For our heritage and freedom ! Home | About | Contact | Vincent De Roeck | Liberty Quotes | The Free State | In Flanders Fields | Nova Libertas | Feeds |

Gordon Brown for EU President

There is only one perfect candidate for president of Europe, and that is Gordon Brown. He stands head and shoulders above the stage army of Belgians, Dutch, Latvians and others jostling in advance of next Thursday's EU summit. He is the dark horse, the man to watch. Expect a surprise. The Broom is extremely long experienced in international relations, acknowledged as his one strong suit. His presidency would counterbalance the emerging Franco-German axis. He would be strong in standing up for the little states. He would be less indulgent of the monopoly capitalism of German industry and French agriculture, and less indulgent of Brussels' own indulgence. He is precisely the big beast on the world stage that the job was specifically intended to create, not another Euro-pigmy from the Low Countries.

In the current anti-Brown frenzy, the man's better qualities are being neglected. He is clearly unhappy with the rough and tumble of democratic politics, with the daily grind of public appearances, glad-handing and schmoozing. But these are not required in Brussels, where nobody is elected to anything and such populism as smiling at cameras and holding referendums are anathema. Brown, dark-suited and anonymous, is a natural oligarch, his governing style attuned to the post-democratic statism of 21st-century Europe. For all that, the prime minister's instinct would be not to appease the gods of statism but to smash them. His frustration at the blandness of the place would be titanic. He would bellow and shriek, sucking health and safety from the padded corridors of power. There would be blood on the Aubusson. Fish and chips would drown the filet mignon and soccer songs the Odes to Joy. Translators would learn 27 words for shit.

If a Brown presidency were a success it would be a triumph for Europe. It might help rescue the meretricious gravy train that is today's EU hierarchy, perhaps even setting it on a path to usefulness. If Brown failed, nothing would be lost, since everyone knows it is not a proper job anyway. Since it was invented by the greatest boondoggle of the late 20th century, the Lisbon treaty, it has been a title looking for a purpose – which is why Tony Blair so wants it. A Brown presidency would open a cornucopia of other benefits. By removing him abruptly from the British election scene, it would force the Labour party to find a new and more convincing leader in a time of economic difficulty. It would purge British politics of its hys terical cult of anti-personality, and make the next election more of a contest.

An inability to think laterally has long been the curse of the European movement. A sign of its intellectual insecurity is that it cannot handle scepticism, treating any but the most craven sycophant as an enemy. At the Nice summit that followed the corruption scandals of 1998-9, the EU's spin doctors declared that in future "decisions should be taken as closely as possible to the citizen". They lied, and knew it. So did the public. Since 2005, few have dared ask Europe's citizens if they agreed with the Lisbon constitution, and those that did received bloody noses. The reneging of Labour and the Liberal Democrats on 2005 election commitments to a referendum showed the power of Europe's oligarchs to outflank democratic accountability.

It is near impossible to ascertain what any European citizen expects or wants from what is to be an extraordinary sovereign power placed over them. Nothing in recent constitutional history has been more cynical – or more dangerous – than the fact that referendums voting yes to euro-integration are accepted and those that vote no are rejected. The most frustrating aspect of this debate is its polarisation. Those in favour of greater federalism feel obliged to defend any European constitution and any commission antic, warts and all. They must defend stupefying waste and corruption, seen yet again this week in the Italian wind-farm mafia racket. MEPs who claim to check such corruption, and never do, are left free to steal from Europe's taxpayers.

If I were an integrationist, I would immediately stop uttering flatulent vagaries about Europe "punching its weight in the world" and thunder from the rooftops against its scandals, which may yet bring the EU enterprise to grief. Yet we hear not a word. Brussels is like an office of the doctrine of the faith, tolerating no Francis of Assisi. Criticise it and you are damned as anti-European. Meanwhile those who honour democracy's obligation to show scepticism towards power are driven to the extreme, into the arms of outright anti-Europeans. The noble word, sceptic, has become code for rejectionist. The case is no longer made for an EU stern in regulation and rigorous in accountability, but one that has nothing to do with the Brussels bureaucratic ectoplasm.

