Posts tonen met het label Europese Unie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Europese Unie. Alle posts tonen
"Het Verdrag van Lissabon is een schitterend verdrag." Met deze provocerende uitspraak wist Jens-Peter Bonde vanaf het begin de aandacht van de vele aanwezigen te winnen. "Een schitterend verdrag voor de overbetaalde mensen in de hoge gebouwen die jullie hier in deze omgeving zien, maar een slecht verdrag voor de overbelaste mensen in de straten." De toon was gezet voor de allereerste "Libertarians in Brussels"-gespreksavond van de "Mises Youth Club" in het Brusselse café "Le Faubourg" -- dat zich trouwens letterlijk in de schaduw van het Berlaymontgebouw bevindt. Een 35-tal geïnteresseerden, waaronder ook een groot aantal nieuwe gezichten, maakten hier op woensdagavond 16 december jl. hun opwachting. Het idee om in Brussel eens een sociaal convivium voor libertariërs en andere vrijheidslievenden te organiseren, kwam wel van Pieter Cleppe, maar uiteindelijk was het toch de "Mises Youth Club" die het uitwerkte en mogelijk maakte. Vanaf nu zullen we ook trachten om elke maand zo'n "Libertarians in Brussels"-avond te organiseren.
Jens-Peter Bonde is zeker geen onbekende voor uw dienaar. Ik heb het genoegen gehad om in 2009 gedurende zes maanden met hem samen te werken op de hoofdzetel van "Libertas" in Brussel, en heb voor deze oude veteraan uit de Europese politiek alleen maar respect. Bonde was dertig jaar lang lid van het Europees Parlement en wist zeker en vast zijn stempel op die instelling te drukken. De gespreksavond vorige maand was het laatste publieke optreden van Bonde, die vorig jaar op pensioen gegaan is en met de Kerstdagen definitief naar zijn thuisland Denemarken teruggekeerd is. In het EU-Parlement stond Bonde bekend als "Mister Transparency" omwille van zijn inzet voor transparantie, verantwoordelijkheidszin en democratie binnen de EU-instellingen. Zijn vrouw, Lisbeth Kirk, deelt de kritiek van haar man, en lag zelf op haar beurt aan de basis van de oprichting van de "EU Observer": het enige private en onafhankelijke nieuwsportaal over de Europese Unie dat ook een forum geeft aan minder regimevriendelijke stemmen en steevast kritisch blijft tegenover achterkamerbeslissingen en corruptie.
Bonde was ook een Euroscepticus van het eerste uur. Hij militeerde als jongeman bij de Deense Communistische Partij, richtte het anti-establishmentmagazine "Notat" op en stond mee aan de wieg van de "Deense Volksbeweging tegen de EU" in de jaren '70. Over de jaren heen evolueerde Bonde op politiek vlak meer en meer naar het centrum, en tussen 1994 en 2009 stond hij vijftien jaar lang aan het hoofd van drie verschillende ultra-rechtse fracties waaronder de "Independence/Democracy Group" rond UKIP. Bonde richtte na het Verraad van Maastricht een eigen partij op in Denemarken, de "Juni Beweging", en deed dat later nog eens dunnetjes over op EU-niveau met de "EU Democrats". Binnen de instellingen richtte hij met Hans-Peter Martin het "Platform for Transparency" en met Daniel Hannan de "SOS Democracy"-werkgroep op. Bonde maakte eveneens deel uit van de Europese Conventie en was daarin de woordvoerder van het kamp dat zich tegen de consensus rond de Europese Grondwet verzette.
Jens-Peter Bonde is zelf zeker geen libertariër maar wel iemand met gezond verstand in verscheidene maatschappelijke domeinen. Zijn zoon studeerde in de VS en werd daar een grote fan van Ron Paul. Geen wonder dus dat het libertarisme bij Bonde best wel een bekende filosofie was. Bonde vertelde ons over zijn wedervaren in het EU-Parlement en over hoe zijn eigen opvattingen met de jaren veranderd zijn. Hij gaf ons duiding bij de meest stupide EU-reguleringen, drukte zijn angst uit over de toenemende "Big Brother"-mentaliteit van de EU, spreidde zijn onvrede over het alsmaar groter wordende democratische deficit ten toon, en stelde duidelijk dat fiscale harmonisatie het einde van de Europese welvaart zou betekenen. Bonde zei dat hij nu meer Eurosceptisch is dan ooit tevoren, en trok democratie zelfs als ideaalbeeld in twijfel. Op EU-niveau zou democratie volgens hem veel positief kunnen veranderen, maar of het systeem echt overal en altijd optimaal is, liet hij in het midden. Hij trok ook van leer tegen de verbureaucratisering van de instelling en de verkinderlijking van het maatschappelijke debat, zowel op EU- als op nationaal niveau.
Jens-Peter Bonde werd een grote fan van José Manuel Barroso toen die in 2005 als eerste Commissievoorzitter ooit de agenda's van de geheime EU-werkgroepen publiek maakte. Jammer genoeg kwam er van zijn andere beloften maar weinig in huis. Bonde schreef ook al meer dan 60 boeken over Europese zaken en kondigde vorige maand op onze gespreksavond aan dat hij sinds kort met fictie begonnen is. In 2005 was hij de grondlegger van de "Foundation for EU Democracy", een denktank die onder leiding van zijn Ierse vriend en medestrijder Anthony Coughlan werkt aan openheid, transparantie en democratie binnen de instellingen. Tenslotte lanceerde Bonde enkele jaren geleden ook het "euABC": een onafhankelijk webportaal dat alle informatie over de EU bundelt in een handige verklarende begrippen- en woordenlijst. De avond was zeker en vast geslaagd, en Bonde waagde zich ook aan een voorspelling. Zo zou het nieuwe EU-Parlement haar legitimiteit enkel maar kunnen openbaren door minstens één voorgedragen EU-Commissaris te wraken. Met de "hearings" op de agenda deze week, ben ik alvast benieuwd of Bonde het ook hier bij het rechte eind heeft.
Dit activiteitenverslag verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze kleurrijke politicus op www.bonde.com.
Jens-Peter Bonde is zeker geen onbekende voor uw dienaar. Ik heb het genoegen gehad om in 2009 gedurende zes maanden met hem samen te werken op de hoofdzetel van "Libertas" in Brussel, en heb voor deze oude veteraan uit de Europese politiek alleen maar respect. Bonde was dertig jaar lang lid van het Europees Parlement en wist zeker en vast zijn stempel op die instelling te drukken. De gespreksavond vorige maand was het laatste publieke optreden van Bonde, die vorig jaar op pensioen gegaan is en met de Kerstdagen definitief naar zijn thuisland Denemarken teruggekeerd is. In het EU-Parlement stond Bonde bekend als "Mister Transparency" omwille van zijn inzet voor transparantie, verantwoordelijkheidszin en democratie binnen de EU-instellingen. Zijn vrouw, Lisbeth Kirk, deelt de kritiek van haar man, en lag zelf op haar beurt aan de basis van de oprichting van de "EU Observer": het enige private en onafhankelijke nieuwsportaal over de Europese Unie dat ook een forum geeft aan minder regimevriendelijke stemmen en steevast kritisch blijft tegenover achterkamerbeslissingen en corruptie.
Bonde was ook een Euroscepticus van het eerste uur. Hij militeerde als jongeman bij de Deense Communistische Partij, richtte het anti-establishmentmagazine "Notat" op en stond mee aan de wieg van de "Deense Volksbeweging tegen de EU" in de jaren '70. Over de jaren heen evolueerde Bonde op politiek vlak meer en meer naar het centrum, en tussen 1994 en 2009 stond hij vijftien jaar lang aan het hoofd van drie verschillende ultra-rechtse fracties waaronder de "Independence/Democracy Group" rond UKIP. Bonde richtte na het Verraad van Maastricht een eigen partij op in Denemarken, de "Juni Beweging", en deed dat later nog eens dunnetjes over op EU-niveau met de "EU Democrats". Binnen de instellingen richtte hij met Hans-Peter Martin het "Platform for Transparency" en met Daniel Hannan de "SOS Democracy"-werkgroep op. Bonde maakte eveneens deel uit van de Europese Conventie en was daarin de woordvoerder van het kamp dat zich tegen de consensus rond de Europese Grondwet verzette.
Jens-Peter Bonde is zelf zeker geen libertariër maar wel iemand met gezond verstand in verscheidene maatschappelijke domeinen. Zijn zoon studeerde in de VS en werd daar een grote fan van Ron Paul. Geen wonder dus dat het libertarisme bij Bonde best wel een bekende filosofie was. Bonde vertelde ons over zijn wedervaren in het EU-Parlement en over hoe zijn eigen opvattingen met de jaren veranderd zijn. Hij gaf ons duiding bij de meest stupide EU-reguleringen, drukte zijn angst uit over de toenemende "Big Brother"-mentaliteit van de EU, spreidde zijn onvrede over het alsmaar groter wordende democratische deficit ten toon, en stelde duidelijk dat fiscale harmonisatie het einde van de Europese welvaart zou betekenen. Bonde zei dat hij nu meer Eurosceptisch is dan ooit tevoren, en trok democratie zelfs als ideaalbeeld in twijfel. Op EU-niveau zou democratie volgens hem veel positief kunnen veranderen, maar of het systeem echt overal en altijd optimaal is, liet hij in het midden. Hij trok ook van leer tegen de verbureaucratisering van de instelling en de verkinderlijking van het maatschappelijke debat, zowel op EU- als op nationaal niveau.
Jens-Peter Bonde werd een grote fan van José Manuel Barroso toen die in 2005 als eerste Commissievoorzitter ooit de agenda's van de geheime EU-werkgroepen publiek maakte. Jammer genoeg kwam er van zijn andere beloften maar weinig in huis. Bonde schreef ook al meer dan 60 boeken over Europese zaken en kondigde vorige maand op onze gespreksavond aan dat hij sinds kort met fictie begonnen is. In 2005 was hij de grondlegger van de "Foundation for EU Democracy", een denktank die onder leiding van zijn Ierse vriend en medestrijder Anthony Coughlan werkt aan openheid, transparantie en democratie binnen de instellingen. Tenslotte lanceerde Bonde enkele jaren geleden ook het "euABC": een onafhankelijk webportaal dat alle informatie over de EU bundelt in een handige verklarende begrippen- en woordenlijst. De avond was zeker en vast geslaagd, en Bonde waagde zich ook aan een voorspelling. Zo zou het nieuwe EU-Parlement haar legitimiteit enkel maar kunnen openbaren door minstens één voorgedragen EU-Commissaris te wraken. Met de "hearings" op de agenda deze week, ben ik alvast benieuwd of Bonde het ook hier bij het rechte eind heeft.
Dit activiteitenverslag verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze kleurrijke politicus op www.bonde.com.
België zal in 2010 bijna 5,2 miljard euro aan de Europese Unie moeten afdragen. Daarmee is België één van de vijf grootste netto-bijdragers van de ganse unie. Dat wist economieprofessor en begrotingsdeskundige Herman Matthijs ons vandaag in "De Morgen" te vertellen. In 2009 was de Belgische bijdrage aan de EU door de povere economische prestaties van ons land teruggevallen tot 4,6 miljard euro. In 2008 tenslotte bedroeg de Belgische bijdrage 5,1 miljard euro. Matthijs spreekt van zéér hoge bedragen "waar weinig aan te doen is", maar is dat wel zo? Zeker nu we met Herman Van Rompuy de opperpygmee van de Europese Unie hebben mogen leveren, kunnen we niet langer moeilijk doen over onze bijdragen, zo blijkt. Maar niet dat we dat daarvoor wel waren natuurlijk. Onze leiders staan al jaar en dag te springen om hun eigen onderdanen kaal te plukken om toch maar de Eurofielste van de klas te kunnen zijn. Van een Thatcheriaans "We want our money back" is onder onze leiders nooit sprake geweest. Nochtans zou dat met deze cijfers in het achterhoofd niet meer dan logisch zijn.
Herman Matthijs legt evenwel uit dat het volgens hem niet echt zo zeker is of België in totaal wel een heuse netto-betaler is. "Het is heel moeilijk om een volledige kosten-batenanalyse te maken over deze Europese bijdrage. Naast de overduidelijke kosten krijgt België heel veel indirecte ontvangsten. Dat is te danken aan de wel zeer ruime aanwezigheid van Europese instellingen in Brussel die consumptie en btw opleveren voor de schatkist. Er zijn ook de extra klanten voor de luchthaven van Zaventem en andere nutsbedrijven." Van de extra uitgaven voor de beveiliging van de Europese tops en instellingen natuurlijk geen woord in dit overzicht.
Daarboven maakt Matthijs zich ook schuldig aan de "broken window fallacy"-redenering van Frédéric Bastiat. Het is niet omdat sommige sectoren van de economie door deze verspilling van belastinggeld floreren, dat het daarom om de meest optimale besteding van die middelen gaat. Voor elke overbetaalde bureaucraat die in Zaventem een overbodige vlucht neemt, verliezen tientallen werknemers in productieve sectoren hun job of moeten bedrijven hun groeiplannen opbergen omwille van de extra belastingen en lasten die de EU met zich meebrengt. In 2007 was België al één van de allergrootste nettobetalers per capita en dat is nu niet anders. Of "better off out" de te volgen politiek is, weet ik niet, maar elk jaar wint die idee bij mij wel aan kracht en invloed.
Verder stelt Herman Matthijs dat België het laatste decennium jaarlijks gemiddeld 2 miljard euro meer heeft moeten afdragen aan de Europese Unie dan daarvoor. De grootste slokoppen blijken de nieuwe EU-lidstaten te zijn. Zij krijgen ondertussen immers het gros van de EU-gelden uitgekeerd maar staan zelf wel amper in voor 8,75% van het totale EU-budget. Deze scheeftrekking maakt het voor de eerste 15 lidstaten steeds aantrekkelijker om de hele EU-structuur serieus te herbekijken.
Terwijl begrotingstekorten zich overal opstapelen, Griekenland en Spanje op de afgrond van het faillissement balanceren en nationale overheden overal op zoek gaan naar besparingen, blijft de EU zonder dralen of schuldgevoel miljarden van andermans zuurverdiend belastinggeld verspillen. Dit kan niet lang meer duren. Het wordt tijd dat de Eurosceptici van alle landen het financiële luik van de ganse Europagrap eens opnieuw beginnen te accentueren. Een onwetend geïndoctrineerd volk blijft slaafs, maar dat kan snel veranderen. Geert Wilders en Douglas Carswell eisten in Nederland en het VK al een gedetailleerde kosten-batenanalyse van het EU-lidmaatschap van hun landen, en ook elders begint de roep naar financiële duidelijkheid alsmaar luider te klinken.
Willen we niet al onze welvaart als sneeuw voor de zon zien verdwijnen onder impuls van de EUSSR moeten we dringend handelen, en de tijd voor actie is nu. Onze leiders moeten meer van zich beginnen afbijten in Brussel, de belangen van hun eigen burgers, en niet die van hun eigen carrières, beginnen vooropstellen, ons lidmaatschap van de unie onbevooroordeeld in vraag durven stellen en - bovenal - de bereidheid tonen om de slechte deal voor België volledig te willen heronderhandelen.
Deze opinie verscheen ook op de Eurosceptische weblogs "In Flanders Fields", "Meer Vrijheid", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over dit onderzoek van Herman Matthijs op www.demorgen.be.
Herman Matthijs legt evenwel uit dat het volgens hem niet echt zo zeker is of België in totaal wel een heuse netto-betaler is. "Het is heel moeilijk om een volledige kosten-batenanalyse te maken over deze Europese bijdrage. Naast de overduidelijke kosten krijgt België heel veel indirecte ontvangsten. Dat is te danken aan de wel zeer ruime aanwezigheid van Europese instellingen in Brussel die consumptie en btw opleveren voor de schatkist. Er zijn ook de extra klanten voor de luchthaven van Zaventem en andere nutsbedrijven." Van de extra uitgaven voor de beveiliging van de Europese tops en instellingen natuurlijk geen woord in dit overzicht.
Daarboven maakt Matthijs zich ook schuldig aan de "broken window fallacy"-redenering van Frédéric Bastiat. Het is niet omdat sommige sectoren van de economie door deze verspilling van belastinggeld floreren, dat het daarom om de meest optimale besteding van die middelen gaat. Voor elke overbetaalde bureaucraat die in Zaventem een overbodige vlucht neemt, verliezen tientallen werknemers in productieve sectoren hun job of moeten bedrijven hun groeiplannen opbergen omwille van de extra belastingen en lasten die de EU met zich meebrengt. In 2007 was België al één van de allergrootste nettobetalers per capita en dat is nu niet anders. Of "better off out" de te volgen politiek is, weet ik niet, maar elk jaar wint die idee bij mij wel aan kracht en invloed.
