough, recreation, adequate, decent, and good? Who decides all of this and to what degree? Interestingly, during the Q&A, Adriana Huffington and Michael Moore discussed bank-failure fears during the fall of 2008. They asked for a show of hands of how many people moved money around or attempted to protect against a bank failure.

I had the only hand that went up. Figuring someone else must see the problems with this film, I started poking around the net for other views. One critic declared that the value of the film was not in the moviemaking, but in its message that hits you in the gut and makes you angry. This film did not make me angry, but it did punch me in the gut. The people in that theater, including Moore, were not bad people. They just seem to all have consumed a lethal dose of Kool-Aid. At the end, Moore pushed the audience to understand that while they don’t have the money, they do have the vote. He implored them to use their vote to take money from one group to give it to another group. Did he really say that openly with no ambiguity? Yes, sadly.

Deze recensie van Michael Covel verscheen oorspronkelijk in het maandblad "The Free Market" en werd ook elders overgenomen.

Meer recensies van hem op www?thefreemarket.org.

The Canadian province of Québec is the only French-speaking region in Northern America where the official language is still French. It is spoken by more than 80 percent of the population. Québec is the last living bastion of the French North American Empire founded in the 17th century. It was the realization of Catholic and Royal France at her zenith, the France of Molière, Pascal, Racine, Bossuet, Fénelon, Olier, and Louis XIV. It was a work of colonization, and it was a work of evangelization for the native tribes. Québec City was founded in 1608 by a generous explorer and ship captain, Samuel de Champlain, who became the first governor of the colony and collaborated closely with the Catholic Church. The Recolet Brothers, a group of reformed Franciscans, came to the city in 1615, and the Jesuits arrived in 1625. In 1635, the Jesuits created a college in Québec City, one year before the foundation of Harvard College in Cambridge, Massachusetts.

In 1673 Blessed François de Laval was consecrated at Saint-Germain-des-Prés Abbey (Paris) as the first Roman Catholic bishop in North America. He had established the Seminary of Québec in 1663 for the sanctification and the education of the clergy. As the founder of the Church in Québec, he lived a simple and evangelical life with his community of priests around the seminary and the cathedral until his death in 1705. The Ursulines, led by Blessed Marie de l’Incarnation, founded the first school for French and native girls in 1639, the same year that the Augustinian Sisters founded the first hospital in Canada, the Hôtel-Dieu of Québec City. The eight Holy Canadian Jesuit Martyrs, known in the United States as the North American Martyrs, shed their blood in the 17th century among the native tribes for their evangelization efforts. Montreal was founded in 1642 by members of the French Society of the Blessed Sacrament, led by Paul Chomedey de Maisonneuve, for the conversion of the natives and the building of a Catholic society. Originally, the city was called Ville-Marie.

The 1763 British conquest, which followed the defeat of the French army on the Plains of Abraham (September 13, 1759), was a difficult test for the young French Catholic colony of 60,000. The British Parliament’s Québec Act of 1774 permitted the free practice of the Roman Catholic religion, and the French community was able to survive thanks to a compromise between the English crown and the French Canadian elite, particularly the clergy. Yet recruiting was difficult for the Canadian clergy and religious orders. In 1773 the Jesuits were suppressed by Pope Clement XIV. By order of the British governor, they were not allowed to recruit any novices until the death of their last member in 1800. With the help of many priests who had been expelled from France by the anticlerical revolutionaries after 1789, the French Canadian Church launched a Catholic revival.

This gained ground after 1840 under the guidance of Bishop Ignace Bourget of Montreal, and Louis-François Laflèche of Trois-Rivières, an old city founded in 1634. This inaugurated a period of stability for the Church and society that lasted more than 100 years (1840-1960). It was nourished by one of the highest birth rates and one of the highest rates of religious and priestly vocations in the Western world. Québec was then described by American and English Canadian sociologists as a “priest-ridden province.” World War II was a critical period for the traditional way of life of the French Canadians. A few years before, for the first time in history, a majority of French Canadians were living in an urban environment. This posed a great challenge for the Church. It was difficult to reach the faithful in the city among the Protestants, Jews, and non-believers, particularly in Montreal. With the war also came the need for many women to work outside of their homes.

The Liberal government of Adélard Godbout granted suffrage to the women of Québec in 1940. The traditional concept of family was in danger, according to Church leaders such as Jean-Marie-Rodrigue Cardinal Villeneuve, archbishop of Québec City. Nearly 98 percent of French Canadians were still officially Catholic, but some new intellectuals began to criticize the Church and traditional society in the 1950’s, especially those surrounding the journal Cité Libre, led by the future Canadian prime minister Pierre Trudeau, who was a liberal Roman Catholic educated by the Jesuits at Montreal’s Collège Jean-de-Brébeuf. In 1950 the Church was still in charge of Québec’s education and healthcare systems. The two French universities were under a pontifical charter, and the secondary-school system was controlled by the religious communities and the secular clergy. It was an enrolment requirement at the universities to have passed through the classical college system, which was also controlled by the clergy.

Maurice Duplessis, the conservative and nationalist premier of Québec from 1936 to 1939 and again in 1944-59, was a friend of the conservative Catholic hierarchy and a defender of traditional society. He fought socialist ideas and groups, and he was able to stop the Liberal Party in the 1950’s. He was even able to ban Pierre Trudeau from teaching at the Université de Montréal, which was controlled by the Sulpicians. After the death of Duplessis in 1959, the Liberals quickly won the elections of 1960 under the familiar slogan “C’est le temps que ça change!” (“It is time to change!”). This political and social modernization was in step with the Second Vatican Council (1962-65), which opened the gates to all sorts of liberal trends in the Church. Québec changed radically in just a few years (1960-76) in this “Quiet Revolution.” The birth rate became one of the lowest in the Western world; French-Canadian priests left their ministry at record levels, and the Church abandoned education and health care to the state.

Some sociologists call it a late modernization process of a traditional and Catholic society, similar to what happened in Portugal after Salazar (1970), Spain after Franco (1976), Ireland (1980’s), and Poland after communism (1990’s). Québec was transformed from a Church-shepherded society to a nanny state. Many priests became servants of the state, as bureaucrats, rectors, professors, and teachers. Education reform after 1964 was inspired by the American high school, with its utilitarian orientation and scientific emphasis. The old classical college, where Latin, Greek, philosophy, and French literature dominated, was abolished. To get the support of the Church, the Liberals of the 1960’s, who were still nominally Catholic for the most part, allowed Catholic children to receive one or two lessons per week in Catholicism. This was carried out in a generally neutral educational milieu, but it was still officially Catholic because of Art. 92 of the 1867 Canadian Constitution.

These religion courses, and the schools themselves, became less and less identifiably Catholic from 1964 to 1995. Then in 1997, the government of the Parti Québécois (PQ), a French-speaking, left-wing separatist party created in 1968, helped to pass a constitutional amendment that completely secularized the school system in Québec. The Church in Québec officially accepted this fundamental change in order to accommodate non-Christian immigrants, who began arriving in significant numbers in the 1980’s, mostly from Muslim countries, on the Island of Montreal. In September 2008 the Liberal government of Québec, with the support of the PQ and the Québec Church, imposed a multicultural course that taught six different religions to all students, in grades one through twelve. With church attendance at less than five percent of the population, it now seems that the final nail has been hammered into the coffin of a once Christian and free nation.

Dit artikel van Luc Gagnon verscheen in "The Western Standard" en werd nadien ook in de paleoconservatieve media "Egards" (Canada) en "Chronicles Magazine" (Verenigde Staten) overgenomen.

Meer teksten van deze Canadese conservatief op www.egards.qc.ca.

Het was het Nederlandse dagblad "De Telegraaf" die het nieuws voor ons brak. "EU wil eigen Google Books", blokletterde de krant vandaag. De Europese Unie zou volgens de krant immers plannen hebben om een Europees platform op te zetten voor het digitaliseren en archiveren van boeken. Daarmee zou de Europese Unie dus een rechtstreekse concurrent worden van het nu al bestaande goed draaiende privé-project "Google Books". Het was de Franse minister van Cultuur, Frédéric Mitterrand, die voor het eerst hierover uit de biecht klapte in een interview met de Franse zondagkrant "Journal du Dimanche". Hij maakte daarin gewag van een speciale "task force" die door de Europese Commissie in het leven geroepen werd om zo'n platform op te zetten. Volgens hem is het digitaal beschikbaar maken van boeken immers helemaal geen taak voor de private sector, maar moeten overheden daar over gaan.