I sense this polarity no longer reflects a more nuanced European public opinion. Few people in Britain want to see a re-Balkanised continent. Nor do polls show them wanting more power to shift from national democracies to the institutions of the union. Though the European movement dares not put anything to a vote, most Britons would not regard Norway-Switzerland as a realistic model for their country. Europe is certainly a commercial entity and needs formal structures to work as such. The tragedy of Lisbon is that it is a rotten treaty, slithering from the disciplines needed for freer trade to the phoney utopia of a level socioeconomic playing field across the continent. This will not work. It will propel the EU into constant friction with national parliaments, and stir public anger at being denied a vote on Lisbon.

Already Britain's renowned anti-Europeans are advocating a strategy of disobedience with regard to undesirable EU laws and directives. This is the new realpolitik. Just as it was always inconceivable that France would conform to EU food laws, Spain to EU labour laws or Italy to EU transparency laws, so it is inconceivable that Britain would accept a Brussels diktat on whether or not to go to war alongside America. The chaos that such bad treaties can induce is well illustrated by that foretaste of collective European foreign policy, Nato's out-of-area intervention in Afghanistan. EU nations find themselves trapped in a nightmare conflict to which none but Britain would voluntarily have aspired. Big is rarely better, in diplomacy as in government.

Observers of European federalism since the 1990s scandals have watched it squirm from the democratic limelight towards a fantasy continent whose attempted integration defeated Charlemagne, the popes, Napoleon, Hitler and the Comintern. Nothing had been learned, nothing even about the failings of over-regulation, over-subsidy and over-centralisation – and nothing about democratic transparency. The language of the Lisbon treaty is that of an elite of 40 years ago, a smokescreen for the accretion of establishment power. David Cameron is right to keep open a determination to change it, as is indeed allowed by the treaty. The only sensible response to Lisbon is not rejectionism but a ferocious scepticism, properly so called. A Gordon Brown presidency would be a weapon in that cause. Go for it, Gordon, pistols at dawn with the old foe, Blair. You would win.

Dit meesterlijk stukje satire van Simon Jenkins verscheen eerst in "The Guardian" en werd nadien ook elders gretig overgenomen.

Meer teksten van hem op www.guardian.co.uk.

12 Reacties:

At 16:40 Vincent De Roeck said...

No More RINO's Please!
(Mijn commentaar op InFlandersFields.eu)

Overal in de Verenigde Staten krijgen centrumgerichte Republikeinse politici tegenkanting van meer extreme conservatieve kandidaten. Zelfs zittend gouverneur van Florida, Charlie Crist, is nog niet zeker van zijn plaats op het GOP-ticket voor de senaat. Hij moet het in de partijprimaries eerst nog opnemen tegen een veel meer uitgesproken conservatieve kandidaat, Marco Rubio, die op de steun van Jeb Bush kan rekenen en in de peilingen Crist aan het bedreigen is.

Stilaan heeft deze "anti-RINO" beweging al in enkele Amerikaanse staat wortel geschoten. Zeker na het eerste succes van deze beweging enkele weken geleden in New York waar ze de onafhankelijke ultra-conservatief Doug Hoffman met succes naar voren schoven tegen de gematigde partijkandidaat. Rand Paul, de zoon van libertarisch boegbeeld en stichter van de "Campaign for Liberty" Ron Paul, is de poster boy voor deze opstandbeweging binnen de GOP geworden. Hij wil de GOP-nominatie binnenhalen voor een senaatszetel in Kentucky. Libertarisch econoom Peter Schiff ambieert hetzelfde in Connecticut.

 
At 16:40 Vincent De Roeck said...

In onderstaande videoclip legt Rand Paul uit waarom hij tegen de bail-out van de Amerikaanse autoindustrie gekant is.

http://www.youtube.com/v/C7mAKeivC5A&hl=en_GB&fs=1&

Een échte libertariër in mijn ogen, maar volgens de gerespecteerde Britse weblog "Conservative Home" is hij net een échte conservatief... Klinkt vreemd? Niet voor iemand die enigszins thuis is in de rijke Angelsaksische conservatieve traditie. Ronald Reagan zei dat het libertarisme de ziel van het conservatisme was, Margaret Thatcher vroeg F.A. Hayek in het begin van haar politieke carrière vaak om advies, en ook andere conservatieve boegbeelden, van een Barry Goldwater of Robert Taft tot een Dick Armey of Jack Kemp, werden vermaard omwille van hun sterke libertarische ideeën.