Verder stelt Herman Matthijs dat België het laatste decennium jaarlijks gemiddeld 2 miljard euro meer heeft moeten afdragen aan de Europese Unie dan daarvoor. De grootste slokoppen blijken de nieuwe EU-lidstaten te zijn. Zij krijgen ondertussen immers het gros van de EU-gelden uitgekeerd maar staan zelf wel amper in voor 8,75% van het totale EU-budget. Deze scheeftrekking maakt het voor de eerste 15 lidstaten steeds aantrekkelijker om de hele EU-structuur serieus te herbekijken.
Terwijl begrotingstekorten zich overal opstapelen, Griekenland en Spanje op de afgrond van het faillissement balanceren en nationale overheden overal op zoek gaan naar besparingen, blijft de EU zonder dralen of schuldgevoel miljarden van andermans zuurverdiend belastinggeld verspillen. Dit kan niet lang meer duren. Het wordt tijd dat de Eurosceptici van alle landen het financiële luik van de ganse Europagrap eens opnieuw beginnen te accentueren. Een onwetend geïndoctrineerd volk blijft slaafs, maar dat kan snel veranderen. Geert Wilders en Douglas Carswell eisten in Nederland en het VK al een gedetailleerde kosten-batenanalyse van het EU-lidmaatschap van hun landen, en ook elders begint de roep naar financiële duidelijkheid alsmaar luider te klinken.
Willen we niet al onze welvaart als sneeuw voor de zon zien verdwijnen onder impuls van de EUSSR moeten we dringend handelen, en de tijd voor actie is nu. Onze leiders moeten meer van zich beginnen afbijten in Brussel, de belangen van hun eigen burgers, en niet die van hun eigen carrières, beginnen vooropstellen, ons lidmaatschap van de unie onbevooroordeeld in vraag durven stellen en - bovenal - de bereidheid tonen om de slechte deal voor België volledig te willen heronderhandelen.
Deze opinie verscheen ook op de Eurosceptische weblogs "In Flanders Fields", "Meer Vrijheid", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over dit onderzoek van Herman Matthijs op www.demorgen.be.
Het Engelstalige magazine "The Bulletin" dat gretig gelezen wordt onder de grote expatgemeenschap van Brussel heeft de Tsjechische president Vaclav Klaus deze week uitgeroepen tot "Persoonlijkheid van 2009". Iedereen kent hem en zijn ideeën, en iedereen heeft over hem ook wel een mening, maar niemand zal kunnen ontkennen dat er een andere individuele persoon geweest is het laatste jaar die zo gewogen heeft op de politiek en het beleid van de Europese Unie dan Vaclav Klaus. Hij was lange tijd "the last man standing" in Europa, en ook al moest hij uiteindelijk toch inbinden en het Verdrag van Lissabon ondertekenen, toch heeft hij gedaan wat anderen niet durfden en heeft hij zijn tanden laten zien als staatshoofd van een kleine EU-lidstaat. "Hij werd gebrandmerkt tot schurk van het jaar en uitgespuwd door de EU-elite, maar in werkelijkheid bewees Klaus dat Europa een Unie is van 27 en niet slechts drie lidstaten plus 24," aldus de redactie van "The Bulletin".
Na de vele gênante momenten voor de Mandarijnen van Brussel en de zelden voorspelbare handelingen van Vaclav Klaus zullen de grote lidstaten in de toekomst wel twee maal nadenken alvorens ze weerom zullen vergeten de kleintjes mee in het bad te trekken. En ook voor Tsjechië zelf heeft Klaus achter de schermen een grote slag weten thuishalen. De "mensenrechten" die Lissabon de EU-lidstaten opdringt, zoals extra zwangerschapsverlof en verregaande stakingsrechten, zullen immers niet van toepassing zijn op zijn land. Tsjechië zal dus - samen met de twee andere slimme opt-outlanden Ierland en het VK - een enorm concurrentievoordeel ten opzichte van de andere EU-landen kunnen opbouwen. Klaus had het verdrag gelezen en zag de gevaren die erin vervat zaten. Hij stond in de branding, moederziel alleen, en vocht tegen de golven, maar uiteindelijk moest hij bakzeil halen. "Geleidelijk aan zullen de Europese leiders meer en meer de draagwijdte van Lissabon leren kennen en alle veranderingen van dat verdrag zullen stap per stap duidelijk worden". Met die woorden becommentarieerde Rob Heirbaut op de laatste top voor VRT de aanwezigheid van een tiental buitenlandministers die vergeefs binnen wilden op de top, maar dat niet mochten. Zij wisten niet eens dat Lady Ashton voortaan in hun naam buitenlands beleid zou gaan voeren... I rest my case.
Dit commentaarstuk werd ook elders overgenomen, zoals o.a. op de metablogs "In Flanders Fields, "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over dit eerbetoon aan Vaclav Klaus op www.elsevier.nl.
Na de vele gênante momenten voor de Mandarijnen van Brussel en de zelden voorspelbare handelingen van Vaclav Klaus zullen de grote lidstaten in de toekomst wel twee maal nadenken alvorens ze weerom zullen vergeten de kleintjes mee in het bad te trekken. En ook voor Tsjechië zelf heeft Klaus achter de schermen een grote slag weten thuishalen. De "mensenrechten" die Lissabon de EU-lidstaten opdringt, zoals extra zwangerschapsverlof en verregaande stakingsrechten, zullen immers niet van toepassing zijn op zijn land. Tsjechië zal dus - samen met de twee andere slimme opt-outlanden Ierland en het VK - een enorm concurrentievoordeel ten opzichte van de andere EU-landen kunnen opbouwen. Klaus had het verdrag gelezen en zag de gevaren die erin vervat zaten. Hij stond in de branding, moederziel alleen, en vocht tegen de golven, maar uiteindelijk moest hij bakzeil halen. "Geleidelijk aan zullen de Europese leiders meer en meer de draagwijdte van Lissabon leren kennen en alle veranderingen van dat verdrag zullen stap per stap duidelijk worden". Met die woorden becommentarieerde Rob Heirbaut op de laatste top voor VRT de aanwezigheid van een tiental buitenlandministers die vergeefs binnen wilden op de top, maar dat niet mochten. Zij wisten niet eens dat Lady Ashton voortaan in hun naam buitenlands beleid zou gaan voeren... I rest my case.
Dit commentaarstuk werd ook elders overgenomen, zoals o.a. op de metablogs "In Flanders Fields, "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over dit eerbetoon aan Vaclav Klaus op www.elsevier.nl.
The bit of Brussels where I work, the concrete-canyoned EU quarter, stands out for many things, such as its hordes of well-dressed, multi-lingual Eurocrats, and for never-ending protests by people wanting EU money for something or other. Today, these two features were neatly combined as thousands of the Eurocrats staged a demonstration over pay. Much of the press commentary has been a bit harsh, noting that the EU civil servants threatening strike action have some of the safest jobs in Europe, and enjoy more generous pay and conditions than they would in most national civil services. The counter-argument here inside the Brussels bubble is that the pay of EU officials is fixed against a reference basket of eight countries, and it is this mechanism that has produced the recession-defying pay rise of 3.7% for next year that is causing a fuss.
I must admit, I can see both sides. Given that national governments agreed the pay system years ago, it does look legally dodgy to challenge it now. On the other hand, given that civil servants in some countries, like Ireland or Latvia, are having vast chunks cut from their pay packets, it does seem a bit rich for the EU’s finest to award themselves an above-inflation rise, especially as they enjoy all sorts of other perks, ranging from tax-free salaries (they pay special levies to the EU instead), child allowances, household allowances, subsidised places at the European Schools for their children and handsome “expatriation allowances” to offset the costs of living in Brussels, which -- judging by my own observation -- are available even to people who have lived in Brussels for many years.
Most of all, I think the carping about the pay and conditions of EU officials is missing a much bigger point. In my experience, if the life of many Eurocrats looks gold-plated, the lustre is that of a gilded cage. I cannot put a statistical percentage on it, but after years of Brussels dinner parties, I would say that roughly “lots and lots” of EU officials are bored and rather miserable with their jobs. Getting a full-time job at the EU institutions is hard: you have to pass a strange, French-inspired test or “concours” which to date have included a whole series of questions designed to test the ability to cram Euro-facts into your head, such as: what was the “Barnier Proposal”, what is the “Helsinki Action Group”, how many commission presidents there have been or Jean Monnet’s shoe size (ok, I made that one up).
Most people who get into the services are well-educated and rather idealistic about Europe. They then rapidly discover that promotion is often less about merit than about years of service, politics and (irony of ironies in a European institution) your nationality. Some land jobs in policy areas that enjoy support from the national governments, so actually produce legislation. Others find themselves working on a proposed directive that has barely moved an inch in 10 years, and is slowly being talked to death in committee meetings to which only Kafka could do justice. There are also lots of grudges. Younger officials have less generous pay packages than those who joined before staff reforms a few years ago, so resent their older colleagues. Lots of officials from old member countries privately carp and grumble about those from new member countries, who they accuse of being out for themselves and shockingly un-European in their thinking. The easterners think the old-timers snooty and lazy. And everybody sighs and dreams about the supposed heyday of the institutions when Jacques Delors was commission president, and told national governments who was boss.
I would have more time for this argument, were it not for the (rather unlikely) fact that I briefly tasted life inside the European Commission as a “stagiaire” or intern in 1993, ie, the Delors era. I worked in one of the more glamorous bits of the machine, DG1 (now the External Relations bit of the commission), and my boss had an interesting job, on paper. But in reality, my whole unit seemed to spend its life writing reports for the bin, or at best the filing cabinets of other units. Everyone spent a lot of time on the telephone, and the focus of life seemed to be lunch, long weekends, gossip about extra-marital affairs, things like choirs and amateur dramatic societies, and lunch. Also, though nobody seemed to be exactly flat-out busy, a lot of ingenuity went into hiring new staff: one earnest man who had been hanging about for ages on a temporary contract was sucked into complex negotiations with an outside contractor based in another country, which at one point was going to hire him and contract him back to our unit. I don’t think it worked out: the poor man fell into the gulf that divides “temporary agents” in the commission from “fonctionnaires” or permanent officials who have passed the concours. The two tribes are even separated by a visible mark: temps carry a large T on their identity badges, while fonctionnaires have an F on theirs.
Years later, while working in Beijing, I read about the lives of imperial mandarins in Ming or Qing dynasty China, and was struck by a pang of recognition. There it all was: the gilded paranoia, the politicking, the strange entrance exams (would-be officials had to memorise great screeds of Confucius rather than Robert Schuman’s knicker size, but the theory was the same), and the obsession with rank. In China, it was all about whether you had a crane embroidered on your robes, or a jade or coral bead atop your tasselled hat. In Brussels, it is about being an AD 12 or 13 (and then which seniority step you enjoy). It could be worse, of course. The innermost sanctums of the Forbidden City were staffed by eunuchs. Some sacrifices, even the EU balks at.
Dit commentaarstuk verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer teksten van columnist Charlemagne op www.economist.com.
I must admit, I can see both sides. Given that national governments agreed the pay system years ago, it does look legally dodgy to challenge it now. On the other hand, given that civil servants in some countries, like Ireland or Latvia, are having vast chunks cut from their pay packets, it does seem a bit rich for the EU’s finest to award themselves an above-inflation rise, especially as they enjoy all sorts of other perks, ranging from tax-free salaries (they pay special levies to the EU instead), child allowances, household allowances, subsidised places at the European Schools for their children and handsome “expatriation allowances” to offset the costs of living in Brussels, which -- judging by my own observation -- are available even to people who have lived in Brussels for many years.
Most of all, I think the carping about the pay and conditions of EU officials is missing a much bigger point. In my experience, if the life of many Eurocrats looks gold-plated, the lustre is that of a gilded cage. I cannot put a statistical percentage on it, but after years of Brussels dinner parties, I would say that roughly “lots and lots” of EU officials are bored and rather miserable with their jobs. Getting a full-time job at the EU institutions is hard: you have to pass a strange, French-inspired test or “concours” which to date have included a whole series of questions designed to test the ability to cram Euro-facts into your head, such as: what was the “Barnier Proposal”, what is the “Helsinki Action Group”, how many commission presidents there have been or Jean Monnet’s shoe size (ok, I made that one up).
Most people who get into the services are well-educated and rather idealistic about Europe. They then rapidly discover that promotion is often less about merit than about years of service, politics and (irony of ironies in a European institution) your nationality. Some land jobs in policy areas that enjoy support from the national governments, so actually produce legislation. Others find themselves working on a proposed directive that has barely moved an inch in 10 years, and is slowly being talked to death in committee meetings to which only Kafka could do justice. There are also lots of grudges. Younger officials have less generous pay packages than those who joined before staff reforms a few years ago, so resent their older colleagues. Lots of officials from old member countries privately carp and grumble about those from new member countries, who they accuse of being out for themselves and shockingly un-European in their thinking. The easterners think the old-timers snooty and lazy. And everybody sighs and dreams about the supposed heyday of the institutions when Jacques Delors was commission president, and told national governments who was boss.
I would have more time for this argument, were it not for the (rather unlikely) fact that I briefly tasted life inside the European Commission as a “stagiaire” or intern in 1993, ie, the Delors era. I worked in one of the more glamorous bits of the machine, DG1 (now the External Relations bit of the commission), and my boss had an interesting job, on paper. But in reality, my whole unit seemed to spend its life writing reports for the bin, or at best the filing cabinets of other units. Everyone spent a lot of time on the telephone, and the focus of life seemed to be lunch, long weekends, gossip about extra-marital affairs, things like choirs and amateur dramatic societies, and lunch. Also, though nobody seemed to be exactly flat-out busy, a lot of ingenuity went into hiring new staff: one earnest man who had been hanging about for ages on a temporary contract was sucked into complex negotiations with an outside contractor based in another country, which at one point was going to hire him and contract him back to our unit. I don’t think it worked out: the poor man fell into the gulf that divides “temporary agents” in the commission from “fonctionnaires” or permanent officials who have passed the concours. The two tribes are even separated by a visible mark: temps carry a large T on their identity badges, while fonctionnaires have an F on theirs.
Years later, while working in Beijing, I read about the lives of imperial mandarins in Ming or Qing dynasty China, and was struck by a pang of recognition. There it all was: the gilded paranoia, the politicking, the strange entrance exams (would-be officials had to memorise great screeds of Confucius rather than Robert Schuman’s knicker size, but the theory was the same), and the obsession with rank. In China, it was all about whether you had a crane embroidered on your robes, or a jade or coral bead atop your tasselled hat. In Brussels, it is about being an AD 12 or 13 (and then which seniority step you enjoy). It could be worse, of course. The innermost sanctums of the Forbidden City were staffed by eunuchs. Some sacrifices, even the EU balks at.
Dit commentaarstuk verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer teksten van columnist Charlemagne op www.economist.com.
Wil de EUSSR voor alles een publiek alternatief voozien?
19 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
Het was het Nederlandse dagblad "De Telegraaf" die het nieuws voor ons brak. "EU wil eigen Google Books", blokletterde de krant vandaag. De Europese Unie zou volgens de krant immers plannen hebben om een Europees platform op te zetten voor het digitaliseren en archiveren van boeken. Daarmee zou de Europese Unie dus een rechtstreekse concurrent worden van het nu al bestaande goed draaiende privé-project "Google Books". Het was de Franse minister van Cultuur, Frédéric Mitterrand, die voor het eerst hierover uit de biecht klapte in een interview met de Franse zondagkrant "Journal du Dimanche". Hij maakte daarin gewag van een speciale "task force" die door de Europese Commissie in het leven geroepen werd om zo'n platform op te zetten. Volgens hem is het digitaal beschikbaar maken van boeken immers helemaal geen taak voor de private sector, maar moeten overheden daar over gaan.
Mitterrand verwijst met die uitspraak natuurlijk naar het plan van Google om miljoenen boeken in te scannen en online beschikbaar te maken. In 2008 startte de Europese Unie al een platform voor het digitaliseren van boeken, afbeeldingen en archieven onder de "Europeana"-banner. Deze digitale bibliotheek kende tot nu toe vooral veel technische problemen, maar volgens Mitterrand moet Europeana meer geld krijgen en een meer centrale rol gaan spelen. Net zoals (Franse) Eurofielen ons ooit het Galileo-project of het Quaero-project opgedrongen hebben als publieke Europese alternatieven voor succesvolle Amerikaanse (meestal private of toch tenminste deels private) diensten. Quaero moest zoekrobot Google beconcurreren en Galileo moest het Amerikaanse GPS-systeem counteren. En we weten allemaal hoe het die twee grootheidswaanzinnige projecten vergaan is.
