Posts tonen met het label Partijpolitiek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Partijpolitiek. Alle posts tonen
Labour in de touwen, Tories klaar voor liberaal beleid
8 Reacties Gepubliceerd door Vincent De Roeck
In het Verenigd Koninkrijk kijkt iedereen stilaan reikhalzend uit naar de opkomende verkiezingen voor het Lagerhuis. Deze zouden normaal in mei 2010 plaatsvinden maar er gingen ook stemmen op om ze te vervroegen naar maart. Niet dat dit iets van verschil met zich mee zou brengen. Met Labour in de touwen na de desastreuze nederlaag in de EU-verkiezingen van juni laatstleden en de historisch lage populariteit van Gordon Brown twijfelt niemand er aan dat die verkiezingen door de Tories van David Cameron overtuigend gewonnen zullen worden. De peilingen zijn in dat opzicht ook duidelijk. Labour hanteert deze dagen een vuile en op alles behalve feiten gestoelde smeertactiek, maar de kloof blijft groeien. De Tories worden aangevallen omdat hun frontbenchers allemaal uit rijke vooraanstaande families zouden komen en omdat ze in het Europees Parlement zouden samenwerken met fascisten en racisten uit Oost-Europa. Dit laatste is zelfs een hele leugen, en ook het eerste snijdt in wezen geen hout. Labour wil zich wel graag voordoen als spreekbuis van "het gewone volk" maar ook alle Labour-ministers van de regering-Brown liepen school aan peperdure privé-scholen en topuniversiteiten.
De laatste peilingen mogen dan al wel aangeven dat de klinkende overwinning van de Conservatieve Partij overschaduwd zou kunnen worden door een tegenvaller op vlak van lokale zetels, het spook van een "hung parliament" waarbij geen enkele partij over een absolute zetelmeerderheid zou beschikken duikt immers de kop op, toch lijkt het zéér onwaarschijnlijk dat Labour alsnog aan de macht zou kunnen blijven. De LibDems komen weliswaar opzetten, en ook de verschillende regionalistische partijen uit Wales en Schotland staan op winst, maar zij zouden niets willen weten van een mogelijke deal met Labour. Aan de andere kant van het spectrum bestaat dan weer de kans dat ook de extreemrechtse "British National Party" een zetel zou binnenhalen na het stunten in de laatste EU-verkiezingen en het controversiële televisieoptreden van Nick Griffin waarna de BNP-kiesintenties op een "all time high" van 20% stonden, en ook de rechtse Eurosceptici van UKIP zouden een zetel kunnen winnen. Hun charismatische leider Nigel Farage is immers de enige tegenkandidaat van de onpopulaire speaker van het Lagerhuis in diens kieskring. De BNP wordt geacht om ontevreden kiezers van Labour te kunnen strikken en UKIP zou hetzelfde doen aan Tory-kant. Dit laatste zeker na het intrekken van Camerons eerdere referendumbelofte over het Verdrag van Lissabon.
De haatcampagnes van Labour tegen de Tories en hun leider David Cameron hebben echter niet zozeer te maken met de gapende kloof in de peilingen maar wel met de angst vanuit sociaal-democratische hoek voor het nationale beleid van Cameron na de verkiezingen. Labour vreest terecht dat Cameron een centrumrechts en vrij liberaal beleid zal gaan voeren, maar wel één dat het land en haar burgers ten goede zal komen. David Cameron is geen ultra-liberaal zoals Iain Duncan Smith of Michael Howard, geen rabiate Euroscepticus zoals een William Hague en al helemaal geen grijze muis zoals een Kenneth Clarke. Cameron zal eens in Downing Street 10 wel degelijk aan de minderbedeelden denken en zich niet verliezen in sterk ideologische gevechten met de vakbonden of de armenorganisaties. Hij zal Groot-Brittannië immers stap per stap uit het slop halen en Labour zo voor lange tijd naar de oppositiebanken verbannen. Persoonlijk mag ik dan al een ideoloog verkiezen boven een pragmaticus, Cameron blijft iemand naar mijn hart. Hij wil elke EU-richtlijn m.b.t. de financiële sector vetoën, een vlaktaks van 15-25% instellen voor bedrijven, winsten op innovatie grotendeels vrijstellen van belastingen, een begrotingsoverschot nastreven door te knippen in bureaucratie en openbare uitgaven, en de staatsschuld drastisch afbouwen. Als dat beleid in het VK nog maar als "gematigd" gezien wordt, hoe laf en kortzichtig zijn onze Belgische politici dan niet?
Dit artikel verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het economisch beleid van Cameron op www.ft.com.
De laatste peilingen mogen dan al wel aangeven dat de klinkende overwinning van de Conservatieve Partij overschaduwd zou kunnen worden door een tegenvaller op vlak van lokale zetels, het spook van een "hung parliament" waarbij geen enkele partij over een absolute zetelmeerderheid zou beschikken duikt immers de kop op, toch lijkt het zéér onwaarschijnlijk dat Labour alsnog aan de macht zou kunnen blijven. De LibDems komen weliswaar opzetten, en ook de verschillende regionalistische partijen uit Wales en Schotland staan op winst, maar zij zouden niets willen weten van een mogelijke deal met Labour. Aan de andere kant van het spectrum bestaat dan weer de kans dat ook de extreemrechtse "British National Party" een zetel zou binnenhalen na het stunten in de laatste EU-verkiezingen en het controversiële televisieoptreden van Nick Griffin waarna de BNP-kiesintenties op een "all time high" van 20% stonden, en ook de rechtse Eurosceptici van UKIP zouden een zetel kunnen winnen. Hun charismatische leider Nigel Farage is immers de enige tegenkandidaat van de onpopulaire speaker van het Lagerhuis in diens kieskring. De BNP wordt geacht om ontevreden kiezers van Labour te kunnen strikken en UKIP zou hetzelfde doen aan Tory-kant. Dit laatste zeker na het intrekken van Camerons eerdere referendumbelofte over het Verdrag van Lissabon.
De haatcampagnes van Labour tegen de Tories en hun leider David Cameron hebben echter niet zozeer te maken met de gapende kloof in de peilingen maar wel met de angst vanuit sociaal-democratische hoek voor het nationale beleid van Cameron na de verkiezingen. Labour vreest terecht dat Cameron een centrumrechts en vrij liberaal beleid zal gaan voeren, maar wel één dat het land en haar burgers ten goede zal komen. David Cameron is geen ultra-liberaal zoals Iain Duncan Smith of Michael Howard, geen rabiate Euroscepticus zoals een William Hague en al helemaal geen grijze muis zoals een Kenneth Clarke. Cameron zal eens in Downing Street 10 wel degelijk aan de minderbedeelden denken en zich niet verliezen in sterk ideologische gevechten met de vakbonden of de armenorganisaties. Hij zal Groot-Brittannië immers stap per stap uit het slop halen en Labour zo voor lange tijd naar de oppositiebanken verbannen. Persoonlijk mag ik dan al een ideoloog verkiezen boven een pragmaticus, Cameron blijft iemand naar mijn hart. Hij wil elke EU-richtlijn m.b.t. de financiële sector vetoën, een vlaktaks van 15-25% instellen voor bedrijven, winsten op innovatie grotendeels vrijstellen van belastingen, een begrotingsoverschot nastreven door te knippen in bureaucratie en openbare uitgaven, en de staatsschuld drastisch afbouwen. Als dat beleid in het VK nog maar als "gematigd" gezien wordt, hoe laf en kortzichtig zijn onze Belgische politici dan niet?
Dit artikel verscheen ook elders op het Internet.
Meer over het economisch beleid van Cameron op www.ft.com.
As the Conservative conference got underway, newspapers led with comments on a right-wing insurgency against their leader David Cameron. For 4 successive days the story continued: there was, we kept being told, an almighty barney about whether the Conservatives would hold a referendum if the Lisbon Treaty were already in force. I was nonplussed and, to be honest, slightly miffed. If there really was a Eurosceptic rebellion, why hadn’t anyone told me? More to the point, what exactly was I supposed to be rebelling against? The Irish referendum didn’t seem to me to change anything: Lisbon was still unratified, and might remain so until the British elections. In the meantime, I wanted a British plebiscite, and so did Cameron.
Just in case I had missed something, I phoned some of the flintier Tory souver-ainistes: Philip Davies, Douglas Carswell, Roger Helmer, Bill Cash (‘the most notorious Eurosceptics’, as I heard a BBC correspondent call us this week; you somehow can’t imagine a Beeb presenter talking of ‘the most notorious climate change activists’ or ‘the most notorious anti-death penalty campaigners’ or ‘the most notorious Euro-integrationists’, can you?). It turned out that we had all independently reached the same conclusion. David Cameron, we felt, was genuinely working for a referendum on the Lisbon Treaty, and not simply going through the motions. There was, moreover, a reasonable chance that he would succeed. The assumption that Václav Klaus, the vinegary Thatcherite president of the Czech Republic, would roll over to humour the Eurocrats, was more than a little patronising. And if Klaus’s signature was not on the document by the time PM Cameron came back from Buckingham Palace, there would be an immediate British vote: the requisite legislation had already been drafted.
If the Conservative leader was not in time to stop the treaty going live, we felt, it would be slightly odd to hold a retrospective referendum. Better by far to negotiate the unilateral repatriation of powers to Westminster. And not simply the powers conceded at Lisbon: also a lengthy list of prerogatives surrendered at Maastricht, Amsterdam and Nice. This, we agreed, would in some ways be better than a Lisbon referendum: instead of simply returning to the status quo ante — in other words, where we are now — it would allow us to improve on our present situation, recuperating many of the competences abandoned by the Blair and Major governments. Paradoxically, such a dispensation might be easier to negotiate, since we would simply be asking the other member states to return powers to Britain, not presuming to tell them how to relate one to another. There is plenty of precedent: opt-outs from defence policy, the social chapter, the euro and Schengen didn’t require the EU to reorder its institutional arrangements.
Any new deal, we concluded, would need to be put to the people. David Cameron’s pledge, after all, had been unequivocal. ‘Today, I will give this cast-iron guarantee,’ he told the Sun exactly two years ago. ‘If I become prime minister, a Conservative government will hold a referendum on any EU treaty that emerges from these [Lisbon] negotiations.’ At the very least, this must mean a referendum on whether Britain participates in them. All in all, we were optimistic. Cameron, after all, had earned the benefit of the doubt. When he took his MEPs out of the palaeo-federalist European People's Party (EPP), he demonstrated that he would rather keep faith with British voters than suck up to the European establishment.
Nothing, though, was going to deflect certain political correspondents from the narrative they had scripted. Day after day, headlines appeared about Tory Euro-rows, without any sustaining quotations. Flat denials made no difference. When Sky News asked me what I felt about Cameron’s policy, I replied that I was perfectly content, that of course I felt there would need to be a referendum in due course, and that I was optimistic about getting one. The presenter then turned to camera and told his viewers that they had just heard for themselves how ‘angry’ I was about David Cameron’s ‘refusal’ to guarantee a referendum. As the week wore on, I began to realise something. When leftie journalists say: ‘David Cameron is under pressure from his Eurosceptics’, they’re not really talking about the referendum. They’re not even talking about Europe. What they actually mean is: ‘Look: these scary right-wing psychos are taking over the Tory party.’
The word ‘Eurosceptic’ rarely appears unadorned in leftist discourse. It almost always comes attached to epithets: ‘extreme’, ‘obsessive’, ‘swivel-eyed’ — curious adjectives to apply to the 80 per cent of British voters who want a Euro referendum. (Actually, I have learned the trick of moving my eyeballs independently of each other, and occasionally perform it to amuse small children, but I’m pretty sure I’ve never done it while discussing the Lisbon Treaty.) In the pages of The Spectator, the word Eurosceptic simply means someone who opposes the political unification of the EU. In other parts of the press, though, the word has very different connotations. As Sholto Byrnes, the Lib Dem-supporting assistant editor of the New Statesman perspicaciously put it last week:
‘[Labour’s] propagandists are salivating at the opportunity to paint the Tories as divided once again on Europe, with “hardline” — code for near-lunatic extremist — right-wingers cast as the pantomime villains. “Behind you, Dave!” they call, less to warn him than to make the public aware of the grotesques with whom he chooses to associate. And there it is, that old calumny that to be Eurosceptic is to be right-wing, not just in a free-market sort of way, but in a hang ’em, flog ’em and — whisper it behind closed doors — a “wogs begin at Calais” sort of way. Cameron can’t be trusted, is the message, not when he is in hock to these mad Eurosceptics, a label which is now used to imply opposition to virtually every piece of progressive legislation from Catholic emancipation onwards.’ We can only wonder at the Gramscian genius of those who have carried out this semantic inversion. To want to preserve your parliamentary democracy is extreme; to want to give more power to unelected officials is moderate. To consult the people is swivel-eyed; to connive at their disfranchisement is level-headed. To accept the verdict of a referendum is obsessive; to keep coming back with the same question, over and over again, is pragmatic.
This last especially annoys me. I have rarely met anyone as obsessive as the Eurocrats who support the European constitution. For eight years, they have clutched at their sacred text like millennarian cultists, undeterred by its repeated rejections at the ballot box. Yet it is their opponents who are routinely called ‘obsessive’. I think I have worked out what is bothering the Euro-zealots. If David Cameron does indeed call a referendum, it will be very hard to carry on with the pretence that the opponents of European amalgamation are either football hooligans or Blimps. Cameron, in short, threatens to make the Euro-sceptic cause look as moderate and modern as it really is. Once that happens, as my integrationist friends are well aware, the game is up.
Dit opiniestuk van Daniel Hannan verscheen oorspronkelijk in het Britse magazine "The Spectator" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van hem op www.spectator.co.uk.
Just in case I had missed something, I phoned some of the flintier Tory souver-ainistes: Philip Davies, Douglas Carswell, Roger Helmer, Bill Cash (‘the most notorious Eurosceptics’, as I heard a BBC correspondent call us this week; you somehow can’t imagine a Beeb presenter talking of ‘the most notorious climate change activists’ or ‘the most notorious anti-death penalty campaigners’ or ‘the most notorious Euro-integrationists’, can you?). It turned out that we had all independently reached the same conclusion. David Cameron, we felt, was genuinely working for a referendum on the Lisbon Treaty, and not simply going through the motions. There was, moreover, a reasonable chance that he would succeed. The assumption that Václav Klaus, the vinegary Thatcherite president of the Czech Republic, would roll over to humour the Eurocrats, was more than a little patronising. And if Klaus’s signature was not on the document by the time PM Cameron came back from Buckingham Palace, there would be an immediate British vote: the requisite legislation had already been drafted.
If the Conservative leader was not in time to stop the treaty going live, we felt, it would be slightly odd to hold a retrospective referendum. Better by far to negotiate the unilateral repatriation of powers to Westminster. And not simply the powers conceded at Lisbon: also a lengthy list of prerogatives surrendered at Maastricht, Amsterdam and Nice. This, we agreed, would in some ways be better than a Lisbon referendum: instead of simply returning to the status quo ante — in other words, where we are now — it would allow us to improve on our present situation, recuperating many of the competences abandoned by the Blair and Major governments. Paradoxically, such a dispensation might be easier to negotiate, since we would simply be asking the other member states to return powers to Britain, not presuming to tell them how to relate one to another. There is plenty of precedent: opt-outs from defence policy, the social chapter, the euro and Schengen didn’t require the EU to reorder its institutional arrangements.