Ron Paul incarneerde die heropleving van authentieke libertarische of conservatieve waarden in de laatste presidentiële primaries, en nu is het aan zijn zoon, Rand Paul, om dat werk politiek verder te zetten.

Dr. Paul, I salute you!

 
At 16:41 Vincent De Roeck said...

In dit filmpje van de "Wall Street Journal" horen we de angst van vele kaderleden van de GOP dat dit een breuk binnen de partij zou kunnen veroorzaken. Ook vrezen zij dat de extremere conservatieven (libertariërs dus) minder kans hebben om verkiezingen van de Democraten te winnen dan meer centrumgerichte conservatieven (RINO's dus).

http://s.wsj.net/media/swf/main.swf

 
At 16:49 Anoniem said...

Go Ron Paul!

 
At 17:20 Vincent De Roeck said...

Nog iets anders dat ik graag kwijt wil, al is het te weinig om er echt een volledige tekst aan te wijden.

http://www.spectator.co.uk/spectator/thisweek/5530318/part_3/how-the-tories-can-still-win-in-europe.thtml

"Worded properly, the Bill of Rights could end Strasbourg’s authority in England. Anonymous witnesses could again be used in murder trials and prisoners could not demand the right to pornography. But this is another area where the Eurosceptics may have to wage war."

Als dat het gevolg van het EVRM en de rechtspraak van het EHRM in Straatsburg is, gewoon opdoeken die handel!

 
At 14:24 Marc Huybrechts (op IFF) said...

@ Vincent

1) Ik wil je enthoesiasme voor Rand Paul niet dempen, want hij is duidelijk de betere kandidaat voor een van de twee federale Senaatszetels van Kentucky. Maar, ik denk dat de anti-RINO beweging vooral twee grote componenten heeft: (A) social conservatives (ethische conservatieven in de Belgische context) en (B) 'libertarisch-gezinde' Republikeinen. En ik denk verder dat die sociale conservatieven een grotere groep vormen dan de libertariers.

2) Drie opmerkingen m.b.t. de recente verkiezingen voor een federale parlementaire (House) zetel in een noordelijk district van de staat New York.

- De anti-RINO beweging daar leek me meer social-conservative te zijn dan libertarisch.

- Zij heeft ook geen "eerste sukses" gehaald, vermits de Democratische kandidaat die (traditioneel-Republikeinse) zetel gewonnen heeft.

- Nu blijkt dat die verkiezing nog niet helemaal over is, en dat ze nog niet officeel door het bevoegde orgaan van de State of New York werd gecertifieerd. Volgens de laaste tellingen is de voorsprong van de Democraat snel aan het verminderen, en blijven er nog vele "absentee votes" over die moeten geteld worden. De implicatie is dat die Democraat, die nu in 'The House of Pelosi' zetelt en die vorige week mede de gezondheidsbill-monstrositeit goedkeurde met een zeer nipte meerderheid, eigenlijk illegaal zetelt, althans voorlopig nog.

3) De link naar Wikipedia maakt duidelijk dat die term RINO niet gemakkelijk te interpreteren is. Uiteindelijk kan men dat best doen met een verwijzing naar de 'core values' van de GOP (Republikeinse partij). Naar mijn mening kunnen die kernwaarden best samengevat worden door twee uitdrukkingen: (A)individuele zelfverantwoordelijkheid en (B) overheidsbeperking met fiscale discipline. Dat laat veel ruimte over voor 'interpretatie' in de concrete mensenwereld.

4) Dus, voor mij zijn RINOs Republikeinse verkozenen die te gemakkelijk mee doen met de Democraten bij het 'uitbreiden' van de (federale) overheidsmacht, en/of bij het ondermijnen van individuele verantwoordelijkheidszin (via wetgeving), en die dat dikwijls doen in Washington in contradictie met hun beloftes en campagnes in hun (doorgaans) ver afgelegen home Staten.

4) In een continent-grote democratie met een de facto twee-partijen stelsel is het belangrijk dat beide partijen 'brede tenten' kunnen vertegenwoordigen, des te meer omdat er ook grote regionale verschillen zijn. Er is dus niets verkeerd mee dat een Libertarier gelijk Rand Paul misschien in Kentucky zou winnen (valt nog te zien want die staat lijkt me meer social-conservative dan libertarisch te zijn) en een social-conservative in bijvoorbeeld Georgia. De recente Goeverneursverkiezingen in Virginia en New Jersey tonen dat de Republikeinen best campagne voeren omtrent hun kernwaarden (cf, para3), en niet omtrent extreme libertarische noch ethische themas. Zoniet geraakt men opgezadeld met socialisten en andere intolerante vrijheidsondermijners.