Quaero is nog steeds niet operationeel ondanks de verkwisting van miljoenen Europees belastinggeld, en het kostenplaatje van Galileo is momenteel al drie maal zo groot als aanvankelijk begroot zonder dat er ook nog maar één satelliet in de ruimte hangt of dat er ook nog maar één succesvolle proef geweest is. Twee jaar en drie miljard EUR geleden werd dan ook beslist om Rusland en China mee in het project te laten participeren. Of hoe, los van het feit dat dit natuurlijk allemaal best 100% privaat zou gebeuren, de (Franse) Eurofielen liever zaakjes doen met de Poetins en Hu Jintao's van deze wereld dan met onze Westerse bondgenoten in Washington. En als de Eurofielen hun zin niet krijgen met het verspillen van belastinggeld aan dergelijke falende publieke alternatieven, grijpen ze uit armoede maar naar dat andere wapen dat ze zichzelf toebedeeld hebben: de monsterboetes voor vermeende concurrentievervalsing en monopolievorming. Zum kotsen.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet.
Meer duiding over deze EU-beslissing op www.telegraaf.nl.
Mitterrand verwijst met die uitspraak natuurlijk naar het plan van Google om miljoenen boeken in te scannen en online beschikbaar te maken. In 2008 startte de Europese Unie al een platform voor het digitaliseren van boeken, afbeeldingen en archieven onder de "Europeana"-banner. Deze digitale bibliotheek kende tot nu toe vooral veel technische problemen, maar volgens Mitterrand moet Europeana meer geld krijgen en een meer centrale rol gaan spelen. Net zoals (Franse) Eurofielen ons ooit het Galileo-project of het Quaero-project opgedrongen hebben als publieke Europese alternatieven voor succesvolle Amerikaanse (meestal private of toch tenminste deels private) diensten. Quaero moest zoekrobot Google beconcurreren en Galileo moest het Amerikaanse GPS-systeem counteren. En we weten allemaal hoe het die twee grootheidswaanzinnige projecten vergaan is.
Quaero is nog steeds niet operationeel ondanks de verkwisting van miljoenen Europees belastinggeld, en het kostenplaatje van Galileo is momenteel al drie maal zo groot als aanvankelijk begroot zonder dat er ook nog maar één satelliet in de ruimte hangt of dat er ook nog maar één succesvolle proef geweest is. Twee jaar en drie miljard EUR geleden werd dan ook beslist om Rusland en China mee in het project te laten participeren. Of hoe, los van het feit dat dit natuurlijk allemaal best 100% privaat zou gebeuren, de (Franse) Eurofielen liever zaakjes doen met de Poetins en Hu Jintao's van deze wereld dan met onze Westerse bondgenoten in Washington. En als de Eurofielen hun zin niet krijgen met het verspillen van belastinggeld aan dergelijke falende publieke alternatieven, grijpen ze uit armoede maar naar dat andere wapen dat ze zichzelf toebedeeld hebben: de monsterboetes voor vermeende concurrentievervalsing en monopolievorming. Zum kotsen.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet.
Meer duiding over deze EU-beslissing op www.telegraaf.nl.
The European Union’s choices for its new top jobs reveal a pitiful lack of global ambition. The Roman poet Horace might have been referring to the EU when he wrote that “the mountains will be in labour, and will give birth to a ridiculous mouse.” By choosing two virtual unknowns, with paltry political experience, as the first permanent president of the European Council and as the new EU foreign-policy supremo, Europe’s leaders have made their union look ridiculous. Both Belgium’s Herman Van Rompuy and Britain’s Catherine Ashton are decent in their way. Mr Van Rompuy has been a surprisingly effective prime minister for Belgium, holding his fissiparous country together well enough for some to fret over his departure from domestic politics. Lady Ashton piloted the Lisbon treaty through the British House of Lords and has handled the European Commission’s trade portfolio without falling out with her colleagues (unlike some predecessors), even if she has no foreign-policy background and has never been elected to anything. Both are suited to the endless rounds of consensus-building that the European Union loves and lives by.
That alone is enough for Europhiles to welcome these appointments. Yet they miss two points. The first is that the Van Rompuy-Ashton team was manifestly nobody’s dream ticket. Mr Van Rompuy emerged only because weightier and better-known candidates, including Britain’s Tony Blair, fell foul of the objections of one leader or another. Lady Ashton was the third or even fourth choice of Gordon Brown when Britain was offered the post. Picking people for their inoffensiveness, inexperience (both have been in their jobs for only a year), party affiliation, nationality or sex -- everything, in fact, except their abilities -- is unlikely to lead to the best candidates. The second mistake is to overlook the aims of the Lisbon treaty. Laboriously pushed through after six years (and three rejections by referendum), it seeks to give the EU a political role in the world to match its economic weight. The permanent council president replaces the present confusing system that appoints a new president from among EU members every six months. The new high representative for foreign policy will have a portfolio (and budget) in the European Commission as well as a large “diplomatic” service. The idea is that the EU should become both more powerful and more accessible for America, China, India and elsewhere.
But it is hard to see the political leaders of America, China and India, or even their foreign ministers, ever taking Mr Van Rompuy and Lady Ashton entirely seriously. Instead they will talk, as now, to their counterparts in big countries like Germany, France and Britain. That will largely vitiate any notion of the EU at last speaking with one voice, or of answering the famously mythical Kissinger question about whom to call when an outsider wants to talk to Europe. It is just as hard to believe that Germany’s Angela Merkel and France’s Nicolas Sarkozy wanted such an outcome when they first resurrected the Lisbon treaty from the bones of the EU constitution. They accepted it now mainly to preserve their own grip on the EU. Many Eurosceptics argue similarly, because they prefer nation-states to Brussels. Yet in truth a weak council president and foreign-policy boss will boost the more federalist actors on the EU stage: the European Commission and its president, José Manuel Barroso, and especially the European Parliament. Indeed, the biggest winners in this, as from the Lisbon treaty itself, are the European Parliament and its pan-European political parties -- despite their feeble democratic mandate. It is enough to make you wonder, yet again, if the Lisbon treaty was worth ratifying at all.
Dit opinieartikel verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer artikels van Charlemagne op www.economist.com.
That alone is enough for Europhiles to welcome these appointments. Yet they miss two points. The first is that the Van Rompuy-Ashton team was manifestly nobody’s dream ticket. Mr Van Rompuy emerged only because weightier and better-known candidates, including Britain’s Tony Blair, fell foul of the objections of one leader or another. Lady Ashton was the third or even fourth choice of Gordon Brown when Britain was offered the post. Picking people for their inoffensiveness, inexperience (both have been in their jobs for only a year), party affiliation, nationality or sex -- everything, in fact, except their abilities -- is unlikely to lead to the best candidates. The second mistake is to overlook the aims of the Lisbon treaty. Laboriously pushed through after six years (and three rejections by referendum), it seeks to give the EU a political role in the world to match its economic weight. The permanent council president replaces the present confusing system that appoints a new president from among EU members every six months. The new high representative for foreign policy will have a portfolio (and budget) in the European Commission as well as a large “diplomatic” service. The idea is that the EU should become both more powerful and more accessible for America, China, India and elsewhere.
But it is hard to see the political leaders of America, China and India, or even their foreign ministers, ever taking Mr Van Rompuy and Lady Ashton entirely seriously. Instead they will talk, as now, to their counterparts in big countries like Germany, France and Britain. That will largely vitiate any notion of the EU at last speaking with one voice, or of answering the famously mythical Kissinger question about whom to call when an outsider wants to talk to Europe. It is just as hard to believe that Germany’s Angela Merkel and France’s Nicolas Sarkozy wanted such an outcome when they first resurrected the Lisbon treaty from the bones of the EU constitution. They accepted it now mainly to preserve their own grip on the EU. Many Eurosceptics argue similarly, because they prefer nation-states to Brussels. Yet in truth a weak council president and foreign-policy boss will boost the more federalist actors on the EU stage: the European Commission and its president, José Manuel Barroso, and especially the European Parliament. Indeed, the biggest winners in this, as from the Lisbon treaty itself, are the European Parliament and its pan-European political parties -- despite their feeble democratic mandate. It is enough to make you wonder, yet again, if the Lisbon treaty was worth ratifying at all.
Dit opinieartikel verscheen oorspronkelijk in "The Economist".
Meer artikels van Charlemagne op www.economist.com.
Zaterdag jl. organiseerde het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) haar jaarlijkse nationale studiedag. Als erelid van het LVSV en trouw lid van het Liberaal Vlaams Verbond (LVV), dat co-organisator was, kon ik daar zeker niet op ontbreken. Het thema dit jaar was "democratie" en het gebeuren zelf vond plaats in de statige Promotiezaal van de K.U. Leuven. De Antwerpse professoren Dave Sinardet en Peter Thijssen behandelden er algemene topics zoals de representativiteit van de democratie, de neutraliteit van kieskringen, de electorale redenen achter kiesdrempels en de wig tussen deliberatie en participatie in de politiek. VUB-professor Herman Matthijs had het nadien ook nog over de particratie in België, de zwakheid van het parlement tegenover de regering, de politisering van de administraties en de waanzin van publieke partijfinanciering. Ook maakte hij vaak de vergelijking met zijn - én mijn! - gidsland, de VS.
LVSV-voorzitter Jan Hayen schetste op zijn beurt de democratie vanuit een eerder historische invalshoek en maakte enkele fundamentele filosofische bezwaren tegen de ongecontroleerde "dictatuur van een meerderheid". Open Vld-parlementslid Els Ampe sneed in haar toespraak dan weer de BHV-problematiek aan en beargumenteerde het status-quo omdat de Vlamingen anders twee parlementszetels zouden verliezen en omdat een splitsing de verfransing van de Brusselse rand helemaal niet zou tegengaan. De grootste naam op de affiche, die van EU-Kommissar Karel De Gucht, mocht zaterdag als laatste het podium bestijgen. Duidelijk niet gestoord door de aanwezigheid van Martin Heylen en diens uit de kluiten gewassen cameraploeg gaf De Gucht een meer dan degelijk onderbouwde speech over democratie en Europa.
Karel De Gucht gaf in zijn lezing tot ieders verbazing blijk van bepaalde liberaal-ideologische finesses die we ook bij vele andere oud-LVSV-voorzitters nog steeds terugvinden in de onderlinge gesprekken, maar die in hun open maatschappelijke mandaten jammer genoeg helemaal naar de achtergrond gebannen zijn. De talrijke aanwezigen hoorden De Gucht zaterdag niet enkel fragmenten uit "De la démocratie en Amérique" van Alexis de Toqueville of "The Wealth of Nations" van Adam Smith reciteren, maar ook oude ideeën oprakelen van andere befaamde liberale theoretici. Karel De Gucht ontpopte zich daar als één van ons. Hij deed zijn verleden binnen het LVSV eer aan. Het publiek kon dit gepreek voor eigen parochie best smaken.
Alleen jammer dat Karel De Gucht het in zijn toespraak voor kritisch ingestelde liberale studenten niet kon laten om dezelfde leugens over de EUSSR te vertellen dan alle andere establishmentfiguren. Volgens onze Europese Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking is de Europese Unie immers een functionerende democratie, is alle kritiek daarop uit den boze en heeft het Europees Parlement - ook al wordt dat door gevestigde internationale politicologen vaak als "Mickey Mouse Assembly" versleten - meer macht dan een nationaal parlement. Het Verdrag van Lissabon is volgens hem een goede zaak zonder weerga en de Britten zijn in de grond eigenlijk maar een bende zeveraars. Maar tot daar aan toe nog. Het werd pas helemaal gênant toen Karel De Gucht ongestoord en met uitgestrekt gezicht twee al lang achterhaalde waandenkbeelden opnieuw van stal haalde om de EUSSR te bewieroken.
De EU-bureaucratie is volgens hem overdreven, want de EU-instellingen zouden minder mensen tewerkstellen dan de gemiddelde Europese stad, en Ierland zou zijn welvaart enkel maar aan Europese steun te danken hebben. Het Amerikaanse "Cato Institute" toonde in 2003 nochtans al aan dat deregulering en fiscaal beleid de Ierse economie tot Keltische Tijger omgevormd hebben en dat de Europese gelden enkel maar naar niet-productieve oude industrieën en de landbouwsector vloeiden. Het Ierse economische wonder voltrok zich net in de niet door de EU ondersteunde sectoren. Ierland werd niet rijk dankzij EU-steun, maar ondanks EU-subsidies. Verder publiceerde de Britse denktank "Open Europe" in 2008 een nog steeds niet formeel door de EU gecontesteerd rapport waaruit blijkt dat de Europese Unie in totaal een leger van 170,000 bureaucraten tewerkstelt. Helemaal niet minder dan een gemiddelde Europese stad dus, maar wel net een hele Europese stad.
Deze commentaartekst verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze studentenvereniging op www.lvsv.be.
LVSV-voorzitter Jan Hayen schetste op zijn beurt de democratie vanuit een eerder historische invalshoek en maakte enkele fundamentele filosofische bezwaren tegen de ongecontroleerde "dictatuur van een meerderheid". Open Vld-parlementslid Els Ampe sneed in haar toespraak dan weer de BHV-problematiek aan en beargumenteerde het status-quo omdat de Vlamingen anders twee parlementszetels zouden verliezen en omdat een splitsing de verfransing van de Brusselse rand helemaal niet zou tegengaan. De grootste naam op de affiche, die van EU-Kommissar Karel De Gucht, mocht zaterdag als laatste het podium bestijgen. Duidelijk niet gestoord door de aanwezigheid van Martin Heylen en diens uit de kluiten gewassen cameraploeg gaf De Gucht een meer dan degelijk onderbouwde speech over democratie en Europa.
Karel De Gucht gaf in zijn lezing tot ieders verbazing blijk van bepaalde liberaal-ideologische finesses die we ook bij vele andere oud-LVSV-voorzitters nog steeds terugvinden in de onderlinge gesprekken, maar die in hun open maatschappelijke mandaten jammer genoeg helemaal naar de achtergrond gebannen zijn. De talrijke aanwezigen hoorden De Gucht zaterdag niet enkel fragmenten uit "De la démocratie en Amérique" van Alexis de Toqueville of "The Wealth of Nations" van Adam Smith reciteren, maar ook oude ideeën oprakelen van andere befaamde liberale theoretici. Karel De Gucht ontpopte zich daar als één van ons. Hij deed zijn verleden binnen het LVSV eer aan. Het publiek kon dit gepreek voor eigen parochie best smaken.
Alleen jammer dat Karel De Gucht het in zijn toespraak voor kritisch ingestelde liberale studenten niet kon laten om dezelfde leugens over de EUSSR te vertellen dan alle andere establishmentfiguren. Volgens onze Europese Commissaris voor Ontwikkelingssamenwerking is de Europese Unie immers een functionerende democratie, is alle kritiek daarop uit den boze en heeft het Europees Parlement - ook al wordt dat door gevestigde internationale politicologen vaak als "Mickey Mouse Assembly" versleten - meer macht dan een nationaal parlement. Het Verdrag van Lissabon is volgens hem een goede zaak zonder weerga en de Britten zijn in de grond eigenlijk maar een bende zeveraars. Maar tot daar aan toe nog. Het werd pas helemaal gênant toen Karel De Gucht ongestoord en met uitgestrekt gezicht twee al lang achterhaalde waandenkbeelden opnieuw van stal haalde om de EUSSR te bewieroken.
De EU-bureaucratie is volgens hem overdreven, want de EU-instellingen zouden minder mensen tewerkstellen dan de gemiddelde Europese stad, en Ierland zou zijn welvaart enkel maar aan Europese steun te danken hebben. Het Amerikaanse "Cato Institute" toonde in 2003 nochtans al aan dat deregulering en fiscaal beleid de Ierse economie tot Keltische Tijger omgevormd hebben en dat de Europese gelden enkel maar naar niet-productieve oude industrieën en de landbouwsector vloeiden. Het Ierse economische wonder voltrok zich net in de niet door de EU ondersteunde sectoren. Ierland werd niet rijk dankzij EU-steun, maar ondanks EU-subsidies. Verder publiceerde de Britse denktank "Open Europe" in 2008 een nog steeds niet formeel door de EU gecontesteerd rapport waaruit blijkt dat de Europese Unie in totaal een leger van 170,000 bureaucraten tewerkstelt. Helemaal niet minder dan een gemiddelde Europese stad dus, maar wel net een hele Europese stad.
Deze commentaartekst verscheen ook elders op het Internet.
Meer over deze studentenvereniging op www.lvsv.be.
We mogen niet bij de pakken neer blijven zitten. De strijd tegen de hellelegioenen Eurocraten, de EUSSR en het Berlaymonster gaat gewoon door met nieuwe uitdagingen, nieuwe bedreigingen en ook verse hoop. De laatste weken waren inderdaad vrij tot zéér teleurstellend voor het Euroscepticisme en de ganse Eurokritische beweging. Vaclav Klaus ondertekende het Verraad van Lissabon in Tsjechië en David Cameron maakte een onaanvaardbare u-turn in het Verenigd Koninkrijk inzake zijn eerdere referendumbeloften. Maar gelukkig is er nog "The TaxPayers' Alliance" (TPA) om ons de weg te wijzen in dit donker uur en aan te sporen de strijd verder te zetten.