Any new deal, we concluded, would need to be put to the people. David Cameron’s pledge, after all, had been unequivocal. ‘Today, I will give this cast-iron guarantee,’ he told the Sun exactly two years ago. ‘If I become prime minister, a Conservative government will hold a referendum on any EU treaty that emerges from these [Lisbon] negotiations.’ At the very least, this must mean a referendum on whether Britain participates in them. All in all, we were optimistic. Cameron, after all, had earned the benefit of the doubt. When he took his MEPs out of the palaeo-federalist European People's Party (EPP), he demonstrated that he would rather keep faith with British voters than suck up to the European establishment.
Nothing, though, was going to deflect certain political correspondents from the narrative they had scripted. Day after day, headlines appeared about Tory Euro-rows, without any sustaining quotations. Flat denials made no difference. When Sky News asked me what I felt about Cameron’s policy, I replied that I was perfectly content, that of course I felt there would need to be a referendum in due course, and that I was optimistic about getting one. The presenter then turned to camera and told his viewers that they had just heard for themselves how ‘angry’ I was about David Cameron’s ‘refusal’ to guarantee a referendum. As the week wore on, I began to realise something. When leftie journalists say: ‘David Cameron is under pressure from his Eurosceptics’, they’re not really talking about the referendum. They’re not even talking about Europe. What they actually mean is: ‘Look: these scary right-wing psychos are taking over the Tory party.’
The word ‘Eurosceptic’ rarely appears unadorned in leftist discourse. It almost always comes attached to epithets: ‘extreme’, ‘obsessive’, ‘swivel-eyed’ — curious adjectives to apply to the 80 per cent of British voters who want a Euro referendum. (Actually, I have learned the trick of moving my eyeballs independently of each other, and occasionally perform it to amuse small children, but I’m pretty sure I’ve never done it while discussing the Lisbon Treaty.) In the pages of The Spectator, the word Eurosceptic simply means someone who opposes the political unification of the EU. In other parts of the press, though, the word has very different connotations. As Sholto Byrnes, the Lib Dem-supporting assistant editor of the New Statesman perspicaciously put it last week:
‘[Labour’s] propagandists are salivating at the opportunity to paint the Tories as divided once again on Europe, with “hardline” — code for near-lunatic extremist — right-wingers cast as the pantomime villains. “Behind you, Dave!” they call, less to warn him than to make the public aware of the grotesques with whom he chooses to associate. And there it is, that old calumny that to be Eurosceptic is to be right-wing, not just in a free-market sort of way, but in a hang ’em, flog ’em and — whisper it behind closed doors — a “wogs begin at Calais” sort of way. Cameron can’t be trusted, is the message, not when he is in hock to these mad Eurosceptics, a label which is now used to imply opposition to virtually every piece of progressive legislation from Catholic emancipation onwards.’ We can only wonder at the Gramscian genius of those who have carried out this semantic inversion. To want to preserve your parliamentary democracy is extreme; to want to give more power to unelected officials is moderate. To consult the people is swivel-eyed; to connive at their disfranchisement is level-headed. To accept the verdict of a referendum is obsessive; to keep coming back with the same question, over and over again, is pragmatic.
This last especially annoys me. I have rarely met anyone as obsessive as the Eurocrats who support the European constitution. For eight years, they have clutched at their sacred text like millennarian cultists, undeterred by its repeated rejections at the ballot box. Yet it is their opponents who are routinely called ‘obsessive’. I think I have worked out what is bothering the Euro-zealots. If David Cameron does indeed call a referendum, it will be very hard to carry on with the pretence that the opponents of European amalgamation are either football hooligans or Blimps. Cameron, in short, threatens to make the Euro-sceptic cause look as moderate and modern as it really is. Once that happens, as my integrationist friends are well aware, the game is up.
Dit opiniestuk van Daniel Hannan verscheen oorspronkelijk in het Britse magazine "The Spectator" en werd ook elders overgenomen.
Meer teksten van hem op www.spectator.co.uk.
On Friday, the citizens of Ireland will go to the polls to vote for the second time on the Lisbon Treaty, after apparently giving the 'wrong' answer the first time around. After agreement was reached in June on the so-called guarantees that are supposed to assuage Irish fears about the Treaty, the EU Presidency confirmed that "the text of the guarantees explicitly states that the Lisbon Treaty is not changed thereby." The Irish people are therefore being served a re-heated Treaty – even more unappetising than it was before. One can argue over whether transferring more power to the EU level is a good or a bad thing. Clearly many people across Europe are opposed to it, as shown by the French and Dutch people's rejection of the EU Constitution, whose content, in the words of the man who presided over its drafting, Valery Giscard d'Estaing, is "all to be found in the Treaty of Lisbon".
But that is not the only issue at stake here. Asking people the same question until they give the desired answer raises an utterly more fundamental debate – about the rules of the game, about democracy itself. It has been said many times before that politicians in Brussels and Strasbourg live in a bubble, safely out of the public eye and at a comfortable distance from the platform they were elected on back home. The leader of the German CSU party recently accused one of his own MEPs of having "lived too long on the Brussels gravy train".
This phenomenon is particularly apparent when it comes to the EU's so-called liberal parties, which in the EU Parliament sit on the ALDE group. All over Europe, these have always championed their firm belief in democracy and opponents will say that they have often been ahead of other parties when it comes to advocating initiatives such as citizens' petitions or referendums. The fact that they are often not the dominant political force probably plays a role in that. However, it is striking how often these parties' attitudes to direct democracy don't make it on to the plane when they confront EU issues.
Take the German liberal party, the Free Democratic Party or FDP, which has just enjoyed great success in national elections. Back in 2003, they were in favour of submitting the European Constitution to a popular vote. They even launched a legal proposal to change the German Constitution to make this possible. But they changed their position after the referendums in France and the Netherlands delivered the 'wrong' response. Now they are only in favour of a 'Europe-wide' referendum – a poor substitute and so politically impossible it comes across as an empty gesture rather than a bold policy proposal.
Another prominent ALDE member is the Dutch centre-left leaning "Democrats 66" (D66) Party, which has always called for "radical democratisation of the political system". The party, formed in the Sixties, considers the proposal to introduce referendums as one of the "crown jewels" of the party due to its entrenched belief in direct democracy. At least this is what Dutch voters were led to believe. After the Dutch referendum, where 61.6 percent of the population rejected the European Constitution, D66 approved the Treaty of Lisbon in parliament in 2008, while at the same time admitting that it "only cosmetically" differed from the rejected Constitution.
Interestingly, D66 stresses in its manifesto that "parties should always promise beforehand that they will respect the outcome of a referendum." This seems to have slipped leading D66 MEP Sophie in 't Veld's mind when she voted on 20 February 2008 with the rest of the parliament in favour of ignoring Ireland's first referendum on the Lisbon Treaty, even before that referendum had taken place. Shockingly, no less than 88 percent of ALDE MEPs joined her, including Dianna Wallis, Fiona Hall and Andrew Duff, Liberal Democrat MEPs from the UK.
In 2005 the Lib Dems joined all the other main parties in the UK and pledged to hold a referendum on the European Constitution. In 2008 however, leader Nick Clegg U-turned on his promise, blocking calls for a referendum on the treaty in parliament. Clegg instead proposed to have a poll on Britain's continued membership of the EU, using the same political trick as the German liberals: promise something politically distracting in the knowledge you will never be called on it.
The ALDE Group itself, while defending the idea of direct democracy and referendums, is at the same time the group that has been viciously fighting all attempts to respect the outcome of the referendums in France, the Netherlands and Ireland. Reacting on its website to the No votes in 2005, ALDE is proud that the group "played a substantial role in the careful analysis of the possible reasons for these negative results", setting out how "a period of reflection must re-launch the constitutional project". Many liberals will know F.A. Hayek, who said: "Whoever betrays his principles, will go to hell". They'd better take his advice.
Dit opiniestuk van Pieter Cleppe verscheen in de "EU Observer".
Meer teksten van hem op www.euobserver.com.
But that is not the only issue at stake here. Asking people the same question until they give the desired answer raises an utterly more fundamental debate – about the rules of the game, about democracy itself. It has been said many times before that politicians in Brussels and Strasbourg live in a bubble, safely out of the public eye and at a comfortable distance from the platform they were elected on back home. The leader of the German CSU party recently accused one of his own MEPs of having "lived too long on the Brussels gravy train".
This phenomenon is particularly apparent when it comes to the EU's so-called liberal parties, which in the EU Parliament sit on the ALDE group. All over Europe, these have always championed their firm belief in democracy and opponents will say that they have often been ahead of other parties when it comes to advocating initiatives such as citizens' petitions or referendums. The fact that they are often not the dominant political force probably plays a role in that. However, it is striking how often these parties' attitudes to direct democracy don't make it on to the plane when they confront EU issues.
Take the German liberal party, the Free Democratic Party or FDP, which has just enjoyed great success in national elections. Back in 2003, they were in favour of submitting the European Constitution to a popular vote. They even launched a legal proposal to change the German Constitution to make this possible. But they changed their position after the referendums in France and the Netherlands delivered the 'wrong' response. Now they are only in favour of a 'Europe-wide' referendum – a poor substitute and so politically impossible it comes across as an empty gesture rather than a bold policy proposal.
Another prominent ALDE member is the Dutch centre-left leaning "Democrats 66" (D66) Party, which has always called for "radical democratisation of the political system". The party, formed in the Sixties, considers the proposal to introduce referendums as one of the "crown jewels" of the party due to its entrenched belief in direct democracy. At least this is what Dutch voters were led to believe. After the Dutch referendum, where 61.6 percent of the population rejected the European Constitution, D66 approved the Treaty of Lisbon in parliament in 2008, while at the same time admitting that it "only cosmetically" differed from the rejected Constitution.
Interestingly, D66 stresses in its manifesto that "parties should always promise beforehand that they will respect the outcome of a referendum." This seems to have slipped leading D66 MEP Sophie in 't Veld's mind when she voted on 20 February 2008 with the rest of the parliament in favour of ignoring Ireland's first referendum on the Lisbon Treaty, even before that referendum had taken place. Shockingly, no less than 88 percent of ALDE MEPs joined her, including Dianna Wallis, Fiona Hall and Andrew Duff, Liberal Democrat MEPs from the UK.
In 2005 the Lib Dems joined all the other main parties in the UK and pledged to hold a referendum on the European Constitution. In 2008 however, leader Nick Clegg U-turned on his promise, blocking calls for a referendum on the treaty in parliament. Clegg instead proposed to have a poll on Britain's continued membership of the EU, using the same political trick as the German liberals: promise something politically distracting in the knowledge you will never be called on it.
The ALDE Group itself, while defending the idea of direct democracy and referendums, is at the same time the group that has been viciously fighting all attempts to respect the outcome of the referendums in France, the Netherlands and Ireland. Reacting on its website to the No votes in 2005, ALDE is proud that the group "played a substantial role in the careful analysis of the possible reasons for these negative results", setting out how "a period of reflection must re-launch the constitutional project". Many liberals will know F.A. Hayek, who said: "Whoever betrays his principles, will go to hell". They'd better take his advice.
Dit opiniestuk van Pieter Cleppe verscheen in de "EU Observer".
Meer teksten van hem op www.euobserver.com.
Its opening session in Strasbourg, or was it Brussels?, revealed many flaws in the new EU Parliament. Perhaps it was the threat of rain. Perhaps it was the location: a car park in front of the EU Parliament in Strasbourg. At all events, there was something downbeat about the ceremony held on July 13th to start a new five-year parliamentary session. Some reports called it “militaristic”, but that is too flattering. Before a sparse crowd, unarmed soldiers from the five-country Eurocorps hoisted the European flag. A children’s choir sang the “Ode to Joy”, the European anthem. The children had to compete with MEPs from the United Kingdom Independence Party, who started singing “God Save the Queen”. This was meant to display British defiance but ended up sounding rude, which is not the same thing. It was all a bit depressing. As a work in progress, the parliament invents its own flummery. This ceremony was supposed to mark 30 years of direct elections. But the pomp skirted round such awkwardnesses as the travelling circus between Brussels and Strasbourg, and the fact that average turnout has dropped at every election since 1979.
The world view of MEPs revolves around their direct election, which marks them out from rival European Union institutions. Because the parliament is democratic, goes the theory, when it accrues more power the EU itself becomes more democratic. This line has served MEPs well. Their powers have grown with every treaty, and will increase again if the Lisbon treaty is ratified. Yet the parliament’s claims to legitimacy are being questioned as rarely before, and not just because of low turnout. On June 30th, in its ruling on the legality of the Lisbon treaty, Germany’s constitutional court declared that the parliament enjoyed only a second-class form of democratic legitimacy when compared with national parliaments. A new law must now be passed to give the German parliament greater EU oversight. The judges found two structural flaws in the Strasbourg assembly. First, voters are not equal: under Lisbon, a Maltese MEP will represent only 67,000 voters, a Swedish MEP 455,000, but a German MEP 857,000. Second, the court frets that the parliament “is not a responsive democracy”, says Frank Schorkopf, a German constitutional law professor. Because the parties clump together in big coalitions that haggle with national governments and the European Commission, ordinary folk do not know how to vote if they want to influence EU laws. The ruling is a “heavy blow” to the European Parliament, concludes Mr Schorkopf.
Yet only a fortnight later, MEPs appeared set on showing that the parliament is a world unto itself. On its opening day, leaders of the three biggest groups—from the centre-right, centre-left and liberal centre—announced a “technical agreement” to share out the job of the parliament’s president. In theory, a secret ballot still had to be held, but the leaders were able to announce the winner in advance: a Polish former prime minister from the centre-right, Jerzy Buzek. After two-and-a-half years, Mr Buzek will be replaced by an MEP from the centre-left. The group leaders also leaked word of another compromise, to vote on the re-election of José Manuel Barroso as president of the European Commission at their next plenary in September. How that might work is less clear. Mr Barroso is from the centre-right, and his camp wanted a vote in July with a broad base of support. The left and centre can thwart that, but not install a rival. So they are indulging in the political equivalent of bossnapping, taking Mr Barroso’s second term hostage to demand impossible concessions. One MEP predicts an “institutional impasse” if Mr Barroso is not approved in September. He is the only candidate: if he is rejected, nobody knows what will happen.
On the face of it, this horse-trading is odd (though stitch-ups of the parliamentary presidency are quite normal). After all, liberal and centre-right politicians spent the recent European elections calling each other dangerous and wrongheaded. Centre-left parties did so badly that it is easy for centre-right MEPs and liberals to muster a simple majority on their own most of the time. Yet the tendency is for all three to vote together. The key to the mystery is power. The group leaders said that their technical agreement was intended to “guarantee the stability” of the parliament as the “deepest expression of European democracy and integration”. That gobbledygook is code for something different: a wish to maximise the parliament’s clout in future fights with the commission and the 27 national governments. By banding together, the three biggest groups can wield an absolute majority of votes in the 736-strong parliament. An absolute majority is needed if the parliament wants to rewrite laws against the combined wishes of the commission and national governments. And nothing excites most MEPs more than defeating the other institutions.
In the minds of many, such a tripartite pact is also code for marginalising the British Conservatives, now that the Tories have formed a new antifederalist group, the “European Conservatives and Reformists”, with a band of mostly east European allies. The group had a bumpy start. On July 14th a veteran pro-European Conservative was expelled from the group after he snaffled a parliamentary vice-presidency that had been promised to a Polish colleague, Michal Kaminski. Mr Kaminski was promptly given the new group’s leadership as a consolation prize. The Conservatives will still be sought after in votes. But most MEPs, especially on the centre-right, want the new group to fall apart and are hoping to pick them off one by one. “The vultures are out there, sitting on the wall,” says Geoffrey van Orden, a Tory MEP. And the voters? They will be consulted again in five years’ time. Their opinions may, or may not, be taken into account.
Dit artikel van Charlemagne verscheen ook in "The Economist".
