Posts tonen met het label Persoonlijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Persoonlijk. Alle posts tonen
Welkom op de oude weblog van Vincent De Roeck. Ondanks de vele reacties en lezers heb ik besloten om met deze blog te stoppen.
Welcome to the former political blog of Vincent De Roeck. In spite of the many comments and readers, I have decided to stop blogging.
Ik had graag iedereen bedankt die over de laatste jaren heen gastartikelen ingestuurd heeft en massaal gereageerd heeft, zowel op deze blog als via e-mail, en zo bijgedragen heeft tot het relatieve succes van deze blog. Eind 2009 moest Libertarian.be enkel LVB.net en InFlandersFields.eu laten voorgaan in de statistieken van politieke weblogs. Een mooi eindpunt dan ook voor dit project.
I would like to thank everyone who over the course of the last few years has contributed to the relative success of this blog with their guest articles and their comments, both on these pages and via e-mail. At the end of 2009, according to statistics, this blog was the 3rd most popular political blog in Dutch-speaking Belgium. A nice ending for this project.
Niet zo lang geleden kon ik bovenstaande foto nemen op het Schuman-rondpunt in Brussel waar ik het genoegen had om naast een peperdure luxe-SUV van de Dilbeekse politie te mogen rijden. Volgens de website van de constructeur begint de prijs voor een Audi Q7 rond 68,000 EUR. Rekening houdende met de talrijke extra opties die de politieversie ongetwijfeld heeft, durf ik toch zeggen dat de stukprijs tussen 80,000 en 100,000 EUR zal schommelen. Een wel héél mooi bedrag voor een ordinaîr politievoertuig als u het mij vraagt. Ook het doel van die wagens ontgaat mij volledig. Moesten er in Dilbeek nu moerassen zijn en ontoegankelijke veldwegen, tot daar nog aan toe, maar nu zie ik het nut hiervan helemaal niet in. U misschien wel?
Terwijl gewone burgers overbelast worden om het klimaat te redden, pompt de politie van Dilbeek tonnen onnodige CO2 de lucht in door SUV's in plaats van zuinigere traditionele wagens te gebruiken. Terwijl de politie klaagt over té trage voertuigen in de strijd tegen snelle georganiseerde bendes, koopt zij - voor de prijs van twee snelle interventievoertuigen! - logge trage luxe-terreinwagens aan. Terwijl burgers moeten beknibbelen op hun huishoudbudgetten door de crisis, verwent de politie zichzelf met de aankoop van luxewagens. En wat vinden de betrokkenen hiervan? Zij blinken in hun krantenreacties allemaal uit in wereldvreemdheid en beconcurreren elkaar in nonsens.
Patrick De Bruyn, korpschef politie Dilbeek: "Wie bureauwerk doet, krijgt van zijn werkgever toch ook een deftige stoel? Ik zie niet in waarom onze agenten dan niet comfortabel mogen zitten in hun dienstvoertuig. (...) Eerlijk, de vroegere Audi A6 breaks waren te klein. Op patrouille zeulen agenten heel wat mee; het was ook moeilijk instappen in onze vroegere politieauto’s. (...) We opteerden voor een 4×4 omdat agenten altijd en overal ter plaatse moeten kunnen geraken, ook op minder bereikbare wegen. En pas op: we hebben die niet gekocht. We leasen deze wagens voor drie jaar. (...) Sommige burgers vinden dat we met geld smijten, maar ik hoor diezelfde mensen wel niet klagen als we snel ter plaatse zijn na een oproep."
Stefaan Platteau, burgemeester Dilbeek van Open Vld: "Oké, dat zijn geen goedkope wagens. Maar als ze helpen de criminaliteit aan te pakken: waarom niet? (...) Of het dan geen crisis is in Dilbeek? Toch wel. Toch wel! Maar wij willen niet besparen op de veiligheid van onze inwoners."
Dit artikel verscheen in stukken ook elders op het Internet.
Meer over de toestand in Dilbeek op www.hetnieuwsblad.be.
Wim Lankamp zit het "Palestina Komitee Nederland" voor en ijvert voor de ondergang van Israël. Eén van Lankamps laatste wapenfeiten is de campagne "Koop geen Israëlische Apartheid" die nog tot 31 december 2009 liep. Net zoals in België door bijvoorbeeld de "Actiegroep Boycot Israël", is het doel voor Lankamp en consorten het economisch op de knieën dwingen van Israël, in hun ogen een heuse schurkenstaat en het enige obstakel voor vrede in de regio. Normaal zou ik aan de absurditeit van dit soort acties geen enkele seconde tijd willen spenderen, maar "Joods Actueel" reikte ons deze maand het allerbeste argument aan om Wim Lankamp en zijn horde Palestijnenknuffelende vriendjes weg te lachen.
Onderstaande brief werd door een bezorgde Vlaming naar Wim Lankamp gestuurd en ook afgedrukt in het jongste nummer van "Joods Actueel". Eén enkele brief met feiten zegt genoeg.
In 1939 kozen de Nazi's deze foto als cover voor hun scholierenmagazine "Hilf Mit!" als ode aan de puurheid van het Germaanse ras. We zien een gelukkig "Arisch" gezin kerstmis vieren en door een raam naar de winter buiten kijken. In 2009 plaatste "Joods Actueel" een soortgelijke foto op de cover van het decembernummer. We zien een gelukkig joods gezin chanoeka vieren en naar de winter buiten kijken. Waarschijnlijk zonder het zelf te weten, incarneert deze cover dus de ultieme triomf van het joodse volk over de gruweldaden van het Nazisme. 70 jaar later zijn de Nazi's niet meer en wordt hun nalatenschap overal uitgespuwd, maar het joodse volk viert nog steeds chanoeka zoals het al duizenden jaren lang doet, en daar heeft een Holocaust, hoe gruwelijk ook, niets aan kunnen veranderen. Gelukkig maar. Ik vond de bovenstaande cover in december 2009 trouwens per toeval in het - zéér pakkende - NS-museum in Keulen.
De inzittenden van deze Audi waagden het klaarblijkelijk om 's avonds in een ondergrondse parkeergarage in het centrum van Antwerpen een exemplaar van "Joods Actueel" open en bloot op het dashboard te laten liggen. De barst in de voorruit toont het ogenschijnlijke trieste gevolg van zulk een fout... Of hebben we weer lange tenen in jullie ogen door dit blatante antisemitisme in ons eigen land aan te kaarten? ... Zucht...
De internationale gemeenschap blijft anders ook maar volhouden dat het Israëlische optreden in en rond de Gazastrook de voedselbevoorrading van de Palestijnse gebieden in het gedrang gebracht heeft en dat de brave Palestijnen in Gaza honger lijden door toedoen van satanbuur Israël, de enige echte schurkenstaat in het Midden-Oosten. De VN zwijgen wel graag over waarom haar "scholen" als wapenopslagplaatsen gebruikt worden, waarom haar ambulances maar al te vaak als transportmiddelen voor terroristen van Hamas dienen, waarom haar beelden geregeld met Photoshop bewerkt worden om de duivel Israël er nog slechter te doen uitkomen en waarom haar hulpgoederen steevast aangewend worden om Katoesja-raketten te fabriceren om Zuid-Israël te bestoken.
De internationale gemeenschap wordt er ook niet graag aan herinnerd dat het net de Egyptische grensblokkade aan de Sinaï is die de handel tussen de Gazastrook en de buitenwereld bemoeilijkt of dat de talrijke ziekenhuizen van Ashkelon en Sderot vol liggen met gewonde joodse kinderen. Dit gezegd zijnde, laat ons hier wel duidelijk zijn. Niemand verdient het natuurlijk om honger te moeten lijden in deze tijd van ongeziene welvaart en massale voedseloverschotten. Maar net daar blijkt nu net het schoentje te wringen. De Verenigde Naties liegen immers voortdurend over de situatie in Gaza en in het hongersnoodverhaal is dat natuurlijk niet anders. Het was uiteindelijk de lokale Engelstalige moslimkrant "Palestine Today" die het nieuws voor ons brak en onlangs uitpakte met een serie foto's waarop overvolle Palestijnse markten in Gaza te zien zijn. Beelden zeggen nog altijd meer dan 1,000 woorden.
Deze vijf foto's schetsen mooi de échte situatie in de Gazastrook en aangezien het hier om een Palestijnse bron gaat, zullen toch ook de meest uitgesproken Palestijnenknuffelaars en de grootste Israëlhaters hun ongelijk moeten toegeven. Jullie kunnen trouwens nog tientallen extra foto's uit Gaza op de website van "Palestine Today" terugvinden.
Onderdelen van deze tekst verschenen ook elders op het Internet.
Meer over het antisemitisme in Vlaanderen op www.joodsactueel.be.
Onderstaande brief werd door een bezorgde Vlaming naar Wim Lankamp gestuurd en ook afgedrukt in het jongste nummer van "Joods Actueel". Eén enkele brief met feiten zegt genoeg.
Geachte heer Lankamp,
Naar aanleiding van uw actie “Koop geen Israëlische Apartheid” waarin u oproept tot een boycot van Israëlische producten dit:
Allereerst verzoek ik u zo snel mogelijk uw website offline te halen. Deze draait op een besturingssysteem dat grotendeels in Israël is ontwikkeld. Bovendien worden de chips in de processors van de servers van uw hostingprovider, Provalue, geproduceerd en ontwikkeld in Israëlische fabrieken nabij Netanya.
Hopelijk kent u niemand met multiple sclerose, want het medicijn Copaxone, dat al duizenden mensen wereldwijd heeft geholpen tegen deze verschrikkelijke ziekte, is door het Weizmann Instituut in Israel ontwikkeld en dient dus geboycot te worden. Ook het alternatief Rebif, dient nooit gebruikt te worden daar ook dit een product van hetzelfde instituut is.
Verder hoop ik dat u niemand kent met beenmergkanker, immers het medicijn, Velcade, dat deze kankervorm effectief bestrijdt en inmiddels 100den mensen in de hele wereld weer hoop en toekomst geeft, is ontwikkeld in het Technion te Haifa, Israël, en dient daarom dus geboycot te worden.
Hopelijk slaat bij u of uw dierbaren nooit Alzheimer of dementie toe. Het enige effectieve medicijn tegen Alzheimer, Exelon, is ontwikkeld door wetenschappers van de Hebreeuwse Universiteit. Daarom dient dit medicijn geboycot te worden.
U bent er waarschijnlijk voorstander van dat miljoenen Afrikanen blind blijven of worden. De blindheid wordt verspreid door malaria muggen en zwarte vliegen. Het biologische middel dat de muggen en vliegen bestrijdt die deze verschrikkelijke ziekte veroorzaakt, is ontwikkeld door een wetenschapper aan de Ben Gurion Universiteit te Israël.
Aangezien u voor de boycot van Israëlische producten bent, bent u ook voorstander voor de boycot van al deze producten die miljoenen mensen aan een menswaardiger bestaan hielpen. Hopelijk slaapt u vannacht goed, in de wetenschap dat, mocht uw droom uitkomen, al deze mensen achter het net vissen.
Slaap lekker en sjalom.
(Naam van de briefschrijver is bekend bij de redactie)
In 1939 kozen de Nazi's deze foto als cover voor hun scholierenmagazine "Hilf Mit!" als ode aan de puurheid van het Germaanse ras. We zien een gelukkig "Arisch" gezin kerstmis vieren en door een raam naar de winter buiten kijken. In 2009 plaatste "Joods Actueel" een soortgelijke foto op de cover van het decembernummer. We zien een gelukkig joods gezin chanoeka vieren en naar de winter buiten kijken. Waarschijnlijk zonder het zelf te weten, incarneert deze cover dus de ultieme triomf van het joodse volk over de gruweldaden van het Nazisme. 70 jaar later zijn de Nazi's niet meer en wordt hun nalatenschap overal uitgespuwd, maar het joodse volk viert nog steeds chanoeka zoals het al duizenden jaren lang doet, en daar heeft een Holocaust, hoe gruwelijk ook, niets aan kunnen veranderen. Gelukkig maar. Ik vond de bovenstaande cover in december 2009 trouwens per toeval in het - zéér pakkende - NS-museum in Keulen.
De inzittenden van deze Audi waagden het klaarblijkelijk om 's avonds in een ondergrondse parkeergarage in het centrum van Antwerpen een exemplaar van "Joods Actueel" open en bloot op het dashboard te laten liggen. De barst in de voorruit toont het ogenschijnlijke trieste gevolg van zulk een fout... Of hebben we weer lange tenen in jullie ogen door dit blatante antisemitisme in ons eigen land aan te kaarten? ... Zucht...
De internationale gemeenschap blijft anders ook maar volhouden dat het Israëlische optreden in en rond de Gazastrook de voedselbevoorrading van de Palestijnse gebieden in het gedrang gebracht heeft en dat de brave Palestijnen in Gaza honger lijden door toedoen van satanbuur Israël, de enige echte schurkenstaat in het Midden-Oosten. De VN zwijgen wel graag over waarom haar "scholen" als wapenopslagplaatsen gebruikt worden, waarom haar ambulances maar al te vaak als transportmiddelen voor terroristen van Hamas dienen, waarom haar beelden geregeld met Photoshop bewerkt worden om de duivel Israël er nog slechter te doen uitkomen en waarom haar hulpgoederen steevast aangewend worden om Katoesja-raketten te fabriceren om Zuid-Israël te bestoken.
De internationale gemeenschap wordt er ook niet graag aan herinnerd dat het net de Egyptische grensblokkade aan de Sinaï is die de handel tussen de Gazastrook en de buitenwereld bemoeilijkt of dat de talrijke ziekenhuizen van Ashkelon en Sderot vol liggen met gewonde joodse kinderen. Dit gezegd zijnde, laat ons hier wel duidelijk zijn. Niemand verdient het natuurlijk om honger te moeten lijden in deze tijd van ongeziene welvaart en massale voedseloverschotten. Maar net daar blijkt nu net het schoentje te wringen. De Verenigde Naties liegen immers voortdurend over de situatie in Gaza en in het hongersnoodverhaal is dat natuurlijk niet anders. Het was uiteindelijk de lokale Engelstalige moslimkrant "Palestine Today" die het nieuws voor ons brak en onlangs uitpakte met een serie foto's waarop overvolle Palestijnse markten in Gaza te zien zijn. Beelden zeggen nog altijd meer dan 1,000 woorden.
Deze vijf foto's schetsen mooi de échte situatie in de Gazastrook en aangezien het hier om een Palestijnse bron gaat, zullen toch ook de meest uitgesproken Palestijnenknuffelaars en de grootste Israëlhaters hun ongelijk moeten toegeven. Jullie kunnen trouwens nog tientallen extra foto's uit Gaza op de website van "Palestine Today" terugvinden.
Onderdelen van deze tekst verschenen ook elders op het Internet.
Meer over het antisemitisme in Vlaanderen op www.joodsactueel.be.
Groen gevaar, rode verstaatsing en een witte Kerstmis
34 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
Er is inderdaad al veel over geschreven, maar een echte fundamentele kritiek op het beleid van de overheid in de recente Kerstperiode en de laatste weken bleef uit. Tot grote ergernis van mij. Eerst was er het klimaataspect. Niet enkel geven wetenschappers eindelijk toe dat ze hun data vervalsten om de nare waarheid voor hun tonnen subsidies te camoufleren. Het klimaat warmt volgens hun eigen metingen immers al tien jaar lang niet meer op! Als kers op de taart voor de klimaatsceptici die in Kopenhagen eindelijk een zeker forum wisten te verwerven begon het op de slotdag van de VN-klimaatconferentie in gans Europa ongezien hard te sneeuwen. Zelfs België waar we het in die periode al decennialang zonder sneeuw hebben moeten stellen, baadde met Kerstmis onder een prachtwit sneeuwtapijt. Net alsof de Schepper ons zelf wilde uitleggen dat er met het klimaat niets aan de hand is en we de alarmistische nonsens zeker niet moeten geloven. Maar los daarvan, toonde de sneeuw ons ook weer het ware gelaat van onze overheid die weerom niet in staat bleek om de continuïteit van haar dienstverlening naar de burgers toe te verzekeren.
