In the aftermath of the Senate election in Massachusetts, the focus of attention is inevitably on what it means for Barack Obama. The impact on the Democratic president of the loss of the late Ted Kennedy’s seat to the Republicans will, no doubt, be significant. Yet the result could be remembered as a message more profound than the disparate mutterings of a grumpy electorate that has lost faith in its leader -- as a growl of hostility to the rising power of the state. America’s most vibrant political force at the moment is the anti-tax tea-party movement. Even in leftish Massachusetts people are worried that Mr Obama’s spending splurge, notably his still-unpassed health-care bill, will send the deficit soaring. In Britain, where elections are usually spending competitions, the contest this year will be fought about where to cut. Even in regions as historically statist as Scandinavia and southern Europe debates are beginning to emerge about the size and effectiveness of government.

There are good reasons, as well as bad ones, why the state is growing; but the trend must be reversed. Doing so will prove exceedingly hard -- not least because the bigger and more powerful the state gets, the more it tends to grow. But electorates, as in Massachusetts, eventually revolt; and such expressions of voters’ fury are likely to shape politics in the years to come. The immediate reason for the rise of the state is the financial crisis. Governments have spent trillions propping up banks and staving off depression. In some countries they now play a large role in the financial sector; and thanks to bail-outs, stimulus and recession, the proportion of GDP made up by state spending and public deficits has rocketed.

But the rise of Leviathan is a much longer and broader story. Long before AIG and Northern Rock ended up in state custody, government had been growing rapidly. That was especially true in Britain and America, the two countries in which “the end of big government” had been declared in the 1990s. George Bush pushed up spending more than any president since Lyndon Johnson. Britain’s initially frugal Labour government went on a splurge: the state’s share of GDP has risen from 37% in 2000 to 48% in 2008 to 52% now. In swathes of northern Britain the state now accounts for a bigger share of the economy than it did in communist countries in the old eastern bloc. The change has been less dramatic in continental Europe, but in most of those countries the state already made up around half of the economy. Demography is set to push state spending up further. Ageing populations will consume ever more public health care and ever bigger pensions. Unless somebody takes an axe to them, entitlements will consume a fifth of America’s GDP in 15 years, compared with 9% now.

Rising government spending is not the only manifestation of growing state power. The spread of regulation is another. Conservatives tend to blame the growing thicket of rules on unwanted supranational bodies, such as the European Union, and on the ever growing industry of public-sector busybodies who supervise matters like diversity and health and safety. They have a point. But voters, including right-wing ones, often demand more state intrusion: witness the “wars” on terror and drugs, or the spread of CCTV cameras. Mr Bush added an average of 1,000 pages of federal regulations each year he was in office. America now has 250 million people devising and implementing federal rules.

Globalisation, far from whittling away the state, has often ended up boosting it. Greater job insecurity among the voting middle classes has increased demand for safety nets. Confronted by global market failures, such as climate change, voters have demanded a public response. And the emergence of new economic powers, especially China, has given fresh respectability to the old notion of state capitalism: more and more of the world’s biggest companies are state-owned, and more and more of its biggest investors are now sovereign-wealth funds. Many difficulties present themselves to those who would reform the state. One is the danger posed by the fragility of the world economy. Government stimulus may still be needed to ward off a new slump. But even in the most vulnerable countries, governments need to be planning for withdrawal.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk in The Economist.

Meer artikelen tegen Big Government op www.economist.com.

Paul De Grauwe, de "econoom" die er onlangs in slaagde om vrijdags op een internationaal congres Hayek boven Keynes te verkiezen en de maandag daarop in "De Standaard" Keynes boven Hayek, kreeg gisteren opnieuw een forum in die krant om zijn clowneske kijk op de economie ten toon te spreiden. In "De tirannie van de aandeelhouders" trekt hij van leer tegen de CEO's van multinationals. "De grootste vijanden van het kapitalisme zijn vandaag niet de vakbonden, maar ceo's als Carlos Brito van AB InBev", aldus de Paul Krugman van Vlaanderen. Zijn mirakeloplossing is ook zonneklaar. "Het wordt tijd dat de overheden de almacht van aandeelhouders beperken." Met dit weinig subtiel voorstel om nog meer overheidscontrole en -inmenging in de economie toe te laten, bewijst Paul De Grauwe maar één zaak: hij is zijn pedalen helemaal verloren en snapt er echt niets meer van.

Een economisch systeem kan maar overleven als er een brede maatschappelijke consensus bestaat dat dit systeem goed is voor het overgrote deel van de bevolking. Het marktsysteem zoals dat in de naoorlogse periode werd ontwikkeld, putte zijn kracht uit het feit dat het gesteund werd door een consensus die het zelf had gecreëerd. De materiële vooruitgang die dat systeem mogelijk maakte, werd gespreid over een groot deel van de bevolking. Werknemers and werkgevers profiteerden samen van deze vooruitgang.

Zolang politici begaan zouden zijn met de welvaart van de samenleving en duurzame economische vooruitgang is er geen vuiltje aan de lucht. Pas wanneer politici, zoals vandaag, helemaal geen principes of verstand meer hebben, of wanneer diezelfde politici door de particratie hun principes en hun verstand moeten verdringen, is dit een probleem. Iedereen weet dat de vrije markt meer mensen welvarend gemaakt heeft dan welk ander systeem ook. Zelfs nu moeten we toegeven dat we na de crisis nog steeds rijker zijn dan voor de economische supergroei van de jaren '90. Letland en Ierland worden wel als "failliet" afgedaan, maar zij zijn vandaag nog steeds rijker en beter af dan in 2004. Misschien iets om over na te denken, "professor" De Grauwe, vooraleer u zich weer aan populistische nonsens waagt?

Deze consensus is aan het afbrokkelen, vooral omdat de perceptie is gegroeid dat werknemers en werkgevers niet op dezelfde wijze profiteren van materiële vooruitgang. Een systeem dat het mogelijk maakt dat de top van de onderneming (...) fantastische bonussen opstrijkt precies omdat het werknemers afdankt, kan niet op de sympathie van de mensen rekenen en graaft zijn eigen graf.

En wie is het hier juist die deze "perceptie" tot waarheid verheft? Onze Paul natuurlijk. De mensen moeten begrijpen dat enkel de personen die achter een bedrijf staan écht begaan zijn met de toekomst ervan. Dit zijn niet altijd de CEO's maar wel de aandeelhouders. Zij zijn het die hun eigen geld in de schaal geworpen hebben om een risicovolle onderneming op te zetten, over te nemen, of zich daarin in te kopen. Zij willen rendement, en zij hebben daar als enige het recht op. Werknemers verhuren hun arbeid, maar zij hangen af van de markt voor arbeid. Ondernemers verplichten om werknemers in dienst te houden, is net zoals consumenten verplichten om bij een welbepaalde winkel een welbepaald product te blijven kopen, ook als die dat niet meer denken nodig te hebben. Ooit maakte Po-Paul zo'n vergelijkingen, vandaag huilt hij mee met de linkse wolven in het bos.

Hoe zijn we zo ver geraakt? Het is nuttig om daarvoor even terug te kijken naar de jaren zeventig. Toen kende het systeem ook een crisis. (...) De eerste reactie van de overheid bestond erin bedrijven in moeilijkheden te subsidiëren en massale programma's van overheidstewerkstelling uit de grond te stampen. Deze programma's werkten echter niet en botsten snel tegen de grenzen van de budgettaire realiteit. Het falen van de overheid om de economie in nieuwe banen te leiden bracht een ommekeer in het denken. Meer en meer groeide de idee dat het marktsysteem beter geplaatst was dan de overheid om duurzame jobs te creëren en tegelijk materiële vooruitgang voor iedereen mogelijk te maken. Overal in de wereld werd aan deregulering en privatisering gedaan.

Paul De Grauwe geeft hier een zéér mooie analyse van de geschiedenis. Tot de jaren '70 was Keynes het officiële staatsbeleid, maar toen bleek dat stagflatie wel degelijk bestond, werd Keynes ingeruild voor Friedman en diens monetarisme. Vandaag zien we dat ook dat systeem niet perfect werkt, maar dat betekent niet dat de voorganger opnieuw van stal gehaald moet worden. Zoals ik vorig jaar al in een lezersbrief in "The Economist" schreef, betekent deze crisis niet zozeer het failliet van het kapitalisme, maar wel van Friedmans monetarisme. Centraal bankieren heeft deze bubbel op haar geweten. Het zou dan ook niet meer dan normaal zijn, moest men vandaag als nieuwe doctrine de Oostenrijkse School uitproberen. Paul De Grauwe kent deze school, hij stond lange tijd zelfs openlijk sympathiek tegenover de ideeën van Mises en consorten, maar hij is die nu klaarblijkelijk alweer vergeten.

Deze tendens creëerde inderdaad een nieuwe dynamiek van groei en vooruitgang niet alleen bij ons, maar vooral in de armste landen van de wereld. (...) Maar zoals zo dikwijls sloeg de slinger te ver door. Te veel mensen begonnen te geloven dat alle maatschappelijke problemen door de vrije markt kunnen opgelost worden, en dat de rol van de overheid overal moest worden teruggedrongen. Zo werd onder invloed van dit marktfundamentalisme de bankregulering ontmanteld en werd de banken toegelaten te gokken in de aandelenmarkten en in andere financiële markten. (...)