Meer teksten van deze columnist op www.economist.com.
The world view of MEPs revolves around their direct election, which marks them out from rival European Union institutions. Because the parliament is democratic, goes the theory, when it accrues more power the EU itself becomes more democratic. This line has served MEPs well. Their powers have grown with every treaty, and will increase again if the Lisbon treaty is ratified. Yet the parliament’s claims to legitimacy are being questioned as rarely before, and not just because of low turnout. On June 30th, in its ruling on the legality of the Lisbon treaty, Germany’s constitutional court declared that the parliament enjoyed only a second-class form of democratic legitimacy when compared with national parliaments. A new law must now be passed to give the German parliament greater EU oversight. The judges found two structural flaws in the Strasbourg assembly. First, voters are not equal: under Lisbon, a Maltese MEP will represent only 67,000 voters, a Swedish MEP 455,000, but a German MEP 857,000. Second, the court frets that the parliament “is not a responsive democracy”, says Frank Schorkopf, a German constitutional law professor. Because the parties clump together in big coalitions that haggle with national governments and the European Commission, ordinary folk do not know how to vote if they want to influence EU laws. The ruling is a “heavy blow” to the European Parliament, concludes Mr Schorkopf.
Yet only a fortnight later, MEPs appeared set on showing that the parliament is a world unto itself. On its opening day, leaders of the three biggest groups—from the centre-right, centre-left and liberal centre—announced a “technical agreement” to share out the job of the parliament’s president. In theory, a secret ballot still had to be held, but the leaders were able to announce the winner in advance: a Polish former prime minister from the centre-right, Jerzy Buzek. After two-and-a-half years, Mr Buzek will be replaced by an MEP from the centre-left. The group leaders also leaked word of another compromise, to vote on the re-election of José Manuel Barroso as president of the European Commission at their next plenary in September. How that might work is less clear. Mr Barroso is from the centre-right, and his camp wanted a vote in July with a broad base of support. The left and centre can thwart that, but not install a rival. So they are indulging in the political equivalent of bossnapping, taking Mr Barroso’s second term hostage to demand impossible concessions. One MEP predicts an “institutional impasse” if Mr Barroso is not approved in September. He is the only candidate: if he is rejected, nobody knows what will happen.
On the face of it, this horse-trading is odd (though stitch-ups of the parliamentary presidency are quite normal). After all, liberal and centre-right politicians spent the recent European elections calling each other dangerous and wrongheaded. Centre-left parties did so badly that it is easy for centre-right MEPs and liberals to muster a simple majority on their own most of the time. Yet the tendency is for all three to vote together. The key to the mystery is power. The group leaders said that their technical agreement was intended to “guarantee the stability” of the parliament as the “deepest expression of European democracy and integration”. That gobbledygook is code for something different: a wish to maximise the parliament’s clout in future fights with the commission and the 27 national governments. By banding together, the three biggest groups can wield an absolute majority of votes in the 736-strong parliament. An absolute majority is needed if the parliament wants to rewrite laws against the combined wishes of the commission and national governments. And nothing excites most MEPs more than defeating the other institutions.
In the minds of many, such a tripartite pact is also code for marginalising the British Conservatives, now that the Tories have formed a new antifederalist group, the “European Conservatives and Reformists”, with a band of mostly east European allies. The group had a bumpy start. On July 14th a veteran pro-European Conservative was expelled from the group after he snaffled a parliamentary vice-presidency that had been promised to a Polish colleague, Michal Kaminski. Mr Kaminski was promptly given the new group’s leadership as a consolation prize. The Conservatives will still be sought after in votes. But most MEPs, especially on the centre-right, want the new group to fall apart and are hoping to pick them off one by one. “The vultures are out there, sitting on the wall,” says Geoffrey van Orden, a Tory MEP. And the voters? They will be consulted again in five years’ time. Their opinions may, or may not, be taken into account.
Dit artikel van Charlemagne verscheen ook in "The Economist".
Meer teksten van deze columnist op www.economist.com.
De Vlaamse verkiezingen liggen alweer enkele weken in het verleden en de postjes lijken al terug verdeeld. De N-VA was de grote winnaar, CD&V en SP.A hielden stand of gingen er nog op vooruit, het VB en de VLD kregen rake klappen, de SLP en de PVDA konden geen vuist maken, de UF miste zoals verwacht een tweede zetel en de LDD won wel stemmen, maar verloor fors ten opzichte van de peilingen. Vooral in Antwerpen speelde het Bart De Wever-effect en werd LDD genadeloos afgestraft. Enkel zittend volksvertegenwoordiger Jurgen Verstrepen kon zijn mandaat met vijf jaar verlengen. De Open Vld loste in Antwerpen met uittredend vice-minister-president Dirk Van Mechelen op kop de verwachtingen ook niet in. Annick De Ridder scoorde aardig en uiteindelijk werd het verlies in zetels beperkt, maar meer ook weer niet. Als jonge Antwerpse liberaal kan ik niet tevreden zijn met deze uitslag, en als radicale libertariër al helemaal niet. Ik herken Vlaanderen niet meer. Het corporatisme is terug, de Vlamingen kozen opnieuw voor de status quo. De keuze van N-VA voor SP.A boven VLD bewijst zelfs dit: het kartel is terug, of erger nog, rooms-rood...
Lijst Dedecker leek lange tijd aanspraak te kunnen maken op een mooi aantal zetels in het Vlaams Parlement en wist uiteindelijk wel een uit de kluiten gewassen fractie naar Brussel te sturen, maar toch bleef de grote dijkbreuk uit. Op LVB.net gaf ik deze analyse:
Dit commentaarstuk verscheen ook op de metablog In Flanders Fields en onderdelen werden ook elders op het web overgenomen.
Meer over de Vlaamse verkiezingen op www.wikipedia.org.
Lijst Dedecker leek lange tijd aanspraak te kunnen maken op een mooi aantal zetels in het Vlaams Parlement en wist uiteindelijk wel een uit de kluiten gewassen fractie naar Brussel te sturen, maar toch bleef de grote dijkbreuk uit. Op LVB.net gaf ik deze analyse:
Het opiniestuk van Peter Van Aelst in De Standaard is volgens mij een aanzet tot een juiste analyse.Het spreekt voor zich dat ook de VLD met exact dezelfde taktieken hetzelfde (of zelfs een nog hoger) stempercentage zal kunnen bereiken. De VLD heeft als voordeel haar gigantisch netwerk en de steun van een heus legioen aan stamboomliberalen die niet zomaar van partij veranderen als de wind keert. En ook al had de partij toen ik erbij kwam nog meer dan 100,000 leden en vandaag nog maar iets van een kleine 60,000, toch ben ik er nu wel van overtuigd dat de VLD haar bodem bereikt heeft. Vanaf nu is de enige weg nog maar naar boven. Het schort bij de VLD vooral aan geloofwaardigheid, verkeerde prioriteiten en ideologische verwatering. Wie gelooft een partij nog die in de perceptie van de mensen de laatste tien jaar geen enkele van al haar beloften heeft weten inlossen? Wie heeft nog vertrouwen in een partij die postjes voor de oude garde verkiest boven een beleid die naam waardig? En welke liberaal kan de VLD nog steunen als zijzelf niet meer weet voor welk ideeëngoed zij nog staat. Het was een mede-bestuurslid van de Antwerpse VLD die de koe vorige week bij de horens vatte en onderstaande e-mail naar haar collega's stuurde. Zij staat zeker ook niet alleen met die kritiek.
Hoewel de slechte politieke positionering van LDD volgens mij toch ook een rol speelde.
- Niet uitgesproken liberaal genoeg om Open Vld-kiezers te winnen.
- Niet uitgesproken anti-islam en anti-vreemdelingen genoeg om VB-kiezers te winnen.
- Niet uitgesproken Vlaams genoeg om N-VA-kiezers te winnen.
- Niet genoeg lokale kopstukken om CD&V-stemmers te winnen.
Met de gekende gevolgen in de laatste verkiezingen.
- Zwevende centrumkiezers trokken van Open Vld en SP.A naar CD&V.
- Misnoegde socialisten trokken naar het VB, maar ditmaal ook vooral naar CD&V.
- Gematigde VB-stemmers en misnoegde CD&V-stemmers trokken naar N-VA.
- LDD consolideerde de stemmen van 2007 en won hier en daar wat proteststemmen bij.
- Of LDD in juni ook echt veel Open Vld-kiezers wist te overtuigen, blijft gissen, maar ik denk eigenlijk van niet.
Nog even mijn analyse van Open Vld verduidelijken. Die partij bestaat volgens mij uit de volgende groepen.
- Liberalen die zo verknocht zijn aan de PVV en haar opvolgers VLD en Open Vld dat ze nooit anders zullen stemmen = ongeveer het Open Vld-stemmenaantal in juni 2009.
- Rechtse Vlamingen die na de verruiming naar VLD gekomen zijn = zitten nu bij N-VA en in mindere mate bij CD&V en VB-VLOTT.
- Rechtse liberalen uit de steden = zitten nu bij Vlaams Belang en in Antwerpen bij VLOTT.
- Rechtse liberalen op het platteland = zitten nu bij Lijst Dedecker.
- Volksliberalen en 'hardwerkende mensen' = zitten nu een beetje overal.
Hoe kan Lijst Dedecker in de toekomst beter scoren.
- Inzetten op die volksliberalen en 'hardwerkende mensen', o.a. door lokale verankering en lokale kopstukken.
- Inzetten op de steden en daar VB-VLOTT bekampen, o.a. opnieuw door de lancering van stedelijke kopstukken.
- Inzetten op méér Vlaanderen en zo N-VA bekampen, en misschien ook méér nadruk op het integratievraagstuk leggen.
- Het 'ideologische verraad' van Open Vld (bvb. recent nog met de jobkorting) blijven benadrukken om toch te trachten ook wat stamboomliberalen binnen te halen.
Mijn prognoses voor de toekomst van Lijst Dedecker:
- Blijft LDD een éénmanspartij = 10-15%
- Wordt LDD een échte partij (m.a.w. durft Jean-Marie Dedecker ook échte kopstukken naar voren schuiven en zal hij deze ook naast zich in die hoedanigheid dulden) = 20-25% (met natuurlijk een stille hoop op 30%, het doel dat de oude VLD zich ook ooit stelde).
Met grote teleurstelling zie ik vandaag op het Eén middagjournaal bevestigd wat gisteravond reeds door enkelen werd geopperd : Guy Verhofstadt verklaart dat Open VLD deel wil uitmaken van de coalitie ondanks het feit dat geen enkel – maar dan ook geen enkel – van hun speerpunten in de nota van Kris Peeters werd weerhouden. De aansluitende commentaren van Ivan De Vadder logen er dan ook niet om : ze willen er coûte que coûte bij zijn. Dit is puur macht om de macht c.q. politieke prostitutie en bezorgt mij flashbacks van het notoir migrantenstemrechtcongres met het fameuze “j’y suis, j’y reste” pleidooi van de tandem De Clerq – Verhofstadt, met de gekende desastreuze electorale gevolgen.De VLD is een partij met kritische leden, en dat kan ook haar redding zijn. Met een ideologisch congres in het najaar kan de VLD haar onderbouw opnieuw verstevigen en in de marge daarvan zal misschien een nieuwe partij-elite kunnen opstaan. Sommigen tippen op Bart Tommelein, anderen op Guy Vanhengel of Matthias De Clercq. Persoonlijk vind ik die eerste een lichtgewicht, de tweede een te uitgesproken Brusselaar en Belgicist en de derde een naïeve links-liberaal waar niets met aan te vangen valt. Ik zal dan ook de mogelijke kandidatuur van een Vincent Van Quickenborne of iemand met zijn achtergrond steunen. Maar wie het ook zal halen, change is in the air! Met zo'n nieuwe partijtop kan ook het gebrek aan geloofwaardigheid aangepakt worden, en met vijf jaren Vlaamse oppositie (en na de komende federale verkiezingen ook federaal) in het verschiet en het ontslag van alle cabinettards dat daarmee gepaard gaat, zal de VLD ook opnieuw haar échte prioriteiten kennen: Vlaanderen verbeteren door een liberaal beleid naar voren te schuiven. En met ook een LDD in diezelfde oppositie lik ik nu mijn vingers reeds af voor het vuurwerk dat ongetwijfeld komen gaat.
Derhalve sta ik er bij deze op dat mijn opmerking van gisteravond - als zou de Open VLD nu eindelijk eens de moed moeten hebben op in de oppositie te gaan zitten en een ander het vuile werk te laten doen om te vermijden dat we de volgende keer weer een serieuze slag krijgen toegediend - absoluut in het verslag wordt opgenomen.
En trouwens, waar is de tijd dat er congressen werden bijeengeroepen met alle bestuursleden om DEMOCRATISCH te beslissen of er al dan niet tot deelname aan regeringen werd overgegaan? Als men zich afvraagt waarom onze boodschap niet meer aanslaat, wel dat men dan daarover maar eens brainstormt ... het is dezer dagen zelfs voor een échte liberaal niet gemakkelijk om de partijbeslissingen nog te begrijpen, hoe denkt men dan dat wij anderen nog moeten overtuigen? Wanneer worden eindelijk de bakens eens in de juiste richting verzet?
Dit commentaarstuk verscheen ook op de metablog In Flanders Fields en onderdelen werden ook elders op het web overgenomen.
Meer over de Vlaamse verkiezingen op www.wikipedia.org.
De kogel is door de kerk. De Britse conservatieven verlaten de fractie van de Europese Volkspartij en zullen voortaan over een eigen fractie in het Europarlement beschikken. Om dit doel te bereiken, moesten de Tories de steun krijgen van 27 Europarlementsleden uit zeven Europese lidstaten. Het werden er 55 uit acht lidstaten, en kort na de officiële voorstelling deze ochtend gaf ook Waldemar Tomaszweski, een EP-lid voor de Poolse minderheidspartij in Litouwen, te kennen naar het Tory-kamp te zullen overlopen. Hiermee zal de fractie, die "European Conservatives and Reformists" zal heten, op de installatievergadering volgende maand in Straatsburg 56 zetels uit negen landen kunnen gaan bezetten. Ook de Vlaamse rechts-liberale partij Lijst Dedecker en de conservatieve Nederlandse ChristenUnie zullen in deze fractie zitting hebben. De Tory-fractie wordt de vierde grootste groep in het Europees Parlement en zal dus wel degelijk op het beleid kunnen wegen. En ook al mikte fractiecoördinator Geoffrey Van Orden aanvankelijk op 100 zetels en de derde grootste groep, toch mocht het eindresultaat er uiteindelijk wel zijn. En niet teminste omdat de Britse Conservatieven er wonder boven wonder in geslaagd zijn om de gevreesde radicale rechts-extremisten uit hun fractie te weren.
Men mag zeggen en denken wat men wilt, maar men mag de waarheid zeker geen oneer aandoen. De "European Conservatives and Reformists" mogen dan al wel door vele gevestigde instanties in Brussel als een bedreiging gepercipieerd worden, toch moeten we intellectueel eerlijk blijven en ons niet bezondigen aan het onterecht zwart maken van de partners van de Tories. Over hen zelf, en over Lijst Dedecker en de ChristenUnie (die voortaan onafhankelijk van de SGP actief zal zijn in Europa), spreekt dat misschien voor zich, maar voor de andere partners zal dat voor velen al wat minder vanzelfsprekend zijn. "Recht en Orde" (PiS) van de Kacynski-broers maakte furore met hun anti-communistische heksenjacht, hun hard anti-EU-discours en hun ethisch kortzichtig conservatisme. Desalniettemin zijn zij een respectabele en gevestigde partij. De Tsjechische "Burgerdemocraten" (ODS) worden op hun beurt dan weer aangevallen omdat ze aan "klimaatnegationisme" zouden doen. Ook die partij is zéér respectabel. Zij levert/leverde niet enkel de huidige premier én president, maar zij is ook één van de meest stabiele politieke formaties in Tsjechië. Daarbij vind ik, en vele liberalen met mij, hun klimaatstandpunt eigenlijk net een uiting van gezond verstand.