In Brussel waren het veelal de bedrijven in kantorenzones zelf die de straten sneeuw- en ijsvrij gemaakt hebben. In de Europese Wijk waren het dan weer de veiligheidsagenten van de EU-instellingen die de straten bestrooid hebben. En echt niet omdat dit tot hun takenpakket behoorde, maar gewoon omdat de stad Brussel haar basistaken alweer niet wou of kon uitvoeren. Net zoals de EU-instellingen tegenwoordig ook buiten hun gebouwen eigen personeel inzetten om de veiligheid van hun werknemers te garanderen nadat in oktober bleek dat zelfs EU-Parlementsleden vogels voor de kat zijn als het op straatcriminaliteit aankomt, gebeurde de laatste weken hetzelfde met de strooi- en sneeuwruimtaken. Van de miljarden euro’s die de stad en het gewest Brussel jaarlijks krijgen voor het vervullen van hun taak als Europese hoofdstad geen spoor. Waarschijnlijk worden die fondsen gebruikt om de OCMW-kas en andere geldverslindende “publieke” diensten te financieren. In een stad met 50% vreemdelingen en 50% werkloosheid lijkt dat misschien normaal, maar als daardoor de basisdiensten (veiligheid en mobiliteit) niet langer verzekerd worden, moeten we hier dringend vraagtekens bij beginnen plaatsen.
Het probleem beperkt zich niet tot Brussel alleen, hoewel de situatie daar waarschijnlijk wel het meest schrijnende is, ook andere gemeenten blinken uit in wanbeleid. Het was de burgemeester van Gistel die vorig weekend in het VRT-journaal rustig mocht komen zeggen dat hij enkel nog de hoofdwegen zou laten strooien en dat de burgers af moesten stappen van de idee dat het “de taak van de gemeente was om in alle woonwijken te strooien”. Tot zover dus de kijk van de politici op het beheer van de mobiliteit in hun stad of gemeente. Niemand sprak er de Gistelse burgervaarder op aan. Ik weet niet hoeveel files en ongevallen dit wanbeleid in Gistel met zich meegebracht heeft en hoeveel burgers hun schade hebben durven verhalen bij het stadsbestuur dat nochtans bij wet verplicht is om de continuïteit van haar dienstverlening te garanderen, maar ik vermoed dat de slaafse inwoners die de arrogante prietpraat van hun burgemeester zonder verzet aanvaard hebben achteraf even slaafs zelf de rekening betaald hebben. De verstaatsing heeft de verwachtingen van mensen verstoord. De staat moet in de eerste plaats voor veiligheid en infrastructuur instaan. Nu worden de middelen weggeroofd bij de productieven om luiaards en oude-van-dagen te subsidiëren in hun niets doen terwijl de wegen onberijdbaar zijn en blijven.
Moest de overheid het beheer van de infrastructuur aan privé-spelers overlaten of de burgers verplichten zelf zorg te dragen voor hun wegen, dan zou ik dat normaal vinden, maar dan moeten de belastingen wel omlaag. Nu bleek weerom dat geld dat geïnd wordt om de mobiliteit te garanderen niet gebruikt wordt om die taak te vervullen maar om andere verspilzuchtige programma’s te financieren die niets van doen hebben met mobiliteit. Mensen die hun stoep niet sneeuwvrij maakten, werden beboet, maar aan overheden die hun werk niet deden werd helemaal niet geraakt. We zijn opnieuw onderdanen geworden. Ik heb me verder ook gestoord aan de lamzakmentaliteit van de Vlamingen. In Londen waren alle bedden bezet omdat werkende mensen daar massaal in hotels overnachtten om op tijd op hun werk te zijn. In Vlaanderen moest UNIZO letterlijk een smeekbede houden om het absenteïsme in te dijken. Geen wonder dat Vlaanderen economisch aan het vergaan is terwijl andere landen in Europa en daarbuiten resoluut voor groei kiezen, en dit niet zozeer in het beleid maar wel in de mentaliteit van de gewone mensen. Vlaanderen is een regio van klagers geworden en het krijgt dan ook stilaan wat het verdient. Het is eigenlijk gewoon wonderbaarlijk dat er überhaupt nog fabrieken en multinationals in Vlaanderen overblijven.
Het gebrek aan kritiek op de overheid stond in schril contrast met de situatie in andere EU-landen zoals het Verenigd Koninkrijk. Ook daar faalde de overheid in haar kerntaken, maar daar hoorde je wel zéér kritische geluiden in de pers. Ik was in Londen uitgenodigd voor de “Happy Capitalist Christmas Reception” van de “Libertarian Alliance” met de voorstelling van de nieuwe IEA-directeur Mark Littlewood, en las er vlak voor Kerstmis dit vlijmscherpe editoriaal in de “Evening Standard”: “In the circumstances, it is remarkable how well most Londoners respond, with many keeping an eye out for elderly neighbours. Most people go to work, some even by staying in hotels. We, the overburdened tax-payers, keep calm, and carry on, which is more than can be said for those whose job it is to ensure that roads, tracks, runways and pavements are safe.” En dan heb ik het nog niet eens gehad over de overheidsgestuurde diensten die niets met haar kerntaken te maken hebben, maar het ook één voor één begaven. De luchthaven van Zaventem moest zonder meer dicht en de Eurostar reed gewoon niet meer, naar verluidt door “too fluffy snow” (sic!). Als je in Zwitserland of Colorado zou vertellen dat treinen en luchthavens niet meer functioneren door een beetje sneeuw, je wordt meteen voor gek verklaard. In België, waar we elk jaar met zijn allen lekker gezellig 55% van ons loon aan de staat afstaan, is dat de normaalste zaak van de wereld.
Tenslotte wil ik dit nog even in een ander perspectief plaatsen. Zelfs voordat “Government Rail” weerom bewees dat overheden niet in staat zijn om een trein- of welke andere onderneming ook te runnen, had ik vluchten met VLM/CityJet in plaats van de Eurostar geboekt. Ik vertrok naar Londen op 22 december. De luchthaven van Zaventem was dicht en de Eurostar reed niet. Duizenden passagiers waren in Londen gestrand. Mijn vlucht zat stampvol en vertrok probleemloos op tijd. Die dag had VLM zelfs vier extra vluchten ingelegd tussen Antwerpen en Londen City, niet voor de mooie ogen van de passagiers maar omdat er toen vraag naar was en VLM daar aardig wat extra geld uit kon puren. Iedereen tevreden dus. Mensen konden hun reis toch volmaken en de maatschappij kon haar inkomsten verhogen. Het verschil met de falende overheden kon niet duidelijker zijn. Maar ook hier komt het groene gevaar om het hoekje piepen. Hadden de groenen hun slag thuis gehaald, dan waren alle vluchten van minder dan één uur bij wet verboden geweest. In dat geval had ik op 24 december uit Londen geen terugvlucht naar België kunnen nemen en was ik - door het defect van de Eurostar - voor Kerstmis niet meer thuis bij mijn familie kunnen geraken. Het zegt veel over de dogmatische fundamenteel onmenselijke instelling van de eco-fascisten dat ze liever hebben dat mensen ver van hun familie in het buitenland vast zitten met de feestdagen dan dat ze een vlucht nemen en zo een miniem stukje van een boompje zouden kunnen kapot maken.
Dit commentaarstuk van mij verscheen ook elders op het Internet.
Meer over die nieuwjaarsreceptie op www.libertarian.co.uk.
In Brussel waren het veelal de bedrijven in kantorenzones zelf die de straten sneeuw- en ijsvrij gemaakt hebben. In de Europese Wijk waren het dan weer de veiligheidsagenten van de EU-instellingen die de straten bestrooid hebben. En echt niet omdat dit tot hun takenpakket behoorde, maar gewoon omdat de stad Brussel haar basistaken alweer niet wou of kon uitvoeren. Net zoals de EU-instellingen tegenwoordig ook buiten hun gebouwen eigen personeel inzetten om de veiligheid van hun werknemers te garanderen nadat in oktober bleek dat zelfs EU-Parlementsleden vogels voor de kat zijn als het op straatcriminaliteit aankomt, gebeurde de laatste weken hetzelfde met de strooi- en sneeuwruimtaken. Van de miljarden euro’s die de stad en het gewest Brussel jaarlijks krijgen voor het vervullen van hun taak als Europese hoofdstad geen spoor. Waarschijnlijk worden die fondsen gebruikt om de OCMW-kas en andere geldverslindende “publieke” diensten te financieren. In een stad met 50% vreemdelingen en 50% werkloosheid lijkt dat misschien normaal, maar als daardoor de basisdiensten (veiligheid en mobiliteit) niet langer verzekerd worden, moeten we hier dringend vraagtekens bij beginnen plaatsen.
Het probleem beperkt zich niet tot Brussel alleen, hoewel de situatie daar waarschijnlijk wel het meest schrijnende is, ook andere gemeenten blinken uit in wanbeleid. Het was de burgemeester van Gistel die vorig weekend in het VRT-journaal rustig mocht komen zeggen dat hij enkel nog de hoofdwegen zou laten strooien en dat de burgers af moesten stappen van de idee dat het “de taak van de gemeente was om in alle woonwijken te strooien”. Tot zover dus de kijk van de politici op het beheer van de mobiliteit in hun stad of gemeente. Niemand sprak er de Gistelse burgervaarder op aan. Ik weet niet hoeveel files en ongevallen dit wanbeleid in Gistel met zich meegebracht heeft en hoeveel burgers hun schade hebben durven verhalen bij het stadsbestuur dat nochtans bij wet verplicht is om de continuïteit van haar dienstverlening te garanderen, maar ik vermoed dat de slaafse inwoners die de arrogante prietpraat van hun burgemeester zonder verzet aanvaard hebben achteraf even slaafs zelf de rekening betaald hebben. De verstaatsing heeft de verwachtingen van mensen verstoord. De staat moet in de eerste plaats voor veiligheid en infrastructuur instaan. Nu worden de middelen weggeroofd bij de productieven om luiaards en oude-van-dagen te subsidiëren in hun niets doen terwijl de wegen onberijdbaar zijn en blijven.
Moest de overheid het beheer van de infrastructuur aan privé-spelers overlaten of de burgers verplichten zelf zorg te dragen voor hun wegen, dan zou ik dat normaal vinden, maar dan moeten de belastingen wel omlaag. Nu bleek weerom dat geld dat geïnd wordt om de mobiliteit te garanderen niet gebruikt wordt om die taak te vervullen maar om andere verspilzuchtige programma’s te financieren die niets van doen hebben met mobiliteit. Mensen die hun stoep niet sneeuwvrij maakten, werden beboet, maar aan overheden die hun werk niet deden werd helemaal niet geraakt. We zijn opnieuw onderdanen geworden. Ik heb me verder ook gestoord aan de lamzakmentaliteit van de Vlamingen. In Londen waren alle bedden bezet omdat werkende mensen daar massaal in hotels overnachtten om op tijd op hun werk te zijn. In Vlaanderen moest UNIZO letterlijk een smeekbede houden om het absenteïsme in te dijken. Geen wonder dat Vlaanderen economisch aan het vergaan is terwijl andere landen in Europa en daarbuiten resoluut voor groei kiezen, en dit niet zozeer in het beleid maar wel in de mentaliteit van de gewone mensen. Vlaanderen is een regio van klagers geworden en het krijgt dan ook stilaan wat het verdient. Het is eigenlijk gewoon wonderbaarlijk dat er überhaupt nog fabrieken en multinationals in Vlaanderen overblijven.
Het gebrek aan kritiek op de overheid stond in schril contrast met de situatie in andere EU-landen zoals het Verenigd Koninkrijk. Ook daar faalde de overheid in haar kerntaken, maar daar hoorde je wel zéér kritische geluiden in de pers. Ik was in Londen uitgenodigd voor de “Happy Capitalist Christmas Reception” van de “Libertarian Alliance” met de voorstelling van de nieuwe IEA-directeur Mark Littlewood, en las er vlak voor Kerstmis dit vlijmscherpe editoriaal in de “Evening Standard”: “In the circumstances, it is remarkable how well most Londoners respond, with many keeping an eye out for elderly neighbours. Most people go to work, some even by staying in hotels. We, the overburdened tax-payers, keep calm, and carry on, which is more than can be said for those whose job it is to ensure that roads, tracks, runways and pavements are safe.” En dan heb ik het nog niet eens gehad over de overheidsgestuurde diensten die niets met haar kerntaken te maken hebben, maar het ook één voor één begaven. De luchthaven van Zaventem moest zonder meer dicht en de Eurostar reed gewoon niet meer, naar verluidt door “too fluffy snow” (sic!). Als je in Zwitserland of Colorado zou vertellen dat treinen en luchthavens niet meer functioneren door een beetje sneeuw, je wordt meteen voor gek verklaard. In België, waar we elk jaar met zijn allen lekker gezellig 55% van ons loon aan de staat afstaan, is dat de normaalste zaak van de wereld.
Tenslotte wil ik dit nog even in een ander perspectief plaatsen. Zelfs voordat “Government Rail” weerom bewees dat overheden niet in staat zijn om een trein- of welke andere onderneming ook te runnen, had ik vluchten met VLM/CityJet in plaats van de Eurostar geboekt. Ik vertrok naar Londen op 22 december. De luchthaven van Zaventem was dicht en de Eurostar reed niet. Duizenden passagiers waren in Londen gestrand. Mijn vlucht zat stampvol en vertrok probleemloos op tijd. Die dag had VLM zelfs vier extra vluchten ingelegd tussen Antwerpen en Londen City, niet voor de mooie ogen van de passagiers maar omdat er toen vraag naar was en VLM daar aardig wat extra geld uit kon puren. Iedereen tevreden dus. Mensen konden hun reis toch volmaken en de maatschappij kon haar inkomsten verhogen. Het verschil met de falende overheden kon niet duidelijker zijn. Maar ook hier komt het groene gevaar om het hoekje piepen. Hadden de groenen hun slag thuis gehaald, dan waren alle vluchten van minder dan één uur bij wet verboden geweest. In dat geval had ik op 24 december uit Londen geen terugvlucht naar België kunnen nemen en was ik - door het defect van de Eurostar - voor Kerstmis niet meer thuis bij mijn familie kunnen geraken. Het zegt veel over de dogmatische fundamenteel onmenselijke instelling van de eco-fascisten dat ze liever hebben dat mensen ver van hun familie in het buitenland vast zitten met de feestdagen dan dat ze een vlucht nemen en zo een miniem stukje van een boompje zouden kunnen kapot maken.
Dit commentaarstuk van mij verscheen ook elders op het Internet.
Meer over die nieuwjaarsreceptie op www.libertarian.co.uk.
"Het Verdrag van Lissabon is een schitterend verdrag." Met deze provocerende uitspraak wist Jens-Peter Bonde vanaf het begin de aandacht van de vele aanwezigen te winnen. "Een schitterend verdrag voor de overbetaalde mensen in de hoge gebouwen die jullie hier in deze omgeving zien, maar een slecht verdrag voor de overbelaste mensen in de straten." De toon was gezet voor de allereerste "Libertarians in Brussels"-gespreksavond van de "Mises Youth Club" in het Brusselse café "Le Faubourg" -- dat zich trouwens letterlijk in de schaduw van het Berlaymontgebouw bevindt. Een 35-tal geïnteresseerden, waaronder ook een groot aantal nieuwe gezichten, maakten hier op woensdagavond 16 december jl. hun opwachting. Het idee om in Brussel eens een sociaal convivium voor libertariërs en andere vrijheidslievenden te organiseren, kwam wel van Pieter Cleppe, maar uiteindelijk was het toch de "Mises Youth Club" die het uitwerkte en mogelijk maakte. Vanaf nu zullen we ook trachten om elke maand zo'n "Libertarians in Brussels"-avond te organiseren.
Jens-Peter Bonde is zeker geen onbekende voor uw dienaar. Ik heb het genoegen gehad om in 2009 gedurende zes maanden met hem samen te werken op de hoofdzetel van "Libertas" in Brussel, en heb voor deze oude veteraan uit de Europese politiek alleen maar respect. Bonde was dertig jaar lang lid van het Europees Parlement en wist zeker en vast zijn stempel op die instelling te drukken. De gespreksavond vorige maand was het laatste publieke optreden van Bonde, die vorig jaar op pensioen gegaan is en met de Kerstdagen definitief naar zijn thuisland Denemarken teruggekeerd is. In het EU-Parlement stond Bonde bekend als "Mister Transparency" omwille van zijn inzet voor transparantie, verantwoordelijkheidszin en democratie binnen de EU-instellingen. Zijn vrouw, Lisbeth Kirk, deelt de kritiek van haar man, en lag zelf op haar beurt aan de basis van de oprichting van de "EU Observer": het enige private en onafhankelijke nieuwsportaal over de Europese Unie dat ook een forum geeft aan minder regimevriendelijke stemmen en steevast kritisch blijft tegenover achterkamerbeslissingen en corruptie.