Marktfundamentalisme in de bankensector?? Echt waar?? We spreken hier over één van de meest gereguleerde en gereglementeerde sectoren van de hele economie. De crisis bewijst net dat de overheid helemaal niet in staat was om, ondanks massale regulering, het systeem foutloos te laten werken. En hoe reageren De Grauwe en andere etatisten daar dan op? Zij willen, begrijpen wie begrijpen kan, diezelfde falende overheid (nog) meer macht en een (nog) groter aandeel in de economie geven. Regulering lag aan de basis van de vastgoedbubbel en regulering zette banken aan om zich veel breder te gaan leveragen dan in de vrije markt het geval zou zijn. Een stad staat onder water en De Grauwe komt met extra emmers water af.

Een nog meer fundamentele ontsporing ontstond toen de idee ingang vond dat de controle op de onderneming moest gebeuren door de aandelenmarkten. Een goed bedrijf was een bedrijf waarvan de aandelenkoers stijgt; een slecht bedrijf waarvan de aandelenkoers daalt. De aandelenmarkten moesten het ultieme oordeel vellen over de kwaliteit van een onderneming en haar management. In theorie een schitterende idee. De realiteit evolueerde anders. In de aandelenmarkten spelen psychologische factoren als euforie en depressie, optimisme en pessimisme een even grote rol als fundamentele economische factoren. (...)

Ik deel de mening van Paul De Grauwe dat de aandeelhouders hier schromelijk tekortgeschoten zijn. Zij hadden alles voor handen om in te grijpen, maar zij deden er niets aan. Ik was dan ook tégen de bail-outs van de banken gekant die de aandeelhouders ten goede zijn gekomen. Paul De Grauwe is echter een grote hypocriet. Hier veegt hij de pan uit met de aandeelhouders, maar ten tijde van de bail-outs was hij wel voor tegemoetkomingen aan de aandeelhouders "die er niets aan konden doen"... Wat is het nu, Paul, eieren of jong?

De lange termijn werd opgeofferd aan de korte termijn. De winst die gerealiseerd kan worden door werknemers af te danken leidt onmiddellijk tot meer bonussen, maar ondermijnt de lange termijn voordelen van een vertrouwensrelatie tussen de werkgever en de werknemer. Conflict, in plaats van samenwerking wordt opnieuw de basis van de relaties tussen werkgevers en werknemers. Dit zijn gevaarlijke tendenzen die de maatschappelijke aanvaarding van een vrij marktsysteem aantasten. (...) Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het kapitalisme gered wordt uit de greep van de kapitalisten? Dat is de systeemvraag die zich vandaag stelt. De verantwoordelijkheid ligt hier in eerste instantie bij het bedrijfsleven zelf. (...) De overheid moet hier ook optreden, onder andere door, zoals vroeger, vergoedingen gebaseerd op optiecontracten te belasten als loon. (...) De bankiers zijn meer en meer geëvolueerd van kredietverleners tot speculanten. Ze hebben eveneens bijgedragen tot een evolutie naar een casinokapitalisme. (...)

Casinokapitalisme?? Ik begin meer en meer te denken dat "Paul De Grauwe" gewoon het pseudoniem van Dirk Van der Maelen is... Aandeelhouders bepalen het beleid en de bonussen. Het is dan ook aan hen om daar onafhankelijk van overheid of samenleving beslissingen over te nemen. Hoge leverage kan hoge winst opleveren, maar houdt ook risico's in. Het is de overheid die de afweging verknoeid heeft. Moral hazard heet dat dan. De winsten zijn immers voor de aandeelhouders, de verliezen voor de gemeenschap.

Tot nu toe is het marktsysteem er altijd in geslaagd om voor een verloren job een nieuwe, meestal interessantere job te vinden. Niet onmiddellijk natuurlijk, maar na verloop van tijd wel. Dit mechanisme vormt de basis van het vertrouwen dat de mensen hebben in het systeem en in de bedrijfsleiders. Maar als deze laatste meer en meer gepercipieerd worden als korte termijn speculanten dan is er een probleem. We kunnen alleen maar hopen dat de bedrijfsleiders de ernst van dit probleem op tijd onderkennen.

Kan iemand zijn eigen betoog nog meer ondergraven dan Paul De Grauwe hier?? Eerst kant hij zich tegen de markt om uiteindelijk dan te beweren dat de markt het wel zal oplossen... Als De Grauwe dit gelooft, en ik hoop dat hij dit allemaal gewoon schrijft omwille van mediageile beweegredenen, dan moet hij dat ook openlijk durven zeggen. Anders pleegt hij schuldig verzuim, en verwordt hij tot de doodgraver van onze economie en, erger nog, van onze welvaart.

Dit commentaarstuk verscheen ook elders op het Internet.

Meer teksten van Paul De Grauwe op www.econ.kuleuven.be.

“The government who robs Peter to pay Paul can always count on the support of Paul,” George Bernard Shaw once said. For a socialist Shaw demonstrated good sense with this citation Unfortunately, our Western countries have become a laboratory in which Shaw's hypothesis is being tested. The theory of government I was taught says that government provides benefits, primarily security, to the entire populus. In return we pay taxes. But lately the government has been a distributor of special privileges, taking money from some and giving it to others. America is now about evenly split between those who pay income taxes and those who consume them. The Brookings Tax Policy Center (BTPC) recently disclosed that close to half of all households in the U.S. will pay no income tax this year. Some will even pay less than zero -- that is, they will get money from those of us who do pay taxes.

The BTPC adds that this year the average income-tax rate for the bottom 40 percent of earners will be negative and that their cash subsidy will equal 10 percent of the total amount the income tax brings in, thanks to the Earned Income Tax Credit and U.S. President Barack Obama’s “Making Work Pay” program. The view from the top also shows the lopsidedness of the tax system. The top 20 percent of earners make about 53 percent of the income in America but pay 91 percent of the income tax. The top 1 percent pay 36 percent. The IRS says the bottom half of earners pay less than 3 percent… This presents a serious problem because government has such vast powers to dispense favors. As Shaw suggested, people who pay no tax will vote for politicians who promise big spending. Why not? They get stuff without having to pay for it.

Yes, working people who pay no income tax still pay taxes: sales tax and payroll taxes. But the income tax is big and visible, so it’s a problem that a growing number of people don’t pay but get benefits from those who do. Frederic Bastiat, the great 19th-century French economist, defined the State as “that great fiction by which everyone tries to live at the expense of everyone else.” I don’t know if he envisioned one half of the population living off the other half. It is important not to confuse the interests of the taxpayers with the interests of the politicians and other tax consumers. Yet that is done all the time. When the government bought toxic assets (of zero market value) from the banks, it said taxpayers would profit when the economy recovered and the assets once again commanded a positive price in the market. Even if we make the dubious assumption that the government is savvy enough to buy low and sell high, it’s not the taxpayers who would benefit from any profits. The politicians will spend every penny rather than cut taxes.

To put it bluntly, we are not the government. The built-in unfairness of the tax system has prompted a range of tax-reform proposals, such as a flat tax and replacing the income tax with a sales tax. These alternatives are better, but they have their drawbacks, too. For that reason, there is something more urgent than tax reform: spending reform. The true burden of government, the late Milton Friedman said, is not the tax level but the spending level. Taxation is just one way for the government to get money. The other ways - borrowing and inflation - are also burdens on the people. The best way to lighten the tax burden is to lessen the spending burden. If government spends less, it takes less. And if it takes less, the tax system will weigh less heavily on us all. Once again, we find wisdom in Adam Smith's book The Wealth of Nations: “Little else is requisite to carry a state to the highest degree of opulence from the lowest barbarism but peace, easy taxes, and a tolerable administration of justice: all the rest being brought about by the natural course of things.”

Deze column van John Stossel verscheen eerst in "The Freeman".

Meer columns van deze libertariër op www.thefreemanonline.org.

Each year I take part in a reunion dinner of old school classmates. The talk often turns to politics, as my friends know my interests all too well. This reunion, after a bout of banker bashing, one friend stated thet “capitalism is dead.” Admittedly, by this time my classmates had consumed a few drinks, but it startled me to see others nodding their heads. But upon reflection, who can blame them? That is what they have seen. We have nationalised our banking industry. Government spending has rocketed. Taxes are up. Regulation is back. Class war is encouraged. Capitalism is in a great deal of trouble. Government intervention, command control and state ownership -- in the whole of Europe and beyond -- are back in fashion. But over the past 150 years, capitalism has more than proved its worth. The parts of the world where it has been let loose have flourished; the parts where it has been held back have languished.

The importance of capitalism is not just driven by economics. A critical reason why capitalism has been such a success is that its sits well with human nature -- our desire for liberty and prosperity. Communism eventually collapsed because it relied on a total restriction of individual freedom to survive. It murdered millions just to avoid criticism. As long as people want to improve their living conditions, earn more than their parents did, own their own home and car, go on holiday, travel the world and buy cool, but perhaps even useless, things, they will need a mechanism that allocates scarce resources far more efficiently than a repressive state. Capitalism might not be perfect, but if you want real prosperity and genuine freedom, it is essential. And let me be clear about this, the recent crisis does not in any way denigrate capitalism or undo its achievements. Capitalism has always engendered crisis, and always will. Bubbles and busts are part of the “package”. You cannot have the fruits without the weeds.

What is critical is that we learn from each crisis, and that governments refrain from actions that are driven by short-term populism or rhetorical demagogy. A weak populist argument, as made by my friends that day, is that the capitalist model has failed. Critics of “Anglo-Saxon capitalism”, like French President Nicolas Sarkozy, claim that the Thatcher and Reagan reforms of deregulation and privatisation planted the seeds of the current crisis. If this idea continues to gain ground, it will become harder for us to sell the public sector reforms we need, in order to create choice in, for example, education and health. The reality is, of course, that it is these very reforms that led to 30 years of wealth and freedom on a huge scale. Even after accounting for the current recession, British and American people have left the last decade a lot wealthier than when they entered it.