Mitterrand verwijst met die uitspraak natuurlijk naar het plan van Google om miljoenen boeken in te scannen en online beschikbaar te maken. In 2008 startte de Europese Unie al een platform voor het digitaliseren van boeken, afbeeldingen en archieven onder de "Europeana"-banner. Deze digitale bibliotheek kende tot nu toe vooral veel technische problemen, maar volgens Mitterrand moet Europeana meer geld krijgen en een meer centrale rol gaan spelen. Net zoals (Franse) Eurofielen ons ooit het Galileo-project of het Quaero-project opgedrongen hebben als publieke Europese alternatieven voor succesvolle Amerikaanse (meestal private of toch tenminste deels private) diensten. Quaero moest zoekrobot Google beconcurreren en Galileo moest het Amerikaanse GPS-systeem counteren. En we weten allemaal hoe het die twee grootheidswaanzinnige projecten vergaan is.

Quaero is nog steeds niet operationeel ondanks de verkwisting van miljoenen Europees belastinggeld, en het kostenplaatje van Galileo is momenteel al drie maal zo groot als aanvankelijk begroot zonder dat er ook nog maar één satelliet in de ruimte hangt of dat er ook nog maar één succesvolle proef geweest is. Twee jaar en drie miljard EUR geleden werd dan ook beslist om Rusland en China mee in het project te laten participeren. Of hoe, los van het feit dat dit natuurlijk allemaal best 100% privaat zou gebeuren, de (Franse) Eurofielen liever zaakjes doen met de Poetins en Hu Jintao's van deze wereld dan met onze Westerse bondgenoten in Washington. En als de Eurofielen hun zin niet krijgen met het verspillen van belastinggeld aan dergelijke falende publieke alternatieven, grijpen ze uit armoede maar naar dat andere wapen dat ze zichzelf toebedeeld hebben: de monsterboetes voor vermeende concurrentievervalsing en monopolievorming. Zum kotsen.

Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet.

Meer duiding over deze EU-beslissing op www.telegraaf.nl.

Hundreds of highly compromising emails and documents have been leaked online from the Climatic Research Unit of the University of East Anglia. The leak calls into question scientific methods and the results of several public climate research institutes. The CRU is one of the world’s leading research centers on climate change and the top source of temperature data worldwide. It played a key role in the IPCC’s Fourth Assessment Report, which is the scientific base of policy negotiations at the upcoming Copenhagen Climate Conference next month. The Fourth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change provides support for policy to mitigate global warming and for a further implementation of the Kyoto Protocol. Proposals for a new Copenhagen Climate Treaty including new regulations and the much disputed Global Emissions Trading Scheme which will cost taxpayers trillions of dollars worldwide and is almost only based on the IPCC's research results.

Several authors and recipients of the leaked emails have confirmed their veracity. The emails provide ample evidence that climatologists systematically colluded in manipulating data to support the view that climate change is real, and is being caused by human behavior. The leaked emails discuss political pressure on scientists, statistical tricks on how to hide inconvenient data, how to squeeze dissenting scientists out of the peer review process, how to censor information going out to the public, how to decline requests for information under the Freedom of Information Act, how to keep researchers with dissenting views from publishing in leading scientific journals, and how to boycott journals who did. The climate researchers also repeatedly declined to share their data with fellow scientists. The general picture of the series of emails is one of conspiracy, collusion in the exageration of doubtful global warming findings, manipulation of data, possibly even illegal destruction of embarrassing information, and organized resistance to disclosure.

A list of excerpts from the incriminating emails can be found at Bishop Hill's website or on the Drudge Report web portal including:

* Phil Jones says he has use Mann's "Nature trick of adding in the real temps to each series"...to hide the decline". Real Climate says "hiding" was an unfortunate turn of phrase.
* Mann tells Jones that it would be nice to "contain the putative Medieval Warm Period".
* Michael Mann discusses how to destroy a journal that has published sceptic papers.
* Wigley discusses fixing an issue with sea surface temperatures in the context of making the results look both warmer but still plausible.
* Tim Osborn discusses how data are truncated to stop an apparent cooling trend showing up in the results. Analysis of impact here. Wow!
* Phil Jones encourages colleagues to delete information subject to Freedom of Information request.
* Kevin Trenberth says they can't account for the lack of recent warming and that it is a travesty that they can't.
* Funkhouser says he's pulled every trick up his sleeve to milk his Kyrgistan series. Doesn't think it's productive to juggle the chronology statistics any more than he has.
* Jones says he and Kevin will keep some papers out of the next IPCC report.
* Santer says he will no longer publish in Royal Met Soc journals if they enforce intermediate data being made available. Jones has complained to head of Royal Met Soc about new editor of Weather and has threatened to resign from RMS.
* Grant Foster putting together a critical comment on a sceptic paper. Asks for help for names of possible reviewers. Jones replies with a list of people, telling Foster they know what to say about the paper and the comment without any prompting.
* David Parker discussing the possibility of changing the reference period for global temperature index. Thinks this shouldn't be done because it confuses people and because it will make things look less warm.
* An anonymous source says that robustness problems with the Hockey Stick are known to anyone who understands his methodology. The source says that there will be a lot of noise over McIntyre's 2003 paper and that knowing Mann's very thin skin he will react strongly, unless he has learned from the past.



The incident has been widely reported on in Anglo-Saxon media, but remained silenced in European mainstream media so far. As always.

Dit stuk van Paul Vreymans verscheen ook elders op het Internet.

Meer teksten van deze Vlaamse econoom op www.workforall.net.

Dit jaar krijgen ze bij 11.11.11 minder geld binnen dan in vorige jaren. Bogdan Vanden Berghe, directeur van deze ngo, wijt dit aan de economische crisis. Maar hij lijdt aan tunnelvisie want de hele ngo-industrie is in crisis. Steeds minder geld komt terecht bij de armen, steeds meer geld wordt besteed aan politiek lobbywerk en projecten in arme landen blijken nauwelijks duurzaam. Ontwikkelingssamenwerking stuit op haar grenzen. De samenlevingen van de Derde Wereld zijn al evenmin maakbaar als de onze. Volgens de eigen gegevens besteedt 11.11.11 maar liefst 25 procent aan politiek lobbywerk in Brussel onder het mom van educatie en bewustmaking. Slechts 22 procent van het geld gaat ‘in een directe vorm' naar partners in de derde wereld. Dat is karig. Veel gewone burgers vragen zich dan ook met recht en rede af of het geld wel bij de armen terechtkomt.

De problemen van 11.11.11 zijn maar het topje van de ijsberg. In de EU zit de ngo-industrie in de dieperik nadat het Europees Rekenhof, in rapport 4/2009, ernstige kritiek leverde op de gebrekkige wijze waarop ngo´s bijna 1 miljard euro uitgeven. Volgens het Rekenhof gaapt er ‘een enorme kloof tussen de verplichtingen die ngo´s aangaan en de realisaties op het terrein'. Veel projecten worden niet goed uitgevoerd, terwijl ‘volledige en betrouwbare gegevens ontbreken'. Het Rekenhof noemt dit ‘uiterst betreurenswaardig', en stelt dat de ‘kwantiteit' van de hulp belangrijker lijkt te zijn dan de ‘kwaliteit'.

De ngo's willen steeds meer EU-gelden uitgeven. In 2006 was dat 836 miljoen euro, in 2007 915 miljoen euro en in 2008 1 miljard euro. Maar het Rekenhof kwam uiteindelijk met de vernietigende vaststelling dat veel projecten ‘niet duurzaam' zijn. Tijdens een hoorzitting in het Europees Parlement op 5 oktober verwoordde Koos Richelle, directeur-generaal van het hulpbeleid bij de Europese Commissie, het probleem als volgt: ‘Er is een grote kans dat een project in elkaar stort zodra hulpverleners vertrekken. De Europese Commissie kan niet meer alles opvolgen. Geef mij meer ambtenaren.'

Het is tijd dat de EU ngo's de wacht aanzegt. De EU-begroting voor ontwikkelingshulp in 2008 verdient daarom geen kwijting en de hulp moet geleidelijk worden afgeschaft. Maar de rapporteur in de begrotingscontrolecommissie van het Europees Parlement, Bart Staes, schiet zijn vrienden bij de ngo's te hulp. Hij heeft weliswaar de intellectuele eerlijkheid te erkennen dat er ‘een probleem' is. Maar hij wil niet tornen aan de hoogte van de uitgaven en vindt dat ‘meer EU-ambtenaren op Europese delegaties in de derde wereld' nodig zijn om het geld beter te besteden.

Dat is geen remedie. Het probleem is de hulpbureaucratie en Staes wil als oplossing: meer bureaucratie. Als ngo's niet in staat zijn 1 miljard euro zinnig te besteden, hoe kunnen zij dan meer geld wel goed besteden? Ngo's zijn zelf geldverslaafd. De voorzitter van Concord, de koepel van ngo's, zei tijdens de hoorzitting: ‘Wij hebben meer geld nodig'. In Brussel draaien circa 1.500 ngo's om de Europese subsidiepotten. De meeste van hen weigeren zich bij de Commissie te registreren zoals commerciële lobbyisten moeten doen. Zij voelen zich met hun ‘nobele intenties' verheven boven die doorsneelobbyisten.