Bonde was ook een Euroscepticus van het eerste uur. Hij militeerde als jongeman bij de Deense Communistische Partij, richtte het anti-establishmentmagazine "Notat" op en stond mee aan de wieg van de "Deense Volksbeweging tegen de EU" in de jaren '70. Over de jaren heen evolueerde Bonde op politiek vlak meer en meer naar het centrum, en tussen 1994 en 2009 stond hij vijftien jaar lang aan het hoofd van drie verschillende ultra-rechtse fracties waaronder de "Independence/Democracy Group" rond UKIP. Bonde richtte na het Verraad van Maastricht een eigen partij op in Denemarken, de "Juni Beweging", en deed dat later nog eens dunnetjes over op EU-niveau met de "EU Democrats". Binnen de instellingen richtte hij met Hans-Peter Martin het "Platform for Transparency" en met Daniel Hannan de "SOS Democracy"-werkgroep op. Bonde maakte eveneens deel uit van de Europese Conventie en was daarin de woordvoerder van het kamp dat zich tegen de consensus rond de Europese Grondwet verzette.
Jens-Peter Bonde is zelf zeker geen libertariër maar wel iemand met gezond verstand in verscheidene maatschappelijke domeinen. Zijn zoon studeerde in de VS en werd daar een grote fan van Ron Paul. Geen wonder dus dat het libertarisme bij Bonde best wel een bekende filosofie was. Bonde vertelde ons over zijn wedervaren in het EU-Parlement en over hoe zijn eigen opvattingen met de jaren veranderd zijn. Hij gaf ons duiding bij de meest stupide EU-reguleringen, drukte zijn angst uit over de toenemende "Big Brother"-mentaliteit van de EU, spreidde zijn onvrede over het alsmaar groter wordende democratische deficit ten toon, en stelde duidelijk dat fiscale harmonisatie het einde van de Europese welvaart zou betekenen. Bonde zei dat hij nu meer Eurosceptisch is dan ooit tevoren, en trok democratie zelfs als ideaalbeeld in twijfel. Op EU-niveau zou democratie volgens hem veel positief kunnen veranderen, maar of het systeem echt overal en altijd optimaal is, liet hij in het midden. Hij trok ook van leer tegen de verbureaucratisering van de instelling en de verkinderlijking van het maatschappelijke debat, zowel op EU- als op nationaal niveau.
Jens-Peter Bonde werd een grote fan van José Manuel Barroso toen die in 2005 als eerste Commissievoorzitter ooit de agenda's van de geheime EU-werkgroepen publiek maakte. Jammer genoeg kwam er van zijn andere beloften maar weinig in huis. Bonde schreef ook al meer dan 60 boeken over Europese zaken en kondigde vorige maand op onze gespreksavond aan dat hij sinds kort met fictie begonnen is. In 2005 was hij de grondlegger van de "Foundation for EU Democracy", een denktank die onder leiding van zijn Ierse vriend en medestrijder Anthony Coughlan werkt aan openheid, transparantie en democratie binnen de instellingen. Tenslotte lanceerde Bonde enkele jaren geleden ook het "euABC": een onafhankelijk webportaal dat alle informatie over de EU bundelt in een handige verklarende begrippen- en woordenlijst. De avond was zeker en vast geslaagd, en Bonde waagde zich ook aan een voorspelling. Zo zou het nieuwe EU-Parlement haar legitimiteit enkel maar kunnen openbaren door minstens één voorgedragen EU-Commissaris te wraken. Met de "hearings" op de agenda deze week, ben ik alvast benieuwd of Bonde het ook hier bij het rechte eind heeft.
Dit activiteitenverslag verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze kleurrijke politicus op www.bonde.com.
Jens-Peter Bonde is zeker geen onbekende voor uw dienaar. Ik heb het genoegen gehad om in 2009 gedurende zes maanden met hem samen te werken op de hoofdzetel van "Libertas" in Brussel, en heb voor deze oude veteraan uit de Europese politiek alleen maar respect. Bonde was dertig jaar lang lid van het Europees Parlement en wist zeker en vast zijn stempel op die instelling te drukken. De gespreksavond vorige maand was het laatste publieke optreden van Bonde, die vorig jaar op pensioen gegaan is en met de Kerstdagen definitief naar zijn thuisland Denemarken teruggekeerd is. In het EU-Parlement stond Bonde bekend als "Mister Transparency" omwille van zijn inzet voor transparantie, verantwoordelijkheidszin en democratie binnen de EU-instellingen. Zijn vrouw, Lisbeth Kirk, deelt de kritiek van haar man, en lag zelf op haar beurt aan de basis van de oprichting van de "EU Observer": het enige private en onafhankelijke nieuwsportaal over de Europese Unie dat ook een forum geeft aan minder regimevriendelijke stemmen en steevast kritisch blijft tegenover achterkamerbeslissingen en corruptie.
Bonde was ook een Euroscepticus van het eerste uur. Hij militeerde als jongeman bij de Deense Communistische Partij, richtte het anti-establishmentmagazine "Notat" op en stond mee aan de wieg van de "Deense Volksbeweging tegen de EU" in de jaren '70. Over de jaren heen evolueerde Bonde op politiek vlak meer en meer naar het centrum, en tussen 1994 en 2009 stond hij vijftien jaar lang aan het hoofd van drie verschillende ultra-rechtse fracties waaronder de "Independence/Democracy Group" rond UKIP. Bonde richtte na het Verraad van Maastricht een eigen partij op in Denemarken, de "Juni Beweging", en deed dat later nog eens dunnetjes over op EU-niveau met de "EU Democrats". Binnen de instellingen richtte hij met Hans-Peter Martin het "Platform for Transparency" en met Daniel Hannan de "SOS Democracy"-werkgroep op. Bonde maakte eveneens deel uit van de Europese Conventie en was daarin de woordvoerder van het kamp dat zich tegen de consensus rond de Europese Grondwet verzette.
Jens-Peter Bonde is zelf zeker geen libertariër maar wel iemand met gezond verstand in verscheidene maatschappelijke domeinen. Zijn zoon studeerde in de VS en werd daar een grote fan van Ron Paul. Geen wonder dus dat het libertarisme bij Bonde best wel een bekende filosofie was. Bonde vertelde ons over zijn wedervaren in het EU-Parlement en over hoe zijn eigen opvattingen met de jaren veranderd zijn. Hij gaf ons duiding bij de meest stupide EU-reguleringen, drukte zijn angst uit over de toenemende "Big Brother"-mentaliteit van de EU, spreidde zijn onvrede over het alsmaar groter wordende democratische deficit ten toon, en stelde duidelijk dat fiscale harmonisatie het einde van de Europese welvaart zou betekenen. Bonde zei dat hij nu meer Eurosceptisch is dan ooit tevoren, en trok democratie zelfs als ideaalbeeld in twijfel. Op EU-niveau zou democratie volgens hem veel positief kunnen veranderen, maar of het systeem echt overal en altijd optimaal is, liet hij in het midden. Hij trok ook van leer tegen de verbureaucratisering van de instelling en de verkinderlijking van het maatschappelijke debat, zowel op EU- als op nationaal niveau.
Jens-Peter Bonde werd een grote fan van José Manuel Barroso toen die in 2005 als eerste Commissievoorzitter ooit de agenda's van de geheime EU-werkgroepen publiek maakte. Jammer genoeg kwam er van zijn andere beloften maar weinig in huis. Bonde schreef ook al meer dan 60 boeken over Europese zaken en kondigde vorige maand op onze gespreksavond aan dat hij sinds kort met fictie begonnen is. In 2005 was hij de grondlegger van de "Foundation for EU Democracy", een denktank die onder leiding van zijn Ierse vriend en medestrijder Anthony Coughlan werkt aan openheid, transparantie en democratie binnen de instellingen. Tenslotte lanceerde Bonde enkele jaren geleden ook het "euABC": een onafhankelijk webportaal dat alle informatie over de EU bundelt in een handige verklarende begrippen- en woordenlijst. De avond was zeker en vast geslaagd, en Bonde waagde zich ook aan een voorspelling. Zo zou het nieuwe EU-Parlement haar legitimiteit enkel maar kunnen openbaren door minstens één voorgedragen EU-Commissaris te wraken. Met de "hearings" op de agenda deze week, ben ik alvast benieuwd of Bonde het ook hier bij het rechte eind heeft.
Dit activiteitenverslag verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze kleurrijke politicus op www.bonde.com.
Deze weblog bestaat al sinds oktober 2005 en bevat momenteel op de kop een 780 artikels in drie verschillende talen en over een wel zéér brede waaier aan genres en onderwerpen. In de beginjaren stond de tweestrijd tussen links en rechts centraal, en domineerden actuele binnenlandse thema's op deze weblog. Later kwamen de ideologische presentatie-essays en boekbesprekingen. Tegenwoordig zwaaien dan weer evenementenverslagen en commentaren over de brede internationale actualiteit de plak op deze blog, hoewel ook andere thema's nog steeds veelvuldig aan bod blijven komen. In begin 2009 linkten 172 weblogs wereldwijd naar Libertarian.be op hun blogroll. Vorige week hebben we de kaap van 250 blogroll-links weten ronden. Libertarian.be maakt tegenwoordig deel uit van de blogs "In Flanders Fields" (sinds 2006), "De Vrijspreker" en "Meer Vrijheid" (sinds 2007) en "Het Vrije Volk" (sinds 2008). De engagementen van deze blog bij de online-projecten "8-Mei" en "VRT Watch" werden stopgezet, en een samenwerkingsaanbod met de conservatieve Engelstalige blog "The Brussels Journal" werd voorlopig afgeslagen, maar dit zal zeker opnieuw geëvolueerd worden. Ik blijf immers een grote fan van die weblog.
Ook het lijstje niet-internetgeboden media waarin teksten uit deze blog geciteerd of overgenomen zijn, blijft aandikken. Naast natuurlijk alle minder bekende (leden)blaadjes allerhande is deze weblog in "De Standaard" en "National Review" (2007), in "Knack", "Joods Actueel", "Doorbraak" en "The Wall Street Journal" (2008), en in "New Europe", "The Washington Times", "Chronicles Magazine" en "Young American Revolution" (2009) aan bod gekomen. In 2009 kreeg deze blog ook de opdracht om een EU-kritiekartikel te schrijven voor de Amerikaanse magazines "Human Events" en "The American Conservative", en mocht ik als gastspreker op een juristensymposium aan de Universiteit Hasselt een uiteenzetting komen geven over het libertarisme en het recht. In 2009 verschenen er in totaal 202 artikels op Libertarian.be, wat een nieuw record is, en ook het aantal inzendingen van derden heeft in 2009 een ongezien hoge vlucht genomen, net als het gemiddelde aantal reacties per artikel dat nu op 11 stuks staat. Iets om echt wel op trots te zijn eigenlijk. Maar uiteindelijk ben ik nog het meest tevreden met de bezoekersaantallen van mijn blog. In 2009 kreeg Libertarian.be in totaal 91,614 unieke bezoekers over de vloer die samen goed waren voor 155,746 pageviews. 251 unieke bezoekers per dag vonden hun weg naar mijn blog in 2009 en elke bezoeker las per bezoek gemiddeld 1,7 teksten. Het doel voor 2010 is op naar 100,000 'visits' en 180,000 'views'. Libertarian.be heeft als blog duidelijk een eigen plek in het debat veroverd en bevindt zich zeker op een historisch hoogtepunt.
Ik wil bij deze al mijn trouwe en minder trouwe scribenten, lezers en reageerders van harte bedanken voor hun toewijding en steun.
Meer statistieken over mijn blog op www.sitemeter.com.
Ook het lijstje niet-internetgeboden media waarin teksten uit deze blog geciteerd of overgenomen zijn, blijft aandikken. Naast natuurlijk alle minder bekende (leden)blaadjes allerhande is deze weblog in "De Standaard" en "National Review" (2007), in "Knack", "Joods Actueel", "Doorbraak" en "The Wall Street Journal" (2008), en in "New Europe", "The Washington Times", "Chronicles Magazine" en "Young American Revolution" (2009) aan bod gekomen. In 2009 kreeg deze blog ook de opdracht om een EU-kritiekartikel te schrijven voor de Amerikaanse magazines "Human Events" en "The American Conservative", en mocht ik als gastspreker op een juristensymposium aan de Universiteit Hasselt een uiteenzetting komen geven over het libertarisme en het recht. In 2009 verschenen er in totaal 202 artikels op Libertarian.be, wat een nieuw record is, en ook het aantal inzendingen van derden heeft in 2009 een ongezien hoge vlucht genomen, net als het gemiddelde aantal reacties per artikel dat nu op 11 stuks staat. Iets om echt wel op trots te zijn eigenlijk. Maar uiteindelijk ben ik nog het meest tevreden met de bezoekersaantallen van mijn blog. In 2009 kreeg Libertarian.be in totaal 91,614 unieke bezoekers over de vloer die samen goed waren voor 155,746 pageviews. 251 unieke bezoekers per dag vonden hun weg naar mijn blog in 2009 en elke bezoeker las per bezoek gemiddeld 1,7 teksten. Het doel voor 2010 is op naar 100,000 'visits' en 180,000 'views'. Libertarian.be heeft als blog duidelijk een eigen plek in het debat veroverd en bevindt zich zeker op een historisch hoogtepunt.
Ik wil bij deze al mijn trouwe en minder trouwe scribenten, lezers en reageerders van harte bedanken voor hun toewijding en steun.
Meer statistieken over mijn blog op www.sitemeter.com.
Ik erger mij al jaren aan de blinde kruistocht van seculier links tegen bepaalde Christelijke tradities van het Westen zoals Kerstmis, Pasen of de simpele vaststelling dat het Christendom en de brede Judeo-Christelijke waarden de Westerse mens gemaakt hebben tot wat hij vandaag de dag is. In de Europese Grondwet mocht geen verwijzing naar God of de religieuze onderbouw van het Europese continent staan, en ook in het Verdrag van Lissabon kon er daar geen sprake van zijn. Nochtans is het gewoon een empirisch-historische vaststelling dat wij in het Westen vandaag enkel vrij en welvarend zijn omdat onze sterke religieuze waarden zich daartoe geleend hebben.
De ontkerstening van West-Europa mag in linkse nihilistische middens dan wel bejubeld worden, toch dwalen zij en verworden zij zo tot de doodgravers van onze beschavingsvorm. Voor het eerst in jaren besliste ik dan ook om mij resoluut tegen de "War on Christmas" te keren en, in tegenstelling tot de grootmufti van Washington, ene Barack Obama, voor een sterk Christelijk geïnspireerde kerstkaart te kiezen. Niet omdat ik mijn leven naar de strikte voorschriften uit de Bijbel wil gaan leven, maar wel als erkenning van de Christelijke onderbouw van onze moderne democratische rechtsstaat. De kritieken van enkele "liberale" kennissen op mijn kerstkaart sprak in dat opzicht boekdelen.
Zij ontkennen bijvoorbeeld deze magistrale uitspraak van de libertarische columnist Charles Murray: "It was the transmutation of the classical liberal intellectual foundation by Christianity that gave modern Europe its impetus and that pushed European accomplishment so far ahead of all other cultures and civilizations around the world." Of de bevindingen van de liberale econoom Gary North. Die maakte zelfs een gedetailleerde economische analyse van de Bijbel in maar liefst tien volumes en kwam tot de conclusie in zijn "Journal of Christian Economics" dat de Bijbel de basis van kapitalisme en overheidsloos samenleven zou uitdragen.
Het is voor liberalen ook schitterend om een sociale orde te kennen die al duizenden jaren vlekkeloos weet te functioneren met amper tien geboden. Het mag dan eigenlijk ook niemand verbazen dat veel échte liberalen en libertariërs godsdienst en de Christelijke leer wel omarmen in hun opvattingen en publicaties. Vele Europese "liberalen" verheerlijken de Franse Revolutie maar zij dwalen. Er was immers niets liberaal aan die revolutie. De almacht van de monarch werd gewoon vervangen door de almacht van de Staat, en daar zien we tot op vandaag in West-Europa nog steeds de desastreuze gevolgen van.
De Staat heeft over de jaren meer en meer de controle over bepaalde maatschappelijke projecten overgenomen van religieuze instanties tot destructie van die projecten. Denk maar aan het onderwijs van Quebec. De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, waar de Staat niet zo ontploft is als bij ons en waar privé-initiatief nog steeds bestaat, tonen ons dat godsdienst en liberalisme wel degelijk hand in hand kunnen gaan. Ron Paul scoorde niet voor niets beduidend beter in Christelijke gebieden dan in seculiere "progressieve" regio's, en in het Verenigd Koninkrijk zien we hetzelfde stramien voor de Tories van David Cameron.