More reasonably, critics can argue that modern finance contributed to the crisis. Some banks took extreme risks, and the balance of risk and reward was skewed throughout the financial chain. Yet, these failures can’t be blamed on deregulation at all. We all now know that the central banks deliberately kept interest rates too low for too long, leading to a boom in virtually all asset prices. Heavier regulation is definitely not the answer. Countries, such as Japan, with even more highly regulated financial systems than Western countries did not manage to avoid the crisis either. We all know that more regulation is not the solution, but for politicians that champion the free market, it may seem utterly mad to promote their views at this point in time. However, if we are to get out of this mess and avoid the slide towards more state intervention and less liberty, promote it, they must. The danger is one of over-correction. In an attempt to protect ourselves from the weeds that capitalism might produce, we risk stifling the ambitions and entrepreneurial activity we need for growth.

It is not surprising that when I speak with business people, they believe that 2010 will be a critical year in determining our economic direction for years to come. We need to cut wasteful government spending and get the budget deficit under control. We need to re-discover that cutting taxes and cutting red tape will lead to more prosperity and sustainable economic growth. Crucially, we need to take powers back from the European Union -- because if we don’t, we may find that no matter how hard a national government works to promote open markets and choice, we will find state intervention coming in through the back door. Whilst taking on board the lessons learned through this financial crisis, we would do well to recall the mission of the British Conservative government elected just over 30-years ago -- led by a virtually unknown daughter of a grocery store -- owner, and “to roll back the frontiers of the state” once again. It is the only way to guarantee the people the prosperity and liberty they are entitled to.

Dit opiniestuk van Sajid Javid verscheen oorspronkelijk op de liberaal-conservatieve Britse weblog "Conservative Home".

Meer teksten van deze ondernemer op www.conservativehome.com.

Op Kerstdag probeerde een moslimterrorist zichzelf op te blazen tijdens een vlucht van Northwest Airlines tussen Amsterdam en Detroit. Een alerte passagier kon het drama gelukkig voorkomen en wist de jihadi te overmeesteren. Onmiddellijk werd er een onderzoek opgestart naar de motieven van de dader, hijzelf blijft beweren dat hij in opdracht van Al-Quaeda opereerde, maar ook de vraag hoe dit weer is kunnen gebeuren, moet snel een antwoord krijgen. Enkele dagen na het voorval liet de Amerikaanse president zich ontvallen dat dit soort praktijken onaanvaardbaar zijn en dat alles in het werk gesteld moet worden om dit naar de toekomst toe te vermijden.

Mooie woorden, daar niet van, maar hoe denken Barack Obama en de andere betrokkenen dit juist te realiseren? Volgens mij wordt het immers hoog tijd om de politiek-correcte paardenkleppen af te leggen en om duurzame oplossingen te vinden die de burgerrechten en individuele vrijheden niet verder uithollen. En om misschien de markt terug eens te laten spelen. Maar natuurlijk blijft dit "wishful thinking". Onze leiders houden immers vast aan het slechtste van twee werelden. Dat ze daarmee de terroristen, ongeacht het succes van hun aanslagen zelf, laten winnen, lijkt niemand nog te beseffen. We geven onze vrijheid vandaag op in ruil voor tijdelijke veiligheid, en uiteindelijk verliezen we beide... Passagiers zullen in de toekomst nog meer dan vandaag al het geval is door de veiligheidsdiensten als misdadigers beschouwd en behandeld worden. We moeten al jaren lang onze schoenen uitdoen, onze minuscule broekriemen, ook die zonder metalen buckle, afleggen, onze laptops uit onze bagage nemen en enkel nog apart ingepakte minieme hoeveelheden vloeistoffen meenemen aan boord van het vliegtuig. De Amerikaanse journaliste Becky Ackers voert al evenveel jaar campagne tegen deze nonsensmaatregelen en zij kreeg vorige week gelijk. Ondanks al deze pestmaatregelen konden de bureaucraten niet voorkomen dat een moslimterrorist met explosieven in zijn schoen aan boord kon komen.

Het systeem biedt dus al evenmin bescherming tegen zulke terroristen dan de procedures die voor 9-11 in voege waren. Wordt het dan eens geen tijd om die procedures opnieuw te toetsen aan hun efficiëntie, hun effectiviteit en hun proportionaliteit? Ze brachten immers geen enkele meerwaarde voor de veiligheid met zich mee en veroorzaakten alleen maar extra last en ongemakken voor de passagiers. Maar neen, de bureaucraten weten het weer beter. Zij beslisten om nog strengere maatregelen van stal te halen en de passagiers nog meer te ambeteren. Het oude plan van naaktscanners dat omwille van privacyredenen eerst tegengehouden werd, zal nu mits enkele kleine aanpassingen toch standaardprocedure worden... Nochtans zijn er tal van alternatieve oplossingen voor handen. De Israëlische luchtvaartmaatschappij El Al is een gedroomd doelwit voor moslimterroristen maar toch werd nog nooit een vliegtuig van hen gekaapt of aangevallen. Waarom niet? Omdat Israël gewapende geheimagenten inzet op alle El Al-vluchten, en met succes. Een andere manier zou er uit bestaan om de politiek-correcte blinddoek uit te doen en de problemen eens bij naam en toenaam te noemen. Niet elke moslim is een terrorist, maar elke terrorist is wel een moslim. Wordt het geen tijd om "racial profiling" door veiligheidsdiensten toe te laten, of mogen we dan van de overheid niet verwachten dat zij maatschappijen die bepaalde geloofsgroepen niet langer aan boord wensen omwille van veiligheidsrisico's daartoe het recht geeft?

Want volgens mij ligt daar nu éénmaal de enige duurzame oplossing voor het terreurprobleem in de luchtvaart: concurrentie. Bureaucraten zullen nooit in staat zijn om met de beste oplossingen naar voren te komen. Zij dragen de kosten van de procedures niet, zijn niet begaan met wat passagiers willen, en zij zijn van nature inert en immobiel als het op aanpassen, terugdraaien of afschaffen aankomt. Enkel de markt en het spel van concurrentie tussen verschillende spelers zou deze uitdaging het hoofd kunnen bieden. Individuele airlines zouden vrij moeten zijn om zelf de mate van veiligheidscontrole te bepalen en zelf met eigen initiatieven op de proppen te komen... Als een vlucht van maatschappij X gekaapt wordt, zullen passagiers nadien wel twee maal nadenken voor ze die in de toekomst zullen gebruiken. De beste experimenten zullen tot de meest rendabele maatschappijen leiden, terwijl de mindere goden van het toneel zullen verdwijnen. Waarom laten we de ene niet experimenteren met vrij wapenbezit aan boord, de andere met de traditionele controles van vandaag? De juiste aanpak zal beloond worden, de rest verdwijnt. Het is immers niet omdat veiligheid aan boord van een vliegtuig een zeer kostbaar iets is dat we het niet aan de markt kunnen overlaten. Het is net omdat het zo waardevol is, dat we dat net wel moeten doen.

Dit opiniestuk van mij verscheen eveneens op de liberale metablogs "In Flanders Fields", "De Vrijspreker" en "Het Vrije Volk".

Meer teksten van Becky Ackers vind je op www.lewrockwell.com.

Henry Hazlitt, one of the great popularisers of free-market thinking, once said that good ideas have to be relearned in every generation. This is certainly true of good ideas about business. A generation ago Margaret Thatcher and Ronald Reagan did an excellent job of making the case in favour of business. Today it looks as though the case needs to be made all over again. It is not surprising that business has fallen from grace in recent years. The credit crunch almost plunged the world into depression. The new century began with the implosion of Enron and other firms. Some bosses pay themselves like princes while preaching austerity to their workers. Business titans who once graced the covers of magazines have been hauled before Congress or carted off to prison.

Business people have been at pains to point out that it is unfair to judge all of their kind by the misdeeds of a few. The credit crunch was the handiwork of bankers -- who lent too much money -- and policymakers -- who fooled themselves into thinking that they had abolished boom and bust. Corporate criminals like WorldCom’s Bernie Ebbers and Tyco’s Denis Kozlowski were imprisoned for their crimes. Avaricious bosses like Angelo Mozilo, who pocketed more than $550m during his inglorious reign at Countrywide, are exceptions. The average American boss is actually paid less today than he was in 2000. This is all true enough but hardly sets the blood racing. More ambitious defenders of business have advanced two arguments. The first is that many firms are devoted to good works. They routinely trumpet their passionate commitment not just to their various stakeholders -- such as workers and suppliers -- but to the planet at large. Timberland puts “green index” labels on all its shoes. Pfizer and GlaxoSmithKline make HIV drugs available at cost to millions of Africans. Starbucks buys more Fairtrade coffee than all governments combined.

The second argument is more hard-headed: that businesses have done more than any other institutions to advance prosperity, turning the luxuries of the rich, such as cars a century ago and computers today, into goods for the masses. General Electric’s aircraft engines transport 660 million people a year and its imaging machines scan 230 million patients. Wal-Mart’s “everyday low prices” save Americans at least $50 billion a year. The problem with the first argument is that it smacks of appeasement. Advocates of corporate social responsibility suggest that business has something to apologise for, and thus encourage its critics to find ever more to complain about. Crocodiles never go away if you feed them. The problem with the second argument is that it does not go far enough. It focuses exclusively on material well-being, and so fails to engage with people’s moral qualms about business.