TPA wil de afkeer van de burgers van Europa versterken en kanaliseren, en daarvoor lanceert ze deze week een nieuwe aanpak. Niet langer zal de discussie in de eerste plaats gaan over democratie of souvereiniteit, maar wel over meer aardse en volkse thema's zoals het kostenplaatje van de EUSSR-structuren en de ontelbare gevallen van verspilling en corruptie binnen de instellingen. Vanaf vrijdag 20 november zal TPA in honderden bioscopen in het VK bovenstaand reclamefilmpje vertonen. Of de actie in een later stadium ook naar andere EU-landen uitgebreid wordt, is jammer genoeg zeer onwaarschijnlijk.
Ook in het verleden heeft TPA al vele malen een aanzet gegeven tot het opmaken van een heuse kostenbatenanalyse van Brits EU-lidmaatschap. In de aanloop naar de EU-verkiezingen van 2009 leverden zij Brits EP-lid Roger Helmer de nodige data, feiten en statistieken om een geniale - populistische - herverkiescampagne te kunnen voeren. Ik kan dan ook niet anders dan TPA-kopman Matthew Elliott, die vorig jaar trouwens ook al het schitterende boek "The Great European Rip-Off" geschreven heeft, en zijn schare briljante medewerkers, o.a. de al even geniale en mediatieke Susie Squire waarmee ondergetekende al menige maal het Brusselse en Londense nachtleven onveilig gemaakt heeft, van harte succes wensen met deze nieuwe anti-EU-campagne.
De TPA-campaign loopt trouwens samen met de lancering van het nieuw boek "Ten Years On" van Lee Rotherham dat vooruitblikt op de toestand van Groot-Brittannië nadat het binnen de tien jaar van nu de EU definitief vaarwel gezegd heeft. Al een kleine 30,000 personen tekenden op voorhand voor dat boek in. Het zal dus wel een klepper worden. Via de Britse conservatieve weblog "Conservative Home" konden jullie vorige week al enkele extracten uit lezen. In dit clipje beargumenteert Brits EP-lid Daniel Hannan de finale keuze om de EU gewoon volledig de rug te keren. In het verleden maakte ik trouwens, als allereerste moderne liberaal vermoed ik, eenzelfde case voor België.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet, o.a. op de blogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over deze actiegroep op www.taxpayersalliance.com.
TPA wil de afkeer van de burgers van Europa versterken en kanaliseren, en daarvoor lanceert ze deze week een nieuwe aanpak. Niet langer zal de discussie in de eerste plaats gaan over democratie of souvereiniteit, maar wel over meer aardse en volkse thema's zoals het kostenplaatje van de EUSSR-structuren en de ontelbare gevallen van verspilling en corruptie binnen de instellingen. Vanaf vrijdag 20 november zal TPA in honderden bioscopen in het VK bovenstaand reclamefilmpje vertonen. Of de actie in een later stadium ook naar andere EU-landen uitgebreid wordt, is jammer genoeg zeer onwaarschijnlijk.
Ook in het verleden heeft TPA al vele malen een aanzet gegeven tot het opmaken van een heuse kostenbatenanalyse van Brits EU-lidmaatschap. In de aanloop naar de EU-verkiezingen van 2009 leverden zij Brits EP-lid Roger Helmer de nodige data, feiten en statistieken om een geniale - populistische - herverkiescampagne te kunnen voeren. Ik kan dan ook niet anders dan TPA-kopman Matthew Elliott, die vorig jaar trouwens ook al het schitterende boek "The Great European Rip-Off" geschreven heeft, en zijn schare briljante medewerkers, o.a. de al even geniale en mediatieke Susie Squire waarmee ondergetekende al menige maal het Brusselse en Londense nachtleven onveilig gemaakt heeft, van harte succes wensen met deze nieuwe anti-EU-campagne.
De TPA-campaign loopt trouwens samen met de lancering van het nieuw boek "Ten Years On" van Lee Rotherham dat vooruitblikt op de toestand van Groot-Brittannië nadat het binnen de tien jaar van nu de EU definitief vaarwel gezegd heeft. Al een kleine 30,000 personen tekenden op voorhand voor dat boek in. Het zal dus wel een klepper worden. Via de Britse conservatieve weblog "Conservative Home" konden jullie vorige week al enkele extracten uit lezen. In dit clipje beargumenteert Brits EP-lid Daniel Hannan de finale keuze om de EU gewoon volledig de rug te keren. In het verleden maakte ik trouwens, als allereerste moderne liberaal vermoed ik, eenzelfde case voor België.
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet, o.a. op de blogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".
Meer over deze actiegroep op www.taxpayersalliance.com.
There is only one perfect candidate for president of Europe, and that is Gordon Brown. He stands head and shoulders above the stage army of Belgians, Dutch, Latvians and others jostling in advance of next Thursday's EU summit. He is the dark horse, the man to watch. Expect a surprise. The Broom is extremely long experienced in international relations, acknowledged as his one strong suit. His presidency would counterbalance the emerging Franco-German axis. He would be strong in standing up for the little states. He would be less indulgent of the monopoly capitalism of German industry and French agriculture, and less indulgent of Brussels' own indulgence. He is precisely the big beast on the world stage that the job was specifically intended to create, not another Euro-pigmy from the Low Countries.
In the current anti-Brown frenzy, the man's better qualities are being neglected. He is clearly unhappy with the rough and tumble of democratic politics, with the daily grind of public appearances, glad-handing and schmoozing. But these are not required in Brussels, where nobody is elected to anything and such populism as smiling at cameras and holding referendums are anathema. Brown, dark-suited and anonymous, is a natural oligarch, his governing style attuned to the post-democratic statism of 21st-century Europe. For all that, the prime minister's instinct would be not to appease the gods of statism but to smash them. His frustration at the blandness of the place would be titanic. He would bellow and shriek, sucking health and safety from the padded corridors of power. There would be blood on the Aubusson. Fish and chips would drown the filet mignon and soccer songs the Odes to Joy. Translators would learn 27 words for shit.
If a Brown presidency were a success it would be a triumph for Europe. It might help rescue the meretricious gravy train that is today's EU hierarchy, perhaps even setting it on a path to usefulness. If Brown failed, nothing would be lost, since everyone knows it is not a proper job anyway. Since it was invented by the greatest boondoggle of the late 20th century, the Lisbon treaty, it has been a title looking for a purpose – which is why Tony Blair so wants it. A Brown presidency would open a cornucopia of other benefits. By removing him abruptly from the British election scene, it would force the Labour party to find a new and more convincing leader in a time of economic difficulty. It would purge British politics of its hys terical cult of anti-personality, and make the next election more of a contest.
An inability to think laterally has long been the curse of the European movement. A sign of its intellectual insecurity is that it cannot handle scepticism, treating any but the most craven sycophant as an enemy. At the Nice summit that followed the corruption scandals of 1998-9, the EU's spin doctors declared that in future "decisions should be taken as closely as possible to the citizen". They lied, and knew it. So did the public. Since 2005, few have dared ask Europe's citizens if they agreed with the Lisbon constitution, and those that did received bloody noses. The reneging of Labour and the Liberal Democrats on 2005 election commitments to a referendum showed the power of Europe's oligarchs to outflank democratic accountability.
It is near impossible to ascertain what any European citizen expects or wants from what is to be an extraordinary sovereign power placed over them. Nothing in recent constitutional history has been more cynical – or more dangerous – than the fact that referendums voting yes to euro-integration are accepted and those that vote no are rejected. The most frustrating aspect of this debate is its polarisation. Those in favour of greater federalism feel obliged to defend any European constitution and any commission antic, warts and all. They must defend stupefying waste and corruption, seen yet again this week in the Italian wind-farm mafia racket. MEPs who claim to check such corruption, and never do, are left free to steal from Europe's taxpayers.
If I were an integrationist, I would immediately stop uttering flatulent vagaries about Europe "punching its weight in the world" and thunder from the rooftops against its scandals, which may yet bring the EU enterprise to grief. Yet we hear not a word. Brussels is like an office of the doctrine of the faith, tolerating no Francis of Assisi. Criticise it and you are damned as anti-European. Meanwhile those who honour democracy's obligation to show scepticism towards power are driven to the extreme, into the arms of outright anti-Europeans. The noble word, sceptic, has become code for rejectionist. The case is no longer made for an EU stern in regulation and rigorous in accountability, but one that has nothing to do with the Brussels bureaucratic ectoplasm.
I sense this polarity no longer reflects a more nuanced European public opinion. Few people in Britain want to see a re-Balkanised continent. Nor do polls show them wanting more power to shift from national democracies to the institutions of the union. Though the European movement dares not put anything to a vote, most Britons would not regard Norway-Switzerland as a realistic model for their country. Europe is certainly a commercial entity and needs formal structures to work as such. The tragedy of Lisbon is that it is a rotten treaty, slithering from the disciplines needed for freer trade to the phoney utopia of a level socioeconomic playing field across the continent. This will not work. It will propel the EU into constant friction with national parliaments, and stir public anger at being denied a vote on Lisbon.
Already Britain's renowned anti-Europeans are advocating a strategy of disobedience with regard to undesirable EU laws and directives. This is the new realpolitik. Just as it was always inconceivable that France would conform to EU food laws, Spain to EU labour laws or Italy to EU transparency laws, so it is inconceivable that Britain would accept a Brussels diktat on whether or not to go to war alongside America. The chaos that such bad treaties can induce is well illustrated by that foretaste of collective European foreign policy, Nato's out-of-area intervention in Afghanistan. EU nations find themselves trapped in a nightmare conflict to which none but Britain would voluntarily have aspired. Big is rarely better, in diplomacy as in government.
Observers of European federalism since the 1990s scandals have watched it squirm from the democratic limelight towards a fantasy continent whose attempted integration defeated Charlemagne, the popes, Napoleon, Hitler and the Comintern. Nothing had been learned, nothing even about the failings of over-regulation, over-subsidy and over-centralisation – and nothing about democratic transparency. The language of the Lisbon treaty is that of an elite of 40 years ago, a smokescreen for the accretion of establishment power. David Cameron is right to keep open a determination to change it, as is indeed allowed by the treaty. The only sensible response to Lisbon is not rejectionism but a ferocious scepticism, properly so called. A Gordon Brown presidency would be a weapon in that cause. Go for it, Gordon, pistols at dawn with the old foe, Blair. You would win.
Dit meesterlijk stukje satire van Simon Jenkins verscheen eerst in "The Guardian" en werd nadien ook elders gretig overgenomen.
Meer teksten van hem op www.guardian.co.uk.
In the current anti-Brown frenzy, the man's better qualities are being neglected. He is clearly unhappy with the rough and tumble of democratic politics, with the daily grind of public appearances, glad-handing and schmoozing. But these are not required in Brussels, where nobody is elected to anything and such populism as smiling at cameras and holding referendums are anathema. Brown, dark-suited and anonymous, is a natural oligarch, his governing style attuned to the post-democratic statism of 21st-century Europe. For all that, the prime minister's instinct would be not to appease the gods of statism but to smash them. His frustration at the blandness of the place would be titanic. He would bellow and shriek, sucking health and safety from the padded corridors of power. There would be blood on the Aubusson. Fish and chips would drown the filet mignon and soccer songs the Odes to Joy. Translators would learn 27 words for shit.
If a Brown presidency were a success it would be a triumph for Europe. It might help rescue the meretricious gravy train that is today's EU hierarchy, perhaps even setting it on a path to usefulness. If Brown failed, nothing would be lost, since everyone knows it is not a proper job anyway. Since it was invented by the greatest boondoggle of the late 20th century, the Lisbon treaty, it has been a title looking for a purpose – which is why Tony Blair so wants it. A Brown presidency would open a cornucopia of other benefits. By removing him abruptly from the British election scene, it would force the Labour party to find a new and more convincing leader in a time of economic difficulty. It would purge British politics of its hys terical cult of anti-personality, and make the next election more of a contest.
An inability to think laterally has long been the curse of the European movement. A sign of its intellectual insecurity is that it cannot handle scepticism, treating any but the most craven sycophant as an enemy. At the Nice summit that followed the corruption scandals of 1998-9, the EU's spin doctors declared that in future "decisions should be taken as closely as possible to the citizen". They lied, and knew it. So did the public. Since 2005, few have dared ask Europe's citizens if they agreed with the Lisbon constitution, and those that did received bloody noses. The reneging of Labour and the Liberal Democrats on 2005 election commitments to a referendum showed the power of Europe's oligarchs to outflank democratic accountability.
It is near impossible to ascertain what any European citizen expects or wants from what is to be an extraordinary sovereign power placed over them. Nothing in recent constitutional history has been more cynical – or more dangerous – than the fact that referendums voting yes to euro-integration are accepted and those that vote no are rejected. The most frustrating aspect of this debate is its polarisation. Those in favour of greater federalism feel obliged to defend any European constitution and any commission antic, warts and all. They must defend stupefying waste and corruption, seen yet again this week in the Italian wind-farm mafia racket. MEPs who claim to check such corruption, and never do, are left free to steal from Europe's taxpayers.
If I were an integrationist, I would immediately stop uttering flatulent vagaries about Europe "punching its weight in the world" and thunder from the rooftops against its scandals, which may yet bring the EU enterprise to grief. Yet we hear not a word. Brussels is like an office of the doctrine of the faith, tolerating no Francis of Assisi. Criticise it and you are damned as anti-European. Meanwhile those who honour democracy's obligation to show scepticism towards power are driven to the extreme, into the arms of outright anti-Europeans. The noble word, sceptic, has become code for rejectionist. The case is no longer made for an EU stern in regulation and rigorous in accountability, but one that has nothing to do with the Brussels bureaucratic ectoplasm.
I sense this polarity no longer reflects a more nuanced European public opinion. Few people in Britain want to see a re-Balkanised continent. Nor do polls show them wanting more power to shift from national democracies to the institutions of the union. Though the European movement dares not put anything to a vote, most Britons would not regard Norway-Switzerland as a realistic model for their country. Europe is certainly a commercial entity and needs formal structures to work as such. The tragedy of Lisbon is that it is a rotten treaty, slithering from the disciplines needed for freer trade to the phoney utopia of a level socioeconomic playing field across the continent. This will not work. It will propel the EU into constant friction with national parliaments, and stir public anger at being denied a vote on Lisbon.
Already Britain's renowned anti-Europeans are advocating a strategy of disobedience with regard to undesirable EU laws and directives. This is the new realpolitik. Just as it was always inconceivable that France would conform to EU food laws, Spain to EU labour laws or Italy to EU transparency laws, so it is inconceivable that Britain would accept a Brussels diktat on whether or not to go to war alongside America. The chaos that such bad treaties can induce is well illustrated by that foretaste of collective European foreign policy, Nato's out-of-area intervention in Afghanistan. EU nations find themselves trapped in a nightmare conflict to which none but Britain would voluntarily have aspired. Big is rarely better, in diplomacy as in government.
Observers of European federalism since the 1990s scandals have watched it squirm from the democratic limelight towards a fantasy continent whose attempted integration defeated Charlemagne, the popes, Napoleon, Hitler and the Comintern. Nothing had been learned, nothing even about the failings of over-regulation, over-subsidy and over-centralisation – and nothing about democratic transparency. The language of the Lisbon treaty is that of an elite of 40 years ago, a smokescreen for the accretion of establishment power. David Cameron is right to keep open a determination to change it, as is indeed allowed by the treaty. The only sensible response to Lisbon is not rejectionism but a ferocious scepticism, properly so called. A Gordon Brown presidency would be a weapon in that cause. Go for it, Gordon, pistols at dawn with the old foe, Blair. You would win.
Dit meesterlijk stukje satire van Simon Jenkins verscheen eerst in "The Guardian" en werd nadien ook elders gretig overgenomen.
Meer teksten van hem op www.guardian.co.uk.
If rumours are anything to go by, the culmination of a long, outdrawn, rather undemocratic process that is shaping the EU future is nigh. Following a first round of consultations with the European heads of state, the Swedish Prime Minister Fredrik Reinfeldt decided to convene an informal summit on the 19 November during which he intends to put forward one candidate for each of the two European top posts. ‘It could be that a lengthy dinner at the European Council actually delivers someone else’ he announced, suggesting that the candidates that have been mentioned in the European media so far are not the only ones vying for the positions of President of the European Council and High Representative for Foreign Affairs and Security Policy respectively.
The image it evokes is that of a bunch of statesmen enjoying a meal whilst calling out the names of the candidates they are backing. Not exactly an example of democracy in action… but arguably a fitting continuation to the ratification. On the 2nd of October, 17 months after the first referendum, Irish voters were invited to rethink their original position and ended up voting in favour of Lisbon Treaty. For the EU institutions not taking ’no’ for an answer back in 2008 eventually paid off as the last remaining obstacle was thus removed (save for the minor detail of allowing the Czech Republic to opt out of the European Charter of Fundamental Rights in return for Václav Klaus’ signature on the treaty) and European leaders could turn their attention to the real business at hand: the distribution of posts.