UGent-professor Frank Van Dun sprak enkele jaren geleden op een gespreksavond in Leuven zelfs over de noodzakelijkheid van een religieuze grondslag om tot een ware vrije samenleving te kunnen komen. Volgens hem beperkt het geloof in een God - en dus de gedachte aan of vrees voor diens oordeel post mortem - de macht van de leiders op drastische wijze. Zij weten immers dat ook hun macht ondergeschikt is aan iets hogers. Andere libertariërs, zoals zij die zich onder de vleugels van Benjamin Harnwell verenigd hebben in het "Dignitatis Humanae Institute", verwijzen dan weer naar God om de onaanraakbaarheid van de menselijke waardigheid (intrinsieke vrijheid van handelen) te betonneren.
Volgens mij is een Christelijk réveil voor Europa niet enkel wenselijk, maar ook écht noodzakelijk. Terwijl Europa aan het slapen was en we druk bezig waren met de verheffing van het multi-nihilisme tot officiële staatsgodsdienst, is er zich in het Avondland een rampzalige evolutie voltrokken. Ondertussen werd het van kerk en kruis ontdane Europa op korte tijd immers letterlijk overspoeld door een vijandige godsdienst die zich helemaal niet schaamt over haar eigenheid en zelfs bereid is om haar levensbeschouwing met geweld uit te dragen. Het minarettenreferendum in Zwitserland schudde iedereen misschien wel even wakker, maar het schrijnende gebrek aan actiebereidheid bij onze leiders in de nasleep ervan is eigenlijk toch niet meteen geruststellend te noemen.
Paul Beliën stelde op de "Brussels Journal" zelfs dat de massamigratie een bewuste zet van etatisten en linkse demagogen zou geweest zijn om de liberaal-conservatieve autochtone bevolking die zich té kritisch begon op te stellen te vervangen door een aan uitkeringen verslaafd slavenvolk van onderontwikkelde allochtonen. Gewezen Eurocommissaris Frits Bolkestein wijdde aan de problematiek van islamitische massamigratie ook een gasttribune in "De Volkskrant". Daarin trok hij van leer tegen de omgekeerde integratie die links in West-Europa vooropgesteld heeft waarbij mosliminwijkelingen mogen doen wat ze willen, op kosten van de autochtone belastingbetalers, en waarbij de etnische Europeanen hun kop moeten houden op straffe van politiek-correcte inquisitie.
Ondertussen worden de Christelijke ingezetenen van West-Europa dhimmi's in hun eigen land en kosten de nieuwkomers de autochtonen miljarden euro's per jaar. En dat allemaal omdat wij onze eigen religieuze wortels vergeten hebben, omdat wij laks zijn geworden als het op onze eigen cultuur aankomt en omdat wij naïef blijven geloven dat de islam zich wel vrijwillig aan ons multi-nihilisme zal gaan conformeren. Ik vrees dan ook dat het bijna nacht is voor het Avondland, een zwarte nacht zonder nieuwe ochtend wel te verstaan. Want, om de Duitse atheïstische filosoof Friedrich Nietzsche even te parafraseren, wat kunnen de door moslimmigranten gekraakte kerken anders zijn dan de graftomben van de dode Christengod en de teloorgegane Westerse beschaving?
Dit opinieartikel van mij verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het Christelijk liberalisme op www.wikipedia.org.
De ontkerstening van West-Europa mag in linkse nihilistische middens dan wel bejubeld worden, toch dwalen zij en verworden zij zo tot de doodgravers van onze beschavingsvorm. Voor het eerst in jaren besliste ik dan ook om mij resoluut tegen de "War on Christmas" te keren en, in tegenstelling tot de grootmufti van Washington, ene Barack Obama, voor een sterk Christelijk geïnspireerde kerstkaart te kiezen. Niet omdat ik mijn leven naar de strikte voorschriften uit de Bijbel wil gaan leven, maar wel als erkenning van de Christelijke onderbouw van onze moderne democratische rechtsstaat. De kritieken van enkele "liberale" kennissen op mijn kerstkaart sprak in dat opzicht boekdelen.
Zij ontkennen bijvoorbeeld deze magistrale uitspraak van de libertarische columnist Charles Murray: "It was the transmutation of the classical liberal intellectual foundation by Christianity that gave modern Europe its impetus and that pushed European accomplishment so far ahead of all other cultures and civilizations around the world." Of de bevindingen van de liberale econoom Gary North. Die maakte zelfs een gedetailleerde economische analyse van de Bijbel in maar liefst tien volumes en kwam tot de conclusie in zijn "Journal of Christian Economics" dat de Bijbel de basis van kapitalisme en overheidsloos samenleven zou uitdragen.
Het is voor liberalen ook schitterend om een sociale orde te kennen die al duizenden jaren vlekkeloos weet te functioneren met amper tien geboden. Het mag dan eigenlijk ook niemand verbazen dat veel échte liberalen en libertariërs godsdienst en de Christelijke leer wel omarmen in hun opvattingen en publicaties. Vele Europese "liberalen" verheerlijken de Franse Revolutie maar zij dwalen. Er was immers niets liberaal aan die revolutie. De almacht van de monarch werd gewoon vervangen door de almacht van de Staat, en daar zien we tot op vandaag in West-Europa nog steeds de desastreuze gevolgen van.
De Staat heeft over de jaren meer en meer de controle over bepaalde maatschappelijke projecten overgenomen van religieuze instanties tot destructie van die projecten. Denk maar aan het onderwijs van Quebec. De Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, waar de Staat niet zo ontploft is als bij ons en waar privé-initiatief nog steeds bestaat, tonen ons dat godsdienst en liberalisme wel degelijk hand in hand kunnen gaan. Ron Paul scoorde niet voor niets beduidend beter in Christelijke gebieden dan in seculiere "progressieve" regio's, en in het Verenigd Koninkrijk zien we hetzelfde stramien voor de Tories van David Cameron.
UGent-professor Frank Van Dun sprak enkele jaren geleden op een gespreksavond in Leuven zelfs over de noodzakelijkheid van een religieuze grondslag om tot een ware vrije samenleving te kunnen komen. Volgens hem beperkt het geloof in een God - en dus de gedachte aan of vrees voor diens oordeel post mortem - de macht van de leiders op drastische wijze. Zij weten immers dat ook hun macht ondergeschikt is aan iets hogers. Andere libertariërs, zoals zij die zich onder de vleugels van Benjamin Harnwell verenigd hebben in het "Dignitatis Humanae Institute", verwijzen dan weer naar God om de onaanraakbaarheid van de menselijke waardigheid (intrinsieke vrijheid van handelen) te betonneren.
Volgens mij is een Christelijk réveil voor Europa niet enkel wenselijk, maar ook écht noodzakelijk. Terwijl Europa aan het slapen was en we druk bezig waren met de verheffing van het multi-nihilisme tot officiële staatsgodsdienst, is er zich in het Avondland een rampzalige evolutie voltrokken. Ondertussen werd het van kerk en kruis ontdane Europa op korte tijd immers letterlijk overspoeld door een vijandige godsdienst die zich helemaal niet schaamt over haar eigenheid en zelfs bereid is om haar levensbeschouwing met geweld uit te dragen. Het minarettenreferendum in Zwitserland schudde iedereen misschien wel even wakker, maar het schrijnende gebrek aan actiebereidheid bij onze leiders in de nasleep ervan is eigenlijk toch niet meteen geruststellend te noemen.
Paul Beliën stelde op de "Brussels Journal" zelfs dat de massamigratie een bewuste zet van etatisten en linkse demagogen zou geweest zijn om de liberaal-conservatieve autochtone bevolking die zich té kritisch begon op te stellen te vervangen door een aan uitkeringen verslaafd slavenvolk van onderontwikkelde allochtonen. Gewezen Eurocommissaris Frits Bolkestein wijdde aan de problematiek van islamitische massamigratie ook een gasttribune in "De Volkskrant". Daarin trok hij van leer tegen de omgekeerde integratie die links in West-Europa vooropgesteld heeft waarbij mosliminwijkelingen mogen doen wat ze willen, op kosten van de autochtone belastingbetalers, en waarbij de etnische Europeanen hun kop moeten houden op straffe van politiek-correcte inquisitie.
Ondertussen worden de Christelijke ingezetenen van West-Europa dhimmi's in hun eigen land en kosten de nieuwkomers de autochtonen miljarden euro's per jaar. En dat allemaal omdat wij onze eigen religieuze wortels vergeten hebben, omdat wij laks zijn geworden als het op onze eigen cultuur aankomt en omdat wij naïef blijven geloven dat de islam zich wel vrijwillig aan ons multi-nihilisme zal gaan conformeren. Ik vrees dan ook dat het bijna nacht is voor het Avondland, een zwarte nacht zonder nieuwe ochtend wel te verstaan. Want, om de Duitse atheïstische filosoof Friedrich Nietzsche even te parafraseren, wat kunnen de door moslimmigranten gekraakte kerken anders zijn dan de graftomben van de dode Christengod en de teloorgegane Westerse beschaving?
Dit opinieartikel van mij verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het Christelijk liberalisme op www.wikipedia.org.
The bit of Brussels where I work, the concrete-canyoned EU quarter, stands out for many things, such as its hordes of well-dressed, multi-lingual Eurocrats, and for never-ending protests by people wanting EU money for something or other. Today, these two features were neatly combined as thousands of the Eurocrats staged a demonstration over pay. Much of the press commentary has been a bit harsh, noting that the EU civil servants threatening strike action have some of the safest jobs in Europe, and enjoy more generous pay and conditions than they would in most national civil services. The counter-argument here inside the Brussels bubble is that the pay of EU officials is fixed against a reference basket of eight countries, and it is this mechanism that has produced the recession-defying pay rise of 3.7% for next year that is causing a fuss.
I must admit, I can see both sides. Given that national governments agreed the pay system years ago, it does look legally dodgy to challenge it now. On the other hand, given that civil servants in some countries, like Ireland or Latvia, are having vast chunks cut from their pay packets, it does seem a bit rich for the EU’s finest to award themselves an above-inflation rise, especially as they enjoy all sorts of other perks, ranging from tax-free salaries (they pay special levies to the EU instead), child allowances, household allowances, subsidised places at the European Schools for their children and handsome “expatriation allowances” to offset the costs of living in Brussels, which -- judging by my own observation -- are available even to people who have lived in Brussels for many years.
Most of all, I think the carping about the pay and conditions of EU officials is missing a much bigger point. In my experience, if the life of many Eurocrats looks gold-plated, the lustre is that of a gilded cage. I cannot put a statistical percentage on it, but after years of Brussels dinner parties, I would say that roughly “lots and lots” of EU officials are bored and rather miserable with their jobs. Getting a full-time job at the EU institutions is hard: you have to pass a strange, French-inspired test or “concours” which to date have included a whole series of questions designed to test the ability to cram Euro-facts into your head, such as: what was the “Barnier Proposal”, what is the “Helsinki Action Group”, how many commission presidents there have been or Jean Monnet’s shoe size (ok, I made that one up).
Most people who get into the services are well-educated and rather idealistic about Europe. They then rapidly discover that promotion is often less about merit than about years of service, politics and (irony of ironies in a European institution) your nationality. Some land jobs in policy areas that enjoy support from the national governments, so actually produce legislation. Others find themselves working on a proposed directive that has barely moved an inch in 10 years, and is slowly being talked to death in committee meetings to which only Kafka could do justice. There are also lots of grudges. Younger officials have less generous pay packages than those who joined before staff reforms a few years ago, so resent their older colleagues. Lots of officials from old member countries privately carp and grumble about those from new member countries, who they accuse of being out for themselves and shockingly un-European in their thinking. The easterners think the old-timers snooty and lazy. And everybody sighs and dreams about the supposed heyday of the institutions when Jacques Delors was commission president, and told national governments who was boss.
I would have more time for this argument, were it not for the (rather unlikely) fact that I briefly tasted life inside the European Commission as a “stagiaire” or intern in 1993, ie, the Delors era. I worked in one of the more glamorous bits of the machine, DG1 (now the External Relations bit of the commission), and my boss had an interesting job, on paper. But in reality, my whole unit seemed to spend its life writing reports for the bin, or at best the filing cabinets of other units. Everyone spent a lot of time on the telephone, and the focus of life seemed to be lunch, long weekends, gossip about extra-marital affairs, things like choirs and amateur dramatic societies, and lunch. Also, though nobody seemed to be exactly flat-out busy, a lot of ingenuity went into hiring new staff: one earnest man who had been hanging about for ages on a temporary contract was sucked into complex negotiations with an outside contractor based in another country, which at one point was going to hire him and contract him back to our unit. I don’t think it worked out: the poor man fell into the gulf that divides “temporary agents” in the commission from “fonctionnaires” or permanent officials who have passed the concours. The two tribes are even separated by a visible mark: temps carry a large T on their identity badges, while fonctionnaires have an F on theirs.
Years later, while working in Beijing, I read about the lives of imperial mandarins in Ming or Qing dynasty China, and was struck by a pang of recognition. There it all was: the gilded paranoia, the politicking, the strange entrance exams (would-be officials had to memorise great screeds of Confucius rather than Robert Schuman’s knicker size, but the theory was the same), and the obsession with rank. In China, it was all about whether you had a crane embroidered on your robes, or a jade or coral bead atop your tasselled hat. In Brussels, it is about being an AD 12 or 13 (and then which seniority step you enjoy). It could be worse, of course. The innermost sanctums of the Forbidden City were staffed by eunuchs. Some sacrifices, even the EU balks at.
Dit commentaarstuk verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer teksten van columnist Charlemagne op www.economist.com.
I must admit, I can see both sides. Given that national governments agreed the pay system years ago, it does look legally dodgy to challenge it now. On the other hand, given that civil servants in some countries, like Ireland or Latvia, are having vast chunks cut from their pay packets, it does seem a bit rich for the EU’s finest to award themselves an above-inflation rise, especially as they enjoy all sorts of other perks, ranging from tax-free salaries (they pay special levies to the EU instead), child allowances, household allowances, subsidised places at the European Schools for their children and handsome “expatriation allowances” to offset the costs of living in Brussels, which -- judging by my own observation -- are available even to people who have lived in Brussels for many years.
Most of all, I think the carping about the pay and conditions of EU officials is missing a much bigger point. In my experience, if the life of many Eurocrats looks gold-plated, the lustre is that of a gilded cage. I cannot put a statistical percentage on it, but after years of Brussels dinner parties, I would say that roughly “lots and lots” of EU officials are bored and rather miserable with their jobs. Getting a full-time job at the EU institutions is hard: you have to pass a strange, French-inspired test or “concours” which to date have included a whole series of questions designed to test the ability to cram Euro-facts into your head, such as: what was the “Barnier Proposal”, what is the “Helsinki Action Group”, how many commission presidents there have been or Jean Monnet’s shoe size (ok, I made that one up).
Most people who get into the services are well-educated and rather idealistic about Europe. They then rapidly discover that promotion is often less about merit than about years of service, politics and (irony of ironies in a European institution) your nationality. Some land jobs in policy areas that enjoy support from the national governments, so actually produce legislation. Others find themselves working on a proposed directive that has barely moved an inch in 10 years, and is slowly being talked to death in committee meetings to which only Kafka could do justice. There are also lots of grudges. Younger officials have less generous pay packages than those who joined before staff reforms a few years ago, so resent their older colleagues. Lots of officials from old member countries privately carp and grumble about those from new member countries, who they accuse of being out for themselves and shockingly un-European in their thinking. The easterners think the old-timers snooty and lazy. And everybody sighs and dreams about the supposed heyday of the institutions when Jacques Delors was commission president, and told national governments who was boss.
I would have more time for this argument, were it not for the (rather unlikely) fact that I briefly tasted life inside the European Commission as a “stagiaire” or intern in 1993, ie, the Delors era. I worked in one of the more glamorous bits of the machine, DG1 (now the External Relations bit of the commission), and my boss had an interesting job, on paper. But in reality, my whole unit seemed to spend its life writing reports for the bin, or at best the filing cabinets of other units. Everyone spent a lot of time on the telephone, and the focus of life seemed to be lunch, long weekends, gossip about extra-marital affairs, things like choirs and amateur dramatic societies, and lunch. Also, though nobody seemed to be exactly flat-out busy, a lot of ingenuity went into hiring new staff: one earnest man who had been hanging about for ages on a temporary contract was sucked into complex negotiations with an outside contractor based in another country, which at one point was going to hire him and contract him back to our unit. I don’t think it worked out: the poor man fell into the gulf that divides “temporary agents” in the commission from “fonctionnaires” or permanent officials who have passed the concours. The two tribes are even separated by a visible mark: temps carry a large T on their identity badges, while fonctionnaires have an F on theirs.