This is doubly regrettable. It is regrettable because it has allowed critics of business to dominate the discussion of corporate morality. For all too many people it is now taken as a given that companies promote greed, crush creativity and monopolise power. And it is regrettable because it has deprived the business world of three rather better arguments in its defence. The first is that business is a remarkable exercise in co-operation. For all the talk of competition “red in tooth and claw”, companies in fact depend on persuading large numbers of people -- workers and bosses, shareholders and suppliers -- to work together to a common end. This involves getting lots of strangers to trust each other. It also increasingly involves stretching that trust across borders and cultures. Apple’s iPod is not just a miracle of design. It is also a miracle of co-operation, teaming Californian designers with Chinese manufacturers and salespeople in all corners of the earth. It is worth remembering that the word “company” is derived from the Latin words “cum” and “pane” -- meaning “breaking bread together”.

Another rejoinder is that business is an exercise in creativity. Business people do not just invent clever products that solve nagging problems, from phones that can link fishermen in India with nearby markets to devices that can provide insulin to diabetics without painful injections. They also create organisations that manufacture these products and then distribute them about the world. Nandan Nilekani from Infosys put the case for business as well as anyone when he said that the computer-services giant’s greatest achievement was not its $2 billion in annual revenue but the fact that it had taught his fellow Indians to “redefine the possible”. A third defence is that business helps maintain political pluralism. Anti-capitalists are fond of arguing that companies account for half of the world’s 100 biggest economies. But this argument not only depends on the abuse of statistics, comparing corporate turnover with GDP. It also rests on ignorance of the pressures of business life.

Companies have a difficult enough job staying alive, let alone engaging in a “silent takeover” of the state. Only 202 of the 500 biggest companies in America in 1980 were still in existence 20 years later. Anti-capitalists actually have it upside down. Companies actually prevent each other from gaining too much power, and also act as a check on State power that would otherwise be running the economy. The proportion of the world’s governments that can reasonably be called democratic has increased from 40% in 1980, when the pro-business revolution began, to more than 60% today. Most hard-headed business people are no doubt reluctant to make these arguments. They are more concerned with balancing their books than with engaging in worthy debates about freedom and democracy. But they would do well to become a bit less reticent: the price of silence will be an ever more hostile public and ever more overbearing government.

Dit opiniestuk van Schumpeter verscheen eerst in "The Economist".

Meer columns van deze econoom op www.economist.com.

Ook al ben en blijf ik economisch zéér liberaal van opvatting en sta ik geheel afkerig tegenover staatsinterventie in de economie, toch gebiedt mij de eerlijkheid u te zeggen dat niet alle vormen van "interventie" tijdens de laatste kredietcrisis even slecht waren of hadden kunnen geweest zijn. Het was professor William Quirk van de University of South Carolina die in het jongste nummer van "Chronicles" teruggreep naar begin 2009 en zijn eigen alternatief voorstel van toen. Quirk stoelde dit beleidsvoorstel op het onderzoek van econome Anna Schwartz. Zij stond dicht bij Milton Friedman en diens Chicago School, en geldt tot op vandaag nog steeds als één van Amerika's grootste autoriteiten op vlak van monetair beleid.

Ben Bernanke believed the market needed more liquidity and acted to provide lots of it. But, according to economist Anna Schwartz, liquidity is not the problem: “The real problem was that because of the mysterious new instruments that investors had acquired, no one knew which firms were solvent or what their assets were worth.” Indeed, we still don’t know. But the solution, if Schwartz is right, didn’t require any money; it only required transparency and a little candor. The solution was to invite the five big banks to the Fed or Treasury and ask them to come clean about their derivative liabilities. (...) Something similar was done by the Fed in 1998 to pressure the creditor banks to save the hedge fund giant Long-Term Capital Management (LTCM) in the 1990s. Then the banks could cancel some deals. Investors - and other banks - could see what bets had been made and who was solvent. The bankrupt banks would be shut. Our current period, the time of the walking dead, would be avoided. The only problem with this approach is that it required full disclosure: Some would have had to admit they were bust.

De oplossing die Quirk hier voorstelt, lijkt me inderdaad hout te snijden. Ook sluit zij perfect aan bij wat enkele vrienden die momenteel in Londen en New York voor Goldman Sachs en Merril Lynch werken mij voortdurend zijn blijven voorhouden. De grote investeringsbanken hadden helemaal geen liquiditeitsproblemen en hun balance-sheets stelden helemaal geen noemenswaardige problemen. Daarbij hadden zij enorme buffers opgebouwd om zelfs als alle investeringen zouden mislukken, ze nog in leven konden blijven, maar het vertrouwen tussen de banken was weg en het waren de irreële angsten van elkaars portfolio's die uiteindelijk de crisis veroorzaakten en de overheid deden tussenkomen.

Het bewijs is er. Noch Goldman Sachs noch Merril Lynch hebben de "bail-out" gelden gebruikt, en zodra het vertrouwen teruggekeerd was, hebben ze dat onmiddellijk mét torenhoge interesten aan de Amerikaanse staat teruggestort. Deze ganse operatie had dus niet moeten gebeuren had men in den beginne maar naar William Quirk of Anne Schwartz geluisterd. Daarenboven ben ik er zelf ook nog niet volledig van overtuigd dat de vijf grote banken noodzakelijkerwijze door de overheid voor zo'n "alle kaarten op tafel" bespreking geconvoceerd hadden moeten worden. Allevijf hadden ze dezelfde problemen en allevijf kenden ze de oorzaken. Zonder Vadertje Staat om de hoek zouden die het vertrouwensprobleem ook eigenhandig opgelost hebben. Vrijwillig en marktconform. Alleen zal datzelfde Vadertje Staat zo'n experiment nu net nooit laten gebeuren.

Dit opiniestuk van mij verscheen eveneens op de liberale metablogs "In Flanders Fields", "Het Vrije Volk" en "De Vrijspreker".

Meer artikels van William Quirk op www.chronicles.org.

Hedge funds are controversial these days. Though it is unlikely that the average citizen or parliamentarian could say just what hedge funds do, many are certain they must be reined in by additional regulation because they can cause widespread damage to our financial system and economy. Almost everyone takes it for granted that regulation of some sort is the solution, ignoring the possibility that at least some of the problems are actually caused by regulation. And what constitutes a hedge fund anyway? The name implies hedging, a strategy that reduces risk. If you bet on several horses in a race, you are hedging your bets, spreading your risk. You can buy gold to hedge against inflation. You can sell interest-rate futures to hedge the risk that rising interest rates would pose to your bond portfolio.

The first hedge fund was created in 1949 by Alfred Jones. He believed he could pick stocks that would outperform and those that would underperform the overall market. But Jones did not know where the overall market was going, so he would buy his expected outperformers and sell short the expected underperformers. He thereby insulated his portfolio from general market moves, which would affect about half his holding positively and half negatively. Most present-day hedge funds don’t do much hedging, but the name persists. Instead, they engage in a bewildering variety of trading methods, including buying on margin -- using borrowed funds -- and selling short -- selling borrowed assets so as to profit from a price drop. They trade stocks, bonds, options, currencies, commodity futures, and sophisticated derivatives thereof. Some try to anticipate global political or economic events, while others seek opportunities in specific industries or companies.

Hedge funds are like mutual funds in some ways. A mutual fund sells shares to investors and uses the proceeds to buy stocks or bonds (usually). A fund’s income and realized capital gains are distributed to shareholders, while unrealized capital gains are reflected in higher mutual fund share prices. Like mutual funds, hedge funds are typically open-ended, meaning they can sell shares to new investors from time to time or repurchase them from existing shareholders. There the resemblance ends. Anyone can buy mutual fund shares, but hedge fund shares are generally available only to “qualified investors,” defined by an annual income of at least $200,000 and financial assets of $1,000,000. Withdrawals of capital are only permitted at limited times. Shares cannot be offered or advertised to the general public, which can be an advantage because it may make investors feel that they are gaining entrée into an exclusive club.

Hedge fund managers are more lightly regulated than mutual fund managers. They are allowed to charge performance-based fees, for example, which is forbidden to mutual fund managers. Though management fees vary widely, hedge fund managers typically retain 20 percent of any gains. This gives them some “skin in the game,” which presumably motivates them to do well for their investors. However, they do not share in fund losses. Hedge funds typically charge short-term redemption fees to discourage short-term trading and maintain a stable asset base. Perhaps the biggest difference between the two fund classes is that hedge funds are free to take very large risks, while mutual fund managers are constrained against “excessive” risk-taking.

Long Term Capital Management (LTCM) was a hedge fund that collapsed in spectacular fashion in 1998. The immediate cause was the Russian bond default, but, more fundamentally, LTCM relied too much on sophisticated computer models and extreme use of leverage, meaning almost all its capital was borrowed. When the Russian government defaulted on its bonds, it set off a chain of events that LTCM’s models had indicated was essentially impossible. These events produced huge losses that took the fund to the brink of default, threatening big losses for its lenders, including some of the largest and most influential New York banks. So the Federal Reserve Bank of New York came to the rescue, arranging a $3.6 billion bailout, a sum that seems quaint by today’s bailout standards. The same “systemic risk” argument that we hear today went around then: A default on those loans, it was said, would be an intolerable shock to the financial system. “Too big to fail” was the reason; “too well-connected” was perhaps more accurate.

Even though the fund eventually recovered without losses to the bailout guarantors, the LTCM failure represents a missed -- and golden -- opportunity. Had the fund been allowed to fail, and had the big banks taken their losses, it would have struck some well-deserved fear into the hearts of fund managers, investors, and especially bankers. Our current financial crisis might have been less severe as a result. LTCM was very secretive about its strategies, and the bankers who loaned money to the fund likely knew next to nothing about what LTCM was doing with it until it was too late. They were awestruck by the reputations of the LTCM partners, two of whom had shared the 1997 Nobel Prize in economics. Had LTCM been allowed to go under, its example would have tempered risky behavior by others. If uninsured depositors at these banks had also lost money, they too would have gotten a valuable wakeup call. Instead, a brick was added to the “Greenspan put.” It said: Go ahead and take risks. If you win you collect the profits. If you lose, we will cover you.