Whereas names of potential candidates had been circulating for a while, guessing who would come out on top suddenly became the prime occupation across Europe. Rarely has an EU issue enjoyed such media attention. The latest ‘conventional wisdom’ circulating in the European media, however, is that those who announced their candidacy early-on made a tactical mistake. Apparently external observers should be paying heed to the dark horses in the herd. While no final decision-making power is vested in either position, both will wield considerable influence in European affairs and on the global stage.
Yet both posts will be appointed by the heads of state. The election of the President relies on a qualified majority among the members of the European Council and does not require the approval from the European Parliament. The High Representative on the other hand will be appointed by the heads of states and governments whose choice will need the approval of the President. In the past there have been calls for direct elections to take place to give the President a clear mandate, but to no avail… After all, why suddenly change our habits and deprive the dining kingmakers from announcing their choice next week?
Dit opiniestuk van Arnaud Houdmont verscheen oorspronkelijk op zijn blog en werd nadien op "In Flanders Fields" overgenomen.
Meer teksten van hem op www.entropicbits.wordpress.com.
The image it evokes is that of a bunch of statesmen enjoying a meal whilst calling out the names of the candidates they are backing. Not exactly an example of democracy in action… but arguably a fitting continuation to the ratification. On the 2nd of October, 17 months after the first referendum, Irish voters were invited to rethink their original position and ended up voting in favour of Lisbon Treaty. For the EU institutions not taking ’no’ for an answer back in 2008 eventually paid off as the last remaining obstacle was thus removed (save for the minor detail of allowing the Czech Republic to opt out of the European Charter of Fundamental Rights in return for Václav Klaus’ signature on the treaty) and European leaders could turn their attention to the real business at hand: the distribution of posts.
Whereas names of potential candidates had been circulating for a while, guessing who would come out on top suddenly became the prime occupation across Europe. Rarely has an EU issue enjoyed such media attention. The latest ‘conventional wisdom’ circulating in the European media, however, is that those who announced their candidacy early-on made a tactical mistake. Apparently external observers should be paying heed to the dark horses in the herd. While no final decision-making power is vested in either position, both will wield considerable influence in European affairs and on the global stage.
Yet both posts will be appointed by the heads of state. The election of the President relies on a qualified majority among the members of the European Council and does not require the approval from the European Parliament. The High Representative on the other hand will be appointed by the heads of states and governments whose choice will need the approval of the President. In the past there have been calls for direct elections to take place to give the President a clear mandate, but to no avail… After all, why suddenly change our habits and deprive the dining kingmakers from announcing their choice next week?
Dit opiniestuk van Arnaud Houdmont verscheen oorspronkelijk op zijn blog en werd nadien op "In Flanders Fields" overgenomen.
Meer teksten van hem op www.entropicbits.wordpress.com.
On November 3rd, at 3pm, the Czech Republic ceased to be a sovereign state when President Vaclav Klaus put his signature under the Treaty of Lisbon. The Czech Republic was the last of the 27 member states of the European Union to ratify the treaty which turns the EU into a genuine state to which it members states are subservient. Klaus had delayed signing the document for as long as he could. The Czech Parliament approved the treaty last May. On the morning of November 3rd the Czech Constitutional Court ruled unanimously that the Lisbon Treaty did not contravene the Czech Constitution. The president accused the court of bias and publicly stated that he fundamentally disagreed with the court’s verdict, its content and justification. “With the Lisbon Treaty taking effect, the Czech Republic will cease to be a sovereign state, despite the political opinion of the Constitutional Court,” Klaus said. However, he added, as President of the Czech Republic he had to respect the verdict. Consequently, he signed his country’s independence away, barely 20 years after its liberation from the Soviet empire.
The pressure on Klaus had been tremendous. Because the treaty could not come into force until the Czech ratification, the EU authorities and the political establishment of the 26 other member states had been tightening the screws on Prague. In early October, the Czech cabinet, under pressure from Berlin and Paris, had met in an emergency session to consider how to complete ratification in the event of Klaus’s continued intransigence. They even considered impeaching the president. Bernard Kouchner, the French Foreign Minister, was very blunt on 15 October: he threatened that “a single man is not allowed to oppose the will of 500 million Europeans.” The “500 million Europeans” referred to the citizens of the 27 member states of the European Union, the “single man” to Vaclav Klaus. Kouchner’s declaration, however, was as deceptive and mendacious as the entire ratification process of the Lisbon Treaty had been throughout the EU. 500 million people had deliberately not been asked for their opinion of the treaty because the EU political establishment feared they would vote it down.
Indeed, the so-called Lisbon Treaty is the second version of the European Constitution, which the electorates of France and the Netherlands forcefully rejected in referendums in May and June 2005. Refusing to take the people’s “No” for an answer, Europe’s political establishment simply repackaged the Constitution in a somewhat different order, but without changing its basic content. This Constitution.2 was called the Treaty of Lisbon, after the place where the new document was signed. It was subsequently pushed through the parliaments of the member states without allowing any more referendums. Only Ireland was obliged to put Lisbon before the people because the Irish Constitution required it. After the Irish rejected the treaty in June 2008, their “No” was also discarded. The Irish were made to vote again. Last October, they gave in, making conservative Czech President Vaclav Klaus the last man standing in Europe.
Now, with Mr. Klaus’s signature, the game has drawn to its close and a treaty, so despised by the people that it was never put to them, has turned 500 million Europeans into citizens of a genuine supranational European State which is empowered to act as a State vis-à-vis other States and its own citizens. The EU will have its own President, Foreign Minister, diplomatic corps and Public Prosecutor. Henceforward, the only remaining sovereign power of any significance in Europe is Russia. Apart from Switzerland, Norway and Iceland, the EU leviathan has a grip on every other nation, whose national parliaments are, in accordance with the Lisbon Treaty, obliged to “contribute actively to the good functioning of the Union,” i.e. further primarily the interests of the new Union, rather than those of their own people.
The new European superstate, however, is not a democracy. It has an elected parliament, but the European Parliament has no legislative powers, nor does it control the EU’s executive bodies. The latter, who also have legislative power overriding national legislation, are made up of “commissioners.” These are appointed by the governments of the member states (although no longer with one commissioner per member state, as was the case so far, but with a total number capped at two-thirds of the number of member states). The EU is basically a cartel, consisting of the 27 governments of the member states, who have concluded that it is easier to pass laws in the secret EU meetings with their colleagues than through their own national parliaments in the glare of public criticism. “I have always considered this treaty a step in the wrong direction,” Czech President Vaclav Klaus said last month. “It will deepen the problems the EU is facing today, it will increase its democratic deficit, worsen the standing of our country and expose it to new risks.” Klaus calls the EU doctrine “Europeism.” In a speech at a libertarian conference in Aix-en-Provence last August, he defined “Europeism” as “a neosocialist doctrine, which believes neither in freedom, nor in the spontaneous evolution of human society.”
He said it has the following four characteristics: “(a) economic views based on the concept of the so-called social market economy, which is the opposite of the market economy; (b) views on freedom, democracy and society based on collectivism, social partnership and corporatism, not on classical parliamentary democracy; (c) views on European integration which favor unification and supranationalism; (d) views on foreign policy and international relations based on internationalism, cosmopolitism, universalism, multiculturalism and denationalization.” -- “To my great regret,” he added, “Europe is more and more dominated by this way of thinking despite the fact that it is an extremely naïve, unpractical and romantic utopism, not shared by the European silent majority, but predominantly by the European elites.”
These European elites are currently deciding whom to appoint as the Union’s first President and first High Commissioner (the EU’s common Foreign Minister). The 27 EU governments have already agreed that the former should be a Christian-Democrat and the latter a Social-Democrat. Diplomatic sources say that Prime Minister Herman Van Rompuy of Belgium has the best chances of becoming President, while the British Foreign Secretary, David Miliband, is tipped as High Commissioner. Incidentally, Mr. Miliband, too, has a link to Belgium. His father, the Marxist ideologue Ralph Miliband, was born in Brussels and spent the first sixteen years of his life in the Belgian capital. Although the Belgian Christian-Democrats are considered to be conservatives, they are very close to the Social-Democrats, their preferred partners in government. Both Messrs. Van Rompuy and Miliband represent the “Europeism” which Czech President Klaus so abhors.
The formal decision about who will become President and High Commissioner will be taken in late November. As the wheeling and dealing – all of it behind closed doors so that the people will not know – continues, it is not certain yet that Herman Van Rompuy will emerge as Europe’s first president. It is, however, not a coincidence that a Belgian seems the most likely candidate. Belgium is a supranational state, constructed by the European powers in 1830 and made up of two different nations, Dutch-speaking Flanders and French-speaking Wallonia. As such, Belgium, whose capital Brussels also happens to be the EU’s capital, serves as a model for the EU in its attempt to build a supranational state out of the continent’s different nations.
Like EU politics, Belgian politics is characterized by a lack of transparency, unaccountability, corporatism and a willingness to bend the democratic rules and legal procedures so as to allow the political establishment to proceed with their own project and secure the survival of a state which is unloved by its citizens but provides the livelihood of the ruling elites. What Vaclav Klaus calls “Europeism” is the application of Belgicism, the doctrine underpinning the Belgian state, on the European level. The whole process of writing a European Constitution and changing the EU from a supranational organization into a state began with the Laken Declaration of December 2001, an initiative of the Belgian presidency of the European Council that year. The coming into power of the Lisbon Treaty marks the annexation of Europe by Brussels – the expansion of Belgium over an entire continent.
Dit artikel van Paul Beliën verscheen ook in The Brussels Journal.
Meer teksten van hem op www.brusselsjournal.com.
The pressure on Klaus had been tremendous. Because the treaty could not come into force until the Czech ratification, the EU authorities and the political establishment of the 26 other member states had been tightening the screws on Prague. In early October, the Czech cabinet, under pressure from Berlin and Paris, had met in an emergency session to consider how to complete ratification in the event of Klaus’s continued intransigence. They even considered impeaching the president. Bernard Kouchner, the French Foreign Minister, was very blunt on 15 October: he threatened that “a single man is not allowed to oppose the will of 500 million Europeans.” The “500 million Europeans” referred to the citizens of the 27 member states of the European Union, the “single man” to Vaclav Klaus. Kouchner’s declaration, however, was as deceptive and mendacious as the entire ratification process of the Lisbon Treaty had been throughout the EU. 500 million people had deliberately not been asked for their opinion of the treaty because the EU political establishment feared they would vote it down.
Indeed, the so-called Lisbon Treaty is the second version of the European Constitution, which the electorates of France and the Netherlands forcefully rejected in referendums in May and June 2005. Refusing to take the people’s “No” for an answer, Europe’s political establishment simply repackaged the Constitution in a somewhat different order, but without changing its basic content. This Constitution.2 was called the Treaty of Lisbon, after the place where the new document was signed. It was subsequently pushed through the parliaments of the member states without allowing any more referendums. Only Ireland was obliged to put Lisbon before the people because the Irish Constitution required it. After the Irish rejected the treaty in June 2008, their “No” was also discarded. The Irish were made to vote again. Last October, they gave in, making conservative Czech President Vaclav Klaus the last man standing in Europe.
Now, with Mr. Klaus’s signature, the game has drawn to its close and a treaty, so despised by the people that it was never put to them, has turned 500 million Europeans into citizens of a genuine supranational European State which is empowered to act as a State vis-à-vis other States and its own citizens. The EU will have its own President, Foreign Minister, diplomatic corps and Public Prosecutor. Henceforward, the only remaining sovereign power of any significance in Europe is Russia. Apart from Switzerland, Norway and Iceland, the EU leviathan has a grip on every other nation, whose national parliaments are, in accordance with the Lisbon Treaty, obliged to “contribute actively to the good functioning of the Union,” i.e. further primarily the interests of the new Union, rather than those of their own people.
The new European superstate, however, is not a democracy. It has an elected parliament, but the European Parliament has no legislative powers, nor does it control the EU’s executive bodies. The latter, who also have legislative power overriding national legislation, are made up of “commissioners.” These are appointed by the governments of the member states (although no longer with one commissioner per member state, as was the case so far, but with a total number capped at two-thirds of the number of member states). The EU is basically a cartel, consisting of the 27 governments of the member states, who have concluded that it is easier to pass laws in the secret EU meetings with their colleagues than through their own national parliaments in the glare of public criticism. “I have always considered this treaty a step in the wrong direction,” Czech President Vaclav Klaus said last month. “It will deepen the problems the EU is facing today, it will increase its democratic deficit, worsen the standing of our country and expose it to new risks.” Klaus calls the EU doctrine “Europeism.” In a speech at a libertarian conference in Aix-en-Provence last August, he defined “Europeism” as “a neosocialist doctrine, which believes neither in freedom, nor in the spontaneous evolution of human society.”
He said it has the following four characteristics: “(a) economic views based on the concept of the so-called social market economy, which is the opposite of the market economy; (b) views on freedom, democracy and society based on collectivism, social partnership and corporatism, not on classical parliamentary democracy; (c) views on European integration which favor unification and supranationalism; (d) views on foreign policy and international relations based on internationalism, cosmopolitism, universalism, multiculturalism and denationalization.” -- “To my great regret,” he added, “Europe is more and more dominated by this way of thinking despite the fact that it is an extremely naïve, unpractical and romantic utopism, not shared by the European silent majority, but predominantly by the European elites.”
These European elites are currently deciding whom to appoint as the Union’s first President and first High Commissioner (the EU’s common Foreign Minister). The 27 EU governments have already agreed that the former should be a Christian-Democrat and the latter a Social-Democrat. Diplomatic sources say that Prime Minister Herman Van Rompuy of Belgium has the best chances of becoming President, while the British Foreign Secretary, David Miliband, is tipped as High Commissioner. Incidentally, Mr. Miliband, too, has a link to Belgium. His father, the Marxist ideologue Ralph Miliband, was born in Brussels and spent the first sixteen years of his life in the Belgian capital. Although the Belgian Christian-Democrats are considered to be conservatives, they are very close to the Social-Democrats, their preferred partners in government. Both Messrs. Van Rompuy and Miliband represent the “Europeism” which Czech President Klaus so abhors.
The formal decision about who will become President and High Commissioner will be taken in late November. As the wheeling and dealing – all of it behind closed doors so that the people will not know – continues, it is not certain yet that Herman Van Rompuy will emerge as Europe’s first president. It is, however, not a coincidence that a Belgian seems the most likely candidate. Belgium is a supranational state, constructed by the European powers in 1830 and made up of two different nations, Dutch-speaking Flanders and French-speaking Wallonia. As such, Belgium, whose capital Brussels also happens to be the EU’s capital, serves as a model for the EU in its attempt to build a supranational state out of the continent’s different nations.
Like EU politics, Belgian politics is characterized by a lack of transparency, unaccountability, corporatism and a willingness to bend the democratic rules and legal procedures so as to allow the political establishment to proceed with their own project and secure the survival of a state which is unloved by its citizens but provides the livelihood of the ruling elites. What Vaclav Klaus calls “Europeism” is the application of Belgicism, the doctrine underpinning the Belgian state, on the European level. The whole process of writing a European Constitution and changing the EU from a supranational organization into a state began with the Laken Declaration of December 2001, an initiative of the Belgian presidency of the European Council that year. The coming into power of the Lisbon Treaty marks the annexation of Europe by Brussels – the expansion of Belgium over an entire continent.
Dit artikel van Paul Beliën verscheen ook in The Brussels Journal.
Meer teksten van hem op www.brusselsjournal.com.
Gelukkig zijn er nog academici die vrij en vrank hun mening blijven geven. De Duitse econoom Roland Vaubel is zo iemand. Hij is niet bepaald een Euro-romanticus. In de referenda over het Verdrag van Lissabon en de EU-Grondwet was hij een uitgesproken lid van het Nee-kamp. Als lid van de vrij tot zeer Eurokritische "European Constitutional Group" publiceert hij regelmatig bijdragen om zijn bezwaren tegen een Europese grondwet uit de doeken te doen. Vaubel schreef er ook het boek "Europa Chauvinismus - Der Hochmut der Institutionen" over. Het werd een scherpe aanklacht tegen de sluipende ambitie om van Europa een superstaat te maken. Voor Vaubel is het eenvoudig: hoe meer politieke integratie in Europa, hoe meer de voordelen van de interne markt onder druk komen. Politieke centralisatie bevordert de regeldrift. En te veel regelneverij vermindert de efficiëntie van de marktwerking. Volgens de uitgesproken liberaal moet concurrentie tussen de lidstaten zo groot mogelijk blijven. Want concurrentie en interne competitie houdt de belastingen en de lonen laag, wat een positieve invloed heeft op de economische output en tewerkstelling.