De maakbaarheid van de samenleving is beperkt. De Europese Commissie bestiert jaarlijks 40.000 projecten in de derde wereld. Dat is bizar veel. Europees ontwikkelingsbeleid is een soort planeconomie op afstand. Ambtenaren bedenken projecten op de tekentafels in Brussel, terwijl ngo's deze op het terrein moeten uitvoeren. Dat lukt hen net zomin als het Staatsplanbureau dat de economie van de Sovjet-Unie wilde organiseren. Europees commissaris voor Ontwikkelingsbeleid, Karel De Gucht, heeft de eerlijkheid om het aantal van 40.000 projecten te bekritiseren, maar ook hij heeft niet de politieke moed het mes in de hulpbegroting te zetten. Hij vindt dat geld dat overblijft niet mag teruggaan naar de EU-belastingbetaler.

Staes en De Gucht beseffen niet dat ze op een dood spoor zitten, terwijl de ngo-industrie sterker opkomt voor zichzelf dan voor de armen. Ze zouden beter luisteren naar de Zambiaanse econome Dambisa Moyo die dit jaar het boek Doodlopende hulp publiceerde. Zij zegt: ‘Afrikaanse landen die ontwikkelingshulp ontvangen doen het slechter dan Afrikaanse landen die niet afhankelijk zijn van ontwikkelingshulp. Westerse landen moeten in 25 jaar hun hulp geleidelijk verminderen'. In de Sub-Sahara steeg buitenlandse hulp in de periode 1980 tot 1995 van 3,4 procent naar 16,3 procent terwijl zijn aandeel in de wereldhandel daalde van 3,1 naar 1,2 procent. Hulp helpt niet. Bovendien zitten Afrikaanse landen elkaar dwars met onderlinge invoerrechten die gemiddeld 34 procent bedragen. Zo ontstaat er nooit een echte handelsmarkt in Afrika. Moyo: ‘Hoe zijn landen ontwikkeld? Niet door ontwikkelingshulp, maar door investeringen en handel.'

Staes en De Gucht moeten stoppen met pappen en nathouden en 11.11.11 moet ophouden met het organiseren van medelijden om vervolgens een flink deel van de inkomsten te besteden aan politiek lobbywerk. Ngo's hebben een reality check nodig. De Europese politiek moet die geven. Daarom verdient de EU-begroting voor ontwikkelingsamenwerking van 2008 geen kwijting en moet het hulpbudget geleidelijk worden verlaagd naar het nulpunt.

Dit opiniestuk van Derk Jan Eppink verscheen oorspronkelijk in De Standaard en werd nadien ook elders gretig overgenomen.

Meer teksten van hem op www.onseuropa.be.

On November 3rd, at 3pm, the Czech Republic ceased to be a sovereign state when President Vaclav Klaus put his signature under the Treaty of Lisbon. The Czech Republic was the last of the 27 member states of the European Union to ratify the treaty which turns the EU into a genuine state to which it members states are subservient. Klaus had delayed signing the document for as long as he could. The Czech Parliament approved the treaty last May. On the morning of November 3rd the Czech Constitutional Court ruled unanimously that the Lisbon Treaty did not contravene the Czech Constitution. The president accused the court of bias and publicly stated that he fundamentally disagreed with the court’s verdict, its content and justification. “With the Lisbon Treaty taking effect, the Czech Republic will cease to be a sovereign state, despite the political opinion of the Constitutional Court,” Klaus said. However, he added, as President of the Czech Republic he had to respect the verdict. Consequently, he signed his country’s independence away, barely 20 years after its liberation from the Soviet empire.

The pressure on Klaus had been tremendous. Because the treaty could not come into force until the Czech ratification, the EU authorities and the political establishment of the 26 other member states had been tightening the screws on Prague. In early October, the Czech cabinet, under pressure from Berlin and Paris, had met in an emergency session to consider how to complete ratification in the event of Klaus’s continued intransigence. They even considered impeaching the president. Bernard Kouchner, the French Foreign Minister, was very blunt on 15 October: he threatened that “a single man is not allowed to oppose the will of 500 million Europeans.” The “500 million Europeans” referred to the citizens of the 27 member states of the European Union, the “single man” to Vaclav Klaus. Kouchner’s declaration, however, was as deceptive and mendacious as the entire ratification process of the Lisbon Treaty had been throughout the EU. 500 million people had deliberately not been asked for their opinion of the treaty because the EU political establishment feared they would vote it down.

Indeed, the so-called Lisbon Treaty is the second version of the European Constitution, which the electorates of France and the Netherlands forcefully rejected in referendums in May and June 2005. Refusing to take the people’s “No” for an answer, Europe’s political establishment simply repackaged the Constitution in a somewhat different order, but without changing its basic content. This Constitution.2 was called the Treaty of Lisbon, after the place where the new document was signed. It was subsequently pushed through the parliaments of the member states without allowing any more referendums. Only Ireland was obliged to put Lisbon before the people because the Irish Constitution required it. After the Irish rejected the treaty in June 2008, their “No” was also discarded. The Irish were made to vote again. Last October, they gave in, making conservative Czech President Vaclav Klaus the last man standing in Europe.

Now, with Mr. Klaus’s signature, the game has drawn to its close and a treaty, so despised by the people that it was never put to them, has turned 500 million Europeans into citizens of a genuine supranational European State which is empowered to act as a State vis-à-vis other States and its own citizens. The EU will have its own President, Foreign Minister, diplomatic corps and Public Prosecutor. Henceforward, the only remaining sovereign power of any significance in Europe is Russia. Apart from Switzerland, Norway and Iceland, the EU leviathan has a grip on every other nation, whose national parliaments are, in accordance with the Lisbon Treaty, obliged to “contribute actively to the good functioning of the Union,” i.e. further primarily the interests of the new Union, rather than those of their own people.

The new European superstate, however, is not a democracy. It has an elected parliament, but the European Parliament has no legislative powers, nor does it control the EU’s executive bodies. The latter, who also have legislative power overriding national legislation, are made up of “commissioners.” These are appointed by the governments of the member states (although no longer with one commissioner per member state, as was the case so far, but with a total number capped at two-thirds of the number of member states). The EU is basically a cartel, consisting of the 27 governments of the member states, who have concluded that it is easier to pass laws in the secret EU meetings with their colleagues than through their own national parliaments in the glare of public criticism. “I have always considered this treaty a step in the wrong direction,” Czech President Vaclav Klaus said last month. “It will deepen the problems the EU is facing today, it will increase its democratic deficit, worsen the standing of our country and expose it to new risks.” Klaus calls the EU doctrine “Europeism.” In a speech at a libertarian conference in Aix-en-Provence last August, he defined “Europeism” as “a neosocialist doctrine, which believes neither in freedom, nor in the spontaneous evolution of human society.”

He said it has the following four characteristics: “(a) economic views based on the concept of the so-called social market economy, which is the opposite of the market economy; (b) views on freedom, democracy and society based on collectivism, social partnership and corporatism, not on classical parliamentary democracy; (c) views on European integration which favor unification and supranationalism; (d) views on foreign policy and international relations based on internationalism, cosmopolitism, universalism, multiculturalism and denationalization.” -- “To my great regret,” he added, “Europe is more and more dominated by this way of thinking despite the fact that it is an extremely naïve, unpractical and romantic utopism, not shared by the European silent majority, but predominantly by the European elites.”

These European elites are currently deciding whom to appoint as the Union’s first President and first High Commissioner (the EU’s common Foreign Minister). The 27 EU governments have already agreed that the former should be a Christian-Democrat and the latter a Social-Democrat. Diplomatic sources say that Prime Minister Herman Van Rompuy of Belgium has the best chances of becoming President, while the British Foreign Secretary, David Miliband, is tipped as High Commissioner. Incidentally, Mr. Miliband, too, has a link to Belgium. His father, the Marxist ideologue Ralph Miliband, was born in Brussels and spent the first sixteen years of his life in the Belgian capital. Although the Belgian Christian-Democrats are considered to be conservatives, they are very close to the Social-Democrats, their preferred partners in government. Both Messrs. Van Rompuy and Miliband represent the “Europeism” which Czech President Klaus so abhors.

The formal decision about who will become President and High Commissioner will be taken in late November. As the wheeling and dealing – all of it behind closed doors so that the people will not know – continues, it is not certain yet that Herman Van Rompuy will emerge as Europe’s first president. It is, however, not a coincidence that a Belgian seems the most likely candidate. Belgium is a supranational state, constructed by the European powers in 1830 and made up of two different nations, Dutch-speaking Flanders and French-speaking Wallonia. As such, Belgium, whose capital Brussels also happens to be the EU’s capital, serves as a model for the EU in its attempt to build a supranational state out of the continent’s different nations.