Is it wise to take high risks as hedge funds do? For most people, no. For those whose resources are large enough that they can afford to lose some capital and who enjoy the thrill of the chase, perhaps yes. We all have different temperaments and different circumstances. A free society respects these differences and does not stop its members from taking risks nor shield them from the consequences. As long as there is no fraud, hedge funds, like other market participants, produce social benefits. They provide market liquidity, the lubrication that makes markets work well. Successful funds help move capital to where it is most needed and help move prices in anticipation of future events. Unsuccessful funds go out of business sooner or later, and investors in failed funds learn to be more careful about whom they select to handle their money. But regulation brings unintended consequences, many of them harmful to the people they are supposed to protect. Absent regulation, no separate category called hedge funds, distinct from mutual funds, would exist.

Unfortunately, in January the President’s Economic Recovery Advisory Board, headed by Paul Volcker, called for registration of hedge funds and public disclosure of their holdings. Fund managers will likely resist disclosure, which can damage their mystique and invite free riders. The board report addressed not only hedge funds but also any other “systemically significant” financial institution of any type, and the criteria by which systemic significance is to be judged were left vague. To their credit the board members recognized that “a modest system of registration and regulation can create a false impression of lower investment risk.” The U.S. Hedge Fund Transparency Act was introduced shortly after the report was released. It has been in committee ever since. It would cover private equity funds and venture capital funds along with hedge funds. Market participants will very likely find ways to get around any new regulation or to co-opt it, as they generally do.

Business regulation almost invariably starts with wide popular support. Most people assume big business must be restrained lest it run roughshod over the little guy. But often, as in the Progressive Era a century ago, it is big business that actually promotes regulation, expecting it to put smaller competitors or would-be competitors at a disadvantage. Often regulators start out conscientiously dedicated to their jobs, but over time familiarity can transform them into advocates for those they regulate. Hedge fund regulation is no different. Why are people of modest means forbidden to buy hedge fund shares? The presumption is that they lack the knowledge and sophistication necessary for intelligent risk-taking. Common folk must be protected from themselves, lest they get in over their heads. After all, we can’t have people gambling their rent money. Unless, of course, they are gambling on state lottery tickets. The regulation that was supposed to protect small investors actually protects large investors by locking out their smaller competition.

The prohibition on advertising by hedge funds -- or other “private placements” -- blocks potentially useful information. It is harder for managers and investors to find each other when important information is, in effect, censored. Middlemen, such as financial planners or trust officers, are left to fill the gap, which they do relatively inefficiently. The rule forbidding mutual fund managers to charge performance-based fees again hurts the little guy by denying access to performance-motivated managers. It also drives up the fees that hedge fund managers can charge by shielding them from mutual fund competition in this respect. Thus both hedge fund investors and mutual fund investors come out on the short end of this regulation. Regulators sometimes fail to catch the bad guys, e.g. Bernie Madoff, but they often destroy good guys as well.

Art Samberg has enjoyed a long career as a successful stock-picker. By 2001 he and a colleague had built Pequot Capital Management into the largest hedge fund in the world, riding the technology wave up and later shorting it on the way down. In 2001 the Securities and Exchange Commission began investigating the firm for insider trading, but no charges were ever filed and Samberg strenuously denies any wrong-doing. Guilty or not, by last May the bad publicity had taken such a toll that Samberg announced he would shortly liquidate his fund—sell all its holdings and return cash to the shareholders. Whether insider trading is something that should really be forbidden is a subject for another time. Regulation has many other drawbacks. But a badly neglected one is that government-imposed minimum standards tend to become maximum standards. People take less care to understand what they are getting into with a regulated investment because they assume that regulators have diligently vetted the offerings. All firms getting a pass from the regulators tend to be treated alike. That is when trouble begins.

Dit artikel van economieprofessor Warren Gibson verscheen eerst in het FEE-maandblad "The Freeman - Ideas on Liberty".

Meer opinieteksten van deze auteur op www.thefreeman.org.

Op 8 en 9 december jl. vond in Brussel de 6de editie van de “International Leaders Summit” plaats. Al jaar en dag is dit “Adriatic Institute”-congres de enige kans voor Belgen om in eigen land absolute topsprekers van de grote Amerikaanse denktanks te kunnen horen. En ook dit jaar sprak de “line-up” weerom tot de verbeelding. De partners van het evenement waren dan ook niet van de minste. Naast “Open Europe” uit Londen, en “Utilis” en “ApCera” uit Brussel, prijkten ook de namen van het “Cato Institute”, de “Heritage Foundation”, het “Heartland Institute” en de “Atlas Foundation” op de uitnodiging. De tweedaagse topontmoeting genoot ook de steun van de “European Conservatives and Reformists”-fractie in het EU-Parlement en van het “World Development and Empowerment”-programma van de Amerikaanse overheid. Gastheer voor het evenement was Brits EP-lid Geoffrey Van Orden, die in die hoedanigheid zijn liberaal-conservatieve fractiegenoten Roger Helmer, Daniel Hannan, Jan Zahradil, Syed Kamall en Nirj Deva opvolgde. De drukke werkweek waarin het evenement plaatsvond, fnuikte wel een beetje de opkomst, maar desalniettemin bleek de ILS van 2009 andermaal een groot succes te zijn. Ook de pers vond voor de eerste keer de weg naar deze tweedaagse conferentie.

Het eerste panel adresseerde de grote vraagstukken rond de toekomst van de Europese Unie in een globale context. EP-leden Daniel Hannan en Jan Zahradil stonden uitgebreid stil bij de vele gebreken van de huidige Europese Unie zoals het latente gebrek aan transparantie, democratische controle en openheid binnen de instellingen én binnen het wetgevende proces. Dan Mitchell van het “Cato Institute” en Pieter Cleppe van “Open Europe” lieten hun licht dan weer schijnen over de economische uitdagingen van Europa. Europe moet haar eigen overheadkosten drastisch verminderen, meer de kaart trekken van vrijhandel tegen haar eigen protectionistische mechanismen in, en resoluut kiezen voor het realiseren van economische groei als hoofdprioriteit in de toekomst. Net zoals alle andere panels werd ook dit congresdeel door Edward Lucas van “The Economist” gemodereerd. Lucas is zelf gespecialiseerd in de Oost-Europese transitieperiode en wees op de absolute noodzaak van constante hervormingen in de Europese Unie om onze welvaart naar de toekomst toe te kunnen veiligstellen. Europa kan niet inert blijven vasthouden aan haar geldverkwistende socialistische modellen als de rest van de wereld wél evolueert naar minder overheid en meer vrije markt.

Het tweede panel ging over de uitbreiding van de Europese Unie naar de Balkanlanden toe en schetste de zware uitdagingen van die landen. Monica Macovei is momenteel lid van het Europees Parlement maar maakte de laatste jaren vooral furore als Roemeens justitieminister. Zij was de eerste en enige die de corruptie in dat land daadwerkelijk wilde aanpakken en net daarom wordt zij tot op vandaag door een groot deel van de Roemeense bevolking gehaat. Ook omdat zij het was die de EU ooit gevraagd heeft om de uitkeringen aan haar land te stoppen tot de corruptie daar beteugeld was. Zij kwam op deze ILS-conferentie de corruptieproblematiek in die landen duiden. EP-lid Geoffrey Van Orden stond op zijn beurt dan weer stil bij de strategische noodzaak om de Balkanlanden te integreren in de NAVO en de Europese Unie. Natasha Srdoc van het “Adriatic Institute” deed de desastreuze corruptiecultuur in haar Kroatië uit de doeken en toonde aan dat de EU de bal helemaal misgeslagen heeft om Kroatië nu al EU-toetreding voor te houden zonder de corruptie-eisen te verstrengen. Gordana Jankuloska is de minister van binnenlandse zaken van Macedonië en gaf ons inzage in het radicale anti-corruptiebeleid van haar regering in de laatste jaren waarbij naar verluidt al honderden gezagsdragers ontslagen en vervolgd werden.

Het derde panel had als rode draad de aanpak van de huidige financiële crisis en schoof zéér duidelijke liberale en kapitalistische antwoorden naar voren. Ivan Miklos was vice-premier en financiënminister van Slowakije toen dat land in de jaren 1990 resoluut voor een vlaktaks koos om de economische recessie die het land toen trof aan te pakken. Met gigantisch succes trouwens. Ook nu zouden belastinghervormingen, in plaats van sinterklaassubsidies of verspilzuchtige bail-outs, de economie terug kunnen aanzwengelen. Dan Mitchell van het “Cato Institute” legde ons op zijn beurt dan weer uit dat economische groei cruciaal is en dat het onaanvaardbaar is dat Westerse landen hun socialistische uitgaven en economische vriendjespolitiek laten primeren op groei. Hij toonde ons dat amper 1 procentpunt minder groei per jaar vanaf het begin van de metingen rond 1875 ons vandaag de welvaart van 1960 zou opgeleverd hebben. Volgens hem was dat terecht iets om ons vandaag zorgen over te maken. Mitchell haalde ook zijn paradepaardje van stal en verdedigde het bestaan van belastingparadijzen omdat zij de ultieme check zouden zijn op de overbelastingen elders in de wereld. Joel Samy van het “Adriatic Institute” verschafte ons enkele inzichten over de “Index of Economic Freedom” en vertelde ons wie de laatste “winners” en “losers” waren. Lajos Bokros is momenteel Europarlementslid maar tot voor kort nog de financiënminister van Hongarije. Het was hij die de begroting van dat land eindelijk op orde kreeg. Bokros stond stil bij de nefaste gevolgen van “deficit spending”, begrotingstekorten en openbare schuldopbouw.