Om professor Vaubel en zijn schitterende ideeën extra in de verf te zetten, herneem ik hieronder een oud interview van hem door Ine Renson dat enkele jaren geleden in "De Tijd" verschenen is.
(...)
De argumentatie dat we onze gemeenschappelijke problemen beter samen kunnen aanpakken gaat volgens u niet op?
Vaubel: 'Samenwerking heeft enkel zin wanneer er schaalvoordelen zijn. Ik zie niet in hoe je die kan bereiken door bijvoorbeeld de vergrijzing samen aan te pakken. Je kan dat veel efficiënter regelen op het nationale en zelfs subnationale niveau. Of om het anders uit te drukken: het is niet omdat u en ik allebei tandpijn hebben, dat we daar samen een oplossing voor moeten zoeken. U gaat naar uw tandarts en ik naar de mijne. Niets is logischer dan dat.'
Toen u nog maar 25 was, was u stagiair bij de Europese Commissie. Toen was u zelf nog gegrepen door het Euro-romantische gedachtegoed. Vanwaar die ommeslag?
Vaubel: 'Ik veranderde definitief van gedacht toen het Verdrag van Maastricht plots daar was. Om te beginnen was er de invoering van de euro. Ik had niets tegen de monetaire unie. Maar ik was erg ongelukkig met de manier waarop die tot stand kwam. Verschillende landen voldeden niet aan de convergentiecriteria,. maar werden toch toegelaten. Italië bijvoorbeeld. En Griekenland. Italië heeft nog steeds problemen om zich aan de Maastricht normen te houden. Ze hadden veel selectiever moeten zijn met die eurozone. En erger nog, door dat verdrag werd de Unie overladen met bevoegdheden, onder meer over het sociale beleid. Plots konden allerlei regels over de werking van de arbeidsmarkt op Europees niveau worden doorgedrukt bij meerderheidsbeslissing. Vanaf dan is het de verkeerde kant op gegaan.'
U lijkt wel allergisch voor alles wat naar politieke integratie ruikt.
Vaubel: 'Vooral het streven naar sociale of fiscale harmonisatie, het zogenaamde politieke antwoord op de economische eenmaking, kan bij Vaubel op geen genade rekenen. Ik ben tegen overheidsinterventie op de arbeidsmarkt En zeker op Europees niveau. Dat is buitengewoon onproductief. De inkomensniveaus in de lidstaten liggen te ver uiteen. Je kan de verzuchtingen van de respectieve onderdanen nooit met elkaar verzoenen. De Duitsers willen minder werken en willen meer vrije tijd. De Slovaken of de Tsjechen echter willen meer werken en meer verdienen . En dan vaardigt de EU een richtlijn uit die de arbeidstijden in de hele Unie gelijkschakelt. Vanuit een economisch standpunt is dat gewoon absurd.'
De vakbonden pleiten nochtans voor Europese vakbondsstructuren en CAO's, om een vuist te maken tegen multinationals en de uitwassen van de globalisering.
Roland Vaubel: 'Slecht idee. De lonen in Europa zijn nu al te hoog. Dat verklaart voor een deel de hoge werkloosheid. Het is een vergissing het loonbeleid te centraliseren, want dat geeft meer macht aan de vakbonden. Ze weten dat als ze druk uitoefenen op het centrale overheidsorgaan, de lonen overal in de Unie zullen stijgen. Een eenheidsvakbond zou een te sterke lobby vormen. Het is beter dat de vakbonden met elkaar in concurrentie gaan, dan krijg je vanzelf een loonmatiging. Dan moeten ze zich ervoor hoeden geen looneisen te stellen die in de andere lidstaten niet gevolgd worden?'
Is het dan geen goede zaak dat de lonen overal in Europa op gelijke basis kunnen stijgen?
Vaubel: 'Lonen moeten overeenkomen met de productiviteit. En die is overal verschillend. Het is dus niet meer dan logisch dat de lonen in Europa gedifferentieerd zijn. Maar akkoord, mochten we een perfecte arbeidsmobiliteit hebben in Europa, dan zou je een tendens hebben naar gelijkschakeling van de productiviteit én van de lonen. Die mobiliteit is er nu niet Het zou ook geen slechte zaak zijn. Maar het is de markt die daarvoor moet zorgen, niet de overheid?'
In ons land gaan nogal wat stemmen op om werk te maken van een doorgedreven Europees industrieëel energiebeleid. Is het inderdaad niet verstandig om een gezamenlijke politiek te voeren tegen monopolies op de energiemarkt?
Vaubel: 'Nee, ik ben voorstander van een verdere liberalisering van de energiemarkt, zodat we goedkopere energie kunnen invoeren van buiten Europa. Bovendien geloof ik erg in het Europese concurrentiebeleid. Dat impliceert regels tegen machtsmisbruik. We hebben een performant concurrentiebeleid. Ik zie niet in waarom meer politieke inmenging nodig zou zijn.'
Een gecentraliseerd industrieel beleid zou bijvoorbeeld kunnen samengaan met een stevig onderzoeksbeleid dat vernieuwing stimuleert. Vandaag gaat veel energie verloren omdat het onderzoek in Europa zo gefragmenteerd is.
Vaubel: 'Ook daar geloof ik dat competitie leidt tot betere prestaties. Het zou leuk zijn om in Europa een gerenommeerd onderzoeksinstituut te hebben zoals het MIT in de Verenigde Staten. Maar dat kan je niet artificieel creëren. Zoiets moet organisch groeien. Eloquentie krijg je door competitie tussen de instellingen. Ik ga daar erg ver in: de betere universiteiten zouden meer middelen moeten krijgen en dus betere studenten en professoren moeten kunnen aantrekken. Ze moeten hun eigen inschrijvingsbeleid kunnen volgen, waarbij ze het recht hebben studenten te weigeren op basis van hun niveau?'
U trekt uw redenering door op verschillende terreinen: telkens ziet u competitie als hefboom voor efficiëntie en betere prestaties.
Vaubel: 'Het dwingt bedrijven, politici of vakbondsmensen rekening te houden met de markt waarop ze ageren. Bij excessen in taxatie of regelgeving trekken creativiteit en kapitaal weg. In Duitsland bijvoorbeeld, zien we een netto kapitaalvlucht, omdat de belastingen te hoog zijn. Maar het punt is nu: die Duitse ondernemers trekken niet langer naar de andere Europese landen. Ze trekken naar Canada of naar de VS. De verstikkende regelgeving en belastingtarieven zijn stilaan overal in Europa aan de orde, omdat de competitie tussen de Europese landen te zwak is. En dat is net het verontrustende aan die sluipende overdracht van bevoegdheden naar het Europese niveau. We worden hoe langer hoe meer gegijzeld door de Europese bureaucratie en zijn niet aflatende regeldrift. En dat terwijl Brussel de legitimiteit ontbeert om zich zo ingrijpend met het leven van 350 miljoen Europeanen te bemoeien. De Commissie heeft bevoegdheden die geen enkele bureaucratie ter wereld heeft. Ze heeft het monopolie over het wetgevende initiatief. liet Europees Parlement is het enige parlement in de democratische wereld dat zelf geen voorstellen tot wetgeving kan doen. Dat is toch onbegrijpelijk? We weten allemaal, vervolgt Vaubel, dat ambtenaren meer dan politici geneigd zijn zich te verliezen in een hopeloze regelneverij. De Commissie heeft namelijk veel macht, maar weinig geld. De enige manier om die macht te exploiteren zonder geld te moeten uitgeven, is door regels uit te vaardigen. Dat is wat ik noem de hoogmoed van de EU-instellingen.'
Dragen de lobby's in Brussel bij tot die regeldrift?
Vaubel: 'Absoluut. Daar schuilt het grote gevaar: studies tonen aan dat ambtenaren veel gevoeliger zijn voor de druk van lobbyisten dan politici. Politici moeten herverkozen geraken en kunnen het zich dus minder permitteren toe te geven aan de belangen van zeer specifieke groepen. Bureaucraten hebben geen achterban en zijn dus veel vrijer om daarop in te gaan.'
Hoeveel procent van de Europese regelgeving is direct of indirect toe te schrijven aan de lobbygroepen?
Vaubel: 'Een Amerikaanse econoom heeft becijferd dat 74 procent van de pagina's in het Europese officiële publicatieblad gewijd is aan het tevredenstellen van lobbygroepen. In Brussel zitten zo'n 15.000 lobbyisten, van wie de meerderheid lobbyt voor de landbouwsector. Niet te verwonderen dus dat de helft van het Europese budget wordt gespendeerd aan landbouwbeleid. Die lobbygroepen ondergraven sterk het democratische karakter van de Unie.'
Heft de diversiteit aan lobby's dat democratische tekort in de praktijk niet op ? Een milieuambtenaar ziet 's morgens iemand van de chemische industrie, maar zit in de namiddag samen met vertegenwoordigers van de milieubeweging.
Vaubel: 'Meer lobbygroepen vormen helaas geen garantie voor een meer democratische besluitvorming. Wat je krijgt is dat ze coalities vormen en overeenkomen ten nadele van een derde partij. Zo kan het zijn dat de lobby van de vakbonden en die van de werkgevers een compromis vinden en samen druk uitoefenen voor maatregelen ten koste van de belastingbetaler. Ze zullen altijd hun eisen doordrukken op de rug van hen die niet georganiseerd zijn. In dit geval; de kiezer, de burger.'
Hoe kan Europa de kloof met burgers dichten? Met minder Europa?
Vaubel: 'De mensen zijn verontrust. Ze zien alsmaar méér bevoegdheden naar Europa gaan, zonder dat ze daar iets te zeggen hebben. Die dynamiek moet absoluut stoppen. Het antwoord op de crisis tweevoudig: meer bevoegdheden voor het Europees Parlement en minder voor de Commissie. En vooral: decentralisatie. Wanneer je het beleid decentraliseert, breng je het dichterbij de mensen. We zijn op een punt gekomen waarop de drang naar steeds meer eenheid de zaak verlamt. Ik geloof, net als David Hume of Immanuel Kant voor mij, dat competitie tussen, kleine eenheden het geheim is geweest van het succes in Europa de voorbije 500 jaar. Dat in tegenstelling tot China of India of het Ottomaanse Rijk, waar centralisatie en een gebrek aan vrijheid gepaard gingen met een zwakke economische ontwikkeling.'
Hebben kleine landen niet erg gewonnen bij de Europese integratie?
Vaubel: 'Dat klopt. Maar zij winnen bij meer marktintegratie, niet bij politieke integratie. De grote succesverhalen zijn Nederland, België, Luxemburg, Denemarken en Ierland. Door de liberalisering konden zij grote landen forse concurrentie aandoen. Daardoor daalden ook de prijzen, wat de consument ten goede kwam. En waardoor Europa kon concurreren op de wereldmarkt Nu zien we een omgekeerde spiraal; de toenemende invloed van Brussel beperkt de mogelijkheden tot onderlinge concurrentie. De landen met een hoge graad aan van regelgeving slagen erin hun regels met betrekking tot arbeidstijden, lonen, belastingen aan de andere op te leggen. Denken we maar aan Spanje, Frankrijk of Italië. Dat heet de strategy of raising rivals'. Je dwingt de andere jouw hoge standaarden over te nemen, waardoor je hen op hogere kosten jaagt.'
Anderzijds zien we in België toch hoe verlammend verschillende bestuursniveaus kunnen werken. Er is geen duidelijk aanspreekpunt voor buitenlandse investeerders, om maar iets te zeggen.
Vaubel: 'Wat de informatiekosten betreft, is dat inderdaad een nadeel. Maar dat weegt niet op. Laat mij een analogie trekken. Je zou ook kunnen argumenteren dat het monopolie het economische systeem is dat de informatiekosten minimaliseert. Maar is monopolievorming goed voor de consument? Nee. In de politiek is dat hetzelfde. Hoe meer centralisatie, hoe slechter voor de burger.'
U hebt nogal wat kritiek op de gang van zaken in Europa. Hebt u er een probleem mee wanneer men u een euroscepticus noemt?
Vaubel: 'Ik ben niet sceptisch tegenover Europa. Kritisch, dat wel. In feite ben ik een optimist. Een kritische optimist Omdat het duidelijk is dat de dingen zo niet verder kunnen. De ontgoocheling is te groot. De mensen zijn hun respect voor Europa verloren. De politieke klasse zal het signaal van de burger wel moeten in acht nemen, dat kan niet anders. Het zou pas een echte ramp zijn mocht die grondwet binnen een jaar of twee doorgedrukt worden alsof er niets aan de hand is?'
Denkt u dat de Unie door uitbreiding niet vanzelf uit elkaar spat?
Vaubel: 'Ik ben een voorstander van de uitbreiding. Ik vind dat Turkije en Ukraïne lid moeten worden. Hoe heterogener de Unie wordt, hoe moeilijker om te centraliseren. Bovendien vergroot dan de markt Dat kan alleen maar positief zijn?'
U ziet de uitbreiding dus als de beste verdediging tegen de door u gewraakte politieke integratie?
Vaubel: 'Inderdaad. Hoe moeilijker werkbaar die politieke unie, hoe beter. De klacht dat de Unie onbestuurbaar wordt door de uitbreiding, kan voor een econoom alleen maar een fantastische kans zijn?'
(...)
Met dank aan Paul Vreymans om mij dit interview door te sturen.
Meer teksten van deze professor op www.rolandvaubel.de.
Om professor Vaubel en zijn schitterende ideeën extra in de verf te zetten, herneem ik hieronder een oud interview van hem door Ine Renson dat enkele jaren geleden in "De Tijd" verschenen is.
(...)
De argumentatie dat we onze gemeenschappelijke problemen beter samen kunnen aanpakken gaat volgens u niet op?
Vaubel: 'Samenwerking heeft enkel zin wanneer er schaalvoordelen zijn. Ik zie niet in hoe je die kan bereiken door bijvoorbeeld de vergrijzing samen aan te pakken. Je kan dat veel efficiënter regelen op het nationale en zelfs subnationale niveau. Of om het anders uit te drukken: het is niet omdat u en ik allebei tandpijn hebben, dat we daar samen een oplossing voor moeten zoeken. U gaat naar uw tandarts en ik naar de mijne. Niets is logischer dan dat.'
Toen u nog maar 25 was, was u stagiair bij de Europese Commissie. Toen was u zelf nog gegrepen door het Euro-romantische gedachtegoed. Vanwaar die ommeslag?
Vaubel: 'Ik veranderde definitief van gedacht toen het Verdrag van Maastricht plots daar was. Om te beginnen was er de invoering van de euro. Ik had niets tegen de monetaire unie. Maar ik was erg ongelukkig met de manier waarop die tot stand kwam. Verschillende landen voldeden niet aan de convergentiecriteria,. maar werden toch toegelaten. Italië bijvoorbeeld. En Griekenland. Italië heeft nog steeds problemen om zich aan de Maastricht normen te houden. Ze hadden veel selectiever moeten zijn met die eurozone. En erger nog, door dat verdrag werd de Unie overladen met bevoegdheden, onder meer over het sociale beleid. Plots konden allerlei regels over de werking van de arbeidsmarkt op Europees niveau worden doorgedrukt bij meerderheidsbeslissing. Vanaf dan is het de verkeerde kant op gegaan.'
U lijkt wel allergisch voor alles wat naar politieke integratie ruikt.
Vaubel: 'Vooral het streven naar sociale of fiscale harmonisatie, het zogenaamde politieke antwoord op de economische eenmaking, kan bij Vaubel op geen genade rekenen. Ik ben tegen overheidsinterventie op de arbeidsmarkt En zeker op Europees niveau. Dat is buitengewoon onproductief. De inkomensniveaus in de lidstaten liggen te ver uiteen. Je kan de verzuchtingen van de respectieve onderdanen nooit met elkaar verzoenen. De Duitsers willen minder werken en willen meer vrije tijd. De Slovaken of de Tsjechen echter willen meer werken en meer verdienen . En dan vaardigt de EU een richtlijn uit die de arbeidstijden in de hele Unie gelijkschakelt. Vanuit een economisch standpunt is dat gewoon absurd.'
De vakbonden pleiten nochtans voor Europese vakbondsstructuren en CAO's, om een vuist te maken tegen multinationals en de uitwassen van de globalisering.
Roland Vaubel: 'Slecht idee. De lonen in Europa zijn nu al te hoog. Dat verklaart voor een deel de hoge werkloosheid. Het is een vergissing het loonbeleid te centraliseren, want dat geeft meer macht aan de vakbonden. Ze weten dat als ze druk uitoefenen op het centrale overheidsorgaan, de lonen overal in de Unie zullen stijgen. Een eenheidsvakbond zou een te sterke lobby vormen. Het is beter dat de vakbonden met elkaar in concurrentie gaan, dan krijg je vanzelf een loonmatiging. Dan moeten ze zich ervoor hoeden geen looneisen te stellen die in de andere lidstaten niet gevolgd worden?'