De "Centrumpartij" levert de huidige premier van Finland en haalt al decennia lang meer dan een vierde van de stemmen. Tot voor kort maakten zij nog deel uit van de liberale ALDE-fractie en werden zij als zéér waardevol en rechtlijnig beschouwd. Het "Hongaars Democratisch Forum" leverde in het verleden niet enkel de premier maar was ook jarenlang een vaste waarde in menige regering. Deze liberaal-conservatieve partij was één van de grondleggers van de economische hervormingen in Hongarije in de jaren 1990. Het Letse "Voor Vaderland en Vrijheid" is op papier een nationaal-conservatieve partij wiens parlementsleden jaarlijks de veldslagen van de Waffen-SS herdenken. In de praktijk is die partij helemaal niet zo radicaal of extremistisch. "Voor Vaderland en Vrijheid" was lange tijd de grootste formatie in Letland en mocht dan ook jarenlang het land besturen. Het was hun beleid dat van Letland één van de meest vrije economieën van Europa maakte. Eén van hun oude premiers, Guntars Krasts, trok in de laatste verkiezingen trouwens de Libertas-lijst in afwachting van het opgaan van zijn partij in het Libertas-project. Nu dat laatste afgeblazen is, was dit voor zijn partij de enige optie.
Alle partijen van de "European Conservatives and Reformists" hebben, met de uitzondering van Lijst Dedecker, een verleden bij gevestigde centrum-rechtse fracties zoals de Europese Volkspartij, de Europese Liberalen en Democraten, de Unie voor een Europa van Natiestaten en de fractie Onafhankelijkheid/Democratie. Hun gemeenschappelijk platform, zoals vastgelegd in de "Verklaring van Praag", is uitgesproken rechts met zéér veel liberaal-libertarische en traditioneel-conservatieve elementen. Het weren van de Deense Volkspartij, de Italiaanse Lega Nord en de Nederlandse Partij voor de Vrijheid mag dan al wel een cijferkundige blunder zijn, vanuit een programmatisch standpunt was dat een slimme beslissing.
Hierboven vinden jullie trouwens één van de vele anti-Libertasclipjes, maar wat dit uitzonderlijk maakt, is de grappigheid én de bedenking van mij dat de daarin geventileerde kritieken dichter bij de waarheid staan dan de makers ervan ooit kunnen vermoeden. De Europese Superstaat is nog altijd in opmars, Libertas is niet meer. En ook al zal Libertas als organisatie nog wel blijven bestaan, toch hebben zij hun kansen om écht het verschil te maken verspeeld. Libertas is niet langer het meest adequate vehikel om de EU te hervormen. Daarvoor was het resultaat in de laatste verkiezingen té slecht en het enorme imagoverlies door alle schandalen té groot. De Europese monsterstaat is "here to stay". Iets dat zo groot en machtig geworden is als de EU zal zomaar niet meer verdwijnen. Vandaar dat wij, waakzame burgers, nog op twee zaken zouden moeten inzetten: 1) het monster hervormen, en 2) de burgers overtuigen om de exit-optie te overwegen. Wat het Verdrag van Lissabon betreft, zijn er volgens mij nog de volgende opties:
En tenslotte zou ik nog even mijn licht willen laten schijnen op de "garanties" die de Ierse regering vorige week op de Europese top in Brussel wist los te peuteren van de Europese regeringsleiders. Zonder zulke garanties kan de Ierse regering geen tweede referendum over het Verdrag van Lissabon organiseren, en zonder tweede referendum kan het Verdrag niet in voege treden. De Ieren kregen dus wat ze gevraagd hadden: formele garanties over ethische kwesties en de Ierse neutraliteit. Nu blijft natuurlijk nog maar de vraag welke vorm deze garanties uiteindelijk zullen aannemen. De EU kiest gewoonlijk voor een niet-afdwingbaar "gentlemen's agreement" maar het verleden met de Deense garanties over Maastricht leert ons dat deze niet-afdwingbare garanties nadien steevast herroepen worden. Vandaar dat de Ieren juridisch afdwingbare garanties willen, iets dat volgens mij een nieuwe ratificatie in alle EU-lidstaten met zich mee zou brengen. Zodra de Ierse garanties een wettelijk kader zouden krijgen, is het onze taak als waakzame burgers om onze overheid daarover te interpelleren en een nieuwe ratificatie van dit verdrag mét de extra wettelijke garanties te eisen. Misschien is er licht aan het einde van de tunnel. Zoniet hebben we toch tijd gewonnen...
Dit artikel verscheen ook op de metablogs In Flanders Fields en Het Vrije Volk, en delen hiervan op de metablog De Vrijspreker.
Meer over de Britse Conservatieven op www.conservativehome.com.
Men mag zeggen en denken wat men wilt, maar men mag de waarheid zeker geen oneer aandoen. De "European Conservatives and Reformists" mogen dan al wel door vele gevestigde instanties in Brussel als een bedreiging gepercipieerd worden, toch moeten we intellectueel eerlijk blijven en ons niet bezondigen aan het onterecht zwart maken van de partners van de Tories. Over hen zelf, en over Lijst Dedecker en de ChristenUnie (die voortaan onafhankelijk van de SGP actief zal zijn in Europa), spreekt dat misschien voor zich, maar voor de andere partners zal dat voor velen al wat minder vanzelfsprekend zijn. "Recht en Orde" (PiS) van de Kacynski-broers maakte furore met hun anti-communistische heksenjacht, hun hard anti-EU-discours en hun ethisch kortzichtig conservatisme. Desalniettemin zijn zij een respectabele en gevestigde partij. De Tsjechische "Burgerdemocraten" (ODS) worden op hun beurt dan weer aangevallen omdat ze aan "klimaatnegationisme" zouden doen. Ook die partij is zéér respectabel. Zij levert/leverde niet enkel de huidige premier én president, maar zij is ook één van de meest stabiele politieke formaties in Tsjechië. Daarbij vind ik, en vele liberalen met mij, hun klimaatstandpunt eigenlijk net een uiting van gezond verstand.
De "Centrumpartij" levert de huidige premier van Finland en haalt al decennia lang meer dan een vierde van de stemmen. Tot voor kort maakten zij nog deel uit van de liberale ALDE-fractie en werden zij als zéér waardevol en rechtlijnig beschouwd. Het "Hongaars Democratisch Forum" leverde in het verleden niet enkel de premier maar was ook jarenlang een vaste waarde in menige regering. Deze liberaal-conservatieve partij was één van de grondleggers van de economische hervormingen in Hongarije in de jaren 1990. Het Letse "Voor Vaderland en Vrijheid" is op papier een nationaal-conservatieve partij wiens parlementsleden jaarlijks de veldslagen van de Waffen-SS herdenken. In de praktijk is die partij helemaal niet zo radicaal of extremistisch. "Voor Vaderland en Vrijheid" was lange tijd de grootste formatie in Letland en mocht dan ook jarenlang het land besturen. Het was hun beleid dat van Letland één van de meest vrije economieën van Europa maakte. Eén van hun oude premiers, Guntars Krasts, trok in de laatste verkiezingen trouwens de Libertas-lijst in afwachting van het opgaan van zijn partij in het Libertas-project. Nu dat laatste afgeblazen is, was dit voor zijn partij de enige optie.
Alle partijen van de "European Conservatives and Reformists" hebben, met de uitzondering van Lijst Dedecker, een verleden bij gevestigde centrum-rechtse fracties zoals de Europese Volkspartij, de Europese Liberalen en Democraten, de Unie voor een Europa van Natiestaten en de fractie Onafhankelijkheid/Democratie. Hun gemeenschappelijk platform, zoals vastgelegd in de "Verklaring van Praag", is uitgesproken rechts met zéér veel liberaal-libertarische en traditioneel-conservatieve elementen. Het weren van de Deense Volkspartij, de Italiaanse Lega Nord en de Nederlandse Partij voor de Vrijheid mag dan al wel een cijferkundige blunder zijn, vanuit een programmatisch standpunt was dat een slimme beslissing.
1. Free enterprise, free and fair trade and competition, minimal regulation, lower taxation, and small government as the ultimate catalysts for individual freedom and personal and national prosperity.Het was de stille hoop van vele Eurokritische liberalen dat ook Libertas in verschillende landen enkele zetels zou halen en dat de Libertas-verkozenen nadien zouden opgaan in een nieuwe Tory-groep. Eens dat gebeurd was, zouden ook vaste waarden van de andere fracties, zoals de FDP en de CSU in Duitsland of de VVD in Nederland, overtuigd kunnen worden om naar de nieuwe groep over te stappen. Velen droomden dan ook van een rechts-liberaal blok van een honderdtal zetels dat de "balance of power" in het Europees Parlement zou controleren. Maar het mocht niet zijn. Wel blijft natuurlijk nog de vraag of we met deze fractie al het einde van de groei bereikt hebben. Ik sluit immers niet uit dat de oude IND/DEM-groep en het residu van de UEN zich, wanneer zij in de vorming van een eigen fractie zouden falen, zullen verspreiden over de Non-Inscrits, de te vormen extreem-rechtse fractie en de "European Conservatives and Reformists". Het wordt nu de taak van deze nieuwe fractie om actief te zijn in het Europees Parlement, het spel mee te spelen en te trachten een reputatie op te bouwen. Dan kan 2014 misschien hun definitieve doorbraak betekenen. Ik hoop het alvast.
2. Freedom of the individual, more personal responsibility and greater democratic accountability.
3. Sustainable, clean energy supply with an emphasis on energy security.
4. The importance of the family as the bedrock of society.
5. The sovereign integrity of the nation state, opposition to EU federalism and a renewed respect for true subsidiarity.
6. The overriding value of the transatlantic security relationship in a revitalised NATO, and support for young democracies across Europe.
7. Effectively controlled immigration and an end to abuse of asylum procedures
8. Efficient and modern public services and sensitivity to the needs of both rural and urban communities.
9. An end to waste and excessive bureaucracy and a commitment to greater transparency and probity in the EU institutions and use of EU funds.
10. Respect and equitable treatment for all EU countries, new and old, large and small.
Hierboven vinden jullie trouwens één van de vele anti-Libertasclipjes, maar wat dit uitzonderlijk maakt, is de grappigheid én de bedenking van mij dat de daarin geventileerde kritieken dichter bij de waarheid staan dan de makers ervan ooit kunnen vermoeden. De Europese Superstaat is nog altijd in opmars, Libertas is niet meer. En ook al zal Libertas als organisatie nog wel blijven bestaan, toch hebben zij hun kansen om écht het verschil te maken verspeeld. Libertas is niet langer het meest adequate vehikel om de EU te hervormen. Daarvoor was het resultaat in de laatste verkiezingen té slecht en het enorme imagoverlies door alle schandalen té groot. De Europese monsterstaat is "here to stay". Iets dat zo groot en machtig geworden is als de EU zal zomaar niet meer verdwijnen. Vandaar dat wij, waakzame burgers, nog op twee zaken zouden moeten inzetten: 1) het monster hervormen, en 2) de burgers overtuigen om de exit-optie te overwegen. Wat het Verdrag van Lissabon betreft, zijn er volgens mij nog de volgende opties:
1. Ierland zegt een tweede maal 'no', Klaus en Kacynski houden voet bij stuk en tekenen niet, het Verdrag is dood.Als Lissabon ooit in voege treedt, en zelfs de grootste Eurosceptici geloven dat het zo ver wel zal komen, is ons liedje uit, en zal enkel een exitstrategie ons nog terug vrijheid geven... of een verhuis naar Zwitserland natuurlijk! Met dat allemaal in het achterhoofd doet het er eigenlijk niet meer toe wie de EU mag gaan leiden. Voor mijn part mag het net zo goed José Manuel Barroso als elke andere etatistische malloot zijn. En al bij al was Barroso misschien nog niet zo'n slecht commissievoorzitter. Hij was de schoothond van de lidstaten (maar is dat net geen goede zaak?), heeft geen charisma of leiderskwaliteiten, bewijst de noodzaak van transparantie en minder regulitis toch tenminste al lipdiensten, en met een Joao Marques de Almeida heeft hij toch een zo liberaal mogelijk econoom als raadgever. Met iemand als Barroso aan het roer zal de EU nooit uitgroeien tot een geloofwaardige speler in de wereld, en dat is eigenlijk maar goed ook! Een circus moet worden voorgezeten door een clown, en dat is een rol die Barroso al vijf jaar op voortreffelijke wijze weet te vertolken. Mijn steun heeft hij dus al!
2. De Tories winnen de vervroegde 'general election' en herroepen de Labour-ratificatie, Klaus en Kacynski tekenen niet, het Verdrag is dood.
3. Het Duitse Grondwettelijk Hof verbiedt de Duitse overheid om Lissabon te aanvaarden, het Verdrag is dood.
4. Hof zegt 'geen probleem', Labour stelt verkiezing uit tot 2010, Ierland zegt 'yes', Klaus en Kacynski geven toe, het Verdrag is er!
En tenslotte zou ik nog even mijn licht willen laten schijnen op de "garanties" die de Ierse regering vorige week op de Europese top in Brussel wist los te peuteren van de Europese regeringsleiders. Zonder zulke garanties kan de Ierse regering geen tweede referendum over het Verdrag van Lissabon organiseren, en zonder tweede referendum kan het Verdrag niet in voege treden. De Ieren kregen dus wat ze gevraagd hadden: formele garanties over ethische kwesties en de Ierse neutraliteit. Nu blijft natuurlijk nog maar de vraag welke vorm deze garanties uiteindelijk zullen aannemen. De EU kiest gewoonlijk voor een niet-afdwingbaar "gentlemen's agreement" maar het verleden met de Deense garanties over Maastricht leert ons dat deze niet-afdwingbare garanties nadien steevast herroepen worden. Vandaar dat de Ieren juridisch afdwingbare garanties willen, iets dat volgens mij een nieuwe ratificatie in alle EU-lidstaten met zich mee zou brengen. Zodra de Ierse garanties een wettelijk kader zouden krijgen, is het onze taak als waakzame burgers om onze overheid daarover te interpelleren en een nieuwe ratificatie van dit verdrag mét de extra wettelijke garanties te eisen. Misschien is er licht aan het einde van de tunnel. Zoniet hebben we toch tijd gewonnen...
Dit artikel verscheen ook op de metablogs In Flanders Fields en Het Vrije Volk, en delen hiervan op de metablog De Vrijspreker.
Meer over de Britse Conservatieven op www.conservativehome.com.
De resultaten zijn binnen. We hebben gefaald. Zowel voor liberalen als voor Eurosceptici was het gisteren een zwarte dag. Samen halen Lijst Dedecker en Open Vld net geen 30 zetels in het Vlaams Parlement, wat zonder meer een historisch record zou zijn voor het liberalisme in Vlaanderen, maar toch blijven beide met een wrang gevoel achter. De verwachte LDD-dijkbreuk bleef uit. In de peilingen piekte Jean-Marie Dedecker op 12%, maar uiteindelijk moest hij zich met minder dan 8% tevreden stellen. Bij Open Vld was de vernedering nog groter. Zij scoorden niet enkel slechter dan de peilingen maar ook veel slechter dan vijf jaar geleden. Bart Somers heeft zijn ontslag als partijvoorzitter reeds aangeboden. N-VA verbaasde vriend en vijand met haar monsterscore, net als de CD&V. De resultaten van GROEN en SP.A lagen in de lijn van de verwachtingen en ook het UF kon haar zetel opnieuw veilig stellen. SLP haalde nergens de kiesdrempel en het Vlaams Belang werd letterlijk gedecimeerd. In mijn ogen zijn er nu drie opties voor de volgende Vlaamse regering: CD&V-NVA-Open Vld, CD&V-NVA-SP.A of CD&V-SP.A-Open Vld. Uit schuldgevoel bij de Tsjeven sluit ik die derde optie eigenlijk wel uit. Het "Vlaams Kartel" zal gewoon van onder het stof gehaald worden, zij het dan in een licht andere vorm. Vlaanderen heeft mij gisteren teleurgesteld.
