Het VN-bevolkingsfonds UNFPA publiceerde enkele weken geleden zijn jaarrapport en focust daarin op de kansen en uitdagingen die de toenemende verstedelijking meebrengt voor de Derde Wereld. Enkele dagen daarop presenteerden de VLD'ers Sven Gatz (Brussel), Christian Leysen (Antwerpen) en Sas Van Rouveroij (Gent) een boek waarin ze het belang van de stad voor de Vlaamse toekomst beschrijven. De stad is allang geen westers gegeven meer. Tegen 2030 woont 81% van de stadsbewoners in ontwikkelingslanden, stelt het UNFPA. En de organisatie vindt dat niet noodzakelijk slecht nieuws, omdat steden betere mogelijkheden bieden voor armoedebestrijding en vrouwenemancipatie dan het platteland, tenminste wanneer politici en stadsplanners hun wantrouwen tegenover de stad laten varen.

Die achterdocht tegenover de stad is in Vlaanderen diep geworteld en belet ons toekomstgericht te werken, stellen onder andere Anke Vos en Sofie Bullynck van het Vlaamse Bouwteam in hun bijdrage aan The State of the City. The City Is the State. Het boek is de internationale opvolger van Stadslucht Maakt Vrij waarin Gatz, Leysen en Van Rouveroij hun visie op de stad al eens uiteengezet hebben.


Bij de voorstelling in Eurocities te Brussel zei Sven Gatz het volgende.

Het boek mag ook beschouwd worden als een antidotum voor de tendensen die uit de recente verkiezingsuitslag blijken en waarin la Flandre Profonde een allesbehalve toekomstgerichte stem uitgebracht heeft.

Volgens Christian Leysen komt de echte (economische) dynamiek vandaag uit steden die ook voldoende politieke autonomie hebben. Hij verwees onder andere naar de stadsstaat Singapore en naar het Länder-statuut van enkele belangrijke Duitse steden als Hamburg, Berlijn en Bremen. Of de steden van de toekomst opnieuw stadsstaten zoals we die kenden in de middeleeuwen moeten worden, is niet zo duidelijk. Gatz en co refereren wel naar de Hanzesteden, maar geloven dat een deel van de taken van de natiestaat in de toekomst door Europa overgenomen zullen worden, terwijl andere zaken op stadsniveau terechtkomen.

Eén van de belangrijke accenten die de initiatiefnemers naar voor schuiven, is het belang van kunst en cultuur voor de uitstraling en de interne dynamiek van de toekomstige steden. "Nu België verdampt in Europese en Vlaamse bevoegdheden, versterkt de rol van steden om mensen een collectieve identiteit te bezorgen en om economische dynamiek te realiseren", zei de Gentse schepen Sas Van Rouveroij. Alledrie zijn ze het er alvast over eens dat Vlaanderen kampt met een schrijnend gebrek aan internationale reflexen. Zelfs de beste voorbeelden van stedelijke dynamiek blijven te veel op de eigen stad gericht en zijn te weinig bedacht op het profileren van ons op het internationale forum.

Hoe internationaal het boek zich ook probeert te gedragen - een Engelse titel, een vijftal anderstalige bijdragen - toch blijft ook dit boek gebonden aan de kleinste Vlaamse reflex. De realiteit aan de andere kant van de Belgische taalgrens is namelijk volkomen afwezig. "De Waalse steden zijn veel minder verbonden met Brussel dan de Vlaamse," aldus Brusselaar Sven Gatz. Brussel wordt door de drie politici dan ook gewoonweg "de grootste Vlaamse stad" genoemd.

Op het einde van de voorstelling van The State of the City. The City Is the State gleed Van Rouveroij nog even uit over zijn eigen enthousiasme voor de Chinese steden, die hij via de prinselijke missie pas had leren kennen. Al citeerde hij ook het interessante gegeven dat China vandaag al 61 steden kent die qua bevolking groter zijn dan Vlaanderen. Als de steden in de toekomst de plek zullen zijn van dynamiek en welvaart, dan maakt Vlaanderen wellicht alleen een kans mee te spelen als het als één stedelijke regio beheerd wordt.