Verder stond er op de conferentie ook nog een vertoning van de kortfilm “33 Minutes” van de “Heritage Foundation” op het programma. Die film beargumenteert de strategische noodzaak om een anti-rakettenschild te bouwen tegen de nucleaire dreiging van schurkenstaten zoals Noord-Korea en Iran. Zonder schild zouden de Verenigde Staten van waar ook ter wereld in amper een dik half uur volledig vernietigd kunnen worden. Tenslotte kwamen de genodigden op dinsdagavond ook nog samen in de “Salons des Membres” van het Europees Parlement voor het traditionele “Liberty Dinner” dat voorgegaan werd door Marc Champion van “The Wall Street Journal” en Michal Kaminski, de Poolse Thatcheriaanse leider van de ECR-fractie. De “keynote speaker” op het diner was niemand minder dan Kim Holmes. Deze vice-minister van buitenlandse zaken onder George W. Bush is momenteel vice-voorzitter van de “Heritage Foundation” en een veelgevraagde commentator in de Amerikaanse media. Holmes liet er geen twijfel over bestaan waar zijn loyaliteit lag. Hij verdedigde de politiek van Bush, viel de Verenigde Naties aan, sprak zijn lof uit voor de Europeanen die hun nek durfden uitsteken en de VS altijd verdedigd hebben, en besprak de beleidsplannen van Barack Obama waar hij maar weinig goeds van verwacht. Holmes werkte mee aan de “33 Minutes”-film en stond stil bij de nucleaire dreiging in de wereld. Ook schreef hij het boek “Liberty’s Best Hope” waarin hij de VS oproept tot sterk leiderschap in de wereld om niet enkel de veiligheid van het Westen te garanderen maar ook om bepaalde vrijheidsidealen te kunnen blijven uitdragen.



Dit verslag verscheen ook elders op het Internet. Als toemaatje voeg ik aan deze tekst ook nog de trailer van die "33 Minutes"-film toe.

Meer over deze tweedaagse conferentie op www.ils-wde.org.

A close friend recently invited me over to see a private screening of Michael Moore’s new film, Capitalism: A Love Story. I was excited to see a “mainstream” film that was backed by big Hollywood bucks conclude capitalism is “evil.” Arguably the most successful documentarian ever -- a man who has made millions of dollars -- was going to legitimately make the case that there was an alternative to capitalism. I sat down in a packed theatre, eager to see how his vision could possibly flesh out. Moore is a rather simple guy. He is likable. He sees the world as good guys (people with no money) and bad guys (people with money). His Flint, Michigan, union-worker upbringing is at the heart of his perverted worldview. If you did not have that upbringing or if your life started less severe than his, you are an evil capitalist. If, on the other hand, you are a laid-off factory worker with a sixth-grade education, you are a true hero.

I don’t care one way or the other that he has that view and I am not knocking union workers, but Moore sees the world through a class-warfare lens resulting in a certain agenda: force wealth to be spread amongst everyone regardless of effort. Within minutes it was clear where Capitalism: A Love Story was headed. We listen to heartbreaking stories of foreclosed families across America -- but we don’t learn why the foreclosures happened. Did these people treat their homes as piggy banks? Was there refinancing on top of refinancing just to keep buying mall trinkets and other goodies with no respect to risk or logic? We don’t find out. We meet one family that is so desperate for money that they were willing to accept $1,000 for cleaning out the house that they were just evicted from. Was it sad? Yes. But should we end capitalism due to this one family in Peoria, Illinois?

We are introduced to a guy whose company, called Condo Vultures, is buying and selling foreclosed properties. Since he acted like a used car salesman, the implication was that he was an evil capitalist. However, Moore doesn’t tell us if his buyers were “working-class” people making smart buying decisions after prices had dropped. We listen to Catholic priests who denounce capitalism as an evil to be eradicated. What would they put in its place and how would the new system work? The priests don’t tell us. We learn that Walmart bought life insurance policies on many workers. We are then told to feel outrage when Walmart receives a large payout from an employee death while the family still struggles with bills. I saw where Moore was heading here, but is this a reason to end capitalism?

We hear a story from a commercial pilot so low on money that he has to use food stamps. Moore points out that many pilots are making less than Taco Bell managers and then attributes a recent plane crash in Buffalo to underpaid pilots. This one crash is extrapolated as yet another reason to end capitalism. I was pleasantly surprised at Moore’s attempt at balance. For example, he included a carpenter who, while boarding up a foreclosed home, says, “If people pay their bills, they don’t get thrown out.” There is also a dressing-down of Senator Chris Dodd by name. Moore called out a top Democrat? He sure did. He nailed him. There is a lengthy dissertation on the evils of Goldman Sachs. He rips Robert Rubin and Hank Paulson big time, and I agree with him. In fact, I said to myself, “Moore, you should have done your whole film on Goldman Sachs!” Throughout the various stories and interviews he also weaves a conspiracy theory (all Moore films do this).

The plot goes something like this: America won World War II and quickly dominated because there was no competition (Germany and Japan were destroyed). We had great postwar success where everyone lived in union-like equality. Jobs were plentiful and families were happy. However, things started to go bad in the 1970s -- here Moore uses a snippet of President Carter preaching about greed. This clip was predictably building to Moore’s big reason for all of today’s problems: the Reagan Revolution. Moore sees Reagan entering the scene as a shill for corporate-banking interests. However, everyone is happy as the good times roll all the way through into the Clinton era. Moore does take subtle shots at President Clinton, but nails his right-hand economic man, Larry Summers, directly as a primary reason for the banking collapse. While Moore sees Japan and Germany today as socialistic winners where corporations benefit workers more than shareholders, he sees America sinking fast. So is that it? That was the proof that capitalism is an evil to eliminate? Essentially, yes, that’s Moore’s proof.

What is his solution? Tugging on your idealistic heartstrings of course! Moore ends his film with recently uncovered video of FDR talking to America on January 11, 1944. Looking into the camera, a weary FDR proposed what he called a second Bill of Rights—an economic Bill of Rights. As FDR concluded and the film ended, I was shocked at the reaction. The theater of 400-plus spectators stood and cheered wildly at FDR’s 1944 proposal. The questions running through my head were immediate: how does one legislate words like useful, enough, recreation, adequate, decent, and good? Who decides all of this and to what degree? Interestingly, during the Q&A, Adriana Huffington and Michael Moore discussed bank-failure fears during the fall of 2008. They asked for a show of hands of how many people moved money around or attempted to protect against a bank failure.

I had the only hand that went up. Figuring someone else must see the problems with this film, I started poking around the net for other views. One critic declared that the value of the film was not in the moviemaking, but in its message that hits you in the gut and makes you angry. This film did not make me angry, but it did punch me in the gut. The people in that theater, including Moore, were not bad people. They just seem to all have consumed a lethal dose of Kool-Aid. At the end, Moore pushed the audience to understand that while they don’t have the money, they do have the vote. He implored them to use their vote to take money from one group to give it to another group. Did he really say that openly with no ambiguity? Yes, sadly.

Deze recensie van Michael Covel verscheen oorspronkelijk in het maandblad "The Free Market" en werd ook elders overgenomen.

Meer recensies van hem op www?thefreemarket.org.

The greens are not just treehuggers anymore. They've been browbeating us to recycle, eat soy, save energy, drive less, ride the bus, and a thousand other ways to "act local" for many years now. Now they've even got a hip new huckster on the big screen: "No Impact Man," your conductor on a first-class guilt trip to ecoland. Despite the mass popularity of their cause, I don't think they're satisfied. They want to control us. If we don't watch out, these people hell-bent on saving the planet are going to end up micromanaging our daily lives. The idea of sustainability itself sounds pretty benign -- it merely implies that people ought to be forward thinking, prudent, and thrifty in their use of economic resources. And I'm OK with this basic idea -- on the surface, it sounds like simple wisdom, in league with similarly bland and benevolent values like responsibility and generosity.

But deep down, there's something unsettling about the basic premise of sustainability. Sustainability advocates -- let's call them "sustainists" -- are damning in their fervor, poise, and rhetoric. Their ideology is pregnant with an accusation that the way things currently are is somehow unsustainable. There's an alarmism here which essentially claims, "there's a crisis, it's your fault for being ignorant, irrational, and greedy. You must do as we say to fix it, or we'll all die." This alarmist crusade, which underlies the sustainability movement, should rankle people with an economic understanding of the world. A basic tenet of economics is that markets are self-correcting and orderly; prices indicate resource constraints and guide people in economizing on their use. Prices change as underlying supply and demand conditions change, inducing appropriate adjustments in consumption and production patterns. Prices channel the profit motive -- a natural aspect of the human condition -- into productive and innovative activities. In short, prices work. Sustainists are either ignorant or in denial of this basic lesson. Either way, we economists have our work cut out for us.

The sustainists' lament

The gist of the problem, as the sustainists see it, is that people are using resources irresponsibly -- either using them up too fast, using too much of them, or using them in a way that will have negative long-term ramifications. In brief, sustainists disapprove of other peoples' actions, and are taking steps to correct their wayward brethren. Because these wasteful others, through either ignorance, laziness, or stubbornness, will not wake up and adopt sustainable practices on their own, sustainists see the need for a self-conscious effort -- organized campaigns, eco–guilt trips, and yes, even laws -- to correct this misuse of resources. We need to change our patterns of action; we need a motivating force beyond mere "economic self-interest" (the profit motive). Sustainability then became a full-fledged crusade to "save the planet" and if you're no part of the solution, you're part of the problem.