 
At 14:25 Peter said...

@Marc: Republikeinen moeten inderdaad goed opletten om het ware doel niet uit het oog te verliezen. Dat ware doel is de Chavista Pelosi en haar gekke bende uit Washington D.C. verdrijven, niet om die leden uit de eigen partij te verdrijven die geen gecertificeerde, al naargelang de lokale omstandigheden ultra-conservatieve of ultra-libertarische hardliners zijn.

Er is niets mis met de kernwaarden van de GOP:

1) low tax/small government, in ieder geval vergeleken met het status quo;

2) sterke houding inzake veiligheid, zowel intern (criminaliteit) als extern (defensie);

3) een vorm van voorzichtigheid op ethisch vlak: een Republikein moet niet in alle staten of streken een ethische reactionair zijn, maar actief een ultra-progressieve houding aannemen is ook geen aanrader.

M.i. is iemand die op 2 van de drie punten acceptabel scoort, geen RINO, maar een echte Republikein.

Giuliani, vaak als RINO afgeschilderd, scoort zeer sterk op punt 2), meer dan acceptabel op punt 1) en was zo verstandig om op punt 3) grotendeels op de vlakte te blijven.

Dede Scozzafava, de officiële Republikeinse kandidate in NY-23, was daarentegen een RINO: op 1) en 3) was ze erger dan een Blue Dog Democraat en op punt 2) was ze een grotendeels onbeschreven blad, wat wellicht ook geen goed teken was. Het partij-establishment had haar niet als kandidate mogen voordragen, maar vermits er hier uitzonderlijk geen primaries waren, had de rechtervleugel ook zo verstandig moeten zijn om van de eigenlijke verkiezingen geen primary te maken, want in de staat New York zijn de Democraten zelfs in de laatste Republikeinse bolwerken voldoende sterk om van iedere interne frictie bij de Republikeinen onmiddellijk te profiteren.

 
At 14:25 Marc Huybrechts (op IFF) said...

@ Peter

Ik vind uw samenvatting van Republikeinse kernwaarden beter dan de mijne hierboven. Vooral die inclusie van het veiligheidsaspect en van het buitenlands beleid (uw punt 2) had ik over het hoofd gezien.

Ook uw samenvatting van het Scozzafava debacle is zeer goed. U woont misschien in New York State (want u zijt duidelijk ontsnapt aan de Belgische media beinvloeding en desinformatie)? En ja, Giuliani lijkt me een toffe kerel te zijn (zeker geen social conservative en ook geen libertarier, maar gewoon een gezond verstand Republikein met een open geest).

Akkoord dus over de hele lijn.

 
At 15:21 Anoniem said...

Giuliani: huwelijksbreker en voorstander van abortus, ja zeer toffe vent.

"Giuliani chose the most hawkish team of foreign-policy advisors possible. His election would ensure neoconservative hegemony for years to come."

http://www.amconmag.com/issue/2008/jan/14/

Maar gelukkig bleek Ghouliani vorig jaar dus niets anders dan een patser en een grote loser.

Konkreet: onder de Republikeinse administraties is de federale staatsmacht alleen maar toegenomen, zogenaamd gedwongen door de omstandigheden; wat een bende hoaxers eigenlijk, een pot nat met de Democraten, beiden liggen compleet aan de ketting van de corporate interests die samenspannen tegen de individuele burger.

The GOP Is a Lost Cause

(...) free-market capitalism serves no more than a symbolic purpose for the Republican Party and for conservatives. Economic liberty is the utopia that they keep promising to bring us, pending the higher priority of blowing up foreign peoples, jailing political dissidents, crushing the left wing on campus, and routing the Democrats. Once all of this is done, they say, then they will get to the instituting of a free-market economic system. Of course, that day never arrives, and it is not supposed to. Capitalism serves the Republicans the way Communism served Stalin: a symbolic distraction to keep you hoping, voting, and coughing up money.

http://www.lewrockwell.com/blog/lewrw/archives/42922.html

Hier nog een stuiptrekking van de held van de Republikeinse revolutie:

Newt Changed His Mind
Posted by James Ostrowski

Gingrich once supported abolishing the Department of Education. Now, he’s on Meet the Press endorsing more federal spending and intervention into “education.”

http://www.lewrockwell.com/blog/lewrw/archives/042898.html

Trieste boel bijmekaar, eigenlijk.