Like EU politics, Belgian politics is characterized by a lack of transparency, unaccountability, corporatism and a willingness to bend the democratic rules and legal procedures so as to allow the political establishment to proceed with their own project and secure the survival of a state which is unloved by its citizens but provides the livelihood of the ruling elites. What Vaclav Klaus calls “Europeism” is the application of Belgicism, the doctrine underpinning the Belgian state, on the European level. The whole process of writing a European Constitution and changing the EU from a supranational organization into a state began with the Laken Declaration of December 2001, an initiative of the Belgian presidency of the European Council that year. The coming into power of the Lisbon Treaty marks the annexation of Europe by Brussels – the expansion of Belgium over an entire continent.

Dit artikel van Paul Beliën verscheen ook in The Brussels Journal.

Meer teksten van hem op www.brusselsjournal.com.

Ierland heeft gesproken en ditmaal hebben ze de "juiste" keuze gemaakt. Meer dan twee op drie Ieren stemden vrijdag voor Lissabon in het tweede referendum. Miljoenen EU-belastinggeld werden in het Ja-kamp gestort en elk politiek zwaargewicht in Europa steunde openlijk een "Yes", net als alle grote Ierse politieke partijen en de voltallige Ierse media. Brussel is tevreden, en ook al is de stand nu stricto sensu 1-1, toch beschouwen de Eurocraten deze uitslag als de enige juiste en definitieve. Het referendumresultaat moet nu nog door de twee kamers van het Ierse parlement en de president met een statuutwet bevestigd worden, maar dat is gezien de uitgesproken voorkeur voor het Verdrag in die instellingen maar een formaliteit. Zelfs de grootste Euroscepticus in Ierland moet toegeven dat het Ierse volk duidelijk geweest is in haar voorkeur voor het Verdrag van Lissabon. Meer mensen zijn komen stemmen dan in het eerste referendum en in elke kieskring hebben er meer mensen voor het Verdrag gestemd dan in 2008. Dat Donegal, een gewest dat bijna twee keer zo groot is als Luxemburg, wel overtuigend Nee gezegd heeft, kan de pret van de Eurofielen niet bederven of de teleurstelling van de Eurosceptici compenseren. Het was een nederlaag voor vrijheid en democratie, en de uitslag is wel degelijk slecht voor Ierland én Europa. Maar we gaan ermee moeten leren leven.

Alle analisten zijn het er roerend over eens. Ierland heeft ervoor gekozen om "in het hart van Europa" te blijven. De Ieren hebben geopteerd voor een nog diepere Europese Unie in het licht van de heersende economische crisis en de zware problemen waardoor de Ierse economie de laatste maanden is moeten gaan. Wij weten dat de Europese Unie niets van economie begrepen heeft en er alles aan lijkt te doen om economische groei met overregulering, harmonisering en perverse herverdelingsmechanismen zo laag mogelijk te houden, toch heeft de Eurofiele tamtam haar werk goed gedaan. Euro-opperhoofd José Manuel Barroso kon zichzelf op de borst kloppen en zeggen dat het goede Europese beleid inzake de financiële crisis de Ieren heeft weten overtuigen. Guy Verhofstadt kon dan weer in een Ierse pub het mooie weer gaan maken en de "democratie" bejubelen. Waar hij in 2008 met die preek was toen de Ieren even democratisch Nee zeiden, zou ik bij God niet weten. Niet dat het mij shockeerde of zo. Europa fêteert immers enkel maar democratie als die haar Grote Gelijk bevestigt...

Wat deze Europositivo's kennelijk echter niet willen zeggen, is dat het Verdrag van Lissabon NIETS met economie van doen heeft. In 2008 werden de Ieren verweten tegen het Verdrag gestemd te hebben voor redenen die buiten het Verdrag vielen. Daarom moesten ze trouwens opnieuw stemmen. Nu ze nog veel duidelijker verkeerde redenen gebruikt hebben om voor Lissabon te stemmen, is dat geen probleem meer. Europa laat weer zijn ware gelaat zien, dat van een autoritair en imperialistisch bewind. Ik vraag me luidop af hoelang het nog zal duren voor de Zwitsers hun grenzen gaan moeten sluiten om niet overspoeld te worden door de meutes Europese vluchtelingen die aan deze EUSSR willen ontkomen...

Wel mogen we zeker ook niet uit het oog verliezen dat het Verdrag van Lissabon nog steeds niet helemaal rond is. In Duitsland moet het nog geratificeerd worden nadat het Hooggerechtshof het Verdrag daar ongrondwettelijk verklaard heeft, maar na het doorvoeren van enkele bijkomende democratische garanties op Duits binnenlands vlak heeft ook het Hooggerechtshof daar het licht op groen gezet. Verder houden voorlopig ook nog de presidenten van Polen en Tsjechië, Lech Kaczynski en Vaclav Klaus, hun been stijf. Kaczynski doet dit in hoofdzaak om de Eurofiele regering van eeuwige concurrent Donald Tusk te enerveren, maar bij Klaus zijn het ideologische redenen die hem ervan weerhouden om de ratificatie van de Protocollen van de Wijzen van Brussel, of de Duivelsverzen van Angela Merkel als u dat liever hoort, te bekrachtigen.

Ook de Äland-eilanden, een autonome archipel in Scandinavië, moeten Lissabon formeel nog ratificeren maar hun beslissing is niet opschortend of bepalend in het ratificatieproces. Een afwijzing daar kan het morele gezag van Lissabon wel aantasten, maar de wettelijke of juridische afdwingbaarheid ervan zeker niet. Jammer want ook daar stond een klare afwijzing eigenlijk al lang in de sterren geschreven...

Verder loert er ook nog een nieuw referendum in Denemarken om de hoek. De Denen hebben ten tijde van het Verdrag van Maastricht een hele resem garanties gekregen, maar die zijn nadien stuk voor stuk door de EU met de voeten getreden. Ierland kende die historie en heeft van de EU ditmaal bindende garanties weten afdwingen. Denemarken wil nu een referendum houden over de Maastricht-garanties en als de Denen die nu toch zouden willen behouden, dan zou een groot deel van het acquis communautaire van de laatste twintig jaar zwaar onder druk komen te staan. Dit zou dan niet enkel het Verdrag van Lissabon kaduuk maken maar ook grote delen van andere verdragen. Of het ooit zo ver zal komen, is natuurlijk onzeker, de EU zal dit ook nooit toelaten, maar het blijft wel leuk en inspirerend om volgen.

Idem trouwens in Tsjechië waar Vaclav Klaus de teugels nog steeds sterk in handen heeft. Had men hem kunnen afzetten als president, men had het al lang gedaan. Klaus is een libertariër van vrij zuiver water en een overtuigd Euroscepticus. Hij verklaarde in augustus in Aix-en-Provence zelfs dat hij Lissabon "nooit" zou tekenen. Ik hoop dat hij zich die belofte van toen nog herinnert en hij aan zijn principes trouw zal blijven. Ik heb ook geen redenen om daaraan te twijfelen.

Daarbij bestaat er geen enkel middel om hem te dwingen de ratificatie te bekrachtigen, want in tegenstelling tot mickey mouse-democratieën als Polen, Italië, Bulgarije, Frankrijk en Duitsland waar de presidentsmacht zwaar beperkt is door het parlement is dat in Tsjechië niet het geval. Tsjechië heeft een presidentieel regime dat veel meer geënt is op dat in de Verenigde Staten. De president is er m.a.w. vrij om wetten al dan niet te ondertekenen. Daarbij heeft president Klaus momenteel ook nog altijd de steun van het gros van zijn partij, de ODS, en heeft het Tsjechische Hooggerechtshof nog steeds geen definitieve uitspraak gewezen in deze zaak.

Tenslotte lijkt ook in het Verenigd Koninkrijk de strijd nog niet helemaal gestreden te zijn. De leider van de Conservatieve Partij, David Cameron, had voor het referendum in Ierland verklaard om ook een referendum in Groot-Brittannië te houden moest Lissabon daartegen nog niet door de Ieren geratificeerd zijn. Vorige week kondigde Cameron echter aan dat hij het referendum ook na een Ja in Ierland zou organiseren als het Verdrag nog niet in alle landen geratificeerd zou zijn. Gisteren maakten echter verscheidene Britse kranten gewag van alweer een nieuwe koers. David Cameron zou nu bereid gevonden zijn om, zelfs als het Verdrag al overal geratificeerd zou zijn, toch zo wie zo een referendum in het VK te houden. Volgende week komen de Britse Tories trouwens samen in Manchester voor hun jaarlijkse partijconventie. Waarschijnlijk weten we dinsdag hier dus meer over. De EUSSR is, alle Eurofiele geluiden in pers en politiek ten spijt, nog helemaal geen werkelijkheid geworden. Gelukkig maar.