Years later, while working in Beijing, I read about the lives of imperial mandarins in Ming or Qing dynasty China, and was struck by a pang of recognition. There it all was: the gilded paranoia, the politicking, the strange entrance exams (would-be officials had to memorise great screeds of Confucius rather than Robert Schuman’s knicker size, but the theory was the same), and the obsession with rank. In China, it was all about whether you had a crane embroidered on your robes, or a jade or coral bead atop your tasselled hat. In Brussels, it is about being an AD 12 or 13 (and then which seniority step you enjoy). It could be worse, of course. The innermost sanctums of the Forbidden City were staffed by eunuchs. Some sacrifices, even the EU balks at.
Dit commentaarstuk verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer teksten van columnist Charlemagne op www.economist.com.
Tijdens het weekend van 24 en 25 oktober jl. vond andermaal de "Liberty Conference" plaats en naar aloude gewoonte was ook uw dienaar daarop present. De statige "National Liberal Club" op de kruising van Whitehall Place en de Horseguards Parade is nog steeds de venue in Londen voor deze jaarlijkse herfstbijeenkomst van de "Libertarian Alliance" en de "Libertarian International". Opnieuw waren meer dan 100 vrijdenkers naar de Britse hoofdstad afgezakt om te netwerken, te socialisen, zich te goed te doen aan de heerlijke spijzen en goddelijke dranken, zich te vergapen aan het kader en zich natuurlijk verder te verdiepen in de diverse aspecten van onze vrijheidsdoctrine. In tegenstelling tot de voorbije edities stonden er dit jaar wel geen internationale kleppers zoals een Hans-Hermann Hoppe, een Aubrey De Gray of een David Friedman op het programma, maar dat was aan de opkomst zeker niet te zien. En ook de algemene kwaliteit van de conferentie lijdde hier allesbehalve onder. De organisatoren, Christian Michel van de LI en Sean Gabb van de LA, hadden weerom kosten noch moeite gespaard om van het conferentieweekend iets moois te maken, en dat was ook duidelijk te zien. Kortom, de afwezigen hadden ook nu weer volledig ongelijk.
De uitermate succesvolle Britse libertarische bloggers Chris Mounsey, beter bekend onder zijn pseudoniem "The Devil's Kitchen", en Paul Staines, oftewel "Guido Fawkes", kregen elk in Londen ruimschoots de tijd om hun kijk op de media te geven en de meerwaarde van burgerjournalistiek en internetactivisme te becommentariëren. Ook stelden ze op de conferentie de werking van de recent opgerichte "UK Libertarian Party" voor. Een mooi initiatief, daar niet van, maar de levensvatbaarheid van deze partij/beweging in een land met al vrij libertarisch ingestelde gevestigde partijen zoals UKIP, de Tories of de England Democrats lijkt mij zeer dubieus. Dr. Richard Wellings van het "Institute of Economic Affairs" sprak over de begrotingstekorten in Europa en deed een oproep aan de politiek om van de gelegenheid gebruik te maken om opnieuw veel te beginnen privatiseren, ook de zogenaamde "publieke goederen" zoals wegen en nutsvoorzieningen. Josie Appleton van de "Manifesto Club" gaf een uit de kluiten gewassen libertarische kritiek op de huidige Europese Unie en stond ook stil bij de massale verspilling van middelen in Brussel en het democratisch deficit.
Professor Jan Lester van Middlesex University en filosoof Perry de Havilland van de Britse website Samizdata.net gaven elk een weinig verhullende kritiek op de ideeën van Karl Popper en diens links-etatistische neigingen. Een ware verademing voor oude volgelingen van Guy Verhofstadt en diens Popperiaanse entourage. Professor Tim Evans van Imperial College schetste voor ons de geschiedenis en evolutie van de klassiek-liberale of libertarische beweging in Groot-Brittannië, de positie van de "Libertarian Alliance" en de verschillen tussen radicaal-libertarische organisaties en de meer gematigde centrumliberale clubs zoals het "Adam Smith Institute". De liberale activist Myles Jackman kwam het "Backlash"-project voorstellen dat zich inzet om pornografie en alle seksuele handelingen uit het strafrecht te halen, en journalist Babek Farrahi van "Diplomatic Courier Magazine" sprak in Londen over zijn persoonlijk leven als gelovig moslim én klassiek-liberaal. Volgens hem sluit de islam als godsdienst het liberalisme helemaal niet uit en zijn er veel meer raakvlakken dan men in West-Europa wil geloven.
Professor Anthony Evans van de LSE wijdde ons in de geschiedenis van het bankieren in, sprak ons over eerlijk en fiatgeld, haalde de centrale banken onderuit en hield een vlammend pleidooi voor minder overheid en méér marktwerking in de economie. Sophie Robbins van de Britse "home school league" kwam thuisonderwijs als model verdedigen en putte uit haar eigen wedervaren als thuisgeschoolde tal van leuke anecdotes. Shane Frith en Mark Littlewood runnen samen de Britse denktank "Progressive Vision", maar hebben een verschillende politieke achtergrond. Shane is lid van de Tories, Mark van de LibDems. Zij gingen met elkaar in debat over welke politieke strekking het meest de belangen van klassiek-liberalen zou behartigen. Zij kregen in het panel ook het gezelschap van Jock Coats die als notoir anarcho-kapitalist (en gewezen schepen van Oxford) elke politieke poging om vrijheid te vergroten per definitie van de hand wees. Niemand won de discussie natuurlijk, maar het was best een interessant debat. Tenslotte kregen we ook nog een speech van Teresa Gorman, oud-parlementslid voor de Conservatives, en de uitreiking van de "Chris R. Tame Award" tijdens een exquis galadiner in de club voorgeschoteld. Op naar volgend jaar!
Op de foto's zien jullie mij op het Thames-terras van de "National Liberal Club", mij in de fraaie orangerie van de NLC, mede-LVSV'er Christophe Charpentier en mezelf in de Champagnebar van St. Pancras, mede-LVSV'er Jan Hayen en mezelf op de Jubilee Bridge voor de NLC en mij op de Westminster Bridge voor het London Eye.
Meer over deze conferentie op www.libertyconference.com.
De uitermate succesvolle Britse libertarische bloggers Chris Mounsey, beter bekend onder zijn pseudoniem "The Devil's Kitchen", en Paul Staines, oftewel "Guido Fawkes", kregen elk in Londen ruimschoots de tijd om hun kijk op de media te geven en de meerwaarde van burgerjournalistiek en internetactivisme te becommentariëren. Ook stelden ze op de conferentie de werking van de recent opgerichte "UK Libertarian Party" voor. Een mooi initiatief, daar niet van, maar de levensvatbaarheid van deze partij/beweging in een land met al vrij libertarisch ingestelde gevestigde partijen zoals UKIP, de Tories of de England Democrats lijkt mij zeer dubieus. Dr. Richard Wellings van het "Institute of Economic Affairs" sprak over de begrotingstekorten in Europa en deed een oproep aan de politiek om van de gelegenheid gebruik te maken om opnieuw veel te beginnen privatiseren, ook de zogenaamde "publieke goederen" zoals wegen en nutsvoorzieningen. Josie Appleton van de "Manifesto Club" gaf een uit de kluiten gewassen libertarische kritiek op de huidige Europese Unie en stond ook stil bij de massale verspilling van middelen in Brussel en het democratisch deficit.
Professor Jan Lester van Middlesex University en filosoof Perry de Havilland van de Britse website Samizdata.net gaven elk een weinig verhullende kritiek op de ideeën van Karl Popper en diens links-etatistische neigingen. Een ware verademing voor oude volgelingen van Guy Verhofstadt en diens Popperiaanse entourage. Professor Tim Evans van Imperial College schetste voor ons de geschiedenis en evolutie van de klassiek-liberale of libertarische beweging in Groot-Brittannië, de positie van de "Libertarian Alliance" en de verschillen tussen radicaal-libertarische organisaties en de meer gematigde centrumliberale clubs zoals het "Adam Smith Institute". De liberale activist Myles Jackman kwam het "Backlash"-project voorstellen dat zich inzet om pornografie en alle seksuele handelingen uit het strafrecht te halen, en journalist Babek Farrahi van "Diplomatic Courier Magazine" sprak in Londen over zijn persoonlijk leven als gelovig moslim én klassiek-liberaal. Volgens hem sluit de islam als godsdienst het liberalisme helemaal niet uit en zijn er veel meer raakvlakken dan men in West-Europa wil geloven.
Professor Anthony Evans van de LSE wijdde ons in de geschiedenis van het bankieren in, sprak ons over eerlijk en fiatgeld, haalde de centrale banken onderuit en hield een vlammend pleidooi voor minder overheid en méér marktwerking in de economie. Sophie Robbins van de Britse "home school league" kwam thuisonderwijs als model verdedigen en putte uit haar eigen wedervaren als thuisgeschoolde tal van leuke anecdotes. Shane Frith en Mark Littlewood runnen samen de Britse denktank "Progressive Vision", maar hebben een verschillende politieke achtergrond. Shane is lid van de Tories, Mark van de LibDems. Zij gingen met elkaar in debat over welke politieke strekking het meest de belangen van klassiek-liberalen zou behartigen. Zij kregen in het panel ook het gezelschap van Jock Coats die als notoir anarcho-kapitalist (en gewezen schepen van Oxford) elke politieke poging om vrijheid te vergroten per definitie van de hand wees. Niemand won de discussie natuurlijk, maar het was best een interessant debat. Tenslotte kregen we ook nog een speech van Teresa Gorman, oud-parlementslid voor de Conservatives, en de uitreiking van de "Chris R. Tame Award" tijdens een exquis galadiner in de club voorgeschoteld. Op naar volgend jaar!
Op de foto's zien jullie mij op het Thames-terras van de "National Liberal Club", mij in de fraaie orangerie van de NLC, mede-LVSV'er Christophe Charpentier en mezelf in de Champagnebar van St. Pancras, mede-LVSV'er Jan Hayen en mezelf op de Jubilee Bridge voor de NLC en mij op de Westminster Bridge voor het London Eye.
Meer over deze conferentie op www.libertyconference.com.
Tot enkele jaren geleden was liberaal Parijs steevast in de ban van de befaamde "Prix de la Liberté" die om de zoveel jaar door het "Institut Turgot" van Henri Lepage uitgereikt werd aan de meest verdienstelijke liberalen en libertariërs. Tot aan de eeuwwisseling had je in de Franse hoofdstad immers een zéér rijke liberale beweging met uitstekend draaiende organisaties zoals de "Cercle Bastiat", "Liberté Chérie", het "Institut Hayek", het "Institut Molinari" en het "Institut Thomas More". Deze prijs stond model voor de "Prijs voor de Vrijheid" van de Vlaamse klassiek-liberale denktank "Nova Civitas", en ook de prestigieuze "Prize for Liberty" die de "Liberale Internationale" elk jaar uitreikt, zou op die oude Franse liberale prijs geënt zijn. Ondertussen liggen de hoogdagen van het liberalisme in Frankrijk echter al jaren achter ons. De "Parti Radical Libéral" ging op in de UMP van Nicolas Sarkozy en verdampte. Het "Alternative Libérale" bestond amper twee jaar alvorens het residu geruisloos opging in de MODEM van François Bayrou. En ook alle liberale denktanks legden het loodje. Sommigen werden ondertussen al wel geheractiveerd, maar buiten Molinari beweegt er toch niet veel meer.
De "Prix de la Liberté" was jaar en dag de plechtige afsluiter van het "Fête de la Liberté", een relatief groot volksfeest in september. Het was initieel geconcipieerd als de liberale tegenhanger van het heel-linkse "Fête de l'Humanité" en werd elk jaar tijdens hetzelfde weekend georganiseerd. Subsidies en media-aandacht brachten tienduizenden mensen naar het linkse festival, maar in haar hoogdagen kon toch ook het private volksfeest steeds een kleine 1,000 liberalen op de been brengen. Vandaag blijft er daar niets meer van over, dit tot groot ongenoegen van vooral jonge Franse liberalen. Dit jaar beslisten zij dan ook om de boel te doen herrijzen. Ze namen de gegoede Franse libertariër Christian Michel onder de arm en organiseerden opnieuw een vierdaagse conferentie in Parijs tijdens het lang weekend van het "Fête de l'Humanité". De bijeenkomst mikte vooral op jongeren en gaf ook veel jonge scholars de kans om hun projecten en onderzoek te komen voorstellen. Het "Paris Freedom Fest" was geboren, mede dankzij de steun van de "Libertarian Alliance" en de "Manifesto Club" uit Engeland, en ISIL en de "Atlas Foundation" uit de Verenigde Staten, en ik kon hun uitnodiging natuurlijk niet afslaan. Van 10 tot 13 september laatstleden vervoegde ik dan ook de 200 anderen in het Quartier Latin.
Het gebeuren vond plaats in de "Salle Pierre Nicole" en het theater "Le Triomphe" in het levendige hart van Parijs tussen de Sorbonne, de Place Contrescarpe en het Panthéon. De lezingen werden afgewisseld met uitgebreide lunches, exquise diners en leuke uitjes in de omgeving van de conferentieplek. Ook het gebruik van zowel Frans als Engels, of wat voor één van beide talen door moest gaan natuurlijk, in zowel de lezingen als de discussies gaf het gebeuren een wel erg amusant karakter. Die Fransen toch! We hebben er zeker veel gelachen en plezier gemaakt, maar ook het intellectuele deel van de vierdaagse was best interessant. Professor Pascal Salin analyseerde voor ons de financieel-economische crisis. Professor Bertrand Lemennicier gaf ons een historische kijk op burgerlijk gewapend verzet tegen een tirannieke overheid. De denktankmedewerkers Stefan Metzeler en Guillaume Vuillemey hadden het op hun beurt over de morele grondslag van de staat, die er niet is, en over de ethische bezwaren tegen belastingparadijzen, die er ook al niet zijn. De Roemeense anarchisten Ionela Baltatescu en Marian Eabrasu verdedigden er de staatsloze samenleving aan de hand van economische en filosofische argumenten. Professor Thomas Connan sprak over de moraliteit van de vrije markt.
De Wit-Russische professoren Aliaksandr Kavaliou en Pavel Malukowitch analyseerden de heersende bedrijfscultuur in de wereld en trokken parallellen tussen het gedrag van "big business" en dat van "big government". Investeerder Adrien Foulon gaf ons in Parijs dan weer een "crash course" in risicomanagement en econome Olga Peniaz viel op haar beurt elke vorm van staatsinterventionisme in de economie aan. Professor Roberta Modugno schetste voor ons de biografie van Murray Rothbard en differentieerde diens ideeën van die van F.A. Hayek en Ludwig von Mises. Sophie Robbins, de vrij jonge woordvoerster van de Britse thuisonderwijsbeweging, vertelde over haar eigen "home school" wedervaren in Engeland en vergeleek de Europese repressie met de toestand in de Verenigde Staten. De Zwitserse libertariër Pierre Bessard had het in Parijs over fiscale concurrentie en belastingontduiking. De Britse pedagoge Michèle Ledda hield een bevlogen pleidooi voor de afschaffing van het staatscurriculum in het onderwijs en voor een meer individuele en private begeleiding van kinderen. Ingenieur Vincent Bénard legde de oorzaken voor de crisis bij de perverse "land use laws" in de Verenigde Staten en rapper Ali Hamdouch trachtte ons te doen geloven dat Franse rap in wezen zéér libertarisch van insteek zou zijn.
Professor Frank Van Dun sneed in Parijs zijn gekende rechtsfilosofische en natuurrechterlijke argumenten aan. Professor Philippe Simonnot gaf zijn negatieve kijk op de Euro. Professor Laurence de Brancion schetste in haar interessante lezing de geschiedenis van het geld en schuwde daarin haar kritiek op centrale banken en "debasement" zeker niet. Professor Dolan Cummings had het over de bedreigingen van onze vrijheid in het leven van elke dag, zoals het rookverbod en het gebruik van camera's. Professor Gerald Steele sprak ons over de ondergang van de "spirit of enterprise" in Europa en waarschuwde voor de rampzalige economische gevolgen van die evolutie. De Italiaanse libertariër Alberto Mingardi gaf een hele resem tips om de liberale boodschap terug verkoopbaar te maken in het publieke debat en James Panton legde de geschiedenis van de staat uit. Hij merkte op dat we na de Etat-Gendarme en de welvaartsstaat verder zullen afglijden naar een nog collectivistischer model. De Franse radiopresentatoren Georges Lane en François Guillaumat namen hun talkshow op de conferentie op en gaven een interessante uiteenzetting over de - althans volgens hen - verwoede pogingen van de EU om de Franse kaas Camembert te verbieden.