Het Vlaamse stedelijke beleid wordt dan een beleid van kernen en wijken. Maar hoe het dan moet met de identiteit van de Vlamingen die tussen de stedelijke knooppunten in wonen - op wat vroeger het platteland heette - dat weten Gatz, Leysen en Van Rouveroij ook niet.

Deze boekvoorstelling verscheen ook in het Mondiaal Magazine, op VUBPress.be en op de website van de Jong VLD Berchem.

Meer visieteksten over Antwerpen op www.antwerpenovermorgen.be.

"CD&V/N-VA en LDD zijn grote winnaars in Kamer," blokletterde de zelfverklaarde kwaliteitskrant De Standaard vanochtend. De Vlaamse paarse partijen verliezen 16 zetels in de Kamer. Ook Vlaams Belang levert voor het eerst sinds zijn intrede in de Kamer een zetel in. Winnaars zijn CD&V/N-VA met 8 zetels. Lijst Dedecker en Groen! doen hun intrede met 5 en 4 zetels. Aan Franstalige kant verliest paars zes zetels, terwijl Ecolo haar aantal zetels verdubbelt tot 8. CDH wint twee zetels. FN blijft op één zetel steken. CD&V/N-VA wordt veruit de grootste fractie met 30 leden. Tweede partij wordt Open VLD, die met een verlies van 7 op 18 zetels uitkomt. SP.A-Spirit verliest nog meer (9 zetels) en strandt op 14. Dat zijn drie zetels minder dan het Vlaams Belang, dat nog 17 vertegenwoordigers overhoudt. Dat is een verlies van één. Het is de eerste keer dat de partij erop achteruit gaat. De Lijst Dedecker behaalt vijf zetels, Groen! doet haar herintrede in de Kamer met vier vertegenwoordigers.

Aan Franstalige kant wordt MR de grootste met 22 zetels, een verlies van twee. PS levert vier zetels in en strandt op 21. CDH (+2) en Ecolo (+4) hebben respectievelijk 10 en 8 zetels, terwijl FN op één vertegenwoordiger blijft steken. De christendemocraten en de liberale families zijn met elk 40 zetels even groot. De socialistische familie valt terug naar 35 zetels.

Maar De Standaard is natuurlijk fout in zijn cijfers, zoals iedereen sinds 8u deze ochtend kan lezen op de website van de FOD Binnenlandse Zaken en op de nieuwssite van de VRT. De MR haalt in Wallonië immers 23 zetels, en geen 22 zoals De Standaard onterecht publiceerde. De PS verliest er vijf, en geen vier, en komt op 20 zetels, niet op de 21 zitjes waarvan De Standaard verkeerdelijk uitging. De "snelle" berichtgeving van De Standaard leidt tot een "foute" berichtgeving. Dit valt zeker te betreuren, temeer daar deze ene zetel een wereld van verschil betekent voor de machtsverhoudingen in het federaal parlement. De liberale en christendemocratische families zijn helemaal niet even groot, zoals De Standaard beweerde aan de hand van zijn foutief cijfermateriaal. De liberale VLD-MR zijn met 41 zetels immers groter dan de katholieke CD&V-N-VA en CDH met - ocharme - 40 zetels.

De politieke voorkeur van kwaliteitsjournalistiekminnende blaadjes à la De Standaard en Knack is natuurlijk al lange tijd bekend, maar het foutief berichten over een verkiezingsuitslag is toch een brug te ver voor mij. Moest De Standaard in het artikel gewag gemaakt hebben van "onzekerheden" of "onduidelijkheden" wegens de late bekendmaking van de apparentering of iets dergelijks, had ik dit nog door de vinger kunnen zien, maar nu niet. Dit is bedrog van de bovenste plank. Onderhuids blijft De Standaard de wil van het ACW en de CVP verkondigen. Tal van VLD'ers mogen afgedaan worden als buikspreekpoppen van Noël Slangen, maar er is wel één groot verschil met de kleinkatholieke standenpartijen. De liberale familie heeft ook mediabanden (met o.a. Het Laatste Nieuws van Julius Hoste), maar de "bevriende" pers blijft wel kritisch tegenover de liberale partij. Bij de Tsjeven bestaat het woord kritiek niet. Bij de Tsjeven is het steevast alle hens aan dek om met alle mogelijke middelen, inclusief leugens en bedrog, de CVP terug aan de macht te brengen. De Standaard is verworden tot een ordinair propaganda-apparaat van de CVP, een kleinkatholieke "Pravda".