Op Europees vlak is het zowaar nog erger. Daar haalden niet enkel neo-nazi's in Hongarije (Jobbik, 3 EP-leden), Italië (Fuerza Nova, 1 EP-lid), Bulgarije (Ataka, 2 EP-leden), Roemenië (Romania Mare, 2 EP-leden) en Groot-Brittannië (BNP, 2 EP-leden) zetels, maar konden ook de groenen en links-extremisten hun zetelaantal op peil houden. De socialisten werden op Europees niveau wel afgestraft, maar de christendemocraten konden hun favorietenrol waar maken. Zij behouden evenveel zetels in het EP dan in de vorige legislatuur en dit ondanks een drastische vermindering van het totale aantal EP-zetels. De liberalen klokken af op 84 zetels, komende van meer dan 100. Libertas haalt de door mij vooropgestelde 10 zetels niet, en dat is een blamage. Zelfs Declan Ganley zal waarschijnlijk niet verkozen geraken in Ierland. Mijn vrienden van UKIP deden het dan weer wel schitterend in het Verenigd Koninkrijk. Daar haalden zij net geen 18% van de stemmen en mogen zij nog meer EP-leden naar Brussel afvaardigen dan de 12 van 2004. In het Verenigd Koninkrijk werd Labour afgestraft en konden de Tories met 27% van de stemmen hun toppositie in de peilingen verzilveren. Ex-Belg en ex-LVSV'er Jean-Paul Floru geraakte evenwel niet verkozen voor de Tories in Londen.
In het Europees Parlement betekent dit dat de nieuwe fractie rond de Britse Tories, de Poolse PIS en de Tsjechische ODS meer dan 70 EP-zetels zal bezetten in het Europees Parlement, toch wel 30 minder dan de door William Hague vooropgestelde 100 zetels. Verder zal de "Independence/Democracy"-fractie rond UKIP terugvallen naar 19 zetels, acht te weinig om te kunnen blijven bestaan, en de "Union for a Europe of the Nations" zal tot 35 zetels herleid worden. In de wandelgangen suggereert men al langer dat IND/DEM en UEN misschien zouden fuseren, waarbij de gematigdere leden van de UEN de nieuwe Tory-fractie "European Conservatives and Reformists" zouden gaan vervoegen. In dat geval kan de Tory-groep de kaap van de 80 zetels ronden en kan er een nog meer uitgesproken Eurosceptische fractie ter rechterzijde van ECR gevormd worden. Of "vuil" extreem-rechts ook een eigen fractie zal oprichten is nog onduidelijk. Maar alleszins is een gemiddelde opkomst van 43% een absolute schande, en ook al hebben de Eurosceptici niet hun ultieme doorbraak in aantal zetels gekend, toch is zo'n abominabele opkomst misschien wel de duidelijkste motie van wantrouwen tegen de Europese Unie... Hieronder geef ik jullie nog enkele videoclipjes mee die uw dienaar onlangs gemaakt heeft voor de Libertas-campagne.
"Spot the odd one out"
"It’s evening again in Europe"
"Off with your money"
"Back in the EUSSR"
"Democracy at work"
"Internetspot Libertas-Nederland"
Dit commentaarstuk verscheen ook op de blog In Flanders Fields.
Meer over de voorbije Libertas-campagne op www.libertas.eu.
Op Europees vlak is het zowaar nog erger. Daar haalden niet enkel neo-nazi's in Hongarije (Jobbik, 3 EP-leden), Italië (Fuerza Nova, 1 EP-lid), Bulgarije (Ataka, 2 EP-leden), Roemenië (Romania Mare, 2 EP-leden) en Groot-Brittannië (BNP, 2 EP-leden) zetels, maar konden ook de groenen en links-extremisten hun zetelaantal op peil houden. De socialisten werden op Europees niveau wel afgestraft, maar de christendemocraten konden hun favorietenrol waar maken. Zij behouden evenveel zetels in het EP dan in de vorige legislatuur en dit ondanks een drastische vermindering van het totale aantal EP-zetels. De liberalen klokken af op 84 zetels, komende van meer dan 100. Libertas haalt de door mij vooropgestelde 10 zetels niet, en dat is een blamage. Zelfs Declan Ganley zal waarschijnlijk niet verkozen geraken in Ierland. Mijn vrienden van UKIP deden het dan weer wel schitterend in het Verenigd Koninkrijk. Daar haalden zij net geen 18% van de stemmen en mogen zij nog meer EP-leden naar Brussel afvaardigen dan de 12 van 2004. In het Verenigd Koninkrijk werd Labour afgestraft en konden de Tories met 27% van de stemmen hun toppositie in de peilingen verzilveren. Ex-Belg en ex-LVSV'er Jean-Paul Floru geraakte evenwel niet verkozen voor de Tories in Londen.
In het Europees Parlement betekent dit dat de nieuwe fractie rond de Britse Tories, de Poolse PIS en de Tsjechische ODS meer dan 70 EP-zetels zal bezetten in het Europees Parlement, toch wel 30 minder dan de door William Hague vooropgestelde 100 zetels. Verder zal de "Independence/Democracy"-fractie rond UKIP terugvallen naar 19 zetels, acht te weinig om te kunnen blijven bestaan, en de "Union for a Europe of the Nations" zal tot 35 zetels herleid worden. In de wandelgangen suggereert men al langer dat IND/DEM en UEN misschien zouden fuseren, waarbij de gematigdere leden van de UEN de nieuwe Tory-fractie "European Conservatives and Reformists" zouden gaan vervoegen. In dat geval kan de Tory-groep de kaap van de 80 zetels ronden en kan er een nog meer uitgesproken Eurosceptische fractie ter rechterzijde van ECR gevormd worden. Of "vuil" extreem-rechts ook een eigen fractie zal oprichten is nog onduidelijk. Maar alleszins is een gemiddelde opkomst van 43% een absolute schande, en ook al hebben de Eurosceptici niet hun ultieme doorbraak in aantal zetels gekend, toch is zo'n abominabele opkomst misschien wel de duidelijkste motie van wantrouwen tegen de Europese Unie... Hieronder geef ik jullie nog enkele videoclipjes mee die uw dienaar onlangs gemaakt heeft voor de Libertas-campagne.
"Spot the odd one out"
"It’s evening again in Europe"
"Off with your money"
"Back in the EUSSR"
"Democracy at work"
"Internetspot Libertas-Nederland"
Dit commentaarstuk verscheen ook op de blog In Flanders Fields.
Meer over de voorbije Libertas-campagne op www.libertas.eu.
Tijdens het lang weekend van de 1ste mei 2009 barstte de Italiaanse hoofdstad letterlijk uit haar voegen. Niet enkel stonden er toen de traditionele festiviteiten van de dag van de arbeid en het jaarlijkse WTA-tennistornooi gepland, maar in het eeuwige Rome, de geboorteplek van de Europese Unie, vond dat weekend ook de Libertas-conventie plaats. Een kleine 1,200 militanten vanuit alle 27 EU-lidstaten zakten naar Rome af om de officiële lancering van de allereerste pan-Europese partij bij te kunnen wonen. Sommigen hadden zelfs meer dan een etmaal per bus of boot gereisd om ons in Rome te kunnen vervoegen, en anderen konden enkel nog maar een hotel vinden op meer dan 100km van de stad zelf. Maar niemand liet dat aan zijn of haar hart komen. Samen met de honderd journalisten die op de conventie present tekenden, gaf deze mensenzee de Libertas-rally de allures van een heuse Amerikaanse conventie. Plaats van het gebeuren was het “Aditorium della Musica”, één van de grootste conventiecentra van Italië. Voor een tot de nok gevulde zaal passeerde een hele resem Libertas-kandidaten en -supporters de revue. De conventie was over de ganse lijn een succes. Alleen jammer dat het echte momentum achteraf in vele landen een beetje uitbleef. Vandaag wordt er al in Nederland en het Verenigd Koninkrijk gestemd, en in de volgende drie dagen zijn ook de 25 andere EU-lidstaten aan de beurt. Libertas heeft de formele steun van “The Sun” en mikt in totaal toch op 30 zetels in het Europees Parlement. Of dat echter haalbaar is, weet ik niet. Spannend is het wel!
Teodoro Buontempo mocht op de conventie de spits afbijten. Dit Italiaanse parlementslid lag mee aan de basis van het opgaan van “La Destra”, “Pensionati”, “Alleanza di Centro” en “Movimiento Autonomia” in Libertas. Buontempo is een rechts politicus van het zuiverste water en schilderde de EU in zijn speech meesterlijk af als een tirannieke oligarchie. “Maar het einde van dit regime is nabij, want Libertas zal in juni de vlag van de vrijheid in gans Europa laten wapperen,” aldus de flamboyante Buontempo. In Italië wist Libertas één provinciegouverneur, twee gewezen ministers, vier parlementsleden en twee Europarlementsleden te strikken voor haar lijst. Na Buontempo was het de beurt aan de Nederlandse libertarische Eline Van den Broek, die de conventie ook presenteerde, om haar kijk op Europa uit de doeken te doen. Zij peilt in Nederland met haar “from scratch” opgebouwde Libertas-partij op minstens één zetel en maakte zelf furore in de neen-campagne tegen de Europese Grondwet. Van den Broek wil de verkiezingen van juni omvormen in een proxy-referendum over het Verdrag van Lissabon en de EU terugloodsen naar haar oorspronkelijke wortels (vrede, veiligheid, welvaart en vrijheid). In haar speech hekelde ze vooral de ontzaglijke publieke middelen die steeds naar pro-campagnes gaan.
De oprichter van Libertas, Declan Ganley, was de volgende persoon die op het podium zijn opwachting mocht maken. Hij schilderde de EU af als een ondemocratisch, verspilzuchtig, ontransparant en machtshongerig orgaan dat de Waarheid ondergeschikt gemaakt heeft aan de politieke correctheid, een latent gebrek aan leiding ten toon spreidt en een enge afgesloten kijk heeft op de wereld. Ganley sprak zich tevens uit tegen de bail-outs en pleitte voor meer privé-initiatief in de economie om een ware Europese renaissance mogelijk te kunnen maken. “De burgers van Europa moeten hun lot terug in eigen hand nemen, en samen de toekomst en richting van de EU bepalen,” aldus de goed op dreef zijnde Libertas-voorzitter. Na hem was het de beurt aan het Franse kandidatenduo Philippe De Villiers en Frédéric Nihous, twee parlementsleden en gewezen presidentskandidaten die tevens de voorzitters zijn van respectievelijk het conservatieve “Mouvement pour la France” en het traditionalistische “CPNT”. Zij hielden een sterk pleidooi voor gezond verstand en voor de échte waarden van de EU, niet de decadentie van de stedelingen, maar de deugden van het platteland.
De gewezen Letse premier Guntar Krasts, een zittend Europarlementslid en de grondlegger van de economische hervormingen van de jaren 1990 in Letland, verliet zijn partij “Voor Vaderland en Vrijheid” om de Libertas-lijst te kunnen trekken. Zijn speech was één lange aanval aan het adres van de Brusselse bureaucraten en één lang pleidooi voor de vrije markt. Zijn tegenhangers in Estland en Litouwen delen diezelfde voorliefde voor vrijheid en liberalisme. Daar worden de lijsten getrokken door de rechterhand van de gewezen Estse premier Mart Laar, die toezag op de invoering van de allereerste vlaktaks in de wereld, en door de zittende parlementsvoorzitter en waarschijnlijke volgende president. In België, Cyprus, Roemenië, Hongarije, Slovenië en Luxemburg zijn er geen kandidaten, in Zweden steunen we de Eurosceptische centristen van “Junilistan”, in Finland de nationalisten van “True Finns”, in Bulgarije de rechts-conservatieve “Freedom Party”, in Oostenrijk de pro-democratische burgerlijst “Liste Hans-Peter Martin” en in Denemarken de libertarische “Liberal Alliance”.
De Slowaakse oud-premier Jan Carnogursky was de volgende notabele op het podium in Rome. In Slowakije ging Libertas in zee met twee kleine partijen en met enkele gewezen toppolitici die momenteel actief zijn binnen de “Hayek Foundation” zoals Vladimir Palko, de gewezen minister van binnenlandse zaken. Carnogursky, die onder zijn regering in Slowakije de vlaktaks wist in te voeren, gebruikte de Libertas-conventie als forum voor zijn radicale liberale en anti-Europese ideeën. Hij vergeleek de Eurofilie met het communisme, de centralisering van macht binnen de EU met de Sovjet-Unie en pleitte in niet mis te verstane bewoordingen voor meer individuele vrijheid, minder regulering, minder bureaucratie en meer vrije markt. “De EU herhaalt de fouten van het communisme, het zal daar ook aan ten onder gaan,” aldus de gewezen Slowaakse premier. Na Carnogursky was het de beurt aan Michael Duran, de schatrijke blinde woordvoerder van de Spaanse brailleliga. De leider van de “Partij van de Burgers” vergeleek de EU-landen met die daarbuiten en stelde dat de EU dubbel zoveel werklozen telt dan vergelijkbare Westerse landen, en gaf de “ziekte van de bureaucratie” daarvoor de schuld.
Manolis Kaligiannis was zonder twijfel de meest begeesterde spreker van de ganse conventie. De voorzitter van de Griekse centrumliberale partij “KPH” hield een bevlogen pleidooi voor liberaliseringen en tegen Turks lidmaatschap van de EU. Onder luid applaus schudde hij zinnen als “Een fascistisch land dat een lidstaat van onze Unie bezet, hoort niet binnen de EU thuis; nu niet, morgen niet, nooit!” uit zijn mouw. Het publiek droeg hem op handen. Tsjechisch parlementslid Vladimir Tlusty sloot de sprekerslijst af. Samen met zijn collega Jan Schwippel verliet die de regeringspartij ODS nadat die het Verdrag van Lissabon mee hielp goedkeuren. Het ontslag van deze parlementsleden leidde kort daarop zelfs tot de val van de regering-Topolanek. Libertas-Tsjechië krijgt de steun van president Vaclav Klaus en heeft naast deze twee parlementsleden ook twee zittende Europarlementsleden op de lijst staan. Tlusty deed de Tsjechische ratificatie van het Verdrag van Lissabon af als “hoogverraad” en beschuldigde oud-premier Mirek Topolanek ervan alles gedaan te hebben om Europees Commissaris te kunnen worden. Verder bepleitte hij een vlaktaks, lage belastingen, meer democratie, meer vrije markt en minder EU-bijdragen. Fiscale harmonisering was nog iets waartegen Tlusty zich met hand en tand zou blijven verzetten.