Dit artikel verscheen eveneens op de metablogs Het Vrije Volk, De Vrijspreker, Meer Vrijheid, Free-Europe en In Flanders Fields.

Meer over het Lissabonverdrag op www.supportvaclavklaus.com.

“We really have to do something about health care.” The scariest word in that sentence is not something. It’s we. The first-person plural form is not merely a convenience, as in “We’re in for a cold winter.” It indicates that decisions about “the healthcare system” should be made collectively, with one decision binding everyone. That’s collectivism. So why is virtually everyone a collectivist when it comes to health care? I do not exaggerate. Every prominent participant in the current debate over how to “reform” the medical industry approaches the issue in collectivist terms. They have differences at the margin–tax increases versus tax credits, a government-run “public option” versus subsidized nonprofit cooperatives–but there is no disagreement that “we” must have a policy. But why must we do anything about health care? Why can’t you do what you want, I do what I want, and he and she do what they want? Isn’t that what’s supposed to happen in a free society?

Reformers would say that costs are rising too much and some people can’t afford insurance. But that is no answer. It tells us only that possibly ameliorable conditions exist, not that collectivism is a good approach. When we see problems in other important markets, most of us don’t expect televised presidential town-hall meetings, congressional committees, and omnibus legislation to give us the answer. We individually adjust our behavior in the marketplace and anticipate that entrepreneurs will cater to us. Solutions, with inevitable tradeoffs, are micro, marginal, and tailored to individual needs, not macro, holistic, and procrustean. Out of this arises an orderly marketplace–without a conscious overall plan. No one has found a better way to make masses of people better off. Why is health care different? Must we collectively reinvent the industry? The social knowledge problem that F.A. Hayek spelled out should make us wary of any collective response. The reformers’ stock answer is that this is something only we, acting through the “democratic process,” can handle. That’s an assertion. Where’s the proof? What if earlier collectivist decisions gave us rising medical and insurance costs?

In fact they did. Nearly every aspect of medicine and health insurance that the politicians say needs fixing is the result of “our” -- that is, politicians’ -- previous attempts to fix something. Much of the escalation of prices comes from consumer demand freed from normal cost constraints thanks to third-party payers: government-privileged insurance companies, Medicare, and Medicaid. While that intervention boosts demand by eliminating cost consciousness, others constrict supply: occupational licensing, insurance mandates and barriers to entry, patents on drugs and devices, FDA regulations, certificate-of-need requirements, and more. So let’s hear no more about what we–collectively and coercively–must do about health care. If government would get out of the way, we -- individually and cooperatively -- will figure out what to do. Collectivism and government planning trample freedom and foster social stupidity. Individualism and free markets respect each person’s dignity and liberty while getting the most out of the “wisdom of crowds” in the marketplace.

Dit editoriaal van Sheldon Richman verscheen in "The Freeman".

Meer teksten van hem op www.thefreemanonline.org.

Why did communism take root? Given its sorrowful harvest, why did it spread? And what ever enabled it to last so long? Archie Brown’s new history of communism identifies three big questions, perhaps even the biggest, of the past century. A dead end for communism: mankind’s biggest mistake. At first sight, all seem puzzling. Communism was an impractical mishmash of ideas, imposed by squabbling zealots that promised much, delivered little and cost millions of lives. It is striking that 36 countries at one time or another adopted this system and that five -- Cuba, Laos, North Korea, Vietnam and China -- still pay lip service to it. Communism’s first big advantage was that it played on two human appetites -- the noble desire for justice and the baser hunger for vengeance. Mr Brown, emeritus professor of politics at Oxford University, traces communism’s idealistic roots in the struggle against feudal oppression and beastly working conditions. The moral weight of Karl Marx’s criticisms of 19th-century capitalism even won him praise from the high priest of Western liberalism, Karl Popper, a Viennese-born philosopher who emigrated to London. But the intoxicating excitement of revolutionary shortcuts attracted the ruthless and dogmatic, who saw the chance to put into practice Marx’s muddled Utopian notions -- and settle some scores on the way.

“The more representatives of the reactionary clergy and reactionary bourgeoisie we succeed in killing, the better,” wrote Lenin in 1922. Even so, many still resist the idea that the founding fathers of communism were murderous maniacs. Revolutions against corrupt and ossified regimes in countries such as Russia and China stoked a steamy enthusiasm that took decades to dissipate. The communist block also had two bits of good fortune. The economic slump of the 1930s discredited democracy and capitalism. Then came Hitler’s disastrous attack on the Soviet Union. The victory over fascism in Europe gave the Soviet Union, an ally of America and Britain, renewed moral weight. Given what had happened in Russia under Stalin in the 1930s, that hardly seemed deserved. As Mr Brown notes, Stalin trusted the Nazi leader more than he trusted his own generals. The Soviet Union killed more top German communists than Hitler’s regime did. Yet in some countries, Czechoslovakia for example, Soviet forces were initially welcomed as liberators, and Stalinist regimes took power with a degree of popular consent. In other countries, such as Poland and the Baltic states, it looked different: one occupation gave way to another.

The promised communist nirvana brought a mixture of mass murder, lies and latterly the grey reality of self-interested rule by authoritarian bureaucrats. But it was a bit late for second thoughts. Communist regimes proved remarkably durable, partly thanks to the use of privileges for the docile and intimidation of the independent-minded. Another source of strength was tight control of language and information that deemed most criticism unpatriotic. Cracks came as information spread, especially about the system’s bogus history and economic failings. Nationalism was a potent solvent too, particularly in places such as the Baltic states, that felt they were captive nations of a foreign empire. Mr Brown deals conscientiously with communism in Asia and the solitary Latin American outpost of Cuba. But his main expertise, acquired over decades of scholarly study, is in the Soviet Union and its east European empire. His account is studded with delightfully pertinent and pithy personal observations and anecdotes: the censors in tsarist Russia decided that Karl Marx’s “Das Kapital” was so boring that it wasn’t worth banning. Lenin thought 1917 was too early for revolution in Russia.

At the Battle of Stalingrad, 50,000 Soviet citizens, including turncoats, volunteers and conscripts, were fighting on the German side. An American communist agitator once began a speech with the immortal lines: “Workers and peasants of Brooklyn”. Nikita Khrushchev hated putting things in writing because he couldn’t spell. It is easy to be polemical about communism. Mr Brown strives to be fair-minded. He gives careful weight to the achievements of the Soviet regime, particularly in bringing mass literacy to Russia, and unparalleled social mobility. But he is sometimes too lenient. Was the Soviet Union under Leonid Brezhnev really just an authoritarian regime, rather than a totalitarian one? Saying that the Soviet Union “repossessed” the Baltic states in the secret Hitler-Stalin pact in 1939 would strike most people there as a glaring misreading of history. And his discussion of economics is skimpy and clichéd. Yet as a single-volume account of mankind’s biggest mistake, Mr Brown’s book is hard to beat. Readers over the age of 40 will find it an uncomfortable reminder of a dangerous and dismal past. For most younger readers, it will seem all but unimaginable.

Deze recensie verscheen oorspronkelijk in "The Economist".

Het boek van Archie Brown is te koop op www.amazon.com.

In Vlaanderen wordt het parlement gedomineerd door centrumrechtse en rechtse politieke partijen. In het Belgische parlement is dat niet anders. In het EU-Parlement zouden op papier ook de centrumrechtse fracties EVP en ECR met de rechtse groep “Freedom and Democracy”, met rechts-liberale individuen van de ELDR en met rechtse niet-ingeschrevenen samen de plak kunnen zwaaien. Rechts is aan de winnende hand in de politiek, daar zijn alle analisten het doorgaans over eens. Links heeft afgedaan. Maar is dat eigenlijk wel zo? Oud-links is zogoed als verdwenen en de hoogdagen van nieuw-links (de “Third Way”, remember?) lijken ook achter ons te liggen. Toch ben ik niet tevreden. Het beleid is immers nog steeds links. De “rechtse” partijen hebben zich op de linkse ideeën gestort en zijn deze in hun eigen beleid beginnen overnemen. Links heeft de politieke strijd dan wel verloren, de ideeënoorlog heeft ze gewonnen. Tot spijt van wie het benijdt.