Ik vat hier de uitslagen nogmaals kort samen. De christendemocraten hebben deze verkiezingen wel degelijk verloren, niet in Vlaanderen, maar wel in België als geheel. Blauw-rooms is mathematisch mogelijk en verdient zeker mijn voorkeur. De liberalen blijven de grootste en blijven dus stricto sensu aan zet. Het is aan de Franstalige leiders van de MR, Didier Reynders en Louis Michel, om een regering te vormen, niet aan de "gladde heimelijke profeet" Yves Leterme. De 21ste eeuw is nu toch al zeven jaar bezig, en hopelijk is de tijd van misdienaars, keuterboerkes en koorknapen in de Wetstraat 16 nu wel eindelijk definitief voorbij.

Deze tribune verscheen ook op de website van de Jong VLD Berchem en op de metablog In Flanders Fields.

Meer opiniestukken op www.jongvldberchem.be.

De maand januari is traditioneel een maand van goede intenties, zware examens en veel plannen voor de toekomst. Het is in een verkiezingsjaar ook de maand van een aantal grote en minder grote projecten. Het is het einde van de komkommertijd. De kabinetten zijn terug bemand en de parlementen werken weer. Onze vertegenwoordigers kunnen zich, na een meer dan verkwikkende vakantieperiode, opnieuw over hun zware politieke taken buigen. Ze kunnen zich terug op hun dossiers werpen. Zo ook de mandatarissen van de VLD Berchem, de federale Kamerleden Fons Borginon (VLD-fractieleider) en Claude Marinower op kop. Voor hen liggen er zes drukke maanden in het verschiet. In de lente van 2007 wordt het immers erop of eronder voor de "nieuwe" VLD.

Maar ook voor de lokale mandatarissen is er veel veranderd. In oktober jongstleden verloren we in Berchem immers twee van onze zes zetels. Cijfers zijn gelukkig maar cijfers, want het verlies werd in wezen nog beperkt. Van alle Antwerpse districten houdt de VLD in Berchem, na die in Wilrijk, het beste stand. Claude Marinower werd herkozen in de Antwerpse gemeenteraad en zal er verder de Berchemse belangen gaan verdedigen. Fons Borginon wordt dan toch geen districtsburgemeester. Hij moet die eer laten aan SP.a'er Peter Raats, maar wordt zelf wel voorzitter van de nieuwe districtsraad. VLD-schepen Joseph Radart zal nog tot in juni 2007 aanblijven, waarna VLD'ster Ann Bakelants zijn fakkel zal overnemen. Axel Polis wordt tot in 2009 ook schepen voor de VLD.

Wat veranderde er dus in de Berchemse politiek? Het Vlaams Belang hield stand, ondanks de ronduit zwakke kandidaten en raadsleden. Het is leuk te weten dat het VB in de vorige legislatuur een zetel niet meer wist in te vullen omdat alle opvolgers er reeds doorgejaagd waren. CD&V-N-VA met nationaal voorzitter Bart De Wever als lijstduwer kon zijn nationale prognoses niet waarmaken. VLD-VIVANT verloor twee zetels, net als GROEN dat gedecimeerd werd en nog maar op een verkozene uitkomt. De grote winnaar was dus het kartel SP.a-SPIRIT dat in het zog van burgemeester Janssens de andere meerderheidspartijen kannibaliseerde. Het VB werd in Berchem niet verslagen, de coalitiepartners wel.

De VLD Berchem staat er terug. Tegen het einde van de vorige legislatuur hadden we, door het vertrek van districtsburgemeester Prosper Slachmuylders uit de partij, nog maar één schepen. Dit wordt nu anderhalve schepen, een lichte winst dus zelfs! Daarenboven krijgen we ook nog het voorzitterschap van de raad. We kunnen dus moeilijk "van een kale kermis thuiskomen" spreken, wat niet wegneemt dat we de verkiezingen wel degelijk verloren hebben. Maar goed, het verleden laten rusten en eendrachtig naar de federale verkiezingen van de lente toewerken, is nu de boodschap. Als de VLD erin zou slagen om dan Fons Borginon en Claude Marinower te laten herverkiezen, dan zitten de Berchemnaren de komende vier jaar weer op rozen. Duimen dus maar.