Op het podium van de conventie werden eveneens Libertas-vertegenwoordigers van alle 27 EU-lidstaten ontboden om één voor één de Libertas-petitie voor een referendum over het Verdrag van Lissabon te komen ondertekenen. Het gewezen Maltese nieuwsanker Mary Gauci, de voorzitster van een Duits ondernemersverbond Eva Schöller, de gewezen Britse luitenant-kolonel Robin Matthews, het gewezen Portugees parlementslid Pedro Graça en de gewezen Poolse minister Daniel Pawlowiec tekenden allemaal in naam van de Libertas-afdeling van hun land. De landen waar Libertas zelf niet opkomt, werden vertegenwoordigd door geïnteresseerde aanwezigen. Zo mocht uw dienaar bijvoorbeeld in naam van België tekenen. Maar uiteindelijk was het toch de verrassingstoespraak van gewezen Solidarnosc-leider Lech Walesa, de “held van Gdansk”, de bevrijder van Polen, die de conventiegangers het meeste beroerde. Walesa riep de aanwezigen immers toe dat het Libertas-project een schitterend iets was en dat hij ons in de campagne zijn volledige steun toezegde.
Gelukkig was er naast de conventie ook tijd voor wat fun in Rome.
Op de foto's ziet u van boven naar onder en van links naar rechts (1) de persconferentie van de conventie, (2) de conventieruimte, (3) Teodoro Tuempore, (4) Guntars Krasts, (5) Philippe De Villiers, (6) Vladimir Tlusty, (7) Manolis Kalligiannis, (8) Lech Walesa, (9) Declan Ganley, (10) Michael Duran, (11) Jan Carnogursky, (12) de petitie-ondertekenaars, en (13) ikzelf met Eline Van den Broek.
Meer over de Libertas-conventie op www.libertas.eu.
Teodoro Buontempo mocht op de conventie de spits afbijten. Dit Italiaanse parlementslid lag mee aan de basis van het opgaan van “La Destra”, “Pensionati”, “Alleanza di Centro” en “Movimiento Autonomia” in Libertas. Buontempo is een rechts politicus van het zuiverste water en schilderde de EU in zijn speech meesterlijk af als een tirannieke oligarchie. “Maar het einde van dit regime is nabij, want Libertas zal in juni de vlag van de vrijheid in gans Europa laten wapperen,” aldus de flamboyante Buontempo. In Italië wist Libertas één provinciegouverneur, twee gewezen ministers, vier parlementsleden en twee Europarlementsleden te strikken voor haar lijst. Na Buontempo was het de beurt aan de Nederlandse libertarische Eline Van den Broek, die de conventie ook presenteerde, om haar kijk op Europa uit de doeken te doen. Zij peilt in Nederland met haar “from scratch” opgebouwde Libertas-partij op minstens één zetel en maakte zelf furore in de neen-campagne tegen de Europese Grondwet. Van den Broek wil de verkiezingen van juni omvormen in een proxy-referendum over het Verdrag van Lissabon en de EU terugloodsen naar haar oorspronkelijke wortels (vrede, veiligheid, welvaart en vrijheid). In haar speech hekelde ze vooral de ontzaglijke publieke middelen die steeds naar pro-campagnes gaan.
De oprichter van Libertas, Declan Ganley, was de volgende persoon die op het podium zijn opwachting mocht maken. Hij schilderde de EU af als een ondemocratisch, verspilzuchtig, ontransparant en machtshongerig orgaan dat de Waarheid ondergeschikt gemaakt heeft aan de politieke correctheid, een latent gebrek aan leiding ten toon spreidt en een enge afgesloten kijk heeft op de wereld. Ganley sprak zich tevens uit tegen de bail-outs en pleitte voor meer privé-initiatief in de economie om een ware Europese renaissance mogelijk te kunnen maken. “De burgers van Europa moeten hun lot terug in eigen hand nemen, en samen de toekomst en richting van de EU bepalen,” aldus de goed op dreef zijnde Libertas-voorzitter. Na hem was het de beurt aan het Franse kandidatenduo Philippe De Villiers en Frédéric Nihous, twee parlementsleden en gewezen presidentskandidaten die tevens de voorzitters zijn van respectievelijk het conservatieve “Mouvement pour la France” en het traditionalistische “CPNT”. Zij hielden een sterk pleidooi voor gezond verstand en voor de échte waarden van de EU, niet de decadentie van de stedelingen, maar de deugden van het platteland.
De gewezen Letse premier Guntar Krasts, een zittend Europarlementslid en de grondlegger van de economische hervormingen van de jaren 1990 in Letland, verliet zijn partij “Voor Vaderland en Vrijheid” om de Libertas-lijst te kunnen trekken. Zijn speech was één lange aanval aan het adres van de Brusselse bureaucraten en één lang pleidooi voor de vrije markt. Zijn tegenhangers in Estland en Litouwen delen diezelfde voorliefde voor vrijheid en liberalisme. Daar worden de lijsten getrokken door de rechterhand van de gewezen Estse premier Mart Laar, die toezag op de invoering van de allereerste vlaktaks in de wereld, en door de zittende parlementsvoorzitter en waarschijnlijke volgende president. In België, Cyprus, Roemenië, Hongarije, Slovenië en Luxemburg zijn er geen kandidaten, in Zweden steunen we de Eurosceptische centristen van “Junilistan”, in Finland de nationalisten van “True Finns”, in Bulgarije de rechts-conservatieve “Freedom Party”, in Oostenrijk de pro-democratische burgerlijst “Liste Hans-Peter Martin” en in Denemarken de libertarische “Liberal Alliance”.
De Slowaakse oud-premier Jan Carnogursky was de volgende notabele op het podium in Rome. In Slowakije ging Libertas in zee met twee kleine partijen en met enkele gewezen toppolitici die momenteel actief zijn binnen de “Hayek Foundation” zoals Vladimir Palko, de gewezen minister van binnenlandse zaken. Carnogursky, die onder zijn regering in Slowakije de vlaktaks wist in te voeren, gebruikte de Libertas-conventie als forum voor zijn radicale liberale en anti-Europese ideeën. Hij vergeleek de Eurofilie met het communisme, de centralisering van macht binnen de EU met de Sovjet-Unie en pleitte in niet mis te verstane bewoordingen voor meer individuele vrijheid, minder regulering, minder bureaucratie en meer vrije markt. “De EU herhaalt de fouten van het communisme, het zal daar ook aan ten onder gaan,” aldus de gewezen Slowaakse premier. Na Carnogursky was het de beurt aan Michael Duran, de schatrijke blinde woordvoerder van de Spaanse brailleliga. De leider van de “Partij van de Burgers” vergeleek de EU-landen met die daarbuiten en stelde dat de EU dubbel zoveel werklozen telt dan vergelijkbare Westerse landen, en gaf de “ziekte van de bureaucratie” daarvoor de schuld.
Manolis Kaligiannis was zonder twijfel de meest begeesterde spreker van de ganse conventie. De voorzitter van de Griekse centrumliberale partij “KPH” hield een bevlogen pleidooi voor liberaliseringen en tegen Turks lidmaatschap van de EU. Onder luid applaus schudde hij zinnen als “Een fascistisch land dat een lidstaat van onze Unie bezet, hoort niet binnen de EU thuis; nu niet, morgen niet, nooit!” uit zijn mouw. Het publiek droeg hem op handen. Tsjechisch parlementslid Vladimir Tlusty sloot de sprekerslijst af. Samen met zijn collega Jan Schwippel verliet die de regeringspartij ODS nadat die het Verdrag van Lissabon mee hielp goedkeuren. Het ontslag van deze parlementsleden leidde kort daarop zelfs tot de val van de regering-Topolanek. Libertas-Tsjechië krijgt de steun van president Vaclav Klaus en heeft naast deze twee parlementsleden ook twee zittende Europarlementsleden op de lijst staan. Tlusty deed de Tsjechische ratificatie van het Verdrag van Lissabon af als “hoogverraad” en beschuldigde oud-premier Mirek Topolanek ervan alles gedaan te hebben om Europees Commissaris te kunnen worden. Verder bepleitte hij een vlaktaks, lage belastingen, meer democratie, meer vrije markt en minder EU-bijdragen. Fiscale harmonisering was nog iets waartegen Tlusty zich met hand en tand zou blijven verzetten.
Op het podium van de conventie werden eveneens Libertas-vertegenwoordigers van alle 27 EU-lidstaten ontboden om één voor één de Libertas-petitie voor een referendum over het Verdrag van Lissabon te komen ondertekenen. Het gewezen Maltese nieuwsanker Mary Gauci, de voorzitster van een Duits ondernemersverbond Eva Schöller, de gewezen Britse luitenant-kolonel Robin Matthews, het gewezen Portugees parlementslid Pedro Graça en de gewezen Poolse minister Daniel Pawlowiec tekenden allemaal in naam van de Libertas-afdeling van hun land. De landen waar Libertas zelf niet opkomt, werden vertegenwoordigd door geïnteresseerde aanwezigen. Zo mocht uw dienaar bijvoorbeeld in naam van België tekenen. Maar uiteindelijk was het toch de verrassingstoespraak van gewezen Solidarnosc-leider Lech Walesa, de “held van Gdansk”, de bevrijder van Polen, die de conventiegangers het meeste beroerde. Walesa riep de aanwezigen immers toe dat het Libertas-project een schitterend iets was en dat hij ons in de campagne zijn volledige steun toezegde.
Gelukkig was er naast de conventie ook tijd voor wat fun in Rome.
Op de foto's ziet u van boven naar onder en van links naar rechts (1) de persconferentie van de conventie, (2) de conventieruimte, (3) Teodoro Tuempore, (4) Guntars Krasts, (5) Philippe De Villiers, (6) Vladimir Tlusty, (7) Manolis Kalligiannis, (8) Lech Walesa, (9) Declan Ganley, (10) Michael Duran, (11) Jan Carnogursky, (12) de petitie-ondertekenaars, en (13) ikzelf met Eline Van den Broek.
Meer over de Libertas-conventie op www.libertas.eu.
Onder de Barroso-commissie werden 10,000 nieuwe regels en wetten uitgevaardigd. Libertas wil daar na de verkiezingen van juni verandering in brengen. Aan de vooravond van de verkiezingen hebben Europeanen eindelijk de kans om voor verandering te stemmen. Libertas klaagt al lang de machtswellust aan van de ondemocratische EU-instellingen en hun verwoede pogingen om zich nog meer macht toe te eigenen. Brussel maakt mooie claims over hoeveel wetten en regels zij al afgeschaft heeft, maar dat is puur gezichtsbedrog. De regels die bepalen welke vorm aardbeien mogen hebben of hoelang je mag zonnen, zijn inderdaad al uit de Europese codices verdwenen, maar daar stopt het eigenlijk wel. Vrij povertjes.
José Manuel Barroso ambieert een tweede termijn als voorzitter van de Europese Commissie en pronkt maar al te vaak met zijn realisaties op vlak van administratieve vereenvoudiging en betere regelgeving. Maar dit zichzelf op de borst kloppen van Barroso berust louter op leugens en bedrog. Een eenvoudige blik op het officiële EurLex-register leert ons immers dat de Barroso-commissie toezicht gehouden heeft over de afkondiging van 9,863 nieuwe wetten sinds haar aantreden in 2004. Het totale aantal EU-wetten is in amper vijf jaar tijd met de helft toegenomen tot 30,675 stuks. Als Barroso hetzelfde beleid nog vijf jaar zou voortzetten, en alles wijst daar ook op, zou het aantal EU-wetten tegen 2014 opgelopen zijn tot 45,000.
Zonder enige uitzondering werden al deze wetten achter gesloten deuren beslist door niet-verkozen bureaucraten. Het was Barroso zelf die in het Europees Parlement onlangs moest toegeven dat er onder zijn voorzitterschap zelfs geen enkele stemming gehouden werd onder de 27 Eurocommissarissen. Het Europees Parlement fungeert als democratisch schaamlapje want zelfs deze assemblee staat er machteloos bij en kijkt ernaar. Van de 1,799 EU-wetten die dit jaar afgekondigd werden, had er maar één de goedkeuring van het EP.
Libertas gaat voor de twee-voor-éénregel waarbij de afkondiging van elke nieuwe EU-wet gepaard zou moeten gaan met de afschaffing van (minstens) twee andere EU-regels. Verder wil Libertas “sunset clauses” verplicht maken in elke nieuwe EU-wet en alle bestaande Europese wetten binnen afzienbare tijd toetsen aan hun relevantie, hun meerwaarde en - vooral - hun kostenplaatje.
Libertas-voorzitter Declan Ganley: “Moest voorzitter Barroso zich aan de kiezers moeten aanbieden met deze staat van dienst, hij zou geen kans maken om herverkozen te worden. De EU werd helemaal niet transparanter en meer open onder zijn Commissie. Erger nog, meer regels dan ooit tevoren werden door zijn bureaucratie uitgespuwd. Wil Europa opnieuw op de steun van haar burgers rekenen, moet dit systeem van onaansprakelijkheid, disrespect voor democratie, gesloten deuren en ongecontroleerde regelneverij drastisch hervormd worden. Libertas is de enige partij die zo’n hervorming vooropstaat. Brussel moet dringend op dieet en uitgekuist worden.”
Libertas is een pan- en pro-Europese beweging die meer democratie, aansprakelijkheid en transparantie nastreeft binnen de instellingen van de Europese Unie. Bijna 600 kandidaten over gans Europa zullen zich in naam van Libertas aan de kiezer aanbieden.
Meer over deze Europese partij op www.libertas.eu.
José Manuel Barroso ambieert een tweede termijn als voorzitter van de Europese Commissie en pronkt maar al te vaak met zijn realisaties op vlak van administratieve vereenvoudiging en betere regelgeving. Maar dit zichzelf op de borst kloppen van Barroso berust louter op leugens en bedrog. Een eenvoudige blik op het officiële EurLex-register leert ons immers dat de Barroso-commissie toezicht gehouden heeft over de afkondiging van 9,863 nieuwe wetten sinds haar aantreden in 2004. Het totale aantal EU-wetten is in amper vijf jaar tijd met de helft toegenomen tot 30,675 stuks. Als Barroso hetzelfde beleid nog vijf jaar zou voortzetten, en alles wijst daar ook op, zou het aantal EU-wetten tegen 2014 opgelopen zijn tot 45,000.
Zonder enige uitzondering werden al deze wetten achter gesloten deuren beslist door niet-verkozen bureaucraten. Het was Barroso zelf die in het Europees Parlement onlangs moest toegeven dat er onder zijn voorzitterschap zelfs geen enkele stemming gehouden werd onder de 27 Eurocommissarissen. Het Europees Parlement fungeert als democratisch schaamlapje want zelfs deze assemblee staat er machteloos bij en kijkt ernaar. Van de 1,799 EU-wetten die dit jaar afgekondigd werden, had er maar één de goedkeuring van het EP.
Libertas gaat voor de twee-voor-éénregel waarbij de afkondiging van elke nieuwe EU-wet gepaard zou moeten gaan met de afschaffing van (minstens) twee andere EU-regels. Verder wil Libertas “sunset clauses” verplicht maken in elke nieuwe EU-wet en alle bestaande Europese wetten binnen afzienbare tijd toetsen aan hun relevantie, hun meerwaarde en - vooral - hun kostenplaatje.
Libertas-voorzitter Declan Ganley: “Moest voorzitter Barroso zich aan de kiezers moeten aanbieden met deze staat van dienst, hij zou geen kans maken om herverkozen te worden. De EU werd helemaal niet transparanter en meer open onder zijn Commissie. Erger nog, meer regels dan ooit tevoren werden door zijn bureaucratie uitgespuwd. Wil Europa opnieuw op de steun van haar burgers rekenen, moet dit systeem van onaansprakelijkheid, disrespect voor democratie, gesloten deuren en ongecontroleerde regelneverij drastisch hervormd worden. Libertas is de enige partij die zo’n hervorming vooropstaat. Brussel moet dringend op dieet en uitgekuist worden.”