De liberale econoom Ludwig von Mises waarschuwde ons al decennia geleden voor deze evolutie, en ook Friedrich von Hayek wijdde aan deze mogelijkheid een boek. Mises was duidelijk in één van zijn belangrijkste essays: “Middenwegbeleid leidt uiteindelijk altijd tot socialisme!” Hayek sprak zelfs van de “weg naar de slavernij”. En beide heren hadden overschot van gelijk. Vandaag hebben de Angelsaksische conservatieven het “compassionate conservatism” omarmd en de continentale liberalen het “sociaal-liberalisme”, twee ideologieën met dezelfde wortels. Wortels in het Marxisme. Socialisme heeft nooit in haar pure vorm bestaan, en zou dat ook niet kunnen. Zelfs de USSR moest dat tot haar eigen schande ontdekken. In allerijl moest zij beroep doen op de imitatie van Westerse prijsmechanismen om haar eigen planeconomie min of meer draaiende te houden. Zonder kapitalistisch Westen was de Sovjet-economie immers al in de jaren 1950 in elkaar gestort.

Socialistische denkers zijn niet dom. Volgens mij hebben zij vaak goede intenties en baseren zij hun modellen doorgaans op degelijke empirie. Maar empirie introduceren in de sociale wetenschappen is per definitie naïef en verkeerd. Socialisten denken dat mensen reageren volgens hun vaste schema’s, dat alleen aggregaten tellen en dat civieke deugden door een centraal plan opgelegd kunnen worden. Socialisten begrijpen niets van praxeologie, gedragswetenschappen of incentiveschalen. Hun ideaal kan nooit werken. Toen zij dat na verloop van tijd uit de praktijk begonnen te beseffen, veranderden ze het geweer gewoon van schouder. Ze besloten prompt om de markteconomie te omarmen, in theorie dan, en deze “sociaal” te corrigeren. Alsof de markteconomie een monster is dat aan de leiband gehouden moest worden.

Hierin was verenigd links veel doeltreffender. Zij infiltreerden de politieke mainstream in kapitalistische landen en hun waanideeën werden vaker dan niet door de andere partijen overgenomen. Marx definieerde “socialisme” als “welvaart voor iedereen” en “kapitalisme” als “welvaart voor de kapitaalkrachtigen”. Met zo’n definitie kon het niet moeilijk zijn om de massa aan te spreken. Vandaag weten we dat kapitalisme, de onzichtbare hand die vraag en aanbod op elkaar afstemt, meer welvaart voor meer mensen genereert dan socialisme, maar de anti-kapitalistische vooroordelen bestaan nog steeds. Mensen zijn nog steeds bang van vrijheid. De milieuactivisten van vandaag - net zoals watermeloenen groen van buiten maar rood van binnen - hebben hun lesje wel geleerd. Zij zijn er andermaal in geslaagd om de woordenoorlog te winnen. “Schone energie” is hun credo. Alsof mensen die energie onttrekken uit kern- of steenkoolcentrales plots “vuil” zouden zijn.

De groene jongens geraakten zelfs weg met de recente re-branding van “global warming” tot “climate change”. Ze waren even vergeten dat Google bestond en dat iedereen zo kon ontdekken dat dezelfde ecofascisten in de jaren 1970 de problematiek van “global cooling” aankaartten, of dat de burgers niet achterlijk zijn en in de jaarlijkse statistieken ook zelf wel konden zien dat de warmste jaren in het verleden liggen. Tegenstanders van hun socialistisch programma worden steevast “climate change deniers” genoemd. Ik verkies andere begrippen, “eerlijke onderzoekers” of “kritische wetenschappers” bijvoorbeeld, maar ik sta daarin kennelijk alleen. Ook de financiële meltdown, nochtans louter het gevolg van socialistisch huisvestingsbeleid, socialistische monetaire expansie en socialistische overregulering, wordt in de schoenen van het vermaledijde kapitalisme geschoven. En geen kat die reageerde. Het werd de consensus. Niet enkel onder linksmensen maar overal.

Een ander domein waar links over de jaren gewonnen heeft, is het academische, en bij uitbreiding het ganse intellectuele, debat. De Amerikaanse economieprofessor Walter Block wist het onlangs nog treffend te verwoorden. “Today on our campuses, diversity only seems to mean having faculty that includes a black Marxist, a lesbian Marxist, a Latino Marxist, and a transgender Marxist.” De rechtse pundit Ann Coulter liet zelfs ooit optekenen dat Harvard elk jaar meer communisten uitspuwt dan er tijdens de Koude Oorlog in Oost-Berlijn woonden. Een verklaring voor de oververtegenwoordiging van linkse professoren aan de universiteiten heeft vooral te maken met de maatschappelijke waarde van die personen. De marktwaarde van liberalen ligt veel hoger in de private sector, waardoor er een “crowding-out” effect optreedt in de academische wereld. Linksmensen hebben minder slaagkansen in de “rat race” van de markteconomie en kiezen daarom vaker voor vaste betrekkingen die niet onderhevig zijn aan concurrentie.

Een andere reden heeft te maken met de aard van het academische métier. Professoren, en leerkrachten in het algemeen, hebben doorgaans meer de drang om anderen te bekeren en/of op te leiden dan de gemiddelde burger in de samenleving. Hetzelfde geldt voor linkse doctrinairen. Het mag dan ook niemand verbazen dat er tussen beide iets meer gaande is dan een accidentele correlatie, maar waarschijnlijk zelfs een heus causaal verband. Hetzelfde plaatje tekent zich af bij de “publieke intellectuelen”, de personen die onafhankelijk van vaste onderwijsbetrekkingen ook hun stempel op de maatschappij willen drukken. Zij dromen even hard van “social engineering” dan de pure academici, maar zij hebben andere kanalen gevonden om hun boodschap te verspreiden. Zij zijn veelal de “culturele” elite die de handen boven het hoofd gehouden wordt door de subsidiemolen vanuit de door links geïnfiltreerde politiek. In een vrijemarktomgeving zouden enkel uitingen van goede cultuur overleven i.p.v. oninteressante uitingen van naïef-linkse dogma’s.

Zelf ben ik momenteel op zoek naar een job. Ik ben er nog niet goed uit of ik verder wil gaan in de politiek dan wel in de privé. Het eerste zou beter beantwoorden aan mijn liberaal idealisme, het tweede aan mijn kapitalistische wereldbeeld. Het eerste zou van mij een “tax-eater” maken, het tweede een “tax-payer”. En ook al lees ik wel boeken, kan ik mij in hoogstaande discussies redden en heb ik meer en wereldsere algemene kennis dan de meeste anderen, toch beschouw ik mijzelf niet als intellectueel. Ik weet wel dat het Amerikaanse magazine “National Review” mij twee jaar geleden nog een “prominent intellectual” genoemd heeft en ik daaruit toen wel eer gehaald heb, of dat ik een graag geziene gast ben op tal van academische conferenties zoals recent nog de “Property and Freedom Society” en de “Mont Pélérin Society”, toch maakt dat van mij nog geen “denker” in de pure zin van het woord.

Hoe langer ik actief ben binnen de beweging, hoe meer ik mij zelfs als anti-intellectueel of populist ben beginnen outen. Ook Hayek zag in zijn tijd al een onoverbrugbare link tussen intellectualisme en socialisme, en hetzelfde gaat vandaag op voor populisme. Linkse intellectuelen doen er alles aan om populisten te marginaliseren, niet omdat ze verwaarloosbaar zijn, maar net omdat ze een wezenlijk gevaar vormen voor hun overleven als elite. Populisme betekent luisteren naar de productieven in de samenleving, het gezond verstand en het menselijk kapitaal ondersteunen, en komaf maken met alles wat het linkse establishment de mensen nuanceloos voorhoudt. Als geloven in de zelfredzaamheid van het individu “populisme” is en paternalisme prediken “intellectualisme”, dan ben ik er trots op als populist of anti-intellectueel versleten te worden. Geuzennamen dus eigenlijk. Om in te kaderen.

De Amerikaanse columnist James Bovard wijdde onlangs nog een interessant artikel aan de échte hamvraag in de hedendaagse samenleving. Volgens hem moet het terug beginnen gaan over de echte vraagstukken, over de relatie tussen de Staat en het individu. Vrijheid moet terug het belangrijkste thema in de politiek worden. Ik geef hem daarin groot gelijk. Ron Paul probeerde die boodschap in de VS terug te introduceren, deels met succes, en ook in Europa gaan er meer stemmen op om de sociaal-democratische status-quo te doorbreken. Lijst Dedecker is er in Vlaanderen, en zij zijn er om te blijven. Geert Wilders is de grootste partij van Nederland geworden, binnen de Tories lijken de Thatcherites terug aan zet, in Duitsland is er een uitgesproken coalitie van CDU-CSU en FDP in de maak, in Zweden is centrumrechts eindelijk aan de afbraak van het Scandinavische model begonnen, en ook in Oost-Europa lijkt er iets te bewegen. Maar laat ons eens bij onszelf beginnen. Laat ons beginnen met opnieuw waakzaam te zijn als burgers. Laat ons beginnen met opnieuw kritisch te zijn tegenover onze overheid. Laat ons beginnen met opnieuw beleid te beoordelen op basis van de linkse inhoud in plaats van de rechtse verpakking. Misschien gaan we vrijheid ooit nog terug leuk vinden. Wie weet? Vrienden van Leviathan, u weze gewaarschuwd. Uw tijd is zogoed als voorbij.