Deze voorstelling verscheen ook op de websites van LVSV Leuven, de VLD Berchem en de Jong VLD Berchem, en op enkele weblogs.

Meer achtergrondinformatie op www.vldberchem.be.

Op 10 januari 2006 brak de hel weerom los binnen de rangen van de VLD, alsof de duivel ermee gemoeid was. Interne crisissen volgen elkaar in ijltempo op. Privé-aangelegenheden worden te pas en te onpas in de media verspreid met alle gevolgen van dien. Na het uitlekken van de romance tussen VLD-fractieleider Rik Daems en PS-kamerlid Sophie Pécriaux, hield Rik Daems de eer aan zichzelf en zette hij een stap opzij als fractieleider. Een onnodige beslissing volgens de loyale VLD-parlementsleden die alzo verwerden tot de profeten van de scheiding tussen privé en politiek. Een goed half jaar na de huwelijksproblemen van Patrick Dewael (VLD) door een relatie met radio-journaliste Greet Opdebeeck, kent de VLD dus een nieuw echtelijk schandaal. Rik Daems kon maar niet snel genoeg zijn scheiding aankondigen toen de media te weten kwamen dat Sophie Pécriaux van hem reeds een kind verwacht, een kind half liberaal en half socialistisch.

Dergelijke roddels smaken de burgers enerzijds wel, maar anderzijds leveren dergelijke komische opvoeringen geen stemmen op, wat in de politiek toch het belangrijkste zou moeten zijn (na goed bestuur natuurlijk!). Rik Daems had - voor mijn part - gerust aan mogen blijven als fractieleider. Dat dit pijnlijke situaties in het halfrond teweeg gebracht zou kunnen hebben, spreekt voor zich, maar een minimum aan diplomatie, persstop en professionalisme had daar zeker een mouw aan kunnen passen. Maar Rik Daems kiest voor de eenvoudigste weg, die ietwat gelijkt op vaandelvlucht. Dat er nu ook nog maar iets terecht zal komen van zijn wetsvoorstel tegen de vakbonden valt ten zeerste te betwijfelen. Weer een nederlaag voor het libertarisme in Vlaanderen. We blijven in de hoek waar de klappen blijven vallen. Wie weet hoeveel lijken er nog in de VLD-kasten hangen? Men kan er enkel naar raden.

Het grootste lichtpunt in deze kleine crisis was dan weer de keuze van Daems' opvolger als fractieleider in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. De keuze viel op het Berchems districtsraadslid en volleerd beroepsparlementair, Fons Borginon. Zowel de parlementsvoorzitter Herman De Croo als VLD-voorzitter Bart Somers staan als één man achter Borginon voor wie ze enkel maar lof hebben. Ook onder de andere kamerleden lijkt Borginon zonder problemen aanvaard te worden als hun nieuwe "roerganger". Sinds 1995 zetelt Borginon reeds in de Kamer en heeft hij ettelijke watertjes doorzwommen. Binnen de Volksunie klom hij op tot voorzitter. Hij vervoegde een tijdje de rangen van SPIRIT. Vanaf 2002 zette hij dan definitief de stap naar de VLD. Fons Borginon staat bekend als een diplomaat en een dossiervreter. Borginon was in zijn jonge jaren ook actief binnen het KVHV. Hij was redacteur van Tegenstroom en een flamingant in hart en nieren. Zijn ridderschap in de Leopoldsorde heeft zijn Vlaamse reflex geen schade toegebracht, integendeel.

Bij deze had ik Fons Borginon dan ook graag gefeliciteerd met zijn benoeming tot fractieleider van de VLD in de Kamer. Ook voor Berchem is dit een goede zaak. Een deelgemeente van Antwerpen die niet enkel twee VLD-kamerleden levert (Borginon en Marinower), maar nu ook nog de fractievoorzitter. Berchem verovert de Kamer ... Het werd tijd!

Deze reactie verscheen ook op een aantal internetfora.

Meer over de fractieleider op www.fonsborginon.be.