Maar ondanks de zéér interessante en provocatieve lezingen van jonge liberale scholars en minder bekende - veelal Franse - academici waren het toch weer de oude vertrouwde gezichten, de grote namen zowaar, die ook op deze conferentie de show wisten te stelen. Professor Jörg Guido Hülsmann van de Universiteit van Angers was er daar één van, maar ook "Atlas Foundation"-kopman Ken Schoolland, professor Kevin Dowd van Nottingham University, professor Butler Shaffer van Southwestern University, de befaamde Britse columnist Theodore Dalrymple, de directrice van de "Manifesto Club" Josie Appleton en het olijke libertarische trio Mark Skousen, Terry Easton en Bill Bonner die in Parijs samen een paneldiscussie over "freedom in our time" organiseerden. Hülsmann gaf duiding bij de gekende "business cycle theory" van de Oostenrijkse School en paste deze toe op de huidige crisis. Josie Appleton hield een bevlogen pleidooi tegen de toenemende regulering van ons sociaal leven en doorprikte de illusie van burgerlijke angsten die de staat zouden dwingen in te grijpen. Theodore Dalrymple viel het moderne concept van "rechten" aan dat volgens hem alleen maar productiviteit nekt en ondankbaarheid en asociaal gedrag zou bevorderen. Dowd sprak over leverage en yield, en gaf libertarische recepten om uit de crisis te komen. Hij benadrukte ook de rol van "moral hazard". Shaffer besprak de dichotomie tussen beschaving en staat. Het eerste groeit spontaan, het tweede fnuikt het eerste. Schoolland had het in zijn lezing over immigratie en hoe liberalen dat zouden moeten promoten. Ik blijf het met hem daarover wel oneens.
Enkele jonge liberalen op een terras in het gezellige Quartier Latin.
Meer over deze conferentie op www.parisfreedomfest.com.
De "Prix de la Liberté" was jaar en dag de plechtige afsluiter van het "Fête de la Liberté", een relatief groot volksfeest in september. Het was initieel geconcipieerd als de liberale tegenhanger van het heel-linkse "Fête de l'Humanité" en werd elk jaar tijdens hetzelfde weekend georganiseerd. Subsidies en media-aandacht brachten tienduizenden mensen naar het linkse festival, maar in haar hoogdagen kon toch ook het private volksfeest steeds een kleine 1,000 liberalen op de been brengen. Vandaag blijft er daar niets meer van over, dit tot groot ongenoegen van vooral jonge Franse liberalen. Dit jaar beslisten zij dan ook om de boel te doen herrijzen. Ze namen de gegoede Franse libertariër Christian Michel onder de arm en organiseerden opnieuw een vierdaagse conferentie in Parijs tijdens het lang weekend van het "Fête de l'Humanité". De bijeenkomst mikte vooral op jongeren en gaf ook veel jonge scholars de kans om hun projecten en onderzoek te komen voorstellen. Het "Paris Freedom Fest" was geboren, mede dankzij de steun van de "Libertarian Alliance" en de "Manifesto Club" uit Engeland, en ISIL en de "Atlas Foundation" uit de Verenigde Staten, en ik kon hun uitnodiging natuurlijk niet afslaan. Van 10 tot 13 september laatstleden vervoegde ik dan ook de 200 anderen in het Quartier Latin.
Het gebeuren vond plaats in de "Salle Pierre Nicole" en het theater "Le Triomphe" in het levendige hart van Parijs tussen de Sorbonne, de Place Contrescarpe en het Panthéon. De lezingen werden afgewisseld met uitgebreide lunches, exquise diners en leuke uitjes in de omgeving van de conferentieplek. Ook het gebruik van zowel Frans als Engels, of wat voor één van beide talen door moest gaan natuurlijk, in zowel de lezingen als de discussies gaf het gebeuren een wel erg amusant karakter. Die Fransen toch! We hebben er zeker veel gelachen en plezier gemaakt, maar ook het intellectuele deel van de vierdaagse was best interessant. Professor Pascal Salin analyseerde voor ons de financieel-economische crisis. Professor Bertrand Lemennicier gaf ons een historische kijk op burgerlijk gewapend verzet tegen een tirannieke overheid. De denktankmedewerkers Stefan Metzeler en Guillaume Vuillemey hadden het op hun beurt over de morele grondslag van de staat, die er niet is, en over de ethische bezwaren tegen belastingparadijzen, die er ook al niet zijn. De Roemeense anarchisten Ionela Baltatescu en Marian Eabrasu verdedigden er de staatsloze samenleving aan de hand van economische en filosofische argumenten. Professor Thomas Connan sprak over de moraliteit van de vrije markt.
De Wit-Russische professoren Aliaksandr Kavaliou en Pavel Malukowitch analyseerden de heersende bedrijfscultuur in de wereld en trokken parallellen tussen het gedrag van "big business" en dat van "big government". Investeerder Adrien Foulon gaf ons in Parijs dan weer een "crash course" in risicomanagement en econome Olga Peniaz viel op haar beurt elke vorm van staatsinterventionisme in de economie aan. Professor Roberta Modugno schetste voor ons de biografie van Murray Rothbard en differentieerde diens ideeën van die van F.A. Hayek en Ludwig von Mises. Sophie Robbins, de vrij jonge woordvoerster van de Britse thuisonderwijsbeweging, vertelde over haar eigen "home school" wedervaren in Engeland en vergeleek de Europese repressie met de toestand in de Verenigde Staten. De Zwitserse libertariër Pierre Bessard had het in Parijs over fiscale concurrentie en belastingontduiking. De Britse pedagoge Michèle Ledda hield een bevlogen pleidooi voor de afschaffing van het staatscurriculum in het onderwijs en voor een meer individuele en private begeleiding van kinderen. Ingenieur Vincent Bénard legde de oorzaken voor de crisis bij de perverse "land use laws" in de Verenigde Staten en rapper Ali Hamdouch trachtte ons te doen geloven dat Franse rap in wezen zéér libertarisch van insteek zou zijn.
Professor Frank Van Dun sneed in Parijs zijn gekende rechtsfilosofische en natuurrechterlijke argumenten aan. Professor Philippe Simonnot gaf zijn negatieve kijk op de Euro. Professor Laurence de Brancion schetste in haar interessante lezing de geschiedenis van het geld en schuwde daarin haar kritiek op centrale banken en "debasement" zeker niet. Professor Dolan Cummings had het over de bedreigingen van onze vrijheid in het leven van elke dag, zoals het rookverbod en het gebruik van camera's. Professor Gerald Steele sprak ons over de ondergang van de "spirit of enterprise" in Europa en waarschuwde voor de rampzalige economische gevolgen van die evolutie. De Italiaanse libertariër Alberto Mingardi gaf een hele resem tips om de liberale boodschap terug verkoopbaar te maken in het publieke debat en James Panton legde de geschiedenis van de staat uit. Hij merkte op dat we na de Etat-Gendarme en de welvaartsstaat verder zullen afglijden naar een nog collectivistischer model. De Franse radiopresentatoren Georges Lane en François Guillaumat namen hun talkshow op de conferentie op en gaven een interessante uiteenzetting over de - althans volgens hen - verwoede pogingen van de EU om de Franse kaas Camembert te verbieden.
Maar ondanks de zéér interessante en provocatieve lezingen van jonge liberale scholars en minder bekende - veelal Franse - academici waren het toch weer de oude vertrouwde gezichten, de grote namen zowaar, die ook op deze conferentie de show wisten te stelen. Professor Jörg Guido Hülsmann van de Universiteit van Angers was er daar één van, maar ook "Atlas Foundation"-kopman Ken Schoolland, professor Kevin Dowd van Nottingham University, professor Butler Shaffer van Southwestern University, de befaamde Britse columnist Theodore Dalrymple, de directrice van de "Manifesto Club" Josie Appleton en het olijke libertarische trio Mark Skousen, Terry Easton en Bill Bonner die in Parijs samen een paneldiscussie over "freedom in our time" organiseerden. Hülsmann gaf duiding bij de gekende "business cycle theory" van de Oostenrijkse School en paste deze toe op de huidige crisis. Josie Appleton hield een bevlogen pleidooi tegen de toenemende regulering van ons sociaal leven en doorprikte de illusie van burgerlijke angsten die de staat zouden dwingen in te grijpen. Theodore Dalrymple viel het moderne concept van "rechten" aan dat volgens hem alleen maar productiviteit nekt en ondankbaarheid en asociaal gedrag zou bevorderen. Dowd sprak over leverage en yield, en gaf libertarische recepten om uit de crisis te komen. Hij benadrukte ook de rol van "moral hazard". Shaffer besprak de dichotomie tussen beschaving en staat. Het eerste groeit spontaan, het tweede fnuikt het eerste. Schoolland had het in zijn lezing over immigratie en hoe liberalen dat zouden moeten promoten. Ik blijf het met hem daarover wel oneens.
Enkele jonge liberalen op een terras in het gezellige Quartier Latin.
Meer over deze conferentie op www.parisfreedomfest.com.
Zaterdag jl. organiseerde het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) haar jaarlijkse nationale studiedag. Als erelid van het LVSV en trouw lid van het Liberaal Vlaams Verbond (LVV), dat co-organisator was, kon ik daar zeker niet op ontbreken. Het thema dit jaar was "democratie" en het gebeuren zelf vond plaats in de statige Promotiezaal van de K.U. Leuven. De Antwerpse professoren Dave Sinardet en Peter Thijssen behandelden er algemene topics zoals de representativiteit van de democratie, de neutraliteit van kieskringen, de electorale redenen achter kiesdrempels en de wig tussen deliberatie en participatie in de politiek. VUB-professor Herman Matthijs had het nadien ook nog over de particratie in België, de zwakheid van het parlement tegenover de regering, de politisering van de administraties en de waanzin van publieke partijfinanciering. Ook maakte hij vaak de vergelijking met zijn - én mijn! - gidsland, de VS.
LVSV-voorzitter Jan Hayen schetste op zijn beurt de democratie vanuit een eerder historische invalshoek en maakte enkele fundamentele filosofische bezwaren tegen de ongecontroleerde "dictatuur van een meerderheid". Open Vld-parlementslid Els Ampe sneed in haar toespraak dan weer de BHV-problematiek aan en beargumenteerde het status-quo omdat de Vlamingen anders twee parlementszetels zouden verliezen en omdat een splitsing de verfransing van de Brusselse rand helemaal niet zou tegengaan. De grootste naam op de affiche, die van EU-Kommissar Karel De Gucht, mocht zaterdag als laatste het podium bestijgen. Duidelijk niet gestoord door de aanwezigheid van Martin Heylen en diens uit de kluiten gewassen cameraploeg gaf De Gucht een meer dan degelijk onderbouwde speech over democratie en Europa.
Karel De Gucht gaf in zijn lezing tot ieders verbazing blijk van bepaalde liberaal-ideologische finesses die we ook bij vele andere oud-LVSV-voorzitters nog steeds terugvinden in de onderlinge gesprekken, maar die in hun open maatschappelijke mandaten jammer genoeg helemaal naar de achtergrond gebannen zijn. De talrijke aanwezigen hoorden De Gucht zaterdag niet enkel fragmenten uit "De la démocratie en Amérique" van Alexis de Toqueville of "The Wealth of Nations" van Adam Smith reciteren, maar ook oude ideeën oprakelen van andere befaamde liberale theoretici. Karel De Gucht ontpopte zich daar als één van ons. Hij deed zijn verleden binnen het LVSV eer aan. Het publiek kon dit gepreek voor eigen parochie best smaken.
Alleen jammer dat Karel De Gucht het in zijn toespraak voor kritisch ingestelde liberale studenten niet kon laten om dezelfde leugens over de EUSSR te vertellen dan alle andere establishmentfiguren. Volgens onze Europese Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking is de Europese Unie immers een functionerende democratie, is alle kritiek daarop uit den boze en heeft het Europees Parlement - ook al wordt dat door gevestigde internationale politicologen vaak als "Mickey Mouse Assembly" versleten - meer macht dan een nationaal parlement. Het Verdrag van Lissabon is volgens hem een goede zaak zonder weerga en de Britten zijn in de grond eigenlijk maar een bende zeveraars. Maar tot daar aan toe nog. Het werd pas helemaal gênant toen Karel De Gucht ongestoord en met uitgestrekt gezicht twee al lang achterhaalde waandenkbeelden opnieuw van stal haalde om de EUSSR te bewieroken.
De EU-bureaucratie is volgens hem overdreven, want de EU-instellingen zouden minder mensen tewerkstellen dan de gemiddelde Europese stad, en Ierland zou zijn welvaart enkel maar aan Europese steun te danken hebben. Het Amerikaanse "Cato Institute" toonde in 2003 nochtans al aan dat deregulering en fiscaal beleid de Ierse economie tot Keltische Tijger omgevormd hebben en dat de Europese gelden enkel maar naar niet-productieve oude industrieën en de landbouwsector vloeiden. Het Ierse economische wonder voltrok zich net in de niet door de EU ondersteunde sectoren. Ierland werd niet rijk dankzij EU-steun, maar ondanks EU-subsidies. Verder publiceerde de Britse denktank "Open Europe" in 2008 een nog steeds niet formeel door de EU gecontesteerd rapport waaruit blijkt dat de Europese Unie in totaal een leger van 170,000 bureaucraten tewerkstelt. Helemaal niet minder dan een gemiddelde Europese stad dus, maar wel net een hele Europese stad.
Deze commentaartekst verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze studentenvereniging op www.lvsv.be.
LVSV-voorzitter Jan Hayen schetste op zijn beurt de democratie vanuit een eerder historische invalshoek en maakte enkele fundamentele filosofische bezwaren tegen de ongecontroleerde "dictatuur van een meerderheid". Open Vld-parlementslid Els Ampe sneed in haar toespraak dan weer de BHV-problematiek aan en beargumenteerde het status-quo omdat de Vlamingen anders twee parlementszetels zouden verliezen en omdat een splitsing de verfransing van de Brusselse rand helemaal niet zou tegengaan. De grootste naam op de affiche, die van EU-Kommissar Karel De Gucht, mocht zaterdag als laatste het podium bestijgen. Duidelijk niet gestoord door de aanwezigheid van Martin Heylen en diens uit de kluiten gewassen cameraploeg gaf De Gucht een meer dan degelijk onderbouwde speech over democratie en Europa.
Karel De Gucht gaf in zijn lezing tot ieders verbazing blijk van bepaalde liberaal-ideologische finesses die we ook bij vele andere oud-LVSV-voorzitters nog steeds terugvinden in de onderlinge gesprekken, maar die in hun open maatschappelijke mandaten jammer genoeg helemaal naar de achtergrond gebannen zijn. De talrijke aanwezigen hoorden De Gucht zaterdag niet enkel fragmenten uit "De la démocratie en Amérique" van Alexis de Toqueville of "The Wealth of Nations" van Adam Smith reciteren, maar ook oude ideeën oprakelen van andere befaamde liberale theoretici. Karel De Gucht ontpopte zich daar als één van ons. Hij deed zijn verleden binnen het LVSV eer aan. Het publiek kon dit gepreek voor eigen parochie best smaken.
Alleen jammer dat Karel De Gucht het in zijn toespraak voor kritisch ingestelde liberale studenten niet kon laten om dezelfde leugens over de EUSSR te vertellen dan alle andere establishmentfiguren. Volgens onze Europese Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking is de Europese Unie immers een functionerende democratie, is alle kritiek daarop uit den boze en heeft het Europees Parlement - ook al wordt dat door gevestigde internationale politicologen vaak als "Mickey Mouse Assembly" versleten - meer macht dan een nationaal parlement. Het Verdrag van Lissabon is volgens hem een goede zaak zonder weerga en de Britten zijn in de grond eigenlijk maar een bende zeveraars. Maar tot daar aan toe nog. Het werd pas helemaal gênant toen Karel De Gucht ongestoord en met uitgestrekt gezicht twee al lang achterhaalde waandenkbeelden opnieuw van stal haalde om de EUSSR te bewieroken.