Let's interpret this through the lens of economics. Sustainability arguments fall under one of two broad categories: (1) the nonrenewable resources argument that the supplies of certain important resources are shrinking; by the time people realize this it will be "too late" -- resource shortages will strain the capitalist economies to the breaking point; (2) the climate-change argument that there are large, though delayed, negative externalities to current patterns of resource use. Whatever their type, sustainability arguments invoke market failure. Indeed, the very practices cited as unsustainable arise on the free market. Therefore some outside corrective, whether aggressive moral suasion or economic regulation, is needed to prevent the impending catastrophe of unsustainable resource use.

Are prices not sufficient?

I don't want to dwell on the particulars of the sustainability movement. There are dozens of manifestations, from green building to organic farming to mandatory recycling to decarbonization — indeed, the sustainability bandwagon (which of course is painted green and powered by renewable energy) seems infinitely expandable to include every industry and interest group under the sun. Instead, I want to draw out the essential implications of the sustainability movement. The sustainability movement is an assault on economics. It claims at its core that prices don't operate through time to direct consumption and production decisions in a sustainable way. A lesson in basic economics should suffice to defend against the sustainists' attack. Prices arise in the market economy as a concomitant of mutually beneficial exchange. People want things that improve their lives -- we call this value. Some valuable things are more scarce than others; take the classic case of water and diamonds. In absolute terms, water is more valuable than diamonds: you don't need diamonds to live.

Yet water is, pound for pound, far cheaper. Why? Although it's valuable, it is also relatively abundant; in many parts of the world, it literally does fall from the sky. The price of any good reflects this combination of value and scarcity. We're willing to pay more for valuable things as they become relatively scarce (e.g., oil); and we needn't pay as much for valuable things as they become more abundant (e.g., grain). Likewise, as scarce things lose their value, people are no longer willing to pay for them (e.g., typewriters), and people must pay more for scarce things that suddenly become sought after (e.g., vintage Michael Jackson records). The awesome thing about prices is that they seamlessly convey this combination of facts about an item's value (demand) and it's scarcity (supply). Prices, of course, are subject to change — prices of certain goods fluctuate every day. But this is a good thing; discernable trends in prices over time indicate relative changes in the "market fundamentals" of supply and demand.

In this sense, prices reliably guide individuals, both consumers and producers, toward a rational use of resources. Savvy consumers listen to the prices; a rising price trend tells them to cut back on that particular item, and a falling price tells them to go ahead and use a little more of it. The same basic logic applies on the production side. Entrepreneurs, driven by the profit motive, are like bloodhounds sniffing out these price trends in search of profit opportunities -- chances to create value through exchange. If the price of a good trends strongly upwards over time (indicating it has become scarcer and/or more valuable), they rush to find cheaper substitutes. The cheaper the substitutes, the higher the profits to be had, especially if you're the first to market. If prices trend downwards over time (indicating that the resource is becoming more abundant relative to its usefulness), entrepreneurs devote their efforts elsewhere.

The general outcome of these economic processes is captured by the statement "prices coordinate." In other words, the price system acts as an "invisible hand," guiding people -- both consumers and producers -- in their economic actions. The real beauty of this free-market price system is that it brings about its own kind of sustainability. This is not so much sustainability in the use of particular resources — for particular goods fall in and out of favor according to supply and demand factors -- but sustainability of high economic growth and high standards of living in the economically developed, capitalist economies.

Take, as an example, the transition in the market for interior illumination: tallow candles were replaced by whale-oil lamps, which were replaced by kerosene lamps, which were replaced by incandescent bulbs powered by electricity. There was no social or political pressure needed to accomplish this evolution; there was no "peak whale oil" movement, no kerosene conservationists, no sustainability crusade of yore. All it took was a functional price system, combined with the ever-present entrepreneurial drive for profits under a competitive, free-market order. Likewise, while sustainists and other worrywarts fret about resource depletion, the price system remains functional, quietly yet assuredly guiding individuals to economize on resources, search out profitable substitutes, and anticipate future trends. All this happens without preaching, without crusades, and without activism.

Is the sustainability crusade sustainable?

How long will sustainists be able to beat their drum, simultaneously trumpeting their greener-than-thou self-image and attempting, with varying degrees of coercion, to make the rest of us act "sustainable" too? With the global warming scare losing credibility by the day, the likelihood of sustainists being able to claim even a moral victory is fading. Barring the earth melting down from a little bit of smoke, I'm not too worried about sustainists having much of a long-run impact. Hardcore sustainists are asking for a radically disruptive change from the natural order of the free-market economy. They're asking us to forego wealth and embrace privation in the name of their cause. Although citizens of the Western democracies have seemingly become easy marks for anything green, we will only go so far toward saving the planet, especially when it becomes apparent that sustainability requires a march toward poverty and a deeply regimented and regulated society (and that the planet's not really in peril, after all).

Also, and perhaps more importantly, people in developing countries will be increasingly turned off by the sustainists' demands for sacrifice. Having just arrived at the high living standards that long-term capitalist development yields, my sense is that they will turn a cold shoulder to the idea of ratcheting down their development. The current resurgence of the classical-liberal tradition in economics will also reduce the appeal of sustainability. The idea of imposed or centrally planned sustainability will crumble under the realization that the spontaneous order wrought by the invisible hand of the free-market price system is amazingly sustainable. Add to the mix the hardships of the current recession, and it won't be long before enough people, even sustainist crusaders come crawling back, box of chocolates in hand, to the free-market economy.

Dit artikel van Tyler Watts verscheen oorspronkelijk in de VS bij het "Ludwig von Mises Institute" en de "George Mason University".

Meer teksten van deze Amerikaanse econoom op www.mises.org.

Tijdens het weekend van 24 en 25 oktober jl. vond andermaal de "Liberty Conference" plaats en naar aloude gewoonte was ook uw dienaar daarop present. De statige "National Liberal Club" op de kruising van Whitehall Place en de Horseguards Parade is nog steeds de venue in Londen voor deze jaarlijkse herfstbijeenkomst van de "Libertarian Alliance" en de "Libertarian International". Opnieuw waren meer dan 100 vrijdenkers naar de Britse hoofdstad afgezakt om te netwerken, te socialisen, zich te goed te doen aan de heerlijke spijzen en goddelijke dranken, zich te vergapen aan het kader en zich natuurlijk verder te verdiepen in de diverse aspecten van onze vrijheidsdoctrine. In tegenstelling tot de voorbije edities stonden er dit jaar wel geen internationale kleppers zoals een Hans-Hermann Hoppe, een Aubrey De Gray of een David Friedman op het programma, maar dat was aan de opkomst zeker niet te zien. En ook de algemene kwaliteit van de conferentie lijdde hier allesbehalve onder. De organisatoren, Christian Michel van de LI en Sean Gabb van de LA, hadden weerom kosten noch moeite gespaard om van het conferentieweekend iets moois te maken, en dat was ook duidelijk te zien. Kortom, de afwezigen hadden ook nu weer volledig ongelijk.

De uitermate succesvolle Britse libertarische bloggers Chris Mounsey, beter bekend onder zijn pseudoniem "The Devil's Kitchen", en Paul Staines, oftewel "Guido Fawkes", kregen elk in Londen ruimschoots de tijd om hun kijk op de media te geven en de meerwaarde van burgerjournalistiek en internetactivisme te becommentariëren. Ook stelden ze op de conferentie de werking van de recent opgerichte "UK Libertarian Party" voor. Een mooi initiatief, daar niet van, maar de levensvatbaarheid van deze partij/beweging in een land met al vrij libertarisch ingestelde gevestigde partijen zoals UKIP, de Tories of de England Democrats lijkt mij zeer dubieus. Dr. Richard Wellings van het "Institute of Economic Affairs" sprak over de begrotingstekorten in Europa en deed een oproep aan de politiek om van de gelegenheid gebruik te maken om opnieuw veel te beginnen privatiseren, ook de zogenaamde "publieke goederen" zoals wegen en nutsvoorzieningen. Josie Appleton van de "Manifesto Club" gaf een uit de kluiten gewassen libertarische kritiek op de huidige Europese Unie en stond ook stil bij de massale verspilling van middelen in Brussel en het democratisch deficit.

Professor Jan Lester van Middlesex University en filosoof Perry de Havilland van de Britse website Samizdata.net gaven elk een weinig verhullende kritiek op de ideeën van Karl Popper en diens links-etatistische neigingen. Een ware verademing voor oude volgelingen van Guy Verhofstadt en diens Popperiaanse entourage. Professor Tim Evans van Imperial College schetste voor ons de geschiedenis en evolutie van de klassiek-liberale of libertarische beweging in Groot-Brittannië, de positie van de "Libertarian Alliance" en de verschillen tussen radicaal-libertarische organisaties en de meer gematigde centrumliberale clubs zoals het "Adam Smith Institute". De liberale activist Myles Jackman kwam het "Backlash"-project voorstellen dat zich inzet om pornografie en alle seksuele handelingen uit het strafrecht te halen, en journalist Babek Farrahi van "Diplomatic Courier Magazine" sprak in Londen over zijn persoonlijk leven als gelovig moslim én klassiek-liberaal. Volgens hem sluit de islam als godsdienst het liberalisme helemaal niet uit en zijn er veel meer raakvlakken dan men in West-Europa wil geloven.