Libertas is een pan- en pro-Europese beweging die meer democratie, aansprakelijkheid en transparantie nastreeft binnen de instellingen van de Europese Unie. Bijna 600 kandidaten over gans Europa zullen zich in naam van Libertas aan de kiezer aanbieden.
Meer over deze Europese partij op www.libertas.eu.
Een trouwe lezeres van deze blog zond mij zonet een overzicht van alle moslimkandidaten op de Brusselse lijst van de Parti Socialiste voor de regionale verkiezingen van juni 2009 met de vraag om deze informatie te verspreiden. Na verificatie van haar lijst via de officiële campagnewebsite van de Brusselse PS blijkt inderdaad dat de Brusselse PS overduidelijk inzet op de moslimstemmen in Brussel. Ook in het verleden was dat het geval. Ik hekelde de toenemende verweving van socialisme en islam/islamisme in Brussel al eerder op mijn blog. Maar vandaag kunnen we daar niet langer om heen. En of dit een goede dan wel een slechte zaak is, weet ik niet (ik ken bijna niemand van deze moslims persoonlijk en ook hun standpunten zijn mij onbekend) maar we mogen hier toch zeker wel vraagtekens bij beginnen plaatsen. Het zijn en blijven nu eenmaal socialisten en hun agenda is bekend...
Maar liefst 26 van de 72 effectieve PS-kandidaten voor de Brusselse regionale verkiezingen van juni zijn (aan hun naam te zien) moslims.
Meer over de islamisering van Brussel op www.faithfreedom.org.
Maar liefst 26 van de 72 effectieve PS-kandidaten voor de Brusselse regionale verkiezingen van juni zijn (aan hun naam te zien) moslims.
n° 3 : Emir KirBij de opvolgers is het al iets minder opvallend: drie van de zestien.
n° 7 Fadila Laanan
n° 8 Mohammed Daïf
n° 10 Sfia Bouarfa
n° 13 Rachid Madrane
n° 19 Jamal Ikazban
n° 20 Fatiha Saïdi
n° 22 Nadia El Yousfi
n° 25 Mohammed Azzouzi
n° 27 Ahmed El Ktibi
n° 28 Souad Razzouk
n° 29 Emin Ozkara
n° 35 Abdallah Boustani
n° 42 Yasmina Nekhoul
n° 43 Mohamed Errazi
n° 45 Mohamed Lahlali
n° 47 Mounir Laarissi
n° 51 Ahmed Laaouej
n° 54 Myriem Amrani
n° 55 Ibrahim Dönmez
n° 57 Ahmed Ouartassi
n° 59 Ahmet Gjanaj
n° 61 Hava Ardiclik
n° 63 Abobakre Bouhjar
n° 67 Talbia Belhouari
n° 4 Mahammadi ChahidZelf ben ik niet zozeer met godsdienst of afkomst bezig. Ik ken persoonlijk immers te veel mensen die standvastig vrijheidslievend zijn ongeacht (of misschien zelfs ondanks...) hun religie of etniciteit, ook al maken zij doorgaans wel de absolute minderheid uit binnen hun gemeenschap. Maar het blijft wel typerend voor de verloedering van Brussel en de teloorgang van onze waarden. Brussel is altijd al een smeltkroes van culturen geweest en daaruit heeft zij doorheen de jaren zeker haar rijkdom en levendigheid geput, maar de recente tsunami-influx van (welvaarts)immigranten en de overlast die daarmee gepaard gaat, dient stilaan kordaat het hoofd geboden te worden. Ik pleit al jaren voor vrije immigratie, maar dan wel samen met het drastisch afbouwen van de sociale zekerheid en met het nauw betrekken van de autochtone bevolking in dat proces. En dit laatste zonder rekening te houden met politieke correctheid maar louter met hun grieven en angsten. Misschien was het zelfs nog Sean Gabb die dit in 2004 het best verwoordde:
n° 7 Karim Chetoui
n° 11 Sevket Temiz
I do not object if people want to come to this country to look for a new life. I do object if they want this at my expense - at my expense as a tax payer, and at the expense of the constitutional rights which are my birthright.Dit commentaarstuk verscheen ook bij In Flanders Fields.
Meer over de islamisering van Brussel op www.faithfreedom.org.
In three weeks time, the next EU elections are set to take place. The final countdown has begun. Time for New Libertas editor Vincent De Roeck to sit down with ELDR chairwoman Annemie Neyts MEP and ALDE group leader Graham Watson MEP for a double interview in Brussels on the issues that really matter in this campaign. An impression.
Vincent De Roeck: ALDE launched his campaign in April. Is ALDE ready? What are the main campaign issues, and which special concerns are addressed in this year’s election platform? And what are the expectations of ALDE in this election?
Graham Watson: ELDR launched its election campaign in April. ALDE does not have a separate campaign.
Annemie Neyts: As you know, the ALDE Group consists of the ELDR Party, which brings together 75 MEPs from among its member parties, and the European Democratic Party with 25 MEPs.
As Graham stated, ELDR had a big campaign launch on April 15th, which was a huge success, and where we presented our common electoral programme, consisting of 15 bullet points built around 4 main themes: Civil Liberties; EU Single Market, Growth and Employment; Environment and Energy Policy; and Enlargement, Foreign, Security and Defence Policy.
Vincent: ALDE was the first European political group to announce its plan to conduct a pan-European campaign in 2009, but many national parties still seem to prefer a purely domestic campaign. What are your thoughts about this, and will this initial idea be upheld in the forthcoming campaign?
Graham: ALDE does not campaign as such but it is a shame that these elections, as always, will be characterised by 27 different national elections instead of a coherent pan-European campaign - despite Liberal parties sharing a common ELDR manifesto. Unfortunately EP elections are too often treated as a mid-term referendum on national government performance rather than a substantive national debate on EU cooperation across a range of policy issues from environment to human rights.
Annemie: It is a pity indeed that the traditional trend has not yet changed, and most parties from different groups within the European Parliament are still campaigning as if it were domestic elections. ELDR has always tried to break away from this trend.
ELDR currently consists of 58 member parties across Europe. The Liberal Democrats were the first to create a European political family in 1976 in view of the first European elections.
We not only have a common manifesto, which will be the guideline in all our member parties across Europe, also, a lot of us will be travelling across Europe, visiting our members and campaign together.
Vincent: After François Bayrou’s MODEM decided to leave the EDP and join the ELDR, many observers speculate that ALDE will disappear after the June elections and that the liberal democrats in the EU Parliament will readopt ELDR as the name of their grouping. Is this correct? And what are your feelings about this?
Graham: This is not true. It is too early to speculate on the future shape of the new Liberal & Democrat group in the Parliament but MODEM continue to do well in the polls in France, although they are positioning themselves more and more to the left of centre in an attempt to become the main opposition to Sarkozy.
Annemie: I don't think this is correct. The ELDR and EDP are two different parties, who work together very well within the ALDE Group. We are united in ALDE by a common vision, and I do not expect this to change.
Vincent: Tory big shot William Hague declared his formal intention to leave the EPP-ED grouping after the next elections and to establish a new centre-right parliamentary group. This new group is to be moderately Euro-sceptic, economically liberal, and socially conservative, with a strong reformist agenda. Will they achieve this regrouping, and what will be the consequences of this move for the political balance in general and the situation of ALDE in particular?
Graham: This had become an inevitability after David Cameron, Conservative party leader, pledged his commitment to leave the federalist Christian-democrat grouping of EPP. However it does isolate the Tories just as they appear to be readying themselves for power in the UK and will be our main line of attack in the forthcoming elections.
It is probable that they will manage to form a political group in the new Parliament with the requisite 25 MEPs from 7 Member States but they will be a fairly lone and sorry voice in the Chamber, shouting from the sidelines rather than influencing from the centre.
The EPP as a consequence will be weakened numerically (though still probably the largest group) and strengthened in internal coherence by losing the British and Czech sceptics. The balance of power in the Parliament will be more even which should play into the hands of a unified Liberal group holding the balance of power.
Vincent: ELDR has always been a strong supporter for the Lisbon Treaty, but after last year’s Irish referendum, the ratification process slowed down and is now stopped. The deathblow was given when the Czech government was forced to resign over this issue. What will happen with the Lisbon Treaty, and will this be a major issue in the campaign?
Graham: The Czech Senate has now ratified the Treaty, completing the parliamentary process in the Czech Republic, though President Klaus still has to sign and 17 ODS Senators have tabled an appeal to the Constitutional Court (again) to delay the process yet further. European partners are tiring of Czech procrastination which is damaging preparations for the Union to elect and nominate representatives to its institutions in the Autumn.
If the Irish say Yes in their second referendum in October, as currently expected, the pressure on Klaus and Kazynscki to sign will be huge. In the meantime, we should get on with our business as usual under the existing Treaty framework.
Annemie: ELDR has not built its campaign around the Lisbon issue, but obviously we call for its swift adoption and implementation.
I am convinced we need a stronger European Union in order to tackle the big issues we currently face. People across Europe understand this need, and politicians need to be responsible in this matter. After the Irish "YES" in October, the Czech Republic -or better, certain Czech politicians- will have to rethink their behaviour and allow for the European Union to adapt itself, so it can respond adequately to the needs of the people.
Vincent: The anti-Lisbon group Libertas transformed itself into a full-size pan-European party and wants to file candidates in every EU member state. They run on a platform of subsidiarity, transparency, accountability and democracy. Other new parties also emerged in recent months. What will be their impact on the outcome of the next EU elections, and will they threaten the current balance of power in Brussels?
Graham: It is by no means certain that Declan Ganley's Libertas will take off in the way he hopes. He has secured very little support in the countries he has visited and has resorted to bribing politicians from existing parties to join him. His chances of getting more than a handful of representatives are very slim. Many citizens, even in Ireland now, can see through the thin veneer of his populism and realise he is without substance. I do not expect Libertas to have any impact on the balance of power in Brussels.
Annemie: The emergence of new parties in itself is not a bad thing. It is the expression of our open democratic system, and it allows for the citizen to express certain feelings traditional parties sometimes need to be reminded of.
However, we have seen these kinds of populist parties surfacing from time to time, both in a national as in the European context. We have also seen them disappear relatively fast. I do not believe the case with Libertas will be much different. They are having a hard time already finding enough (credible) candidates, and will probably find it even more difficult to formulate coherent politics after the elections.
So, no, I do not believe Libertas will cause a shift of balance in Brussels.
Vincent: ALDE leader Graham Watson launched his campaign to become the next President of the European Parliament, rejecting the EPP-PES consensus to share that mandate for yet another term. The Greens and the Italians within the EPP are also considering to propose their own candidates for the Presidency. What will happen? Is there a way for Mr. Graham to succeed? And what will be the fall-out of this move for the institution as a whole?
Graham: I decided to run for President of Parliament on behalf of the Liberal Democrat group to highlight our deception at the secret deals which govern important decisions such as choosing the President of Europe's directly elected institution. There are many things that it needs to do to become a more vibrant and relevant forum for public debate and accountable decision-making. It may or may not come to pass, but the only election you have no chance of winning is the one you don't stand for.
Annemie: I am very happy to have a liberal candidate for the next President of the European Parliament. Of course, Graham has the fullest support from ELDR and myself. I believe that he is the ideal candidate to lead the parliament in working to revive the reform of Europe's institutions, provide a much needed stimulus to the economy and ensure Europe plays a leading role in addressing climate change and the EU's energy needs.
On top of that, the way he has openly presented himself as a candidate, is a very strong signal for more democracy, transparency and liberalism.
Vincent: The Barrosso Commission consisted out of Christian-democrats, socialists and liberals. Will this de facto ideological equilibrium be conserved after June? And is ALDE to propose its own candidate for the Presidency of the European Commission?
Annemie: We hope that the elections go well, and we are quite confident that our position in the Parliament will remain more or less the same. The ideological equilibrium will thus be conserved within the Parliament, so it would be highly doubtful that this would not be the case in the next Commission. We are surely all convinced that we need liberal voices within this body, so that is what we will most certainly strive for.
Vincent: The extremely low overall turnout in EU elections is a disgrace for the Union. Will this change in June? And what measures are taken by ALDE to increase the turnout?
Graham: The overall turn out at the 2004 European elections was 45%. This was disappointing as it repeated a declining trend since the first direct elections in 1979 but I would not yet describe it as a disgrace. Such a term may be used perhaps for Slovakia where the figure was only 17%.
However we do face a serious issue of declining interest, in contrast to the growing powers and importance of the European Parliament which suggests voters on the whole do not understand what the EU is doing and how it affects their lives. Much of this is the fault of poor and disingenuous media reporting but no politician can escape responsibility.
Annemie: I think there are two main reasons for this declining interest. First of all, I have recently developed a theory that if the media would spend as little time on football as they do on the European Union, nobody would care about, or even understand what the game is all about, except for the occasional scandal.
The media have a responsibility in this. They of course have the freedom to report on what and in what way they want, I would not be a liberal if I opposed this, but the European citizen also has a right to know what is going on.
Secondly, we need a more transparent Union, one that is closer to the people. This is indeed the main task of politicians, not only in times of elections, but all through their mandates.
Vincent: Many citizens suffer from the financial crisis. Christian-democrats blame ‘individualism’ and socialists blame ‘capitalism’ for this. How will ALDE - liberalism inherently implies both individualism and capitalism - cope with these vicious attacks? And will this affect the outcome of the elections?
Graham: The financial crisis will undoubtedly be the main concern of the electorate as we head into elections. They are right to be angry and expect answers from elected representatives. Liberals are neither individualists nor capitalists. We believe in community values, solidarity and fairness. There has been a serious failure of banking supervision that few spotted and even fewer acted upon in the good years of boom and growth.
But opinion polls show that governing parties across the continent are all being blamed for not taking action earlier - including socialist and christian democrats. The two main parties are so busy looking for someone to blame that they are failing to take coordinated action to find a solution.
Annemie: Liberals are not afraid to take up responsibility, and this we cannot do by hiding in a corner. The current crisis is not a liberal crisis. We have to be offensive, take the lead and make sure that the way out of the crisis will be a liberal one, one that will lead us to a more prosperous and greener future. Our electoral programme is very clear on this, so we must get our message across, so that the voters will give a positive response.
Vincent: NATO celebrates its 60th birthday this year, the Alliance has reached a consensus on Afghanistan, and with Barack Obama we have a less outspoken American exceptionalist in the White House. How will NATO evolve in the forthcoming years, and what will be the role of the EU? Did anti-Americanism disappear in Europe the day Obama got elected or not really? And how will this idea of a ‘multi-polar world’ look like?
Annemie: If Lisbon gets implemented, the EU will be able to present a much more coherent foreign policy, which will reinforce its role as a global player. This will of course also affect its position in NATO and its relation with the USA, which should become more balanced.
I believe President Obama will be open to this evolution, which of course does not mean that he will happily surrender US hegemony. However, as the multi-polar world is being born, both EU and USA will have to work steadily together to keep promoting the ideals of freedom, democracy and security throughout the world, or we risk being swept aside by other players.
Vincent: In the last few months, many media outlets talked about ‘enlargement fatigue’ in the EU-27. How will this affect the future of the enlargement process? Will Turkey be kept in the fridge, and what with Croatia? What about the Caucasus republics and the eastern part of the Balkans? And how will the Euro-Mediterranean Union present itself on the world stage?
Annemie: ELDR is in favour of further enlargement, and of enhanced cooperation with other areas.
Of course, and we have to keep repeating this, when it comes to enlargement, we will need the Lisbon Treaty to properly allow for this.
Projects such as the Euro-Mediterranean Union are a very good incentive to promote and spread the European values and principles outside our borders in a peaceful way, and we should continue to work on similar projects.