Dit opiniestuk verscheen ook op de metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker", "Stichting Meer Vrijheid" en "Het Vrije Volk".

Meer interessante teksten over de Waarheid op www.mises.org.

The Friends of Leviathan are once again encouraging people to forget about freedom. In an op-ed in the New York Times, columnist David Brooks announced, “The central political debate of the 20th century was over the role of government. The Right stood for individual freedom while the Left stood for extending the role of the State. But the central debate of the 21st century is over quality of life. In this new debate, it is necessary but insufficient to talk about individual freedom. Politicians have to also talk about the whole way we live our lives.” Brooks - the “liberal” media’s “conservative” pet - has long sought to place a halo over Big Government. In 1996 he urged Americans to forget their fears of politicians and embrace “national greatness.” He proclaimed that “energetic government is good for its own sake. It raises the sights of the individual. It strengthens common bonds. It boosts national pride. It continues the great national project.” Freedom is not the issue? It just ain’t so!

Brooks’s paean to government was almost indistinguishable from a 1932 tribute by Benito Mussolini, who declared, “It is the State which educates its citizens in civic virtue, gives them a consciousness of their mission and welds them into unity; harmonizing their various interests through justice, and transmitting to future generations the mental conquests of science, of art, of law, of human solidarity.” But fascist ideas are not tolerated in the United States -- if they are labeled fascistic. In the abovementioned article, Brooks gushed over how British conservatives are placing “more emphasis on environmental issues, civility, assimilation and the moral climate.” When Brooks talks about “moral climate,” he presumably means politicians lecturing citizens about the need to act responsibly. Brooks ignores the fact that the greatest irresponsibility comes from politicians. Consider his reaction to one of the worst abuses of the Bush presidency. Brooks was a gung-ho advocate of invading Iraq. In the days after the Abu Ghraib torture photos appeared, he bewailed; “We were so sure we were using our might for noble purposes. Far from being blinded by greed, we were blinded by idealism.”

Brooks and other pundits congratulated themselves for having swallowed politicians’ hokum and leading their readers and the nation over a cliff. His response to the torture scandal epitomizes how he wants Americans to view government. People are supposed to believe wonderful things about it. Then, when government commits atrocities, people are supposed to “move along because there is nothing to see here.” Instead, it is on to the next opportunity to put government on a pedestal and urge everyone to bow down to it. The great political issue of our times is not liberalism versus conservatism, or capitalism versus socialism, but statism -- the belief that government is inherently superior to the citizenry, that progress consists of extending the realm of compulsion, that vesting arbitrary power in government officials will make the people happy eventually.

What type of entity is the State? Is it a highly efficient, purring engine, like a hovercraft sailing deftly above the lives of ordinary citizens? Or is it a lumbering giant bulldozer that rips open the soil and ends up clear-cutting the lives of people it was created to help? The issue of government coercion has been taken off the radar screen of politically correct thought. The more government power has grown, the more unfashionable it becomes to discuss or recognize the abuses, as though it were bad form to count the dead from government interventions. There seems to be a gentleman’s agreement among many pundits and political scientists to pretend that government is something loftier than it actually is and to wear white gloves when discussing the nature of the State.

Unfortunately, individuals often are unaware of government’s true record because the media are working hand in glove with the ruling class. Statists rely on political arithmetic that begins by erasing all of government’s abuses from the ledger. Instead, people should begin by pretending that Leviathan doesn’t exist -- and then ask what politicians can do to make the masses happy. Modern political thinking largely consists of glorifying poorly functioning political machinery -- the threats, bribes, and legislative cattle prods by which some people are made to submit to other people. It is a delusion to think of the State as something loftier than all the edicts, penalties, prison sentences, and taxes it imposes. Like Tom Sawyer persuading his friends to pay him for the privilege of painting his aunt’s fence, modern politicians expect people to be grateful for the chance to pay for the fetters that government attaches to them.

Even though the average family now pays more in taxes than it spends for housing, clothing, and food combined, tax burdens are not an issue for most American political commentators. To call for government intervention is to demand that some people be given the power to compel others to submit. But coercion is a blunt instrument that produces many ill effects aside from the purported government goal. To rely on coercion to achieve progress is like relying on bulldozers for routine transit. The question is not whether a person can eventually reach a goal driving a steamroller, but how much damage is left in his wake and how much faster the destination could be reached without crushing everything along the way.

Many people in Washington believe that Americans are so helpless that they cannot be fulfilled unless their rulers give them a reason to live. Brooks proclaimed in 1996 that “ultimately, American purpose can find its voice only in Washington.” He did not explain where exactly in the memos, meetings, and machinations which engross the capital that “American purpose” arises. Brooks warned that Americans’ mental health depends on the feds proclaiming a purpose for the people: “Without vigorous national vision, we are plagued by anxiety and disquiet.” Recent polls show that the anxiety is mainly the result of the follies and deceits of the federal government.

It was government, not freedom, that failed Americans in the new century. It was not freedom that wrecked the U.S. dollar. It was not freedom that made federal spending explode. It was not freedom that spurred a foreign war that has already left tens of thousands of Americans dead and maimed, and hundreds of thousands of Iraqis dead. It was not freedom which announced that the Constitution and the statute book no longer bind the president. Brooks became a media darling in part because of his vehement warnings about the danger of cynicism. But it is not cynical to have more faith in freedom than in subjugation. It is not cynical to have more faith in individuals vested with rights than in bureaucrats armed with power. It is not cynical to suspect that governments which have cheated so often in the past may not be dealing straight today. In brief, never trust an intellectual who tells you not to worry about Leviathan!

Dit artikel van James Bovard verscheen oorspronkelijk in het FEE-blad "The Freeman" en bij de "Future of Freedom Foundation".

Meer libertarische opiniestukken van hem op www.jamesbovard.com.

Dat Barack Hussein Obama in de VS een heel-links beleidsprogramma tracht door te drukken, is geweten. Vooral vrouw Michelle lijkt hem daarin te sturen, net als extreem-linkse groepen zoals ACORN, de lerarenvakbond, Move-On, Soros en 'burgerrechten'-groepen met een geheime 'affirmative action'-agenda. Gelukkig zetelen er nog voldoende 'blue dog democrats' in het Amerikaanse Congres om de meest radicale voorstellen van Barack Obama, zoals 'universal health care', op de lange baan te schuiven. Obama heeft de laatste weken al meer primetime-speeches op televisie gegeven dan George W. Bush in diens volle acht jaar.

Obama is de man van de media, een populist in hart en nieren met een ontraceerbaar verleden, een racialist van het zuiverste water, een linkse radicaal zoals we ze in de VS nog niet vaak gezien hebben, en de speelbal van 'progressieve' belangengroepen. De centristische Washingtonkrant "The Politico" liet deze week weten dat de drie grootste lobbybedrijven in Washington het laatste jaar 55% meer omzet gedraaid hebben. Als maatstaf voor staatsinterventionisme en verkwisting van belastinggeld kan dat zeker tellen. Obama is een gevaarlijk man als het op socio-economie aankomt, en hij blijft volharden in zijn on-Amerikaans beleid, ook al zijn zijn 'approval ratings' de laatste maanden totaal in elkaar gestuikt. Is er leven na Obama? Ik hoop van wel. Vier jaar socialistisch wanbeleid kan nog teruggedraaid worden, acht jaar wordt misschien onmogelijk.

Barack Obama benoemde met Sonia Sotomayor een jonge latina-raciste als opperrechter en kiest in zijn beleid voor het cultiveren van de slachtoffercultuur als het op minderhedenbeleid aankomt. Dat de hardwerkende latino's of zwarten allemaal wel even succesvol zijn dan hun blanke evenknieën kan Obama niet schelen. Het tuig van de richel in de ghetto's van de grote steden waar tienerzwangerschappen en misbruik met drugs en alcohol schering en inslag zijn, heeft daar in de ogen van Obama en zijn kliek geen schuld aan. Alles is terug te brengen tot racisme en discriminatie. Een moderne Malcolm X in het Witte Huis dus, wie had dat gedacht? Obama zou nochtans beter moeten weten, moest zijn inspirerend levensverhaal 'from zero to hero' tenminste waar zijn. Hij wist het toch als arme zwarte in de racistische VS zonder problemen tot het hoogste ambt te schoppen.