 
At 15:22 Marc Huybrechts said...

@ Anonieme

Het onderwerp was "geen RINO's, alstublieft". Heeft u daar een mening over, of niet? Ik zou het niet kunnen weten op basis van uw lijstje van disparate losse beschuldigingen.

Uw lijstje even overlopen:

...Giuliani: huwelijksbreker, voorstander van abortie, patser, grote loser...GOP: bende hoaxers, pot nat met Democraten, jailing political dissidents, crushing left wing on campus,...Stalin wordt er zelfs bij betrokken...Gingrich: flips flops on education....

Mon Dieu, u kunt zeker lange lijstjes maken. Het is duidelijk dat u sterke afkeergevoelens kunt hebben, maar kunt u ook een duidelijke stelling over een specifiek onderwerp ontwikkelen, of blijft het maar bij parroteren van 'kreten' van derden?

Tja, wie zij ook weer "... a democracy...if you can keep it"? Dat vereist meer dan papegaaien, of parroterend mensen, maar wel eerder mensen die een beetje rationeel kunnen nadenken of 'redeneren'.

 
At 15:26 Vincent De Roeck said...

@ Marc Huybrechts

Ik denk niet dat het citaat "A democracy... if you can keep it" is maar "A Republic, if you can keep it". Dat was het antwoord van Benjamin Franklin op de vraag van een vrouw of de VS na het doorvoeren van de Grondwet een republiek dan wel een monarchie geworden waren. Franklin was bevreesd voor de toenemende concentratie van macht bij één enkele persoon, en terecht zo blijkt vandaag. De Amerikaanse President, zeker een zonnekoning als Barack Hussein Obama, regeert en gedraagt zich meer als koning dan als president in de Aristotelesiaanse interpretatie van "democratie" waarbij de vrijheid van handelen van de meerderheid ten koste van anderen grondwettelijk beperkt is. Ook Ron Paul (who else?) schreef daar een zéér interessant boekje over met als titel niet toevallig "A Republic, If You Can Keep It".

http://www.house.gov/paul/congrec/congrec2000/cr020200.htm

 
At 11:51 Marc Huybrechts said...

@ Vincent D R

Ge hebt weer gelijk. Het was Franklin, en hij had het over een republiek, en niet een democratie. Ik pleit...Alzheimers.

Maar, het sentiment dat ik wilde uitdrukken geldt in beide gevallen. Men kan geen serieuse republiek, noch een echte democratie, behouden met een bevolking van papegaaien of parroterende mensen )zoals 'Anoniem' hierboven).

Het onderscheid tussen democratie en republiek - iets wat vele conservatieven dikwijls benadrukken in de VS - heb ik altijd 'artificieel' gevonden.

-- Een republiek is allereerst het tegenovergestelde van een monarchie, en in principe verkies ik een republiek boven een (hereditaire) monarchie. Maar, als ik zou moeten kiezen tussen een ondemocratische 'republiek' en een democratische 'constitutionele monarchie', dan is mijn keuze vlug gemaakt voor deze laatste. Met andere woorden, de titel/naam van het staatshoofd (president of monarch) is van veel minder belang dan de beperkingen van zijn/haar macht.

-- De term "democratie" lijkt me weinig zinvol als het zou gereduceerd worden tot louter 'majority rule'. Dat verloedert gemakkelijk tot een tirannie van een (domme of slecht-geinfomeerde) meerderheid. Voor mij betekent echte democratie", kort samengevat: wisselende meerderheden regeren tijdelijk onder strikte beperkingen van een grondwet die enkele fundamentele individuele rechten (geen 'benefits') garandeerd. Ik zou al content zijn als ze die constitutionele rechten zouden limiteren tot (a) volstrekte politieke vrijemeningsuiting en (b) 'habeas corpus'. Helaas, Giscard en consoorten hebben er anders over geoordeeld.

 

Een reactie plaatsen