Professor Anthony Evans van de LSE wijdde ons in de geschiedenis van het bankieren in, sprak ons over eerlijk en fiatgeld, haalde de centrale banken onderuit en hield een vlammend pleidooi voor minder overheid en méér marktwerking in de economie. Sophie Robbins van de Britse "home school league" kwam thuisonderwijs als model verdedigen en putte uit haar eigen wedervaren als thuisgeschoolde tal van leuke anecdotes. Shane Frith en Mark Littlewood runnen samen de Britse denktank "Progressive Vision", maar hebben een verschillende politieke achtergrond. Shane is lid van de Tories, Mark van de LibDems. Zij gingen met elkaar in debat over welke politieke strekking het meest de belangen van klassiek-liberalen zou behartigen. Zij kregen in het panel ook het gezelschap van Jock Coats die als notoir anarcho-kapitalist (en gewezen schepen van Oxford) elke politieke poging om vrijheid te vergroten per definitie van de hand wees. Niemand won de discussie natuurlijk, maar het was best een interessant debat. Tenslotte kregen we ook nog een speech van Teresa Gorman, oud-parlementslid voor de Conservatives, en de uitreiking van de "Chris R. Tame Award" tijdens een exquis galadiner in de club voorgeschoteld. Op naar volgend jaar!
























Op de foto's zien jullie mij op het Thames-terras van de "National Liberal Club", mij in de fraaie orangerie van de NLC, mede-LVSV'er Christophe Charpentier en mezelf in de Champagnebar van St. Pancras, mede-LVSV'er Jan Hayen en mezelf op de Jubilee Bridge voor de NLC en mij op de Westminster Bridge voor het London Eye.

Meer over deze conferentie op www.libertyconference.com.

Tot enkele jaren geleden was liberaal Parijs steevast in de ban van de befaamde "Prix de la Liberté" die om de zoveel jaar door het "Institut Turgot" van Henri Lepage uitgereikt werd aan de meest verdienstelijke liberalen en libertariërs. Tot aan de eeuwwisseling had je in de Franse hoofdstad immers een zéér rijke liberale beweging met uitstekend draaiende organisaties zoals de "Cercle Bastiat", "Liberté Chérie", het "Institut Hayek", het "Institut Molinari" en het "Institut Thomas More". Deze prijs stond model voor de "Prijs voor de Vrijheid" van de Vlaamse klassiek-liberale denktank "Nova Civitas", en ook de prestigieuze "Prize for Liberty" die de "Liberale Internationale" elk jaar uitreikt, zou op die oude Franse liberale prijs geënt zijn. Ondertussen liggen de hoogdagen van het liberalisme in Frankrijk echter al jaren achter ons. De "Parti Radical Libéral" ging op in de UMP van Nicolas Sarkozy en verdampte. Het "Alternative Libérale" bestond amper twee jaar alvorens het residu geruisloos opging in de MODEM van François Bayrou. En ook alle liberale denktanks legden het loodje. Sommigen werden ondertussen al wel geheractiveerd, maar buiten Molinari beweegt er toch niet veel meer.

De "Prix de la Liberté" was jaar en dag de plechtige afsluiter van het "Fête de la Liberté", een relatief groot volksfeest in september. Het was initieel geconcipieerd als de liberale tegenhanger van het heel-linkse "Fête de l'Humanité" en werd elk jaar tijdens hetzelfde weekend georganiseerd. Subsidies en media-aandacht brachten tienduizenden mensen naar het linkse festival, maar in haar hoogdagen kon toch ook het private volksfeest steeds een kleine 1,000 liberalen op de been brengen. Vandaag blijft er daar niets meer van over, dit tot groot ongenoegen van vooral jonge Franse liberalen. Dit jaar beslisten zij dan ook om de boel te doen herrijzen. Ze namen de gegoede Franse libertariër Christian Michel onder de arm en organiseerden opnieuw een vierdaagse conferentie in Parijs tijdens het lang weekend van het "Fête de l'Humanité". De bijeenkomst mikte vooral op jongeren en gaf ook veel jonge scholars de kans om hun projecten en onderzoek te komen voorstellen. Het "Paris Freedom Fest" was geboren, mede dankzij de steun van de "Libertarian Alliance" en de "Manifesto Club" uit Engeland, en ISIL en de "Atlas Foundation" uit de Verenigde Staten, en ik kon hun uitnodiging natuurlijk niet afslaan. Van 10 tot 13 september laatstleden vervoegde ik dan ook de 200 anderen in het Quartier Latin.

Het gebeuren vond plaats in de "Salle Pierre Nicole" en het theater "Le Triomphe" in het levendige hart van Parijs tussen de Sorbonne, de Place Contrescarpe en het Panthéon. De lezingen werden afgewisseld met uitgebreide lunches, exquise diners en leuke uitjes in de omgeving van de conferentieplek. Ook het gebruik van zowel Frans als Engels, of wat voor één van beide talen door moest gaan natuurlijk, in zowel de lezingen als de discussies gaf het gebeuren een wel erg amusant karakter. Die Fransen toch! We hebben er zeker veel gelachen en plezier gemaakt, maar ook het intellectuele deel van de vierdaagse was best interessant. Professor Pascal Salin analyseerde voor ons de financieel-economische crisis. Professor Bertrand Lemennicier gaf ons een historische kijk op burgerlijk gewapend verzet tegen een tirannieke overheid. De denktankmedewerkers Stefan Metzeler en Guillaume Vuillemey hadden het op hun beurt over de morele grondslag van de staat, die er niet is, en over de ethische bezwaren tegen belastingparadijzen, die er ook al niet zijn. De Roemeense anarchisten Ionela Baltatescu en Marian Eabrasu verdedigden er de staatsloze samenleving aan de hand van economische en filosofische argumenten. Professor Thomas Connan sprak over de moraliteit van de vrije markt.

De Wit-Russische professoren Aliaksandr Kavaliou en Pavel Malukowitch analyseerden de heersende bedrijfscultuur in de wereld en trokken parallellen tussen het gedrag van "big business" en dat van "big government". Investeerder Adrien Foulon gaf ons in Parijs dan weer een "crash course" in risicomanagement en econome Olga Peniaz viel op haar beurt elke vorm van staatsinterventionisme in de economie aan. Professor Roberta Modugno schetste voor ons de biografie van Murray Rothbard en differentieerde diens ideeën van die van F.A. Hayek en Ludwig von Mises. Sophie Robbins, de vrij jonge woordvoerster van de Britse thuisonderwijsbeweging, vertelde over haar eigen "home school" wedervaren in Engeland en vergeleek de Europese repressie met de toestand in de Verenigde Staten. De Zwitserse libertariër Pierre Bessard had het in Parijs over fiscale concurrentie en belastingontduiking. De Britse pedagoge Michèle Ledda hield een bevlogen pleidooi voor de afschaffing van het staatscurriculum in het onderwijs en voor een meer individuele en private begeleiding van kinderen. Ingenieur Vincent Bénard legde de oorzaken voor de crisis bij de perverse "land use laws" in de Verenigde Staten en rapper Ali Hamdouch trachtte ons te doen geloven dat Franse rap in wezen zéér libertarisch van insteek zou zijn.

Professor Frank Van Dun sneed in Parijs zijn gekende rechtsfilosofische en natuurrechterlijke argumenten aan. Professor Philippe Simonnot gaf zijn negatieve kijk op de Euro. Professor Laurence de Brancion schetste in haar interessante lezing de geschiedenis van het geld en schuwde daarin haar kritiek op centrale banken en "debasement" zeker niet. Professor Dolan Cummings had het over de bedreigingen van onze vrijheid in het leven van elke dag, zoals het rookverbod en het gebruik van camera's. Professor Gerald Steele sprak ons over de ondergang van de "spirit of enterprise" in Europa en waarschuwde voor de rampzalige economische gevolgen van die evolutie. De Italiaanse libertariër Alberto Mingardi gaf een hele resem tips om de liberale boodschap terug verkoopbaar te maken in het publieke debat en James Panton legde de geschiedenis van de staat uit. Hij merkte op dat we na de Etat-Gendarme en de welvaartsstaat verder zullen afglijden naar een nog collectivistischer model. De Franse radiopresentatoren Georges Lane en François Guillaumat namen hun talkshow op de conferentie op en gaven een interessante uiteenzetting over de - althans volgens hen - verwoede pogingen van de EU om de Franse kaas Camembert te verbieden.

Maar ondanks de zéér interessante en provocatieve lezingen van jonge liberale scholars en minder bekende - veelal Franse - academici waren het toch weer de oude vertrouwde gezichten, de grote namen zowaar, die ook op deze conferentie de show wisten te stelen. Professor Jörg Guido Hülsmann van de Universiteit van Angers was er daar één van, maar ook "Atlas Foundation"-kopman Ken Schoolland, professor Kevin Dowd van Nottingham University, professor Butler Shaffer van Southwestern University, de befaamde Britse columnist Theodore Dalrymple, de directrice van de "Manifesto Club" Josie Appleton en het olijke libertarische trio Mark Skousen, Terry Easton en Bill Bonner die in Parijs samen een paneldiscussie over "freedom in our time" organiseerden. Hülsmann gaf duiding bij de gekende "business cycle theory" van de Oostenrijkse School en paste deze toe op de huidige crisis. Josie Appleton hield een bevlogen pleidooi tegen de toenemende regulering van ons sociaal leven en doorprikte de illusie van burgerlijke angsten die de staat zouden dwingen in te grijpen. Theodore Dalrymple viel het moderne concept van "rechten" aan dat volgens hem alleen maar productiviteit nekt en ondankbaarheid en asociaal gedrag zou bevorderen. Dowd sprak over leverage en yield, en gaf libertarische recepten om uit de crisis te komen. Hij benadrukte ook de rol van "moral hazard". Shaffer besprak de dichotomie tussen beschaving en staat. Het eerste groeit spontaan, het tweede fnuikt het eerste. Schoolland had het in zijn lezing over immigratie en hoe liberalen dat zouden moeten promoten. Ik blijf het met hem daarover wel oneens.


Enkele jonge liberalen op een terras in het gezellige Quartier Latin.

Meer over deze conferentie op www.parisfreedomfest.com.