De EU-bureaucratie is volgens hem overdreven, want de EU-instellingen zouden minder mensen tewerkstellen dan de gemiddelde Europese stad, en Ierland zou zijn welvaart enkel maar aan Europese steun te danken hebben. Het Amerikaanse "Cato Institute" toonde in 2003 nochtans al aan dat deregulering en fiscaal beleid de Ierse economie tot Keltische Tijger omgevormd hebben en dat de Europese gelden enkel maar naar niet-productieve oude industrieën en de landbouwsector vloeiden. Het Ierse economische wonder voltrok zich net in de niet door de EU ondersteunde sectoren. Ierland werd niet rijk dankzij EU-steun, maar ondanks EU-subsidies. Verder publiceerde de Britse denktank "Open Europe" in 2008 een nog steeds niet formeel door de EU gecontesteerd rapport waaruit blijkt dat de Europese Unie in totaal een leger van 170,000 bureaucraten tewerkstelt. Helemaal niet minder dan een gemiddelde Europese stad dus, maar wel net een hele Europese stad.
Deze commentaartekst verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze studentenvereniging op www.lvsv.be.
Vorige week was er één van herinnering, met o.a. maandag de jaarlijkse herdenking van de Reichskristallnacht die dit jaar echter de duimen moest leggen voor de alom gevierde en overal geteleviseerde herdenking van de val van de Berlijnse Muur, en ook deze week gaat het verder. Twintig jaar geleden werd in Praag immers de aanzet gegeven tot de fluwelen revolutie die een einde maakte aan het communistische bewind in Tsjechoslowakije. Natuurlijk kunnen Eurofederalisten dit soort historische verjaardagen niet onopgemerkt voorbij laten gaan zonder het eerst voor hun eigen zaak gerecupereerd te hebben. En zo geschiedde het natuurlijk ook.
De stad Elsene en de Europese Unie hebben kosten noch moeite gespaard om Brussel en de EU in de verf te zetten als de positieve gevolgen van de Europese éénmaking en de opening naar het Oostblok na 1989. Op de Place de Luxembourg werd een levensgrote kopie van "Checkpoint Charlie" nagebouwd en op de trappen van het Europees Parlement vormden authentieke stukken van de Berlijnse Muur een erehaag. Vorige week vonden er dagelijks ook - zwaar gesubsidieerde - activiteiten plaats op en rond deze gedenktekens. Onze "Jef", de "Jonge Europese Federalisten", de Sturmabteilung van Herman Van Rompuy en consorten, haalden maandag symbolisch een muur neer in Brussel om hun eis voor "méér integratie" kracht bij te zetten. Of zij überhaupt wel weten welke kant twintig jaar geleden gewonnen heeft, is mij tot op heden niet zo duidelijk. De Sovjet-Unie, de ideologische voorloper van de EUSSR die onze "Jef" zo verheerlijken, verloor haar strijd tegen decentralisatie, vrijheid, democratie en kapitalisme.
De Tsjechoslowaakse oud-president Vaclav Havel, horresco referens, mocht vorige week woensdag zelfs een exclusieve fototentoonstelling in het Europees Parlement komen inhuldigen, die dus enkel maar bekeken zal kunnen worden door het legioen Eurocraten en haar handlangers zelf... Als welgemeende fuck you naar de gewone Europeaan kan dat natuurlijk tellen, maar toch was er geen haan die er vorige week naar kraaide. Dat soort praktijken is in Brussel immers al lang schering en inslag. De gewone burger is in de spleetogen van de EU-Mandarijnen enkel maar nuttig als hij tevredenheid neemt met een ontzegd referendum, een genegeerd stemresultaat of verdere EU-integratie, heimelijk via achterpoorten of zelfs gewoon en plein public, of als de burger weer maar eens met zijn zuurverdiende spaarcenten mag opdraaien voor alweer één of ander megalomaan Europees egoproject.
Tijdens het weekend vorige week was ik in Knokke om er de jaarlijkse bevrijdingsfeesten bij te wonen. Knokke werd in november 1944 als allerlaatste stukje bezet België door de geallieerden bevrijd. Die eer kwam de Canadezen toe, en 65 jaar na datum staat Knokke nog steeds één weekend per jaar integraal in het teken van Canada. Als je dan langs de Lippenslaan wandelt, waan je je even aan de andere kant van de Pond, want naast alle vlaggemasten van de stad wapperen er ook Maple Leaf-vlaggen aan zowat alle privé-gebouwen. In West-Vlaanderen, zelfs in de meer mondaine badsteden, wordt de bevrijding volgens mij toch net iets serieuzer herdacht dan in het Vlaamse binnenland. Naast tal van wandelingen en de traditionele parade van historisch militair materieel werd er dit jaar ook een extra plechtigheid voorzien op het Verweeplein waar enkele overgebleven Canadese oud-strijders, die nog zelf deelgenomen hadden aan de bevrijding van Knokke, door burgemeester Lippens gelauwerd en onderscheiden werden. Het was een pakkend moment, en ook al zal het vele lezers van deze blog waarschijnlijk niets zeggen, ik krijg steeds kippenvel van dit soort momenten en voel me daar klein.
Op woensdag 11 november laatstleden kon ik dan ook niet anders dan 's ochtends in alle vroegte met een collega van mij naar Ieper rijden om er deel te nemen aan de herdenkingsplechtigheden van de Eerste Wereldoorlog. Na een serene eucharistie waar kernwaarden als "vrijheid" en "vrede" centraal stonden, werd in een stoet (de "Poppy Parade") van de Sint-Maartenskathedraal naar de Menenpoort gewandeld. Duizenden mensen stonden de bonte stoet van hoogwaardigheidsbekleders, oud-strijders, vlaggeniers, muziekanten en defilerende militairen uit binnen- en buitenland op de Grote Markt en aan het Graf van de Onbekende Soldaat op te wachten. Als vertegenwoordigers van de Tory-delegatie in het Europees Parlement kregen mijn collega en ikzelf een plaats in de stoet en mochten we de herdenking van binnenin de Menenpoort volgen. Yves Leterme en Geert Bourgeois waren er, net als gouverneur Breyne, kamerlid Sabine Lahaye-Battheu en de ambassadeurs van alle geallieerde landen.
De plechtigheid werd voorgegaan door bisschop Vangheluwe van Brugge, bijgestaan door een anglicaanse, een protestantse en een katholieke priester. Ook gezanten van "The Last Post Society" en het "Royal British Legion", de organisatoren van de herdenking, mochten de menigte toespreken. Hun speeches gaven steevast blijk van een oneindig respect voor de gevallenen en een oprecht gevoel van dankbaarheid voor hun offer. Want net iets te vaak vergeten mensen doorgaans dat we de vrijheid die we vandaag de dag genieten in wezen te danken hebben aan onbekende personen die er ooit hun leven voor gegeven hebben. In dat kader zou ik jullie ook graag deze blogpost van een Canadese vriendin van mij willen aanraden. In een ver verleden heb ik aan de humaniora ook ooit eens een eigen oorlogsgedicht opgedragen "aan de Canadese soldaten die niet eens wisten dat er tussen Frankrijk en Duitsland een lap grond lag, België genaamd, maar wel hun leven hebben gegeven om dat te bevrijden."
Laat ons dat alstublieft nooit vergeten. En de meest adequate manier om de gevallenen te herdenken volgens mij is door elke etatistische bedreiging, zowel intern als extern, en zowel ter linker- als ter rechterzijde, met alle mogelijke middelen te blijven bestrijden, zodat zij niet vergeefs gestorven zijn. De ingetogen "Last Post" en de door merg en been snijdende doedelzakmuziek van vorige week in Ieper mogen in de ogen van velen dan al wel als niet-authentiek, toeristisch of overdreven dramatisch beschimpt worden, toch kan ik uit mijn eigen ervaring alleen maar zeggen dat de symboliek van het gedicht "In Flanders Fields" van John McRae, dat zijn naam ook aan deze blog gegeven heeft, veel meer is dan pure commercie of overdreven sentimentaliteit. Als je op de westzijde van de Menenpoort de klaprozentuin aanschouwt, of aan het einde van de ceremonie tienduizenden klaprozen vanop de Menenpoort naar beneden ziet dwarrelen, en beseft dat elk onooglijk papieren bloempje een leven belichaamt, een grafloze gesneuvelde, dan word je stil en rustig.
Ik woon al bijna 25 jaar onafgebroken op de Elisabethlaan in Berchem, de straat die het Oorlogsmonument en het Vuurkruisen-kerkhof met elkaar verbindt, en elk jaar gaat er op 11 november ook daar een herdenkingsstoet voorbij, zijn er speeches en worden er bloemen neergelegd aan de Berchemse gedenktekens, maar nog nooit had ik eenzelfde ervaring als vorige week in Ieper. Daar kwam het gedicht "In Flanders Fields" en de gedachten daarachter het beste tot uiting. Take up our quarrel with the foe. To you from failing hands we throw, the torch; be yours to hold it high. If ye break faith with us who die, we shall not sleep, though poppies grow in Flanders fields.
Opdat we hen nooit zullen vergeten. We will remember them.
Meer teksten van hem op www.royalbritishlegion.org.
De stad Elsene en de Europese Unie hebben kosten noch moeite gespaard om Brussel en de EU in de verf te zetten als de positieve gevolgen van de Europese éénmaking en de opening naar het Oostblok na 1989. Op de Place de Luxembourg werd een levensgrote kopie van "Checkpoint Charlie" nagebouwd en op de trappen van het Europees Parlement vormden authentieke stukken van de Berlijnse Muur een erehaag. Vorige week vonden er dagelijks ook - zwaar gesubsidieerde - activiteiten plaats op en rond deze gedenktekens. Onze "Jef", de "Jonge Europese Federalisten", de Sturmabteilung van Herman Van Rompuy en consorten, haalden maandag symbolisch een muur neer in Brussel om hun eis voor "méér integratie" kracht bij te zetten. Of zij überhaupt wel weten welke kant twintig jaar geleden gewonnen heeft, is mij tot op heden niet zo duidelijk. De Sovjet-Unie, de ideologische voorloper van de EUSSR die onze "Jef" zo verheerlijken, verloor haar strijd tegen decentralisatie, vrijheid, democratie en kapitalisme.
De Tsjechoslowaakse oud-president Vaclav Havel, horresco referens, mocht vorige week woensdag zelfs een exclusieve fototentoonstelling in het Europees Parlement komen inhuldigen, die dus enkel maar bekeken zal kunnen worden door het legioen Eurocraten en haar handlangers zelf... Als welgemeende fuck you naar de gewone Europeaan kan dat natuurlijk tellen, maar toch was er geen haan die er vorige week naar kraaide. Dat soort praktijken is in Brussel immers al lang schering en inslag. De gewone burger is in de spleetogen van de EU-Mandarijnen enkel maar nuttig als hij tevredenheid neemt met een ontzegd referendum, een genegeerd stemresultaat of verdere EU-integratie, heimelijk via achterpoorten of zelfs gewoon en plein public, of als de burger weer maar eens met zijn zuurverdiende spaarcenten mag opdraaien voor alweer één of ander megalomaan Europees egoproject.
Tijdens het weekend vorige week was ik in Knokke om er de jaarlijkse bevrijdingsfeesten bij te wonen. Knokke werd in november 1944 als allerlaatste stukje bezet België door de geallieerden bevrijd. Die eer kwam de Canadezen toe, en 65 jaar na datum staat Knokke nog steeds één weekend per jaar integraal in het teken van Canada. Als je dan langs de Lippenslaan wandelt, waan je je even aan de andere kant van de Pond, want naast alle vlaggemasten van de stad wapperen er ook Maple Leaf-vlaggen aan zowat alle privé-gebouwen. In West-Vlaanderen, zelfs in de meer mondaine badsteden, wordt de bevrijding volgens mij toch net iets serieuzer herdacht dan in het Vlaamse binnenland. Naast tal van wandelingen en de traditionele parade van historisch militair materieel werd er dit jaar ook een extra plechtigheid voorzien op het Verweeplein waar enkele overgebleven Canadese oud-strijders, die nog zelf deelgenomen hadden aan de bevrijding van Knokke, door burgemeester Lippens gelauwerd en onderscheiden werden. Het was een pakkend moment, en ook al zal het vele lezers van deze blog waarschijnlijk niets zeggen, ik krijg steeds kippenvel van dit soort momenten en voel me daar klein.
Op woensdag 11 november laatstleden kon ik dan ook niet anders dan 's ochtends in alle vroegte met een collega van mij naar Ieper rijden om er deel te nemen aan de herdenkingsplechtigheden van de Eerste Wereldoorlog. Na een serene eucharistie waar kernwaarden als "vrijheid" en "vrede" centraal stonden, werd in een stoet (de "Poppy Parade") van de Sint-Maartenskathedraal naar de Menenpoort gewandeld. Duizenden mensen stonden de bonte stoet van hoogwaardigheidsbekleders, oud-strijders, vlaggeniers, muziekanten en defilerende militairen uit binnen- en buitenland op de Grote Markt en aan het Graf van de Onbekende Soldaat op te wachten. Als vertegenwoordigers van de Tory-delegatie in het Europees Parlement kregen mijn collega en ikzelf een plaats in de stoet en mochten we de herdenking van binnenin de Menenpoort volgen. Yves Leterme en Geert Bourgeois waren er, net als gouverneur Breyne, kamerlid Sabine Lahaye-Battheu en de ambassadeurs van alle geallieerde landen.
De plechtigheid werd voorgegaan door bisschop Vangheluwe van Brugge, bijgestaan door een anglicaanse, een protestantse en een katholieke priester. Ook gezanten van "The Last Post Society" en het "Royal British Legion", de organisatoren van de herdenking, mochten de menigte toespreken. Hun speeches gaven steevast blijk van een oneindig respect voor de gevallenen en een oprecht gevoel van dankbaarheid voor hun offer. Want net iets te vaak vergeten mensen doorgaans dat we de vrijheid die we vandaag de dag genieten in wezen te danken hebben aan onbekende personen die er ooit hun leven voor gegeven hebben. In dat kader zou ik jullie ook graag deze blogpost van een Canadese vriendin van mij willen aanraden. In een ver verleden heb ik aan de humaniora ook ooit eens een eigen oorlogsgedicht opgedragen "aan de Canadese soldaten die niet eens wisten dat er tussen Frankrijk en Duitsland een lap grond lag, België genaamd, maar wel hun leven hebben gegeven om dat te bevrijden."
Laat ons dat alstublieft nooit vergeten. En de meest adequate manier om de gevallenen te herdenken volgens mij is door elke etatistische bedreiging, zowel intern als extern, en zowel ter linker- als ter rechterzijde, met alle mogelijke middelen te blijven bestrijden, zodat zij niet vergeefs gestorven zijn. De ingetogen "Last Post" en de door merg en been snijdende doedelzakmuziek van vorige week in Ieper mogen in de ogen van velen dan al wel als niet-authentiek, toeristisch of overdreven dramatisch beschimpt worden, toch kan ik uit mijn eigen ervaring alleen maar zeggen dat de symboliek van het gedicht "In Flanders Fields" van John McRae, dat zijn naam ook aan deze blog gegeven heeft, veel meer is dan pure commercie of overdreven sentimentaliteit. Als je op de westzijde van de Menenpoort de klaprozentuin aanschouwt, of aan het einde van de ceremonie tienduizenden klaprozen vanop de Menenpoort naar beneden ziet dwarrelen, en beseft dat elk onooglijk papieren bloempje een leven belichaamt, een grafloze gesneuvelde, dan word je stil en rustig.
Ik woon al bijna 25 jaar onafgebroken op de Elisabethlaan in Berchem, de straat die het Oorlogsmonument en het Vuurkruisen-kerkhof met elkaar verbindt, en elk jaar gaat er op 11 november ook daar een herdenkingsstoet voorbij, zijn er speeches en worden er bloemen neergelegd aan de Berchemse gedenktekens, maar nog nooit had ik eenzelfde ervaring als vorige week in Ieper. Daar kwam het gedicht "In Flanders Fields" en de gedachten daarachter het beste tot uiting. Take up our quarrel with the foe. To you from failing hands we throw, the torch; be yours to hold it high. If ye break faith with us who die, we shall not sleep, though poppies grow in Flanders fields.
Opdat we hen nooit zullen vergeten. We will remember them.
Meer teksten van hem op www.royalbritishlegion.org.