Is het dan geen goede zaak dat de lonen overal in Europa op gelijke basis kunnen stijgen?
Vaubel: 'Lonen moeten overeenkomen met de productiviteit. En die is overal verschillend. Het is dus niet meer dan logisch dat de lonen in Europa gedifferentieerd zijn. Maar akkoord, mochten we een perfecte arbeidsmobiliteit hebben in Europa, dan zou je een tendens hebben naar gelijkschakeling van de productiviteit én van de lonen. Die mobiliteit is er nu niet Het zou ook geen slechte zaak zijn. Maar het is de markt die daarvoor moet zorgen, niet de overheid?'
In ons land gaan nogal wat stemmen op om werk te maken van een doorgedreven Europees industrieëel energiebeleid. Is het inderdaad niet verstandig om een gezamenlijke politiek te voeren tegen monopolies op de energiemarkt?
Vaubel: 'Nee, ik ben voorstander van een verdere liberalisering van de energiemarkt, zodat we goedkopere energie kunnen invoeren van buiten Europa. Bovendien geloof ik erg in het Europese concurrentiebeleid. Dat impliceert regels tegen machtsmisbruik. We hebben een performant concurrentiebeleid. Ik zie niet in waarom meer politieke inmenging nodig zou zijn.'
Een gecentraliseerd industrieel beleid zou bijvoorbeeld kunnen samengaan met een stevig onderzoeksbeleid dat vernieuwing stimuleert. Vandaag gaat veel energie verloren omdat het onderzoek in Europa zo gefragmenteerd is.
Vaubel: 'Ook daar geloof ik dat competitie leidt tot betere prestaties. Het zou leuk zijn om in Europa een gerenommeerd onderzoeksinstituut te hebben zoals het MIT in de Verenigde Staten. Maar dat kan je niet artificieel creëren. Zoiets moet organisch groeien. Eloquentie krijg je door competitie tussen de instellingen. Ik ga daar erg ver in: de betere universiteiten zouden meer middelen moeten krijgen en dus betere studenten en professoren moeten kunnen aantrekken. Ze moeten hun eigen inschrijvingsbeleid kunnen volgen, waarbij ze het recht hebben studenten te weigeren op basis van hun niveau?'
U trekt uw redenering door op verschillende terreinen: telkens ziet u competitie als hefboom voor efficiëntie en betere prestaties.
Vaubel: 'Het dwingt bedrijven, politici of vakbondsmensen rekening te houden met de markt waarop ze ageren. Bij excessen in taxatie of regelgeving trekken creativiteit en kapitaal weg. In Duitsland bijvoorbeeld, zien we een netto kapitaalvlucht, omdat de belastingen te hoog zijn. Maar het punt is nu: die Duitse ondernemers trekken niet langer naar de andere Europese landen. Ze trekken naar Canada of naar de VS. De verstikkende regelgeving en belastingtarieven zijn stilaan overal in Europa aan de orde, omdat de competitie tussen de Europese landen te zwak is. En dat is net het verontrustende aan die sluipende overdracht van bevoegdheden naar het Europese niveau. We worden hoe langer hoe meer gegijzeld door de Europese bureaucratie en zijn niet aflatende regeldrift. En dat terwijl Brussel de legitimiteit ontbeert om zich zo ingrijpend met het leven van 350 miljoen Europeanen te bemoeien. De Commissie heeft bevoegdheden die geen enkele bureaucratie ter wereld heeft. Ze heeft het monopolie over het wetgevende initiatief. liet Europees Parlement is het enige parlement in de democratische wereld dat zelf geen voorstellen tot wetgeving kan doen. Dat is toch onbegrijpelijk? We weten allemaal, vervolgt Vaubel, dat ambtenaren meer dan politici geneigd zijn zich te verliezen in een hopeloze regelneverij. De Commissie heeft namelijk veel macht, maar weinig geld. De enige manier om die macht te exploiteren zonder geld te moeten uitgeven, is door regels uit te vaardigen. Dat is wat ik noem de hoogmoed van de EU-instellingen.'
Dragen de lobby's in Brussel bij tot die regeldrift?
Vaubel: 'Absoluut. Daar schuilt het grote gevaar: studies tonen aan dat ambtenaren veel gevoeliger zijn voor de druk van lobbyisten dan politici. Politici moeten herverkozen geraken en kunnen het zich dus minder permitteren toe te geven aan de belangen van zeer specifieke groepen. Bureaucraten hebben geen achterban en zijn dus veel vrijer om daarop in te gaan.'
Hoeveel procent van de Europese regelgeving is direct of indirect toe te schrijven aan de lobbygroepen?
Vaubel: 'Een Amerikaanse econoom heeft becijferd dat 74 procent van de pagina's in het Europese officiële publicatieblad gewijd is aan het tevredenstellen van lobbygroepen. In Brussel zitten zo'n 15.000 lobbyisten, van wie de meerderheid lobbyt voor de landbouwsector. Niet te verwonderen dus dat de helft van het Europese budget wordt gespendeerd aan landbouwbeleid. Die lobbygroepen ondergraven sterk het democratische karakter van de Unie.'
Heft de diversiteit aan lobby's dat democratische tekort in de praktijk niet op ? Een milieuambtenaar ziet 's morgens iemand van de chemische industrie, maar zit in de namiddag samen met vertegenwoordigers van de milieubeweging.
Vaubel: 'Meer lobbygroepen vormen helaas geen garantie voor een meer democratische besluitvorming. Wat je krijgt is dat ze coalities vormen en overeenkomen ten nadele van een derde partij. Zo kan het zijn dat de lobby van de vakbonden en die van de werkgevers een compromis vinden en samen druk uitoefenen voor maatregelen ten koste van de belastingbetaler. Ze zullen altijd hun eisen doordrukken op de rug van hen die niet georganiseerd zijn. In dit geval; de kiezer, de burger.'
Hoe kan Europa de kloof met burgers dichten? Met minder Europa?
Vaubel: 'De mensen zijn verontrust. Ze zien alsmaar méér bevoegdheden naar Europa gaan, zonder dat ze daar iets te zeggen hebben. Die dynamiek moet absoluut stoppen. Het antwoord op de crisis tweevoudig: meer bevoegdheden voor het Europees Parlement en minder voor de Commissie. En vooral: decentralisatie. Wanneer je het beleid decentraliseert, breng je het dichterbij de mensen. We zijn op een punt gekomen waarop de drang naar steeds meer eenheid de zaak verlamt. Ik geloof, net als David Hume of Immanuel Kant voor mij, dat competitie tussen, kleine eenheden het geheim is geweest van het succes in Europa de voorbije 500 jaar. Dat in tegenstelling tot China of India of het Ottomaanse Rijk, waar centralisatie en een gebrek aan vrijheid gepaard gingen met een zwakke economische ontwikkeling.'
Hebben kleine landen niet erg gewonnen bij de Europese integratie?
Vaubel: 'Dat klopt. Maar zij winnen bij meer marktintegratie, niet bij politieke integratie. De grote succesverhalen zijn Nederland, België, Luxemburg, Denemarken en Ierland. Door de liberalisering konden zij grote landen forse concurrentie aandoen. Daardoor daalden ook de prijzen, wat de consument ten goede kwam. En waardoor Europa kon concurreren op de wereldmarkt Nu zien we een omgekeerde spiraal; de toenemende invloed van Brussel beperkt de mogelijkheden tot onderlinge concurrentie. De landen met een hoge graad aan van regelgeving slagen erin hun regels met betrekking tot arbeidstijden, lonen, belastingen aan de andere op te leggen. Denken we maar aan Spanje, Frankrijk of Italië. Dat heet de strategy of raising rivals'. Je dwingt de andere jouw hoge standaarden over te nemen, waardoor je hen op hogere kosten jaagt.'
Anderzijds zien we in België toch hoe verlammend verschillende bestuursniveaus kunnen werken. Er is geen duidelijk aanspreekpunt voor buitenlandse investeerders, om maar iets te zeggen.
Vaubel: 'Wat de informatiekosten betreft, is dat inderdaad een nadeel. Maar dat weegt niet op. Laat mij een analogie trekken. Je zou ook kunnen argumenteren dat het monopolie het economische systeem is dat de informatiekosten minimaliseert. Maar is monopolievorming goed voor de consument? Nee. In de politiek is dat hetzelfde. Hoe meer centralisatie, hoe slechter voor de burger.'
U hebt nogal wat kritiek op de gang van zaken in Europa. Hebt u er een probleem mee wanneer men u een euroscepticus noemt?
Vaubel: 'Ik ben niet sceptisch tegenover Europa. Kritisch, dat wel. In feite ben ik een optimist. Een kritische optimist Omdat het duidelijk is dat de dingen zo niet verder kunnen. De ontgoocheling is te groot. De mensen zijn hun respect voor Europa verloren. De politieke klasse zal het signaal van de burger wel moeten in acht nemen, dat kan niet anders. Het zou pas een echte ramp zijn mocht die grondwet binnen een jaar of twee doorgedrukt worden alsof er niets aan de hand is?'
Denkt u dat de Unie door uitbreiding niet vanzelf uit elkaar spat?
Vaubel: 'Ik ben een voorstander van de uitbreiding. Ik vind dat Turkije en Ukraïne lid moeten worden. Hoe heterogener de Unie wordt, hoe moeilijker om te centraliseren. Bovendien vergroot dan de markt Dat kan alleen maar positief zijn?'
U ziet de uitbreiding dus als de beste verdediging tegen de door u gewraakte politieke integratie?
Vaubel: 'Inderdaad. Hoe moeilijker werkbaar die politieke unie, hoe beter. De klacht dat de Unie onbestuurbaar wordt door de uitbreiding, kan voor een econoom alleen maar een fantastische kans zijn?'
(...)
Met dank aan Paul Vreymans om mij dit interview door te sturen.
Meer teksten van deze professor op www.rolandvaubel.de.
Gisteren leed de vrijheid haar grootste nederlaag in een wel zéér lange tijd. De Tsjechische president Vaclav Klaus ondertekende het Verraad van Lissabon en bewees daarmee het cliché dat elke Euroscepticus, zelfs echte libertariërs, eenmaal in de regering, toch Eurofiele posities innnemen. Klaus leek lange tijd de uitzondering op deze regel te worden, maar quod non dus. Twintig jaar na de val van het communisme leeft Europa vanaf 1 december a.s. opnieuw onder het juk van een totalitair-collectivistisch systeem, alsof er de laatste decennia op ons continent niets veranderd is.
In de Verenigde Staten van Barack Hussein Obama wordt momenteel met een soortgelijk semi-communistisch bestel geëxperimenteerd, maar de Amerikanen lijken minder happig om dat zomaar te aanvaarden. Zelfs de Democraten van Obama weigeren zijn heel-linkse agenda in het Congres te steunen, en gisteren verloren de Democraten zelfs twee zittende gouverneurs aan de Republikeinen. De rechtse conservatief Bob McDonnell verpletterde de zittende Democratische gouverneur van Virginia, Chreigh Deeds, en Chris Christie wipte de Obama-verheerlijkende gouverneur Jon Corzine in New Jersey, nochtans een traditioneel links bastion. Barack Obama bracht de laatste dagen zelfs twee campagnebezoeken aan New Jersey om Corzine te steunen, maar het volk moet hem daar eigenlijk niet meer.
Hopelijk zien we binnenkort een zelfde sentiment in de EUSSR opduiken, maar ik vrees het ergste. Gelukkig lijkt er nu echt wel iets in het Verenigd Koninkrijk te bewegen, iets dat we het best kunnen samenvatten als "Very well, alone!" met een dikke knipoog naar de situatie van Groot-Brittannië na de evacuatie van Duinkerken in WO-II. Als de nieuwe Conservatieve regering haar "relatie" met de Europese Unie inderdaad "volledig" gaat heronderhandelen, zoals verschillende Tory-prominenten deze week in de pers menig maal aangekondigd hebben, en zij zelfs bepaalde cruciale bevoegdheden die ze al in 1992 ten tijde van het Verdrag van Maastricht aan Brussel afgegeven hebben zouden gaan terugclaimen, is er voor vrijdenkers en liberaal-libertariërs naast Zwitserland en de vier Europese mini-staten ook nog een ander valabel alternatief emigratieland voor handen. God save the Queen!
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer informatie over de EU op www.ecrgroup.eu.
In de Verenigde Staten van Barack Hussein Obama wordt momenteel met een soortgelijk semi-communistisch bestel geëxperimenteerd, maar de Amerikanen lijken minder happig om dat zomaar te aanvaarden. Zelfs de Democraten van Obama weigeren zijn heel-linkse agenda in het Congres te steunen, en gisteren verloren de Democraten zelfs twee zittende gouverneurs aan de Republikeinen. De rechtse conservatief Bob McDonnell verpletterde de zittende Democratische gouverneur van Virginia, Chreigh Deeds, en Chris Christie wipte de Obama-verheerlijkende gouverneur Jon Corzine in New Jersey, nochtans een traditioneel links bastion. Barack Obama bracht de laatste dagen zelfs twee campagnebezoeken aan New Jersey om Corzine te steunen, maar het volk moet hem daar eigenlijk niet meer.
Hopelijk zien we binnenkort een zelfde sentiment in de EUSSR opduiken, maar ik vrees het ergste. Gelukkig lijkt er nu echt wel iets in het Verenigd Koninkrijk te bewegen, iets dat we het best kunnen samenvatten als "Very well, alone!" met een dikke knipoog naar de situatie van Groot-Brittannië na de evacuatie van Duinkerken in WO-II. Als de nieuwe Conservatieve regering haar "relatie" met de Europese Unie inderdaad "volledig" gaat heronderhandelen, zoals verschillende Tory-prominenten deze week in de pers menig maal aangekondigd hebben, en zij zelfs bepaalde cruciale bevoegdheden die ze al in 1992 ten tijde van het Verdrag van Maastricht aan Brussel afgegeven hebben zouden gaan terugclaimen, is er voor vrijdenkers en liberaal-libertariërs naast Zwitserland en de vier Europese mini-staten ook nog een ander valabel alternatief emigratieland voor handen. God save the Queen!
Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het internet.
Meer informatie over de EU op www.ecrgroup.eu.
Als overtuigd Euroscepticus kon ik de afgelopen weekends gewoon niet anders dan de Eurofilie de rug toe te keren. Na het onverklaarbare Ja in Ierland van drie weken geleden heb ik twee weekends in Zwitserland - één op Mont Pélérin aan het Meer van Genève en één in Zurich - en een weekend in de City of London doorgebracht. Zeker nu ik in het hol van de leeuw werk en gedwongen word elke maand minstens één week mee te doen aan de vrij professionele verspilling van belastinggeld in Straatsburg, moet ik mijn vrije weekends echt wel buiten de EUSSR, of tenminste toch zeker buiten het Eurofiele deel van het oude continent, doorbrengen om mijzelf niet helemaal te verliezen in een roman van Franz Kafka of Ayn Rand.
Vanop Mont Pélérin - waar F.A. Hayek in 1947 de klassiek-liberale economistenclub "Mont Pélérin Society" oprichtte - hebben Benjamin Harnwell, een libertarische collega van mij, en ikzelf een fax ter ondersteuning naar President Vaclav Klaus gestuurd om hem op te roepen het Verdrag van Lissabon nooit te ondertekenen. In augustus laatstleden had hij mij dat op een diner in Aix-en-Provence trouwens ook beloofd. Vaclav Klaus is - net zoals ook Margaret Thatcher trouwens - een trouw lid van die "Mont Pélérin Society" en zal de symboolwaarde van onze fax dan ook zeker geapprecieerd hebben.
Dit kan op de volgende manieren:
Per fax naar de presidentiële kanselarij: +420 224 373 300
Per e-mail naar zijn EU-adviseur: ladislav.jakl@hrad.cz
Foto van uw dienaar met President Vaclav Klaus in augustus 2009 na een diner in het "Grand Hôtel Roi René" in Aix-en-Provence.
Meer over onze boekenclub in het EP op www.misescircle.eu.
Vanop Mont Pélérin - waar F.A. Hayek in 1947 de klassiek-liberale economistenclub "Mont Pélérin Society" oprichtte - hebben Benjamin Harnwell, een libertarische collega van mij, en ikzelf een fax ter ondersteuning naar President Vaclav Klaus gestuurd om hem op te roepen het Verdrag van Lissabon nooit te ondertekenen. In augustus laatstleden had hij mij dat op een diner in Aix-en-Provence trouwens ook beloofd. Vaclav Klaus is - net zoals ook Margaret Thatcher trouwens - een trouw lid van die "Mont Pélérin Society" en zal de symboolwaarde van onze fax dan ook zeker geapprecieerd hebben.