Vincent: In general, EU politics is dominated by relatively old politicians with a career background in national politics. ELDR always supported the participation of young people in politics. Which steps were taken to secure the electibility of young people in the forthcoming elections?
Annemie: It is always hard for young people to take the stage as they haven't had a lot of visibility yet.
However, when you take the lists from the ELDR parties, you will see that everywhere, a lot of young candidates have stood up and been given a chance to be elected. This is a good thing, definitely for Europe, as our youngsters have always been more Europe-oriented, so they are very much willing to promote the ideas of a stronger cooperation in a Europe without borders.
Vincent: And last but not least, what are your priorities for the next EU Commission and EU Parliament? And how will that effect the world?
Graham & Annemie: Addressing the economic and financial crisis.
Unless the current flu pandemic spreads fear and panic across the world, the economic recession and financial crisis is likely to remain top of the political agenda both at the forthcoming European elections and some time after. The EU (all Member States collectively and in a coordinated manner) needs to take immediate action to stimulate both economic growth and job creation.
Achieving an ambitious agreement at the environment conference in Copenhagen in December
Well before we were caught up in a financial crisis, we were all greatly concerned by a global warming that threatens our very existence. That threat has not gone away with recession, but simply receded as a political priority. The two issues are linked in so far as we now have an opportunity to invest in a greener economy that uses less energy that promotes renewable energy sources and cleaner industrial practices. The EU has take, the lead in December 2008 with its 20-20-20 targets for reducing carbon emissions. We need to stick by these and convince the rest of the world that, despite a global economic downturn, it is possible to meet these targets.
Reversing growing scepticism about the European Union.
These European elections will see the greatest number of eurosceptic parties competing for election to the European Parliament. They are all variations on a theme that seeks to blame the European Union for all the ills of the world, when in fact it is providing many of the solutions. Many of Europe's citizens remain unconvinced or uninformed about how collective action at European level can enhance rather than inhibit national sovereignty.
Vincent: Thanks for your time and good luck with the campaign.
Interview for the LYMEC quarterly “New Libertas”
Vincent De Roeck, Brussels, Wednesday May 13th, 2009
Dit interview verscheen oorspronkelijk in New Libertas.
Meer interviews van mezelf op www.newlibertas.eu.
Vincent De Roeck: ALDE launched his campaign in April. Is ALDE ready? What are the main campaign issues, and which special concerns are addressed in this year’s election platform? And what are the expectations of ALDE in this election?
Graham Watson: ELDR launched its election campaign in April. ALDE does not have a separate campaign.
Annemie Neyts: As you know, the ALDE Group consists of the ELDR Party, which brings together 75 MEPs from among its member parties, and the European Democratic Party with 25 MEPs.
As Graham stated, ELDR had a big campaign launch on April 15th, which was a huge success, and where we presented our common electoral programme, consisting of 15 bullet points built around 4 main themes: Civil Liberties; EU Single Market, Growth and Employment; Environment and Energy Policy; and Enlargement, Foreign, Security and Defence Policy.
Vincent: ALDE was the first European political group to announce its plan to conduct a pan-European campaign in 2009, but many national parties still seem to prefer a purely domestic campaign. What are your thoughts about this, and will this initial idea be upheld in the forthcoming campaign?
Graham: ALDE does not campaign as such but it is a shame that these elections, as always, will be characterised by 27 different national elections instead of a coherent pan-European campaign - despite Liberal parties sharing a common ELDR manifesto. Unfortunately EP elections are too often treated as a mid-term referendum on national government performance rather than a substantive national debate on EU cooperation across a range of policy issues from environment to human rights.
Annemie: It is a pity indeed that the traditional trend has not yet changed, and most parties from different groups within the European Parliament are still campaigning as if it were domestic elections. ELDR has always tried to break away from this trend.
ELDR currently consists of 58 member parties across Europe. The Liberal Democrats were the first to create a European political family in 1976 in view of the first European elections.
We not only have a common manifesto, which will be the guideline in all our member parties across Europe, also, a lot of us will be travelling across Europe, visiting our members and campaign together.
Vincent: After François Bayrou’s MODEM decided to leave the EDP and join the ELDR, many observers speculate that ALDE will disappear after the June elections and that the liberal democrats in the EU Parliament will readopt ELDR as the name of their grouping. Is this correct? And what are your feelings about this?
Graham: This is not true. It is too early to speculate on the future shape of the new Liberal & Democrat group in the Parliament but MODEM continue to do well in the polls in France, although they are positioning themselves more and more to the left of centre in an attempt to become the main opposition to Sarkozy.
Annemie: I don't think this is correct. The ELDR and EDP are two different parties, who work together very well within the ALDE Group. We are united in ALDE by a common vision, and I do not expect this to change.
Vincent: Tory big shot William Hague declared his formal intention to leave the EPP-ED grouping after the next elections and to establish a new centre-right parliamentary group. This new group is to be moderately Euro-sceptic, economically liberal, and socially conservative, with a strong reformist agenda. Will they achieve this regrouping, and what will be the consequences of this move for the political balance in general and the situation of ALDE in particular?
Graham: This had become an inevitability after David Cameron, Conservative party leader, pledged his commitment to leave the federalist Christian-democrat grouping of EPP. However it does isolate the Tories just as they appear to be readying themselves for power in the UK and will be our main line of attack in the forthcoming elections.
It is probable that they will manage to form a political group in the new Parliament with the requisite 25 MEPs from 7 Member States but they will be a fairly lone and sorry voice in the Chamber, shouting from the sidelines rather than influencing from the centre.
The EPP as a consequence will be weakened numerically (though still probably the largest group) and strengthened in internal coherence by losing the British and Czech sceptics. The balance of power in the Parliament will be more even which should play into the hands of a unified Liberal group holding the balance of power.
Vincent: ELDR has always been a strong supporter for the Lisbon Treaty, but after last year’s Irish referendum, the ratification process slowed down and is now stopped. The deathblow was given when the Czech government was forced to resign over this issue. What will happen with the Lisbon Treaty, and will this be a major issue in the campaign?
Graham: The Czech Senate has now ratified the Treaty, completing the parliamentary process in the Czech Republic, though President Klaus still has to sign and 17 ODS Senators have tabled an appeal to the Constitutional Court (again) to delay the process yet further. European partners are tiring of Czech procrastination which is damaging preparations for the Union to elect and nominate representatives to its institutions in the Autumn.
If the Irish say Yes in their second referendum in October, as currently expected, the pressure on Klaus and Kazynscki to sign will be huge. In the meantime, we should get on with our business as usual under the existing Treaty framework.
Annemie: ELDR has not built its campaign around the Lisbon issue, but obviously we call for its swift adoption and implementation.
I am convinced we need a stronger European Union in order to tackle the big issues we currently face. People across Europe understand this need, and politicians need to be responsible in this matter. After the Irish "YES" in October, the Czech Republic -or better, certain Czech politicians- will have to rethink their behaviour and allow for the European Union to adapt itself, so it can respond adequately to the needs of the people.
Vincent: The anti-Lisbon group Libertas transformed itself into a full-size pan-European party and wants to file candidates in every EU member state. They run on a platform of subsidiarity, transparency, accountability and democracy. Other new parties also emerged in recent months. What will be their impact on the outcome of the next EU elections, and will they threaten the current balance of power in Brussels?
Graham: It is by no means certain that Declan Ganley's Libertas will take off in the way he hopes. He has secured very little support in the countries he has visited and has resorted to bribing politicians from existing parties to join him. His chances of getting more than a handful of representatives are very slim. Many citizens, even in Ireland now, can see through the thin veneer of his populism and realise he is without substance. I do not expect Libertas to have any impact on the balance of power in Brussels.
Annemie: The emergence of new parties in itself is not a bad thing. It is the expression of our open democratic system, and it allows for the citizen to express certain feelings traditional parties sometimes need to be reminded of.
However, we have seen these kinds of populist parties surfacing from time to time, both in a national as in the European context. We have also seen them disappear relatively fast. I do not believe the case with Libertas will be much different. They are having a hard time already finding enough (credible) candidates, and will probably find it even more difficult to formulate coherent politics after the elections.
So, no, I do not believe Libertas will cause a shift of balance in Brussels.
Vincent: ALDE leader Graham Watson launched his campaign to become the next President of the European Parliament, rejecting the EPP-PES consensus to share that mandate for yet another term. The Greens and the Italians within the EPP are also considering to propose their own candidates for the Presidency. What will happen? Is there a way for Mr. Graham to succeed? And what will be the fall-out of this move for the institution as a whole?
Graham: I decided to run for President of Parliament on behalf of the Liberal Democrat group to highlight our deception at the secret deals which govern important decisions such as choosing the President of Europe's directly elected institution. There are many things that it needs to do to become a more vibrant and relevant forum for public debate and accountable decision-making. It may or may not come to pass, but the only election you have no chance of winning is the one you don't stand for.
Annemie: I am very happy to have a liberal candidate for the next President of the European Parliament. Of course, Graham has the fullest support from ELDR and myself. I believe that he is the ideal candidate to lead the parliament in working to revive the reform of Europe's institutions, provide a much needed stimulus to the economy and ensure Europe plays a leading role in addressing climate change and the EU's energy needs.
On top of that, the way he has openly presented himself as a candidate, is a very strong signal for more democracy, transparency and liberalism.
Vincent: The Barrosso Commission consisted out of Christian-democrats, socialists and liberals. Will this de facto ideological equilibrium be conserved after June? And is ALDE to propose its own candidate for the Presidency of the European Commission?
Annemie: We hope that the elections go well, and we are quite confident that our position in the Parliament will remain more or less the same. The ideological equilibrium will thus be conserved within the Parliament, so it would be highly doubtful that this would not be the case in the next Commission. We are surely all convinced that we need liberal voices within this body, so that is what we will most certainly strive for.
Vincent: The extremely low overall turnout in EU elections is a disgrace for the Union. Will this change in June? And what measures are taken by ALDE to increase the turnout?
Graham: The overall turn out at the 2004 European elections was 45%. This was disappointing as it repeated a declining trend since the first direct elections in 1979 but I would not yet describe it as a disgrace. Such a term may be used perhaps for Slovakia where the figure was only 17%.
However we do face a serious issue of declining interest, in contrast to the growing powers and importance of the European Parliament which suggests voters on the whole do not understand what the EU is doing and how it affects their lives. Much of this is the fault of poor and disingenuous media reporting but no politician can escape responsibility.
Annemie: I think there are two main reasons for this declining interest. First of all, I have recently developed a theory that if the media would spend as little time on football as they do on the European Union, nobody would care about, or even understand what the game is all about, except for the occasional scandal.
The media have a responsibility in this. They of course have the freedom to report on what and in what way they want, I would not be a liberal if I opposed this, but the European citizen also has a right to know what is going on.
Secondly, we need a more transparent Union, one that is closer to the people. This is indeed the main task of politicians, not only in times of elections, but all through their mandates.
Vincent: Many citizens suffer from the financial crisis. Christian-democrats blame ‘individualism’ and socialists blame ‘capitalism’ for this. How will ALDE - liberalism inherently implies both individualism and capitalism - cope with these vicious attacks? And will this affect the outcome of the elections?
Graham: The financial crisis will undoubtedly be the main concern of the electorate as we head into elections. They are right to be angry and expect answers from elected representatives. Liberals are neither individualists nor capitalists. We believe in community values, solidarity and fairness. There has been a serious failure of banking supervision that few spotted and even fewer acted upon in the good years of boom and growth.
But opinion polls show that governing parties across the continent are all being blamed for not taking action earlier - including socialist and christian democrats. The two main parties are so busy looking for someone to blame that they are failing to take coordinated action to find a solution.
Annemie: Liberals are not afraid to take up responsibility, and this we cannot do by hiding in a corner. The current crisis is not a liberal crisis. We have to be offensive, take the lead and make sure that the way out of the crisis will be a liberal one, one that will lead us to a more prosperous and greener future. Our electoral programme is very clear on this, so we must get our message across, so that the voters will give a positive response.
Vincent: NATO celebrates its 60th birthday this year, the Alliance has reached a consensus on Afghanistan, and with Barack Obama we have a less outspoken American exceptionalist in the White House. How will NATO evolve in the forthcoming years, and what will be the role of the EU? Did anti-Americanism disappear in Europe the day Obama got elected or not really? And how will this idea of a ‘multi-polar world’ look like?
Annemie: If Lisbon gets implemented, the EU will be able to present a much more coherent foreign policy, which will reinforce its role as a global player. This will of course also affect its position in NATO and its relation with the USA, which should become more balanced.
I believe President Obama will be open to this evolution, which of course does not mean that he will happily surrender US hegemony. However, as the multi-polar world is being born, both EU and USA will have to work steadily together to keep promoting the ideals of freedom, democracy and security throughout the world, or we risk being swept aside by other players.
Vincent: In the last few months, many media outlets talked about ‘enlargement fatigue’ in the EU-27. How will this affect the future of the enlargement process? Will Turkey be kept in the fridge, and what with Croatia? What about the Caucasus republics and the eastern part of the Balkans? And how will the Euro-Mediterranean Union present itself on the world stage?
Annemie: ELDR is in favour of further enlargement, and of enhanced cooperation with other areas.
Of course, and we have to keep repeating this, when it comes to enlargement, we will need the Lisbon Treaty to properly allow for this.
Projects such as the Euro-Mediterranean Union are a very good incentive to promote and spread the European values and principles outside our borders in a peaceful way, and we should continue to work on similar projects.
Vincent: In general, EU politics is dominated by relatively old politicians with a career background in national politics. ELDR always supported the participation of young people in politics. Which steps were taken to secure the electibility of young people in the forthcoming elections?
Annemie: It is always hard for young people to take the stage as they haven't had a lot of visibility yet.
However, when you take the lists from the ELDR parties, you will see that everywhere, a lot of young candidates have stood up and been given a chance to be elected. This is a good thing, definitely for Europe, as our youngsters have always been more Europe-oriented, so they are very much willing to promote the ideas of a stronger cooperation in a Europe without borders.
Vincent: And last but not least, what are your priorities for the next EU Commission and EU Parliament? And how will that effect the world?
Graham & Annemie: Addressing the economic and financial crisis.
Unless the current flu pandemic spreads fear and panic across the world, the economic recession and financial crisis is likely to remain top of the political agenda both at the forthcoming European elections and some time after. The EU (all Member States collectively and in a coordinated manner) needs to take immediate action to stimulate both economic growth and job creation.
Achieving an ambitious agreement at the environment conference in Copenhagen in December
Well before we were caught up in a financial crisis, we were all greatly concerned by a global warming that threatens our very existence. That threat has not gone away with recession, but simply receded as a political priority. The two issues are linked in so far as we now have an opportunity to invest in a greener economy that uses less energy that promotes renewable energy sources and cleaner industrial practices. The EU has take, the lead in December 2008 with its 20-20-20 targets for reducing carbon emissions. We need to stick by these and convince the rest of the world that, despite a global economic downturn, it is possible to meet these targets.
Reversing growing scepticism about the European Union.
These European elections will see the greatest number of eurosceptic parties competing for election to the European Parliament. They are all variations on a theme that seeks to blame the European Union for all the ills of the world, when in fact it is providing many of the solutions. Many of Europe's citizens remain unconvinced or uninformed about how collective action at European level can enhance rather than inhibit national sovereignty.
Vincent: Thanks for your time and good luck with the campaign.
Interview for the LYMEC quarterly “New Libertas”
Vincent De Roeck, Brussels, Wednesday May 13th, 2009
Dit interview verscheen oorspronkelijk in New Libertas.
Meer interviews van mezelf op www.newlibertas.eu.
Abonneren op:
Posts (Atom)