Sonia Sotomayor is het schoolvoorbeeld van 'political correctness gone mad'. Haar carrière bij één van de 'Court of Appeals' was allesbehalve uitzonderlijk. Zij zit enkel op het Hooggerechtshof omwille van haar geslacht en etnische afkomst. Obama wou een latina als opperrechter en veel keus had hij niet. Dat Sotomayor zelf geen onbesproken blad is, kon Obama niet deren. De anti-business geïnspireerde vonnissen van deze racistische feminazi in discriminatiezaken kunnen net van pas komen in Obama's eigen rassenstrijd. Constitutionalisten zijn al helemaal niet te spreken over het 'track record' van Sotomayor als beroepsrechter. In die hoedanigheid weigerde zij vaak vonnissen te motiveren en gaf zij in gevoelige zaken systematisch de lagere rechters gelijk zodat de zaak niet aan het Hooggerechtshof voorgelegd kon worden. Dit zou ze gedaan hebben op aansturen van linkse groepen die bang waren voor een eventuele niet-linkse grondwettelijke interpretatie door het Hooggerechtshof. Die angst zal na Obama's passage en benoemingsdrift wel afnemen...

Maar persoonlijk was het toch vooral de recente uitlatingen van Barack Obama naar het adres van de politie van Cambridge, Massachussetts die bij mij helemaal in het verkeerde keelgat geschoten is. Toen 'black power'-professor Henry Louis Gates van Harvard van een zakenreis thuiskwam en geen huissleutel bij zich had, besloot hij zijn eigen voordeur te forceren. Eén van de buurtbewoners zag dat gebeuren en belde de politie die ter plaatse kwam. Gates weigerde zich te identificeren en werd door de politie gearresteerd en naar het bureau meegenomen. Dit werd een schandaal dat de Amerikaanse talkshows dagenlang in de greep hield. Gates noemde de politie een bende racisten en ook Barack Obama koos hier de kant van zijn rasgenoot. De politie deed nochtans gewoon haar plicht, de agenten in kwestie maakten ironisch genoeg zelfs deel uit van een 'racial outreach program', en Gates weigerde elke medewerking met de politie omdat hij vond dat hij als professor in zijn eigen huis geen verantwoording schuldig was. Ik zou in zijn geval blij geweest zijn met de waakzaamheid van de politie. En als president zou ik zeker geen partij gekozen hebben. Maar ja, ik ben dan ook geen zwarte haatzaaier die zijn leven in het teken van de grote rassenstrijd wil stellen... Gates en Obama kennelijk wel.

Dit opiniestuk verscheen ook op de metablogs "In Flanders Fields" en "Het Vrije Volk", en werd ook elders op het web overgenomen.

Meer over Obama's racisme op www.americanthinker.com.

We leven in gevaarlijke authoritaire tijden. In de Verenigde Staten heeft Barack Hussein Obama eizona de ganse automobielindustrie en financiële sector genationaliseerd. In België vinden vakverbonden zoals UNIZO het kennelijk normaal dat de overheid aan doelgroepenbeleid doet en enkel aan hun eigen leden tegemoet komt, maar tegelijkertijd zwijgen ze wel in alle talen over het feit dat die maatregelen elders belastinggeld zullen kosten en België volgens Eurostat met 44% nu al de hoogste fiscale druk van de ganse Eurozone heeft. Iemand als een Michael Daerden vindt het verder de normaalste zaak van de wereld om rustig begrotingstekorten te blijven boeken, Westerse landen trachten elkaar in theorie wel peren te stoven, maar in de praktijk beconcurreren ze elkaar enkel maar in economische zelfmoord, en kraait er in Frankrijk al lang geen haan meer naar een structureel budgetdeficit van 7 à 8%, of lacht men in België eens zuur wanneer de Europese Commissie ook onze begroting volledig afbreekt. Het Amerikaanse "Competitive Enterprise Institute" becijferde de totale kost van regulering in de VS en kwam uit op 79,435 pagina's regels en 1,17 biljoen EUR kosten per jaar. In Europa negeerden we dat maar gewoon, we zouden anders misschien ook wel eens in onze eigen boezem moeten kijken... Want ook Europa kreunt onder superbureaucratie en stevent steevast op de klippen af.

Nochtans zou de politiek dit allemaal ook moeten beseffen. Velen vinden het ook vreemd te moeten vaststellen dat centrumrechts nog nooit zo sterk gestaan heeft in Europa dan vandaag, maar dat onze overheden nog nooit zo'n links economisch beleid gevoerd hebben. Volgens de Italiaanse krant "La Republicca" heeft dat te maken met de ideologische verwatering van de politiek en ik ben bereid hen daarin te volgen. Rechts is vandaag al even protectionistisch als links, beide hebben een ongezonde afkeer van globalisering en concurrentie, en beide aanbidden sociaal-democraten zoals een John Maynard Keynes. "La Republicca" maakt zelfs gewag van een nieuwe term: Keynesiaans rechts. De planeconomie is terug van weggeweest en ook op monetair vlak worden alle teugels gevierd. De reële mogelijkheid van hyperinflatie wordt door onze politici dan weer onterecht weggelachen als een reliek uit het verleden. We'll see.

In het aanschijn van de Verenigde Staten valt het in Europa nogal mee zullen vele analisten beweren, en ergens hebben zij gelijk. Op zich zijn de socialistische maatregelen van Barack Obama stuk voor stuk op Europa gebaseerd, en net dat maakt hun impact in Amerika zo desastreus. Obama wil een BTW invoeren, wil voortaan bureaucraten tussen patiënten en hun dokters plaatsen, wil de vastgoedmarkt nog verder verstoren, wil nog meer mensen in overheidsdienst tewerkstellen en wil Amerika afschermen van de globalisering. De impact van zijn maatregelen kan hij duidelijk niet inschatten. De vlieg die hij doodsloeg wordt de metafoor voor de belastingbetalers, en zijn regulitis zal de volgende generaties met een veel minder competitieve economie opzadelen. Om van de inflatie, zoals voorspeld door Arthur Laffer, nog maar te zwijgen, of de wetenschap dat BTW altijd de voorbode is van stijgende inkomstenbelastingen. Idem dito voor de invoering van universele gezondheidszorg die per definitie minder kwaliteit voor meer geld zal aanbieden dan de privé.

Gelukkig horen we hier en daar ook andere geluiden. Marc Rutte stelde in Nederland bijvoorbeeld het Rijnlandmodel in vraag, ironisch genoeg enkele luttele dagen nadat Yves Leterme dat model verdedigd had als toekomstideaal voor België. Zelfs in Wallonië beweegt er iets. Aan de universiteit van Namen werd het REGARD-project opgericht dat de kwaliteit van regelgeving en de kost daarvan permanent in kaart zal gaan brengen. Ik hoop dat ze er iets van bakken. Wallonië heeft het nodig. En ook in de VS lijkt de strijd al bij al nog niet gestreden te zijn en zou Obama en zijn politburo wel eens in het stof kunnen bijten. Hoe diep zijn we trouwens gevallen als zelfs een krant als de Pravda triomfantelijk de ondergang van het Amerikaanse kapitalisme kan bejubelen? Gaat er dan bij onze leiders niet eens een belletje rinkelen dat ze verkeerd bezig zijn? Iemand zou hen moeten vertellen dat deficit spending niet enkel de toekomst hypothekeert maar ook de middelen van vandaag misalloceert! De EU geeft zelfs doodleuk toe dat zij in het verleden gefaald heeft, waarom vertrouwen we diezelfde mensen dan toch voor het herstel? De staat is Robin Hood geworden, de rijken zijn kop van jut. Zij mogen alweer opdraaien voor de fouten van de overheid. John Stossel noemt de aanvaarding van de Staat als redmiddel "de fatale toegeving", en hij heeft gelijk. We graven vandaag ons eigen graf als vrije mensen.

Peter Schiff was de enige mainstream-econoom die deze crisis zag aankomen, maar naar hem werd niet geluisterd. Ook vandaag niet. Die andere nuttige idioot, Paul Krugman, krijgt natuurlijk wel het forum dat Schiff ontzegd wordt. Krugman is dé man van Obama, dé man van de herstelanalfabeten. Wat zij niet beseffen, is dat diezelfde Krugman in 2002 de FED adviseerde en die expliciet aanraadde om een vastgoedbubbel te creëren ter compensatie van de opengebarste IT-bubbel! Wat normaliter het "intellectueel Waterloo" van zulk stuk onbenul had moeten zijn, wordt met de hoofddoek van onwetendheid bedekt. De Staat heeft immers slaafse planarchitecten nodig voor haar nieuwe wereldorde, en dat is veel belangrijker dan eventuele credentials... Uiteindelijk vrees ik dat Peter Schiff het wel degelijk bij het rechte eind had toen men hem recent in een interview vroeg hoe men de Obama-maatregelen het best kon kwalificeren. "Kartelisering, nationalisering, reregularisering of alle drie?" luidde de vraag. Zijn antwoord was beangstigend: fascisme.

Dit opiniestuk verscheen ook op de blog In Flanders Fields.

Meer economische commentaren op www.econoshock.be.