Jean-Marie Dedecker beweert in zijn meest recente boek "Hoofddoek of Blinddoek" onder de titel "De migratie ontsluierd" dat de massa-immigratie van niet-Westerlingen de Belgische schatkist (de belastingbetalers dus) elk jaar 7,76 miljard EUR zou kosten, ofwel 2,2% van ons Bruto Binnenlands Product. De cijfers van Jean-Marie Dedecker werden niet gecontesteerd en zelfs de traditionele media gaven voor de verandering eens een uitgebreid forum voor deze niet zo plezierige waarheid. Ik ben blij dat we met Jean-Marie Dedecker eindelijk eens terug iemand hebben die de koe bij de hoorns durft vatten en de dingen benoemt zoals ze zijn, maar zonder daarom meteen te vervallen in goedkope platitudes die hem en zijn beweging in het verdomhoekje achter het cordon sanitaire zouden duwen.
Ik moet echter uit eigen ervaring zeggen dat de cijfers van Jean-Marie Dedecker niet helemaal de volledige lading dekken. Hij mag dan al wel een gedetailleerde berekening maken van de kosten die het opsporen, berechten en interneren van niet-Westerse migranten en/of allochtonen, de schade aan derden die dat onaanvaardbaar wangedrag veroorzaakt komt niet in zijn cijfermateriaal voor. Het kostenplaatje van immigratie dat Jean-Marie Dedecker voor België berekend heeft, maakt abstractie van stoffelijke schade, laat staan van de pecuniaire waardering van lichamelijke letsels of psychische problemen als gevolg van die criminele handelingen van migranten en/of allochtonen.
Zelf pendel ik nu al enkele weken met de wagen van mijn huis in Antwerpen naar mijn kantoor in Brussel, maar kennelijk was rust en respect voor iemands eigendom net iets te veel gevraagd. Vorige week vond ik mijn wagen, een bescheiden Peugeot 307, immers gevandaliseerd terug op de - tijdens de kantooruren maar kennelijk niet daarbuiten bewaakte - buitenparking van het Europees Parlement aan de Belliardtunnel. Een zijruit was ingeslagen, het koetswerk bekrast en een bluts geslagen ter hoogte van mijn pinker vooraan. Niets gestolen natuurlijk, gewoon puur vandalisme... Kennelijk vindt een bepaald soort "kansarme" bevolkingsgroep in Brussel het leuk of spannend om andermans eigendom te vernielen. Dit is niets nieuws natuurlijk, tenzij het eens om je eigen wagen of eigendom zou gaan.
Voor de bluts en de krassen heb ik bij mijn garagist nog geen bestek gevraagd, dat zou toch veel te hoog oplopen. Maar de andere kosten van deze grap ken ik al wel: 250 EUR voor een nieuwe autoruit bij Carglass, twee uren verlet van mijn werk om met de wagen naar Carglass te gaan, twee uren verlet om aangifte te doen bij de politie en één uur verlet om bij de bewakingsdienst van de parking mijn beklag te doen. Allemaal kosten die we niet terugvinden in de cijfers van Jean-Marie Dedecker... Nu zal u misschien zeggen dat er geen zekerheid is dat deze vandalenstreek het werk is geweest van niet-Westerse migranten of allochtonen, en daarin heeft u strikt genomen gelijk en veralgemenen is nooit goed, maar soms moet je de politiek correcte paardenkleppen eens afzetten en een kat een kat noemen.
De politie van Elsene liet er maar weinig twijfel over bestaan. Dit soort vandalenstreken zou doorgaans het werk zijn van gefrustreerde allochtonenjongeren die er plezier in schijnen te scheppen andere mensen, meestal productieve blanken, te treiteren en te terroriseren. Een vriend van mij werkt als jeugdadvocaat in Brussel en ook hij was hier zeer categoriek in. Meer dan drie vierde van al zijn zaken met betrekking tot straatcriminaliteit heeft immers een jonge migrant of allochtoon als dader. De struisvogelpolitiek van naïef links politiek correct migrantenknuffelend Vlaanderen is mede verantwoordelijk voor de staat waarin onze samenleving zich momenteel bevindt.
De Franse Europarlementariër en fractievoorzitter van de Europese Volkspartij Joseph Daul had overschot van gelijk toen die op de plenaire zitting in Straatsburg deze maand zei dat de stad Brussel de veiligheid van haar inwoners niet meer kan (of wil) garanderen. De afgelopen weken werd tot twee maal toe een Europees Parlementslid bij klaarlichte dag op straat aangevallen en beroofd door een bende jonge allochtonen. Burgemeester Freddy Thielemans weigert hier iets aan te doen. De daders, moslimmigranten, zijn en blijven nu eenmaal zijn toekomstige kiezers. Daarmee is voor hem de kous af. Men doet alsof zijn neus bloedt terwijl de barbaren al aan de poorten van Wenen staan. Lang leve de multicultuur. Eurabië wordt toch gewoon zalig.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer over de toestand in Brussel op www.brusselsjournal.com.
Ik moet echter uit eigen ervaring zeggen dat de cijfers van Jean-Marie Dedecker niet helemaal de volledige lading dekken. Hij mag dan al wel een gedetailleerde berekening maken van de kosten die het opsporen, berechten en interneren van niet-Westerse migranten en/of allochtonen, de schade aan derden die dat onaanvaardbaar wangedrag veroorzaakt komt niet in zijn cijfermateriaal voor. Het kostenplaatje van immigratie dat Jean-Marie Dedecker voor België berekend heeft, maakt abstractie van stoffelijke schade, laat staan van de pecuniaire waardering van lichamelijke letsels of psychische problemen als gevolg van die criminele handelingen van migranten en/of allochtonen.
Zelf pendel ik nu al enkele weken met de wagen van mijn huis in Antwerpen naar mijn kantoor in Brussel, maar kennelijk was rust en respect voor iemands eigendom net iets te veel gevraagd. Vorige week vond ik mijn wagen, een bescheiden Peugeot 307, immers gevandaliseerd terug op de - tijdens de kantooruren maar kennelijk niet daarbuiten bewaakte - buitenparking van het Europees Parlement aan de Belliardtunnel. Een zijruit was ingeslagen, het koetswerk bekrast en een bluts geslagen ter hoogte van mijn pinker vooraan. Niets gestolen natuurlijk, gewoon puur vandalisme... Kennelijk vindt een bepaald soort "kansarme" bevolkingsgroep in Brussel het leuk of spannend om andermans eigendom te vernielen. Dit is niets nieuws natuurlijk, tenzij het eens om je eigen wagen of eigendom zou gaan.
Voor de bluts en de krassen heb ik bij mijn garagist nog geen bestek gevraagd, dat zou toch veel te hoog oplopen. Maar de andere kosten van deze grap ken ik al wel: 250 EUR voor een nieuwe autoruit bij Carglass, twee uren verlet van mijn werk om met de wagen naar Carglass te gaan, twee uren verlet om aangifte te doen bij de politie en één uur verlet om bij de bewakingsdienst van de parking mijn beklag te doen. Allemaal kosten die we niet terugvinden in de cijfers van Jean-Marie Dedecker... Nu zal u misschien zeggen dat er geen zekerheid is dat deze vandalenstreek het werk is geweest van niet-Westerse migranten of allochtonen, en daarin heeft u strikt genomen gelijk en veralgemenen is nooit goed, maar soms moet je de politiek correcte paardenkleppen eens afzetten en een kat een kat noemen.
De politie van Elsene liet er maar weinig twijfel over bestaan. Dit soort vandalenstreken zou doorgaans het werk zijn van gefrustreerde allochtonenjongeren die er plezier in schijnen te scheppen andere mensen, meestal productieve blanken, te treiteren en te terroriseren. Een vriend van mij werkt als jeugdadvocaat in Brussel en ook hij was hier zeer categoriek in. Meer dan drie vierde van al zijn zaken met betrekking tot straatcriminaliteit heeft immers een jonge migrant of allochtoon als dader. De struisvogelpolitiek van naïef links politiek correct migrantenknuffelend Vlaanderen is mede verantwoordelijk voor de staat waarin onze samenleving zich momenteel bevindt.
De Franse Europarlementariër en fractievoorzitter van de Europese Volkspartij Joseph Daul had overschot van gelijk toen die op de plenaire zitting in Straatsburg deze maand zei dat de stad Brussel de veiligheid van haar inwoners niet meer kan (of wil) garanderen. De afgelopen weken werd tot twee maal toe een Europees Parlementslid bij klaarlichte dag op straat aangevallen en beroofd door een bende jonge allochtonen. Burgemeester Freddy Thielemans weigert hier iets aan te doen. De daders, moslimmigranten, zijn en blijven nu eenmaal zijn toekomstige kiezers. Daarmee is voor hem de kous af. Men doet alsof zijn neus bloedt terwijl de barbaren al aan de poorten van Wenen staan. Lang leve de multicultuur. Eurabië wordt toch gewoon zalig.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer over de toestand in Brussel op www.brusselsjournal.com.
Als overtuigd Euroscepticus kon ik de afgelopen weekends gewoon niet anders dan de Eurofilie de rug toe te keren. Na het onverklaarbare Ja in Ierland van drie weken geleden heb ik twee weekends in Zwitserland - één op Mont Pélérin aan het Meer van Genève en één in Zurich - en een weekend in de City of London doorgebracht. Zeker nu ik in het hol van de leeuw werk en gedwongen word elke maand minstens één week mee te doen aan de vrij professionele verspilling van belastinggeld in Straatsburg, moet ik mijn vrije weekends echt wel buiten de EUSSR, of tenminste toch zeker buiten het Eurofiele deel van het oude continent, doorbrengen om mijzelf niet helemaal te verliezen in een roman van Franz Kafka of Ayn Rand.
Vanop Mont Pélérin - waar F.A. Hayek in 1947 de klassiek-liberale economistenclub "Mont Pélérin Society" oprichtte - hebben Benjamin Harnwell, een libertarische collega van mij, en ikzelf een fax ter ondersteuning naar President Vaclav Klaus gestuurd om hem op te roepen het Verdrag van Lissabon nooit te ondertekenen. In augustus laatstleden had hij mij dat op een diner in Aix-en-Provence trouwens ook beloofd. Vaclav Klaus is - net zoals ook Margaret Thatcher trouwens - een trouw lid van die "Mont Pélérin Society" en zal de symboolwaarde van onze fax dan ook zeker geapprecieerd hebben.
Dit kan op de volgende manieren:
Per fax naar de presidentiële kanselarij: +420 224 373 300
Per e-mail naar zijn EU-adviseur: ladislav.jakl@hrad.cz
Foto van uw dienaar met President Vaclav Klaus in augustus 2009 na een diner in het "Grand Hôtel Roi René" in Aix-en-Provence.
Meer over onze boekenclub in het EP op www.misescircle.eu.
Vanop Mont Pélérin - waar F.A. Hayek in 1947 de klassiek-liberale economistenclub "Mont Pélérin Society" oprichtte - hebben Benjamin Harnwell, een libertarische collega van mij, en ikzelf een fax ter ondersteuning naar President Vaclav Klaus gestuurd om hem op te roepen het Verdrag van Lissabon nooit te ondertekenen. In augustus laatstleden had hij mij dat op een diner in Aix-en-Provence trouwens ook beloofd. Vaclav Klaus is - net zoals ook Margaret Thatcher trouwens - een trouw lid van die "Mont Pélérin Society" en zal de symboolwaarde van onze fax dan ook zeker geapprecieerd hebben.
Your Excellency,Ook een andere persoonlijke kennis van mij, de Anglicaanse priester David John Bolton, nam contact op met Ladislav Jakl, de persoonlijke adviseur van Vaclav Klaus die belast is met het Lissabon-"dossier".
We, co-chairmen and joint founders of the Mises Circle in the European Parliament, are sending you this communication from the historic Swiss town of Mont Pelerin to thank you for your heroic stance in defending the same values of individual liberty, limited government, free enterprise, and freedom from State coercion, that inspired F.A. Hayek and his colleagues in 1947. These men were opposing a profound and near universally accepted ideology which places the State at the centre of public life, and the individual no more than a function of the collective. In the same way today, destiny has settled her hand on your shoulder, and called you to stand against the same prejudice and fear. We therefore urge you to remain resolute and keep the lantern of liberty held high aloft, and never sign the Treaty of Lisbon.
Yours sincerely,
Vincent De Roeck
Benjamin Harnwell
Dear Ladislav Jakl,Een andere gelijkgezinde vriend van mij, Tomaz Slivnik, een Sloveens libertarisch banneling die momenteel op één van de Kanaaleilanden, vertoeft, nam de moeite om President Klaus te contacteren en om ook anderen aan te zetten en op te roepen hetzelfde te doen.
As the President's political advisor concerning the Treaty of Lisbon, please receive this email.
Dear President Vaclav Klaus,
As a concerned citizen of Europe, I wish to express my gratitude and thanks for your courageous stand against the Treaty of Lisbon. Due in part to your country's past history, you have gained real wisdom and insight that seems to be badly lacking elsewhere regarding the true nature of democracy, prosperity and freedom. I am convinced that you have the best interests of Europe at heart and that you are a perfect man for such a time as this.
I applaud your efforts, and as one voice among many, offer my full support to your cause. We look to you to teach us all the truth of the phrase "O nás bez nás" (about us, without us). We do not want the European Union to become another pseudo-democratic empire that acts in our name, while we, the people, remain nameless before them.
I, as many others, am aware of the tremendous pressure being put upon you to sign and be silenced. But as people of freedom, we know that all forms of totalitarianism, no matter how subtle, need to be challenged and unmasked.
In this hope, I wish you every success.
David John Bolton
Dear Friends of Liberty,Het Tsjechische Hooggerechtshof liet vandaag per vonnis verstaan dat het geen grondwettelijke graten ziet in de ratificatie van het Verdrag van Lissabon. President Vaclav Klaus eiste een opt-out voor het Sociaal Handvest van de Europese Unie en groen licht van het gerecht alvorens hij het Verdrag zou willen tekenen. Vrijdag kreeg hij zijn opt-out, vandaag zijn positief vonnis. Niets lijkt hem nu nog toe te laten het Verdrag alsnog te blijven afwijzen. Als jullie je steentje willen bijdragen, kan ik jullie alleen maar vragen om contact op te nemen met Vaclav Klaus en jullie steun voor zijn hardnekkigheid uit te spreken. President Klaus staat immers niet alleen met zijn grieven. Het is aan ons om hem dat duidelijk te maken. De tirannie van Brussel is nog niet onafwendbaar. Lissabon kan nog altijd gestopt worden.
As you are aware, Vaclav Klaus is the last obstacle standing in the way of ratification of the Lisbon Treaty. Whether he signs or not will make a huge difference not only to the future of Europe, but to individual freedom in the world as a whole. While Klaus is surely as faithful to his principles, and as aware of the consequences of him signing as any of us, the pressure on him to sign must be enormous. As is common in these sorts of situations, those with a vested interest in him signing are piling on the pressure wholesale, but those of us who are on his side are probably mostly doing nothing. As a result, it looks likely that Klaus will cave in.
Nobody knows what the future will hold if Klaus signs. (...) What follows then is unknown: it could be that we have a new millennium of neo-Holy Roman Empire, we could end up in the American scenario (attempted secession by some member states, civil war and its suppression by the others), or we could have the Yugoslavian scenario. What I think we can be sure of is it will not be a serene union of member states, happily coexisting with each other. It has been tried before - in Yugoslavia and in the Soviet Union - and it failed miserably. If Lisbon comes into effect, it will be the first time in history for Britain to be a vassal state of "the Holy Roman Empire": not even in the pre-Christian ancient Roman times was Britain a Roman province.
The Taxpayers Alliance has a petition which you may wish to sign but I would also like to encourage you to consider writing a short personal postcard/note of support to President Klaus. A few (or even better, many) individual postcards can make the difference between him caving in and him continuing to stand our ground in this critical moment of our time.
His contact details are:
The Office of the President of the Czech Republic
Prague Castle, 119 08 Prague 1, Czech Republic
If you think this is a good idea, please ask your like-minded friends to do the same. Thank you and best wishes,
Tomaž Slivnik
Dit kan op de volgende manieren:
Per fax naar de presidentiële kanselarij: +420 224 373 300
Per e-mail naar zijn EU-adviseur: ladislav.jakl@hrad.cz
Foto van uw dienaar met President Vaclav Klaus in augustus 2009 na een diner in het "Grand Hôtel Roi René" in Aix-en-Provence.
Meer over onze boekenclub in het EP op www.misescircle.eu.
Abonneren op:
Posts (Atom)