Your Excellency,Ook een andere persoonlijke kennis van mij, de Anglicaanse priester David John Bolton, nam contact op met Ladislav Jakl, de persoonlijke adviseur van Vaclav Klaus die belast is met het Lissabon-"dossier".
We, co-chairmen and joint founders of the Mises Circle in the European Parliament, are sending you this communication from the historic Swiss town of Mont Pelerin to thank you for your heroic stance in defending the same values of individual liberty, limited government, free enterprise, and freedom from State coercion, that inspired F.A. Hayek and his colleagues in 1947. These men were opposing a profound and near universally accepted ideology which places the State at the centre of public life, and the individual no more than a function of the collective. In the same way today, destiny has settled her hand on your shoulder, and called you to stand against the same prejudice and fear. We therefore urge you to remain resolute and keep the lantern of liberty held high aloft, and never sign the Treaty of Lisbon.
Yours sincerely,
Vincent De Roeck
Benjamin Harnwell
Dear Ladislav Jakl,Een andere gelijkgezinde vriend van mij, Tomaz Slivnik, een Sloveens libertarisch banneling die momenteel op één van de Kanaaleilanden, vertoeft, nam de moeite om President Klaus te contacteren en om ook anderen aan te zetten en op te roepen hetzelfde te doen.
As the President's political advisor concerning the Treaty of Lisbon, please receive this email.
Dear President Vaclav Klaus,
As a concerned citizen of Europe, I wish to express my gratitude and thanks for your courageous stand against the Treaty of Lisbon. Due in part to your country's past history, you have gained real wisdom and insight that seems to be badly lacking elsewhere regarding the true nature of democracy, prosperity and freedom. I am convinced that you have the best interests of Europe at heart and that you are a perfect man for such a time as this.
I applaud your efforts, and as one voice among many, offer my full support to your cause. We look to you to teach us all the truth of the phrase "O nás bez nás" (about us, without us). We do not want the European Union to become another pseudo-democratic empire that acts in our name, while we, the people, remain nameless before them.
I, as many others, am aware of the tremendous pressure being put upon you to sign and be silenced. But as people of freedom, we know that all forms of totalitarianism, no matter how subtle, need to be challenged and unmasked.
In this hope, I wish you every success.
David John Bolton
Dear Friends of Liberty,Het Tsjechische Hooggerechtshof liet vandaag per vonnis verstaan dat het geen grondwettelijke graten ziet in de ratificatie van het Verdrag van Lissabon. President Vaclav Klaus eiste een opt-out voor het Sociaal Handvest van de Europese Unie en groen licht van het gerecht alvorens hij het Verdrag zou willen tekenen. Vrijdag kreeg hij zijn opt-out, vandaag zijn positief vonnis. Niets lijkt hem nu nog toe te laten het Verdrag alsnog te blijven afwijzen. Als jullie je steentje willen bijdragen, kan ik jullie alleen maar vragen om contact op te nemen met Vaclav Klaus en jullie steun voor zijn hardnekkigheid uit te spreken. President Klaus staat immers niet alleen met zijn grieven. Het is aan ons om hem dat duidelijk te maken. De tirannie van Brussel is nog niet onafwendbaar. Lissabon kan nog altijd gestopt worden.
As you are aware, Vaclav Klaus is the last obstacle standing in the way of ratification of the Lisbon Treaty. Whether he signs or not will make a huge difference not only to the future of Europe, but to individual freedom in the world as a whole. While Klaus is surely as faithful to his principles, and as aware of the consequences of him signing as any of us, the pressure on him to sign must be enormous. As is common in these sorts of situations, those with a vested interest in him signing are piling on the pressure wholesale, but those of us who are on his side are probably mostly doing nothing. As a result, it looks likely that Klaus will cave in.
Nobody knows what the future will hold if Klaus signs. (...) What follows then is unknown: it could be that we have a new millennium of neo-Holy Roman Empire, we could end up in the American scenario (attempted secession by some member states, civil war and its suppression by the others), or we could have the Yugoslavian scenario. What I think we can be sure of is it will not be a serene union of member states, happily coexisting with each other. It has been tried before - in Yugoslavia and in the Soviet Union - and it failed miserably. If Lisbon comes into effect, it will be the first time in history for Britain to be a vassal state of "the Holy Roman Empire": not even in the pre-Christian ancient Roman times was Britain a Roman province.
The Taxpayers Alliance has a petition which you may wish to sign but I would also like to encourage you to consider writing a short personal postcard/note of support to President Klaus. A few (or even better, many) individual postcards can make the difference between him caving in and him continuing to stand our ground in this critical moment of our time.
His contact details are:
The Office of the President of the Czech Republic
Prague Castle, 119 08 Prague 1, Czech Republic
If you think this is a good idea, please ask your like-minded friends to do the same. Thank you and best wishes,
Tomaž Slivnik
Dit kan op de volgende manieren:
Per fax naar de presidentiële kanselarij: +420 224 373 300
Per e-mail naar zijn EU-adviseur: ladislav.jakl@hrad.cz
Foto van uw dienaar met President Vaclav Klaus in augustus 2009 na een diner in het "Grand Hôtel Roi René" in Aix-en-Provence.
Meer over onze boekenclub in het EP op www.misescircle.eu.
As the Conservative conference got underway, newspapers led with comments on a right-wing insurgency against their leader David Cameron. For 4 successive days the story continued: there was, we kept being told, an almighty barney about whether the Conservatives would hold a referendum if the Lisbon Treaty were already in force. I was nonplussed and, to be honest, slightly miffed. If there really was a Eurosceptic rebellion, why hadn’t anyone told me? More to the point, what exactly was I supposed to be rebelling against? The Irish referendum didn’t seem to me to change anything: Lisbon was still unratified, and might remain so until the British elections. In the meantime, I wanted a British plebiscite, and so did Cameron.
Just in case I had missed something, I phoned some of the flintier Tory souver-ainistes: Philip Davies, Douglas Carswell, Roger Helmer, Bill Cash (‘the most notorious Eurosceptics’, as I heard a BBC correspondent call us this week; you somehow can’t imagine a Beeb presenter talking of ‘the most notorious climate change activists’ or ‘the most notorious anti-death penalty campaigners’ or ‘the most notorious Euro-integrationists’, can you?). It turned out that we had all independently reached the same conclusion. David Cameron, we felt, was genuinely working for a referendum on the Lisbon Treaty, and not simply going through the motions. There was, moreover, a reasonable chance that he would succeed. The assumption that Václav Klaus, the vinegary Thatcherite president of the Czech Republic, would roll over to humour the Eurocrats, was more than a little patronising. And if Klaus’s signature was not on the document by the time PM Cameron came back from Buckingham Palace, there would be an immediate British vote: the requisite legislation had already been drafted.
If the Conservative leader was not in time to stop the treaty going live, we felt, it would be slightly odd to hold a retrospective referendum. Better by far to negotiate the unilateral repatriation of powers to Westminster. And not simply the powers conceded at Lisbon: also a lengthy list of prerogatives surrendered at Maastricht, Amsterdam and Nice. This, we agreed, would in some ways be better than a Lisbon referendum: instead of simply returning to the status quo ante — in other words, where we are now — it would allow us to improve on our present situation, recuperating many of the competences abandoned by the Blair and Major governments. Paradoxically, such a dispensation might be easier to negotiate, since we would simply be asking the other member states to return powers to Britain, not presuming to tell them how to relate one to another. There is plenty of precedent: opt-outs from defence policy, the social chapter, the euro and Schengen didn’t require the EU to reorder its institutional arrangements.
Any new deal, we concluded, would need to be put to the people. David Cameron’s pledge, after all, had been unequivocal. ‘Today, I will give this cast-iron guarantee,’ he told the Sun exactly two years ago. ‘If I become prime minister, a Conservative government will hold a referendum on any EU treaty that emerges from these [Lisbon] negotiations.’ At the very least, this must mean a referendum on whether Britain participates in them. All in all, we were optimistic. Cameron, after all, had earned the benefit of the doubt. When he took his MEPs out of the palaeo-federalist European People's Party (EPP), he demonstrated that he would rather keep faith with British voters than suck up to the European establishment.
Nothing, though, was going to deflect certain political correspondents from the narrative they had scripted. Day after day, headlines appeared about Tory Euro-rows, without any sustaining quotations. Flat denials made no difference. When Sky News asked me what I felt about Cameron’s policy, I replied that I was perfectly content, that of course I felt there would need to be a referendum in due course, and that I was optimistic about getting one. The presenter then turned to camera and told his viewers that they had just heard for themselves how ‘angry’ I was about David Cameron’s ‘refusal’ to guarantee a referendum. As the week wore on, I began to realise something. When leftie journalists say: ‘David Cameron is under pressure from his Eurosceptics’, they’re not really talking about the referendum. They’re not even talking about Europe. What they actually mean is: ‘Look: these scary right-wing psychos are taking over the Tory party.’
The word ‘Eurosceptic’ rarely appears unadorned in leftist discourse. It almost always comes attached to epithets: ‘extreme’, ‘obsessive’, ‘swivel-eyed’ — curious adjectives to apply to the 80 per cent of British voters who want a Euro referendum. (Actually, I have learned the trick of moving my eyeballs independently of each other, and occasionally perform it to amuse small children, but I’m pretty sure I’ve never done it while discussing the Lisbon Treaty.) In the pages of The Spectator, the word Eurosceptic simply means someone who opposes the political unification of the EU. In other parts of the press, though, the word has very different connotations. As Sholto Byrnes, the Lib Dem-supporting assistant editor of the New Statesman perspicaciously put it last week:
‘[Labour’s] propagandists are salivating at the opportunity to paint the Tories as divided once again on Europe, with “hardline” — code for near-lunatic extremist — right-wingers cast as the pantomime villains. “Behind you, Dave!” they call, less to warn him than to make the public aware of the grotesques with whom he chooses to associate. And there it is, that old calumny that to be Eurosceptic is to be right-wing, not just in a free-market sort of way, but in a hang ’em, flog ’em and — whisper it behind closed doors — a “wogs begin at Calais” sort of way. Cameron can’t be trusted, is the message, not when he is in hock to these mad Eurosceptics, a label which is now used to imply opposition to virtually every piece of progressive legislation from Catholic emancipation onwards.’ We can only wonder at the Gramscian genius of those who have carried out this semantic inversion. To want to preserve your parliamentary democracy is extreme; to want to give more power to unelected officials is moderate. To consult the people is swivel-eyed; to connive at their disfranchisement is level-headed. To accept the verdict of a referendum is obsessive; to keep coming back with the same question, over and over again, is pragmatic.
This last especially annoys me. I have rarely met anyone as obsessive as the Eurocrats who support the European constitution. For eight years, they have clutched at their sacred text like millennarian cultists, undeterred by its repeated rejections at the ballot box. Yet it is their opponents who are routinely called ‘obsessive’. I think I have worked out what is bothering the Euro-zealots. If David Cameron does indeed call a referendum, it will be very hard to carry on with the pretence that the opponents of European amalgamation are either football hooligans or Blimps. Cameron, in short, threatens to make the Euro-sceptic cause look as moderate and modern as it really is. Once that happens, as my integrationist friends are well aware, the game is up.
Dit opiniestuk van Daniel Hannan verscheen oorspronkelijk in het Britse magazine "The Spectator" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van hem op www.spectator.co.uk.
Just in case I had missed something, I phoned some of the flintier Tory souver-ainistes: Philip Davies, Douglas Carswell, Roger Helmer, Bill Cash (‘the most notorious Eurosceptics’, as I heard a BBC correspondent call us this week; you somehow can’t imagine a Beeb presenter talking of ‘the most notorious climate change activists’ or ‘the most notorious anti-death penalty campaigners’ or ‘the most notorious Euro-integrationists’, can you?). It turned out that we had all independently reached the same conclusion. David Cameron, we felt, was genuinely working for a referendum on the Lisbon Treaty, and not simply going through the motions. There was, moreover, a reasonable chance that he would succeed. The assumption that Václav Klaus, the vinegary Thatcherite president of the Czech Republic, would roll over to humour the Eurocrats, was more than a little patronising. And if Klaus’s signature was not on the document by the time PM Cameron came back from Buckingham Palace, there would be an immediate British vote: the requisite legislation had already been drafted.
If the Conservative leader was not in time to stop the treaty going live, we felt, it would be slightly odd to hold a retrospective referendum. Better by far to negotiate the unilateral repatriation of powers to Westminster. And not simply the powers conceded at Lisbon: also a lengthy list of prerogatives surrendered at Maastricht, Amsterdam and Nice. This, we agreed, would in some ways be better than a Lisbon referendum: instead of simply returning to the status quo ante — in other words, where we are now — it would allow us to improve on our present situation, recuperating many of the competences abandoned by the Blair and Major governments. Paradoxically, such a dispensation might be easier to negotiate, since we would simply be asking the other member states to return powers to Britain, not presuming to tell them how to relate one to another. There is plenty of precedent: opt-outs from defence policy, the social chapter, the euro and Schengen didn’t require the EU to reorder its institutional arrangements.
Any new deal, we concluded, would need to be put to the people. David Cameron’s pledge, after all, had been unequivocal. ‘Today, I will give this cast-iron guarantee,’ he told the Sun exactly two years ago. ‘If I become prime minister, a Conservative government will hold a referendum on any EU treaty that emerges from these [Lisbon] negotiations.’ At the very least, this must mean a referendum on whether Britain participates in them. All in all, we were optimistic. Cameron, after all, had earned the benefit of the doubt. When he took his MEPs out of the palaeo-federalist European People's Party (EPP), he demonstrated that he would rather keep faith with British voters than suck up to the European establishment.
Nothing, though, was going to deflect certain political correspondents from the narrative they had scripted. Day after day, headlines appeared about Tory Euro-rows, without any sustaining quotations. Flat denials made no difference. When Sky News asked me what I felt about Cameron’s policy, I replied that I was perfectly content, that of course I felt there would need to be a referendum in due course, and that I was optimistic about getting one. The presenter then turned to camera and told his viewers that they had just heard for themselves how ‘angry’ I was about David Cameron’s ‘refusal’ to guarantee a referendum. As the week wore on, I began to realise something. When leftie journalists say: ‘David Cameron is under pressure from his Eurosceptics’, they’re not really talking about the referendum. They’re not even talking about Europe. What they actually mean is: ‘Look: these scary right-wing psychos are taking over the Tory party.’
The word ‘Eurosceptic’ rarely appears unadorned in leftist discourse. It almost always comes attached to epithets: ‘extreme’, ‘obsessive’, ‘swivel-eyed’ — curious adjectives to apply to the 80 per cent of British voters who want a Euro referendum. (Actually, I have learned the trick of moving my eyeballs independently of each other, and occasionally perform it to amuse small children, but I’m pretty sure I’ve never done it while discussing the Lisbon Treaty.) In the pages of The Spectator, the word Eurosceptic simply means someone who opposes the political unification of the EU. In other parts of the press, though, the word has very different connotations. As Sholto Byrnes, the Lib Dem-supporting assistant editor of the New Statesman perspicaciously put it last week:
‘[Labour’s] propagandists are salivating at the opportunity to paint the Tories as divided once again on Europe, with “hardline” — code for near-lunatic extremist — right-wingers cast as the pantomime villains. “Behind you, Dave!” they call, less to warn him than to make the public aware of the grotesques with whom he chooses to associate. And there it is, that old calumny that to be Eurosceptic is to be right-wing, not just in a free-market sort of way, but in a hang ’em, flog ’em and — whisper it behind closed doors — a “wogs begin at Calais” sort of way. Cameron can’t be trusted, is the message, not when he is in hock to these mad Eurosceptics, a label which is now used to imply opposition to virtually every piece of progressive legislation from Catholic emancipation onwards.’ We can only wonder at the Gramscian genius of those who have carried out this semantic inversion. To want to preserve your parliamentary democracy is extreme; to want to give more power to unelected officials is moderate. To consult the people is swivel-eyed; to connive at their disfranchisement is level-headed. To accept the verdict of a referendum is obsessive; to keep coming back with the same question, over and over again, is pragmatic.
This last especially annoys me. I have rarely met anyone as obsessive as the Eurocrats who support the European constitution. For eight years, they have clutched at their sacred text like millennarian cultists, undeterred by its repeated rejections at the ballot box. Yet it is their opponents who are routinely called ‘obsessive’. I think I have worked out what is bothering the Euro-zealots. If David Cameron does indeed call a referendum, it will be very hard to carry on with the pretence that the opponents of European amalgamation are either football hooligans or Blimps. Cameron, in short, threatens to make the Euro-sceptic cause look as moderate and modern as it really is. Once that happens, as my integrationist friends are well aware, the game is up.
Dit opiniestuk van Daniel Hannan verscheen oorspronkelijk in het Britse magazine "The Spectator" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van hem op www.spectator.co.uk.
Abonneren op:
Posts (Atom)